အခန်း ၄၁၂

အပိုင်း(၄၁၂)

"ဆရာတော်..."

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကျန်းလျိုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် လန့်သွားခဲ့ပြီး ညနက်သန်းခေါင်အချိန်ကြီးတွင် ဆရာတော် ဘာကြောင့် သူ့ထံ ရောက်လာရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းမနေတော့ဘဲ ရှားဝူကျင်းသည် ကျန်းလျိုအား သူ၏အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဝူကျင်း... ဒီနေ့ မင်း ပြန်လည် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံး ကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

ရှားဝူကျင်း၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာတော်..."

ရှားဝူကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုတောင်းဆိုမှုကို ဆရာတော်၏ ရှေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ကျန်းလျို၏ အမေးကို ကြားသောအခါ သူက အတည်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ တစ်လုံး ကျန်သေးတယ်... အဲဒါ မင်းကို ပေးမယ်..."

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ကျန်းလျိုသည် ပြန်လည် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရှားဝူကျင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... ဒါက..."

ကျန်းလျို ပေးလာသော ပြန်လည် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံး ကို ကြည့်ကာ ရှားဝူကျင်းသည် မှင်သက်သွားပြီး သူ့အား အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာတော့်ထံတွင် မည်ကဲ့သို့ ပြန်လည် ရှင်သန် ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေရသနည်း။ အကယ်၍ သူ့ထံတွင် အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့ပါက ဘာကြောင့် အစ်ကိုကြီးကို ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ထံသို့ သွားရောက်တောင်းဆိုရန် အထူးတလည် စေခိုင်းခဲ့ရသနည်း။

"ဒီဆေးလုံးက တောက်ရွှိုင်နန်းတော်မှာ အရက်သောက်တုန်းက ငါ လျှို့ဝှက်သိမ်းထားခဲ့တာ... မင်း ဘာကြောင့် လိုချင်သလဲဆိုတာကို ငါ မသိသလို… ပြောပြဖို့လည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး... ယူသာ ယူထားလိုက်ပါ..."

ကျန်းလျိုက ပြန်လည် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံး ကို ရှားဝူကျင်းထံသို့ ပေးအပ်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်... သူက ပြန်လည် ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်။

ရှားဝူကျင်း၏ အတွေ့အကြုံများသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံများနှင့် ထပ်တူကျနေသောကြောင့် ကျန်းလျို၏ သူ့အပေါ် ဝေးကွာနေသော ခံစားချက်များသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ရှားဝူကျင်းသည် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ရေး အဖွဲ့ အတွင်းသို့ သဟဇာတဖြစ်အောင် ပူးပေါင်းပါဝင်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်းကို ကျန်းလျို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိနေသည်။

‘ပြောရရင် သူကလည်း သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲလေ…’

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ကျန်းလျို ကိုယ်တိုင်က ပံ့ပိုးဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဆရာတော်... အားမေ နဲ့ တပည့်တော်ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ မသိချင်ဘူးလား..."

ကျန်းလျိုက ဆေးလုံး ကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ပြန်လည် ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။

ရှားဝူကျင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျန်းလျိုသည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ရှားဝူကျင်းအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒီနေ့ အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြချင်လို့လား... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ နားထောင်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ..."

ရှားဝူကျင်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စတင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အဲဒါက ဆရာတော့်ဆီကနေ ထွက်ခွာပြီး မြောက်ဘက်ကို ခရီးဆက်သွားတဲ့ အချိန်ကနေ စတင်ခဲ့တာပါ..."

ရှားဝူကျင်း စတင် ရှင်းပြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလျိုသည် အရာရာကို စတင်ကာ နားလည် လာခဲ့တော့သည်။

ရှားဝူကျင်းသည် သူတို့ထံမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းပြီး မကောင်းမှုများကို ဖယ်ရှားမည် ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လူသတ်သမားများ၏ လိုက်လံလုပ်ကြံခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် သိရှိသွားမည့် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားလိုသောကြောင့် ရှားဝူကျင်းသည် သူ၏ မှော်လက်နက် ကို အသုံးမပြုရဲသလို သူ၏ရှိနေမှုကိုလည်း သတိထားမိအောင် မလုပ်ရဲခဲ့ပေ။

မြောက်ဘက်သို့ ဤကဲ့သို့ ထွက်ပြေးရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ့အား မိစ္ဆာမျိုးနွယ် မှ မိစ္ဆာတစ်ဝက် ကောင်မလေးတစ်ဦးက ကယ်တင်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ပါး၏ လက်အောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ရှားဝူကျင်းသည် ပုန်းအောင်းရာတွင် အလွန်တော်ခဲ့ပြီး မည်သူကမျှ သူ၏ ဇာတိရုပ်မှန်ကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအေးချမ်းသော နေ့ရက်များတွင် မိစ္ဆာတစ်ဝက် ကောင်မလေး အားမေသည် ရှားဝူကျင်း၏ နေ့စဉ်ဘဝကို အမြဲတစေ ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် သံယောဇဉ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် လူသားကျင့်ကြံသူ ဂိုဏ်းတစ်ခုသည် ထိုမိစ္ဆာဂူကို လာရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နတ်မင်းများပင် ဖောက်ထွက်ရန် ခက်ခဲသော မဟာဝင်္ကပါအစီအရင် ကြီးတစ်ခုကိုပါ ချထားခဲ့သည်။ ထိုအရေးပေါ် အခြေအနေတွင် ရှားဝူကျင်းသည် အားမေနှင့်အတူ ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း သူ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သော စွမ်းအားများကြောင့် လူသားကျင့်ကြံသူများ၏ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ကောင်းကင်နတ်မင်း အဆင့်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် အားမေမှာမူ အားနည်းသော မိစ္ဆာတစ်ဝက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုတိုက်ပွဲကြီးအတွင်း၌ သူမ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင်... ကွမ်ယင်၏ နောက်လိုက်များထဲမှ တမန်တော် မုကျား ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဤကပ်ဘေးသည် ရှားဝူကျင်း ဖြတ်သန်းရမည့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ သံယောဇဉ်များကို မတွယ်တာသင့်ဘဲ ၎င်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ခြင်း ခရီးစဉ်ကိုသာ ဆက်လက်သွားရောက်သင့်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

"ဒါကြောင့် အားမေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ ရှေးဟောင်း ရေခဲဂူတစ်ခုထဲမှာ ရေခဲတိုက်သွင်းထားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှ သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်း အနောက်ဘက်ကို ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မယ့် ခရီးစဉ်ကို ဆက်ထွက်လာခဲ့တာပါ..."

အဆုံးတွင် ရှားဝူကျင်း၏ စကားသံများမှာ ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ အကြည့်များသည် ပြန်လည် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံး ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်... သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လာခဲ့လေသည်။

"အခုတော့ အခြေအနေတွေ ကောင်းလာပါပြီ... ဒီ ပြန်လည် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံး နဲ့ဆိုရင် အားမေကို အခုချက်ချင်း အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ပေးလို့ရပြီလေ..."

"အင်း... ဒါဆိုလည်း သွားလိုက်လေ..."

ကျန်းလျိုက ရှားဝူကျင်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ရှားဝူကျင်း၏ အမြန်နှုန်းနှင့် တိမ်စီးပျံသန်းနိုင်စွမ်းအရ အသွားအပြန်အတွက် အချိန်များစွာ ကြာမြင့်မည်မဟုတ်ရာ ကျန်းလျိုသည် သူ၏အတွက် စောင့်ဆိုင်းပေးရန် ဆန္ဒရှိနေပေသည်။

မှန်ပေသည်။ အချိန်ကြာမြင့်မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ကျန်းလျိုက ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းပေးရန် လိုလားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်..."

မိမိအား တားဆီးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပါဝင်သော ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှားဝူကျင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပိုမိုပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

မည်သည့် နှောင့်နှေးမှုမျှ မရှိဘဲ ရှားဝူကျင်းသည် ထိုညမှာပင် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပျံတက်ကာ ရှေးဟောင်း ရေခဲဂူ ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

"ဟူး... သံယောဇဉ်တွေရဲ့ ဒုက္ခကတော့..."

ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသော ရှားဝူကျင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုသည် သူ့ဟာသူ ခေါင်းယမ်းလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

‘ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရှားဝူကျင်းက အားမေ ကို အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ပေးပြီးသွားရင် သူ့ကို စောင့်နေမယ့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိနေတော့...’

‘ကျူးပါကျဲ မှာလည်း သူ့ကို စောင့်နေတဲ့ ကျူးကျူး ရှိနေတာပဲ…’

‘ငါ့မှာလည်း ကောင်းယန် ရှိနေတာပဲ…’

‘ကြည့်ရတာ စွန်းဝူခုန်း နဲ့ နဂါးမြင်းဖြူပဲ ကျန်တော့တယ်…’

စွန်းဝူခုန်းအကြောင်း တွေးမိသောအခါ ဇီရှားနတ်သမီး နှင့် သူ၏အခြေအနေ မည်သို့ရှိနေမည်ကို ကျန်းလျို တွေးတောနေမိသည်။ မျောက်စုတ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ သို့သွားကာ သူမကို မသွားရောက်မတွေ့ဆုံဖြစ်သည်မှာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ မဟုတ်ပါလော…

အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

...

ထိုစဉ် တောင်ပိုင်းပင်လယ်ရှိ ခရမ်းရောင် ဝါးတောအုပ် အတွင်း၌ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် သည် တည်ငြိမ်စွာ တရားထိုင်နေစဉ် သူမ လျှို့ဝှက်စွာ ချထားခဲ့သော ထိုနှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ရေခဲဂူအတွင်းမှ အစီအရင်သည် အသက်ဝင်သွားကြောင်း ရုတ်တရက် ကြိုတင်ခံစားသိရှိလိုက်သည်။

"မုကျား..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် ၏ ခေါ်သံကြောင့် တမန်တော် မုကျား သည် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။

"ဗောဓိသတ်... ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ..."

"ရှေးဟောင်း ရေခဲဂူ ဆီသွားပြီး အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသလား သွားကြည့်ချေ... မှတ်ထားပါ... အနောက်ဘက်ကို ခရီးသွားနေတဲ့သူတွေဟာ ဘယ်လို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ သံယောဇဉ်မျိုးကိုမှ ထားရှိလို့ မရဘူး... နားလည်ရဲ့လား..."

ဗောဓိသတ်သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် တမန်တော် မုကျား အား ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ ဗောဓိသတ်..."

တမန်တော် မုကျား သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း ရေခဲဂူ ၏ အခြေအနေကို မုကျား သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရှားဝူကျင်းက အာမေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ချီထားသည်ကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ မျက်လုံးများပွင့်လာကာ အသက်ပြန်ရှင်လာသည်ကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်... ကျွမ်လျန်က သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်မယ့်နည်းလမ်းကို တကယ်ကြီး ရှာတွေ့သွားတာလား..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မုကျား သည် စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်၏ လတ်တလော တိကျသော သတိပေးစကားများကို ပြန်လည်သတိရလိုက်မိသောအခါ မုကျားသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုအေးစက်လာခဲ့တော့သည်။

***