အခန်း ၁၇၃

အခန်း (၁၇၃) အမေ... ဘာလို့ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားတာလဲ။

သူ သတိဝင်လာသောအခါ ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေခဲ့မိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် စာအိတ်ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အတန်းမရှိတော့ သည်ကို တွေးမိကာ စာသင်ခန်းထဲသို့ ပြန်သွား၍ စာအုပ်အနည်းငယ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျောင်း မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူသည် စာတိုက်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ဝန်ထမ်းများထံမှ စာရွက်နှင့် ကလောင်တံကို ငှားရမ်းလိုက်ပြီး ကောင်တာတွင် မှီလျက် စာတစ် စောင်ကို အလျင်စလို ရေးသားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကျောင်းမှ ချီးမြှင့်ထားသော ဆုငွေ ယွမ် ငါးဆယ်ကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ကာ စာနှင့်အတူ စာအိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သိမ်းလိုက် လေတော့သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ယောက္ခမနှစ်ဦး ပီကင်းသို့ လာမည်ဆိုပါက ဤငွေမှာ ၎င်းတို့၏ ခရီးစရိတ်အတွက် အတိအကျ လုံလောက်မည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တွေးတောလိုက်လေသည်။

သူသည် စာအိတ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ခေါင်းဝယ်ရန် ရှစ်ဆင့် သုံးစွဲလိုက်ကာ ၎င်းကို ကပ်၍ လျောင်နင် ပြည်နယ်သို့ စာပို့လိုက်လေတော့သည်။

————————————

စာပို့ပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးချန်ယဲ့သည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့တော့လေသည်။

မကြာသေးမီက သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူသည် အရသာကဲသော အစားအစာများကို အလွန်အမင်း စားချင်နေခဲ့ ကြောင်းကို တွေးမိသွားသောအခါ သူသည် နှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့ သို့ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်လေ၏။

မည်သူမျှ ကြည့်မနေကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လက် ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ အနံ့ပြင်းသော ခရုခေါက်ဆွဲ အထုပ်ကြီးနှစ်ထုပ်သည် သူ၏ လက်ထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် မည်သည့် ခေတ်သစ် အမှတ်အသားမျှ မပါရှိသော ထုပ်ပိုးထားသည့် အိတ်ကို ကြည့် ကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပြီး စနစ်နေရာလွတ်ကို သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်။

သူ၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးခေါက်ရန် ဟန်ပြင်နေသော ဒုတိယ အစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့၏ မိသားစုများကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီး... တတိယအစ်ကို... တတိယမရီး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ၎င်းတို့အား အလျင်စလို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယဲ့..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းမှာ အသံကြားသောအခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်၌ အထုပ်ကြီးနှစ်ထုပ်ကို ပိုက်ထားလျက် ရပ်နေသော ကျိုးချန်ယဲ့ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

"ရှောင်ယဲ့... မင်းက ဘာလို့ ဒီအချိန်ကြီး ပြန်ရောက်နေတာလဲ... ကျောင်းမှာ အတန်းမရှိဘူးလား..."

တတိယအစ်ကို ဖြစ်သူ ထျန်အော်မိုရီက ဘေးမှနေ၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး..."

ကျိုးချန်ယဲ့ စကားပြောရန် ဟန်ပြင်နေစဉ်မှာပင် နူးညံ့ချိုသာသော အသံလေးနှစ်သံက ဝင်ရောက် နှောင့် ယှက်လာခဲ့လေ၏။

"အို... လိမ္မာလိုက်ကြတာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဟန်ဆောင်ကာ စနစ် နေရာလွတ်ထဲမှ စတော်ဘယ်ရီ အရသာရှိသော သကြားလုံးချောင်း နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေ သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို ဆန်းဝါနှင့် ရှောင်ထင်ထင်တို့ထံသို့ အသီးသီး ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက် လေသည်....။

"ရော့... ဦးလေးက သကြားလုံး ကျွေးမယ်နော်..."

သူ၏ လက်ထဲရှိ နို့နံ့သင်းနေသော သကြားလုံးချောင်းများကို မြင်သောအခါ ဆန်းဝါနှင့် ရှောင်ထင်ထင်တို့ မှာ တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။ ၎င်းတို့သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အလျင်အမြန် ယူလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကြည်လင်သော အသံလေးများဖြင့် အော်ပြောလိုက်ကြလေတော့သည်...။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပြုံးကာ ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ခေါင်းလေးများကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့လေတော့သည်...။

"အထဲဝင်ပြီး ကျောက်ခဲလေးနဲ့ သွားဆော့ကြလေ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ကျွန်တော် မွန်းလွဲပိုင်း အတန်းမရှိတော့လို့ အိမ်ပြန်လာတာပါ... အိမ်မှာ စာလုပ်နေလည်း အတူတူပဲ လေ..."

သကြားလုံးများ ရရှိသွားသော ကလေးနှစ်ဦးမှာ ခြံဝင်းထဲသို့ ခုန်ပေါက်ကာ ဝင်သွားကြလေ၏။ ရှောင်လန်လေးကို ပွေ့ချီထားသော ဒုတိယမရီးသည် နောက်မှနေ၍ အလျင်စလို အော်ပြောလိုက် လေသည်...။

"ဖြည်းဖြည်းသွားကြ... မချော်လဲစေနဲ့ဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီး... တတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီး... ကျွန်တော်တို့လည်း အထဲဝင်ကြတာပေါ့..."

ထို့နောက် သူသည် ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ လူစုကို ဦးဆောင်၍ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

အခန်းထဲတွင်မူ ထျန်ရှောင်ယာသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အဝတ်အစားများကို ဖာထေးနေပြီး ကုတင်ပေါ်၌ အရုပ်များဖြင့် ဆော့ကစားနေသော ကျောက်ခဲလေးကို တစ်ခါတစ်ရံ မော့ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ခြံဝင်းထဲမှ အသံများကို ကြားသောအခါ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူမသည် အပ်ချုပ်စရာများကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခါးကို ကိုင်လျက် ဖြည်းညင်း စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေ၏။

သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆန်းဝါနှင့် ရှောင်ထင်ထင်တို့သည် အထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ ကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် အခန်းထဲရှိ ထျန်ရှောင်ယာကို မြင်သောအခါ ဆန်းဝါက ကြည်လင်သော အသံလေးဖြင့် ချက်ချင်း အော်ခေါ်လိုက်လေသည်...။

"အဒေါ်... သားတို့ ကျောက်ခဲလေးနဲ့ လာဆော့တာ..."

ရှောင်ထင်ထင်လေးမှာမူ ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ သကြားလုံးကို မြှောက်ကိုင်ပြ၍ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်...။

" ကျောက်ခဲလေး... ရော့... မမ သကြားလုံး ကျွေးမယ်နော်..."

ကုတင်ပေါ်၌ သူ၏ အရုပ်များကို ဖြုတ်ကစားနေသော ကျောက်ခဲလေးသည် အစ်ကိုနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အရုပ်များကို ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်လေ၏။ သူက ၎င်းတို့အား စိတ် လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပီကလာပီကလာ အသံလေးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်...။

"ဟေး... တိုတို... မမ..."

သူမ၏ သားဖြစ်သူ ထိုသို့ အသံထွက်နေသည်ကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာမှာ မတတ်နိုင်စွာ ပြုံး လိုက်ပြီး သူ့ကို အသံထွက် ပြင်ပေးလိုက်သည်....။

"တိုတို မဟုတ်ဘူးလေ သားရဲ့... ကိုကို လို့ ခေါ်ရတယ်..."

"တို... တို..."

ကျောက်ခဲလေးက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် လိုက်အော်လိုက်လေသည်။

"ဟေး... ညီလေး..."

ဆန်းဝါက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမြန် ပြန်ထူးလိုက်လေ၏။

"ဒီကလေးဆိုးလေး... ခြံဝင်းထဲကနေတောင် မင်းအော်နေတာကို ငါကြားရတယ်..."

ရှောင်လန်လေးကို ပွေ့ချီထားသော ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က တံခါးခန်းဆီးကို မ၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒုတိယမရီး... တတိယမရီး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

"ရှောင်ယာ... ထိုင်ပြီး နားနေပါ... ကိုယ့်မရီးတွေနဲ့ပဲ ဘာလို့ ဒီလောက် အားနာနေရတာလဲ..."

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိသည် ဒုတိယမရီး၏ နောက်မှ လိုက်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ ဗိုက်ကြီးဖြင့် ကုတင် ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ထျန်ရှောင်ယာကို မြင်သောအခါ သူမသည် အမြန်ရှေ့တိုးသွားကာ ထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်လေ၏။

"တတိယမရီး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်က နည်းနည်း ကြီးနေသလို ဖြစ်နေလို့ပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာက မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

သူမ၏ မိသားစုသည် သူမကို မြင်တွေ့ရသည့် အချိန်တိုင်းတွင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမ၏ ကျန်းမာရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ထဲရှိ ကလေးများ မှာလည်း အလွန် လိမ္မာကာ မည်သည့် ဒုက္ခမျှ ပေးခဲ့ခြင်းမရှိချေ။

"ငါပြောတာကို နားထောင်စမ်းပါ... အခြားအမျိုးသမီးတွေဆိုရင် ကလေးတစ်ယောက်တည်း ကိုယ်ဝန် ဆောင်ထားတာတောင်မှ အရမ်းကို ဂရုစိုက်ကြတာ... နင့်မှာ အမြွှာကိုယ်ဝန် ဆောင်ထားရတာဆိုတော့ အခုဆိုရင် ပိုပြီးတောင် ဂရုစိုက်ရဦးမယ်..."

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမ၏ တတိယမရီးက သူမကို ကူညီ၍ ထိုင်ခိုင်းစေ လိုက်ရလေတော့သည်။

သူမ၏ ယောက်မဖြစ်သူ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"အမေ... ဘာလို့ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားတာလဲ... အမေ ထပ်ပြီး အန်ချင်နေပြန်ပြီလား..."

သူ၏ အမေဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဆန်းဝါသည် သူ၏ ညီမလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင် ထားစဉ်က သူမ အမြဲတမ်း ပျို့အန်ချင်နေခဲ့ကြောင်းကို သတိရသွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချက်ချင်း မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ဒုတိယမရီးမှာ သူမ၏ သားဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ကြက်သေသေသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူမသည် ရယ်ရမည်လား ငိုရမည်လားပင် မသိတော့ဘဲ ဘာပြောရမှန်းမ သိဘဲ ခဏမျှ ထိုနေရာတွင် မှင်တက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဟားဟားဟား..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယောက်မဖြစ်သူ ထျန်ရှောင်ယာနှင့် တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိတို့ နှစ်ဦးမှာ ထိုမြင် ကွင်းကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်ကြလေတော့သည်။

"ဘာတွေ ရယ်နေကြတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက် စည်ကားနေရတာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က တံခါးခန်းဆီးကို မ၍ အထဲသို့ ဝင်လာရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ မျက်ရည်များ ကျလာသည်အထိ အားရပါးရ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော အခါ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေ သည်...။

"ကောင်းပါပြီလေ... မင်း ပျော်နေရင် ပြီးတာပါပဲ..."

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ကိစ္စကို သတိရသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော် ဒီနေ့ ထူးခြားတဲ့အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတချို့ လုပ်ထားတယ်... ဒုတိယမရီးနဲ့ တတိယ မရီးတို့ ဒီနေ့ည ညစာစားဖို့ နေခဲ့ကြလေ... အားလုံး အတူတူ စားကြည့်ကြတာပေါ့..."

"ရှင်က အရသာထူးတဲ့ အစားအစာတွေ လုပ်ထားတယ် ဟုတ်လား..."

ထျန်ရှောင်ယာက သူ့ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

"မတ်လေး... အဲ့ဒါက ဘာအစားအစာမို့လို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လျှို့ဝှက်ထားရတာလဲ..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်မှာလည်း စပ်စုချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကာ ရှောင်လန်လေးကို ပွေ့ချီထားရင်း ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် တိုးသွားခဲ့လေသည်။

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိက ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်...။

"ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အော်မိုရီတို့ အထဲမဝင်လာသေးဘူးဆိုတော့လေ... ဖြစ်နိုင်တာက... သူတို့က မင်း ပြောတဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို လုပ်နေကြတာများလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အားလုံးကို တမင်တကာ စိတ်လှုပ်ရှားစေရန် ထားရှိလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုက ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"အခုပြောပြလိုက်ရင် ရိုးသွားမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ယနေ့ည စားပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ ထပ်စားချင်ဦးမယ်ဆိုတာ ကိုတော့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

သူ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ခရုခေါက်ဆွဲ နှစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူခဲ့ ပြီး ယနေ့ည၌ ၎င်းတို့ကို ရေနွေးဖြင့် ပြုတ်လိုက်ရုံဖြင့် အဆင်ပြေကာ အရသာရှိမည်ဟု တွေးတော ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

သို့သော် အစီအစဉ်များက မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အမြဲတမ်း ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ မိသားစုမှာ ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့ကြရာ ၎င်းတို့ သေချာပေါက် အိမ်၌ ညစာစားရတော့မည် ဖြစ်လေ ၏။

သူသည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ဆန်ခေါက်ဆွဲအချို့ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူနိုင်သော်လည်း ခရုခေါက်ဆွဲ၏ အသက်ဖြစ်သော အရသာမှုန့်ထုပ်ကိုမူ တိုက်ရိုက် ထည့်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့ သတိမထားမိချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မီးဖိုချောင်၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ ခရုပုံးငယ်လေးတစ်ပုံးကို ခိုးထုတ်လာခဲ့ရလေတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးက ၎င်းမှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော အရာတစ်ခုဟုသာ ယူဆလိုက်ကြ ပြီး များများစားစား မတွေးတောခဲ့ကြချေ။

ယခုအခါတွင်မူ ကျိုးချန်ယဲ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ ခရုများကို သေချာစွာ ဆေးကြောရန် ၎င်းတို့အား ညွှန်ကြားနေလျက်ရှိလေတော့သည်။