အခန်း ၄၁၃

အပိုင်း(၄၁၃)

ရှားဝူကျင်းအား ပြန်လည် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံး ကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် သူ၏အခန်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့ပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံအားထုတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ယနေ့ညတွင် သူသည် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ဒါက ရှားဝူကျင်းကြောင့်များ ဖြစ်နေမလား..."

စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သဖြင့် ကျန်းလျိုသည် ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် အတင်းအကြပ် မကြိုးစားတော့ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှားဝူကျင်းအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ခံစားချက်များသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းကြောင်းများ ကွဲလွဲနေသောကြောင့် ကျန်းလျိုသည် ရှားဝူကျင်းအား အနောက်သို့ခရီးသွားခြင်း အဖွဲ့ထဲမှ နှင်ထုတ်ပစ်ရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်သည် ရှားဝူကျင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး မည်သူကမျှ မိမိတို့၏ အဖွဲ့အတွင်း၌ သူလျှိုတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းကို သဘောကျမည်မဟုတ်ပါလော…

ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ကျန်းလျိုသည် ရှားဝူကျင်းအား အကြံအစည်ဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်ရန် နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ယင်ယန်အိုး ၏ အထူးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ကျန်းလျိုသည် ရှားဝူကျင်းအား အဖွဲ့ထဲမှ ဖယ်ရှားပစ်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများ၏ အဆင့်အတန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလိုသော ရှားဝူကျင်း၏ ခိုင်မာသော သန္နိဋ္ဌာန်ကို သူ အထင်သေးခဲ့မိသည်။ ထိုစဉ်က ရှားဝူကျင်းသည် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရမည့်အစား ကွမ်ယင်၏ သတ်ဖြတ်မှုကို ခံယူရန်သာ ပို၍လိုလားနေခဲ့သည်။

ထို့နောက်... ရှားဝူကျင်းသည် ကွမ်ယင်ထံမှ ရှောင်တိမ်းရန် မြောက်အရပ်သို့ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး အဖြစ်ဆိုးများစွာနှင့် ကြုံ‌တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

ရှားဝူကျင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများကို သိရှိသွားပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ကိုယ်ချင်းစာစိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အပြစ်ရှိသကဲ့သို့လည်း အနည်းငယ် ခံစားခဲ့ရသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ... ရှားဝူကျင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် စိတ်နေသဘောထားများ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းက ကျန်းလျို၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ပိုမို ကြီးထွားလာစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း ကျန်းလျိုသည် ရှားဝူကျင်းအပေါ် ခပ်ခွာခွာနေခြင်းကို အလိုအလျောက်ပင် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။

သူ ပြန်လည် ရှင်သန်ထမြောက်ခြင်း ဆေးလုံး ကို လိုချင်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါတွင်ပင် ကျန်းလျိုသည် သူ လျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားသော ဆေးလုံးကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤ အနောက်သို့ခရီးသွားခြင်း ကမ္ဘာထဲတွင် အသက်ပြန်ရှင်လာစေရန်မှာ လွယ်ကူသလို ခက်ခဲလှပေသည်။

လွယ်ကူရခြင်းမှာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် နှင့် အခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက သဘောတူခေါင်းညိတ်လိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ခက်ခဲသောကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခက်ခဲမှုအပိုင်းကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကဲ့သို့သော ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများထံမှ သဘောတူညီချက်ကို ရယူနိုင်မည့်သူ မည်မျှပင် ရှိနိုင်မည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အိုခြင်း၊ နာခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားတို့သည် သဘာဝတရား၏ နိယာမများသာ ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် အနေဖြင့် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ဤစည်းမျဉ်းများကို ထင်သလို ချိုးဖောက်ကာ ချွင်းချက်ပေးမည်လော။

"သူ အဲဒီ အားမေဆိုတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ဝက် ကောင်မလေးကို မြန်မြန် အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ကျန်းလျိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ရှားဝူကျင်းအတွက် ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်တစ်ခု ရရှိစေရန် ဆုတောင်းလိုက်သည်။

ရှားဝူကျင်းအား အဖွဲ့ထဲမှ နှင်ထုတ်ပစ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် အတွေ့အကြုံမှတ် သန်း ၈၀ နှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံးကိုပင် ဆုကြေးအဖြစ် ရရှိမည့် တာဝန်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း...

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းမှာ ရွေးချယ်နိုင်သော တာဝန်တစ်ခုသာဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူ ကျရှုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် မည်သည့် အပြစ်ပေးမှုမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

[ဒင် - "ဂိုဏ်းမှနှင်ထုတ်ခြင်း" တာဝန် ပြီးမြောက်သည့်အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ် သန်း ၈၀ နှင့် နတ်အဆင့် ရတနာသေတ္တာ ၁ လုံး ရရှိပါသည်။]

[ဒင် - အဆင့် ၁ ဆင့် တက်သွားပါသည်၊ လက်ရှိအဆင့် ၄၅။]

[ဒင် - အဆင့် ၁ ဆင့် တက်သွားပါသည်၊ လက်ရှိအဆင့် ၄၆။]

[ဒင် - အဆင့် ၁ ဆင့် တက်သွားပါသည်၊ လက်ရှိအဆင့် ၄၇။]

...

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘဝသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပေသည်။ ကျန်းလျိုသည် ရှားဝူကျင်းအတွက် ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်တစ်ခု ရရှိစေရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ပြီး "ဂိုဏ်းမှနှင်ထုတ်ခြင်း" တာဝန် ကျရှုံးသွားလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိဟု တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် စနစ်၏ အသိပေးချက်များသည် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော စနစ်၏ အသိပေးချက်များကြောင့် ကျန်းလျိုသည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းလျို သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူသည် အဆင့်သုံးဆင့် တက်သွားခဲ့ပြီး အဆင့် ၄၄ မှ ၄၇ သို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ အတွေ့အကြုံမှတ် သန်း ၈၀ ရရှိခဲ့ပြီး အဆင့်သုံးဆင့် တက်သွားခဲ့ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ပုံမှန်အခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုလျှင် ကျန်းလျိုသည် သူ၏ ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင် ကို အလောတကြီး ဖွင့်ကာ လက်ရှိအဆင့်ကို စစ်ဆေးမည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် နောက်ထပ် အဆင့်တက်ရန် လိုအပ်သော အတွေ့အကြုံမှတ် မည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို စစ်ဆေးကြည့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တာဝန်ပြီးမြောက်သည့်အတွက် ဆုကြေးအဖြစ် နတ်အဆင့် ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံးကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးသည်။

နတ်အဆင့် ရတနာသေတ္တာ ဆိုသည်မှာ ကျန်းလျိုအတွက် ယခုကဲ့သို့သော သေတ္တာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရရှိဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ မည်သို့သော ရတနာများ ပါဝင်နေမည်ကို မည်သူကမျှ မသိနိုင်ပေ။

သို့သော်... ယခုအခါတွင် ကျန်းလျို၏ စိတ်သည် ထိုအရာများပေါ်တွင် မရှိတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့၏ အခန်းတံခါးများကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်... ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး ကျန်းလျို အလွန်တရာ ပြာယာခတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဆရာတော် ဤမျှလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သူ ဒုတိယအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

ပြီးခဲ့သော အကြိမ်ကမူ လျိုရှားမြစ် ၌ ကောင်းယန် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေရသည်ကို ဆရာတော် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က ဖြစ်ပေသည်။

"ဆရာတော်... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ညနက်သန်းခေါင်ကြီး ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ..."

ကျူးပါကျဲသည် သန်းဝေလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ကျန်းလျိုအား ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး မြန်မြန်ထကြစမ်း... တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ... ဝူကျင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ..."

ကျန်းလျိုသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့အား ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ညီလေးရှား ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရှားဝူကျင်း ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို မသိရှိကြသောကြောင့် သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့ နှစ်ယောက်စလုံးသည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။ ဤအချိန်ဆိုလျှင် သူသည် သူ၏အခန်းထဲ၌ အနားယူနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

"အဲဒီအကြောင်းကို အခု မပြောကြနဲ့ဦး... ငါတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်… လမ်းကျမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

အလွန်အရေးတကြီး လိုအပ်နေကြောင်းကို ခံစားနေရသော်လည်း အတိအကျ ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိရသေးသဖြင့် ကျန်းလျိုသည် ရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျန်းလျိုသည် မြင်းဇောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အော်ခေါ်လိုက်ရာ နဂါးမြင်းဖြူ သည် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

"မြန်မြန်လုပ်... အရှေ့မြောက်ဘက်ကို အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ သွားကြစို့..."

ကျန်းလျိုသည် နဂါးမြင်းဖြူ ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်ခွလိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ သွားရမယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား..."

ကျန်းလျို၏ လေးနက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ နဂါးမြင်းဖြူ ပင်လျှင် သူ၏ ပြင်းထန်သော အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် သွားရမည် ဟုတ်လား။ ဆရာတော်၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ဤကဲ့သို့သော အမိန့်မျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အနှေးဆုံး အရှိန်ဖြင့်သာ သွားရန် အပြောခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော…။

"ဟုတ်တယ်... မြန်မြန်သွား..."

ကျန်းလျိုသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဝရား...

ကျန်းလျို၏ ပြတ်သားသော အတည်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် နဂါးမြင်းဖြူ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော နဂါးဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်... နဂါးမြင်းဖြူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး လေကိုဆန်ကာ နဂါးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော နဂါးဖြူကြီး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့မှာမူ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို အာရုံခံသိရှိလိုက်ကြသဖြင့် မည်သည့်စကားမျှ အပိုပြောမနေတော့ဘဲ တိမ်တိုက်များပေါ်သို့ တက်ကာ ကျန်းလျို၏နောက်သို့ ပျံသန်းလိုက်ပါသွားကြသည်။

နဂါးဟောက်သံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝူကျီတိုင်းပြည် မှ လူများသည် ထိုအသံကြောင့် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။

ဝူကျီတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်သည် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အသွင်အပြင်ဖြင့် သူ၏ အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ အလောတကြီး ထွက်လာခဲ့သော်လည်း လရောင်လင်းနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

အိပ်ဆောင်၏ အပြင်ဘက်ရှိ ညစောင့်တပ်သား အချို့သည် ဘုရင်၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်၍ ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ... အခုချက်ချင်း သွားစုံစမ်းကြစမ်း..."

ဘုရင်ကြီးက လက်ကာပြကာ တပ်သားများအား ပြောလိုက်သည်။

အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညနက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် နဂါးဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဝူကျီတိုင်းပြည် ၏ မြို့တော်အတွင်းရှိ လူတိုင်းနီးပါးကို လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ထွက်သွားခဲ့သော တပ်သားနှစ်ဦးသည် ဘုရင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ သတင်းပို့လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ စုံစမ်းသိရှိရသလောက်တော့ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် နဲ့ သူ့ရဲ့အဖွဲ့က အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် ညတွင်းချင်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပုံရပါတယ်... ခုနက ကြားလိုက်ရတဲ့ နဂါးဟောက်သံက ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ရဲ့ စီးတော် မြင်းဖြူကနေ နဂါးဖြူအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဆရာတော်ကို သယ်ဆောင်သွားတဲ့ အသံပါ..."

"ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် နဲ့ သူ့အဖွဲ့က ထွက်သွားပြီလား..."

ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ဘုရင်ကြီးသည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြစ်သွားပြီး သူ့ဟာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ကြီး ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်သနည်း… ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်က အဘယ်ကြောင့် နှုတ်ဆက်စကားလေး တစ်ခွန်းမှတောင် မပြောဘဲ ညတွင်းချင်း ထွက်သွားရသနည်း။

***