အခန်း ၄၁၇

အပိုင်း(၄၁၇)

"ဆရာ... ကျွန်တော် သွားပြီနော်..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူက အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်သွားလေသည်။

"သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ်..."

စွန်းဝူခုန်း ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်သွားသည်သာမက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းလျိုကလည်း သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ရှားဝူကျင်းဆီသို့ ညွှန်ပြပြီး သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ်ကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

တောင်ဝှေး၏ ထက်မြက်သော အစွန်းက မုကျား၏ ခေါင်းကို ရိုက်မိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရှားဝူကျင်းအား အန္တရာယ်ကင်းသော သိုးပေါက်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေလေသည်။

သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ်သည် နှစ်စက္ကန့်ခန့်သာ အချိန်တိုလေး ကြာမြင့်ပြီးနောက် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှားဝူကျင်းသည် သူ၏ မူလအသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စွန်းဝူခုန်းက မုကျား၏ရှေ့၌ နေရာယူကာ ရပ်တန့်နေပြီး ဖြစ်သည်။

"စွန်းဝူခုန်း... ဖယ်စမ်း..."

စွန်းဝူခုန်းက မုကျား၏ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရတနာတောင်ဝှေးကို မြှောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ရှားဝူကျင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း စွန်းဝူခုန်းက နောက်ဆုတ်သွားခြင်းမရှိဘဲ ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နေလေသည်။ ရှားဝူကျင်းသည် အရပ် သုံးမီတာကျော် မြင့်မားပြီး စွန်းဝူခုန်းက ၁.၄ မီတာခန့်သာ ရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစား ကွာခြားချက်မှာ အလွန် သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ဘုန်း...

တောင်ဝှေး၏ ပြင်းထန်လှသော အားဖြင့် ရိုက်ချမှုကြောင့် ၎င်း၏ ထိပ်ပိုင်း ဓားသွားအစွန်းသည် စွန်းဝူခုန်း၏ ပခုံးရိုးထဲသို့ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စိုက်ဝင်သွားလေသည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် နောက်သို့ မဆုတ်ခဲ့ချေ။ ပန်းထွက်လာသော သွေးများ ပေကျံနေသည့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရဘဲ ယင်းအစား သူက မျောက်လက်သည်းကို ဆန့်တန်းကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရတနာတောင်ဝှေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ စူးရှခိုင်မာသော မျက်လုံးများက ရှားဝူကျင်းထံသို့ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ညီလေးရှား... မင်း အခု ငါ့နာမည်ကို တည့်ခေါ်နေပြီပေါ့... အစ်ကိုကြီးလို့ မခေါ်တော့ဘူးလား..."

စွန်းဝူခုန်း၏ အကြည့်များမှာ စူးရှခိုင်မာနေပြီး ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ဖူးလောက်အောင် တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အစ်... အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား..."

မိမိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် စွန်းဝူခုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားစေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများ ရောယှက်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုက လေအေးတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်လေသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်သနည်း… ဝူကျင်းက ဝူခုန်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သနည်း… ဝူခုန်းတွင် ဖျက်ဆီးလို့မရနိုင်သည့် ဝရဇိန် ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းလျို၏ အံ့အားသင့်မှုက ခဏတာမျှသာ ကြာရှည်ခဲ့လေသည်။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အလျင်အမြန် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

ဖျက်ဆီး၍မရသော ဝရဇိန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စွန်းဝူခုန်းသည် ရှားဝူကျင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိရန် အကြောင်းမရှိချေ။ မူရင်းကျမ်းစာများအရ စွန်းဝူခုန်းသည် ရန်သူများက သူ့အား လာရောက်တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင်ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ လက်နက်များသည် သူ၏ ဝရဇိန် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် မည်သို့မျှ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိကြောင်း သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ခွန်အားက သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်ရာ စွန်းဝူခုန်း ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်ပေသည်။ သူက တမင်သက်သက် အရိုက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် တမင်သက်သက် အရိုက်ခံရတာလဲဆိုသည်ကို ကျန်းလျို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားပေသည်။

မကူညီဘဲ နေမည်ဆိုလျှင် နီကျားအပေါ် မတရားသလိုဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်ဆိုလျှင် ရှားဝူကျင်းအပေါ် မတရားသလို ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ဝရဇိန် ခန္ဓာကိုယ်၏ နတ်စွမ်းရည်များကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ရှားဝူကျင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဝင်ရောက်ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီစုတ်... သူ့ကို သိလာတာ အတော်ကြာပြီဆိုပေမဲ့… ဒီအချိန်လေးမှာတော့ တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းနေပါလား..."

စွန်းဝူခုန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားပြီး သူ၏ ပြတ်သားသော ဟန်ပန်နှင့် အကြည့်များကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျို ကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ရှားဝူကျင်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ရှေ့ရှိ စွန်းဝူခုန်းအား ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဝူခုန်း၏ လက်သည် သူ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရတနာတောင်ဝှေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ တောင်ကြီးတစ်လုံးက ဖိချထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားလို့ မရအောင် ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း... မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရတနာတောင်ဝှေးက စွန်းဝူခုန်းအား ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရှားဝူကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများ ပိုမို ကြီးထွားလာခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ စွန်းဝူခုန်းသည် သူ့ကို တားဆီးရန်သက်သက် ခုန်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဆိုလျှင် မိမိ၏ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သူက မိမိကို ဆန့်ကျင်ပြီး မုကျားအား ကူညီနေသည်ဟု ယူဆကာ သူ ဒေါသထွက်မိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်... ယခုမူ စွန်းဝူခုန်း တစ်ယောက် သူ၏လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်လေရာ သူ မည်ကဲ့သို့ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"စွန်းဝူခုန်း..."

ရှားဝူကျင်းသည် အပေါ်စီးမှ နေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ စွန်းဝူခုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်တရာ သေးငယ်နေပုံရပြီး မော့ကြည့်ကာ ပြောနေရသည့်အလား ခံစားနေရလေသည်။

"ငါ အနောက်အရပ်ကို ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မယ့်အဖွဲ့ကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီ... မင်းနဲ့ငါက တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားတွေ မဟုတ်ကြတော့ဘူး..."

"ထွက်လာခဲ့တယ်... ဒါဆို မင်းက သစ္စာဖောက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

စွန်းဝူခုန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ရင်း ရှားဝူကျင်းအား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ ထွက်သွားရမယ်... ဒီဘဝမှာ ဗုဒ္ဓတွေအားလုံးကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်..."

ရှားဝူကျင်းက လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကြေညာမောင်းခတ်နေသည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဂျိန်း... ဒလိမ်း...

ရှားဝူကျင်း စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံတွင် အဆုံးအစမဲ့ ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေသည့်အလား မိုးခြိမ်းသံကြီးများ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနောက်ဘက်ဆီမှ တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ညကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မြင့်မြတ်လှသော တရားစာရွတ်ဆိုသံများကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရလေသည်။

အစပိုင်းတွင် ရှားဝူကျင်း၏ ကျယ်လောင်သော ကြေညာသံကို ကြားရ၍ ကျန်းလျိုမှာ အလွန် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းသာနေသော အမူအရာများ မှေးမှိန်သွားလေသည်။

အကယ်၍ ရှားဝူကျင်းသာ နတ်အဆင့်အတန်း ချီးမြှင့်ခံရရန် အနောက်ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားမည့်ကိစ္စကို စိတ်နှလုံး အကြွင်းမဲ့ ရည်ရွယ်ထားမည်ဆိုပါက သူ ပို၍ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားလေလေ ကျန်းလျိုက သူ့ကို ပို၍ အလိုမရှိလေလေ ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော်လည်း... ရှားဝူကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်မင်းများနှင့် ဗုဒ္ဓများအပေါ် ရန်ငြိုးများ ပိုမို ကြီးထွားလာပြီး အနောက်ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်လိုစိတ် နည်းပါးလေလေ ကျန်းလျိုမှာ ပို၍ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ရလေလေပင်။

ကျန်းလျိုအတွက်တော့ ဤသည်မှာ အသင့်တော်ဆုံး အသင်းဖော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

မူလက ကျန်းလျိုသည် ရှားဝူကျင်းအား အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မည့်အဖွဲ့ထဲမှ မောင်းထုတ်လိုခဲ့ပြီး ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် တာဝန်တစ်ခုကိုပင် လက်ခံရယူခဲ့သေးသည်။

သို့သော် မောင်းထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူ၍ မရနိုင်တော့ဘူးဟု မဆိုလိုပေ။

ယခုအခါ တာဝန်လည်း ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ကာ အတွေ့အကြုံမှတ် သန်း ၈၀ ကိုလည်း ရရှိပြီးဖြစ်လေသည်။ ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင်မူ ယခုအချိန်သည် ရှားဝူကျင်းအား အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မည့်အဖွဲ့ထဲသို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်နေပေသည်။

"ဝူကျင်း..."

စွန်းဝူခုန်းသည် အလွန်တရာ ပွင့်လင်းလွန်းလှသည်။ အဝေးဆီမှ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများနှင့် သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသော တရားစာရွတ်ဆိုသံများအရ အနောက်ကောင်းကင်ဘုံရှိ မဟာမိုးကြိုး ကျောင်းတော်မှ စွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များက ဤကိစ္စကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ကျန်းလျိုက စွန်းဝူခုန်း တစ်ခုခု မှားယွင်းပြောဆိုမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှားဝူကျင်းထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားကာ သူက ဦးဆောင်ပြီး စတင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျိုကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် "ဆရာ" ဟု ခေါ်ဆိုချင်သွားလေသည်။

သို့သော် မခေါ်ဆိုရသေးမီမှာပင် ရှားဝူကျင်းက သူ့ကိုယ်သူ တားဆီးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားကာ ကျန်းလျိုကို ကြည့်ရန် ဝန်လေးနေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်..."

"ပြန်လာခဲ့ပါ..."

ကျန်းလျို၏ အကြည့်များက ရှားဝူကျင်းထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်... မင်းက ဆရာ့ကို မယုံကြည်လို့လား..."

စွန်းဝူခုန်းကို အဖွဲ့ထဲသို့ ခေါ်ယူခဲ့စဉ်ကတည်းက ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်မင်းများနှင့် ဗုဒ္ဓများကို မှောက်လှန်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကျူးပါကျဲကို အဖွဲ့ထဲခေါ်သွင်းခဲ့ရခြင်းကလည်း အဆိုပါ အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် ဝင်ရောက်လာမည့် နဂါးဖြူလေး အောင်းလီသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင် ယခုအချိန်သည် ရှားဝူကျင်းအား အဖွဲ့ထဲသို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အနောက်ကောင်းကင်ဘုံမှ စွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် ဤစကားများကို ယခုအချိန်တွင် ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ရှားဝူကျင်းအား အဖွဲ့ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာစေရန် ဖျောင်းဖျပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့သော အချိန်တစ်ခုကို ရှာ၍ အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ပြောပြရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"..."

ကျန်းလျို၏ စကားများကို ကြားပြီး သူ၏ ရိုးသားစစ်မှန်သော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ဆွဲနေခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျိုအား အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရှားဝူကျင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်... လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားပြီ..."

ရှားဝူကျင်းသည် အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မည့်အဖွဲ့ထဲသို့ အမှန်တကယ်ပင် ထပ်မံ၍ မဝင်ရောက်လိုတော့ချေ။

ရှားဝူကျင်း၏ အမြင်တွင်မူ ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများသည် အနောက်ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိပါက နတ်အဆင့်အတန်းများ သေချာပေါက် ချီးမြှင့်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူကမူ နတ်မင်းများနှင့် ဗုဒ္ဓများကို ဆန့်ကျင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်လာနိုင်တော့မည်နည်း။

ဆရာဖြစ်သူကရော သူ့ အတွက် ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်မင်းများနှင့် ဗုဒ္ဓများကို ဆန့်ကျင်ပေးမည်တဲ့လော…။

ရှားဝူကျင်း၏ အမြင်တွင် ဆရာဖြစ်သူသည် သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူ ကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် ယုံကြည်ကိုးစားသော်လည်း "လမ်းစဉ်မတူသူတို့သည် အတူတကွ မတိုင်ပင်အပ်" ဟူသော စကားပုံတစ်ခု ရှိသည် မဟုတ်ပါလော…

ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းက သူ့အတွက်ရော ဆရာဖြစ်သူအတွက်ပါ ကောင်းကျိုးရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရှားဝူကျင်းသည် သူကိုယ်တိုင် လက်မောင်းဖြတ်တောက်ထားခဲ့သော မုကျားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရတနာတောင်ဝှေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော စွန်းဝူခုန်းကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်များကို လွှတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

***