အခန်း ၁၇၆

အခန်း (၁၇၆) အဖေ့ကို အတူ လိုက်သွားခိုင်းလိုက်ပါ

"သားက ကလေးလေး မဟုတ်တော့ဘူးနော်... အခု သားက ကြီးနေပြီ..."

အာ့ဝါသည် သူ၏လည်ပင်းကို မော့ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်း ကြီးလာရင်တောင်မှ မရဘူးလေ..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံး ထျန်ချင်းမုက တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ဆက်လက် ၍ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

"ကဲပါ... အာ့ဝါလေးက ငယ်ပါသေးတယ်... ပြီးတော့ ပီကင်းဆိုတာက ဒီနေရာကနေ အများကြီး ဝေး တယ်လေ... ရထားနဲ့သွားရင်တောင် တစ်ရက်နဲ့တစ်ည အချိန်ယူရတာ..."

"အဖွား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သားကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူးပေါ့... သားလေး ကြီးလာတဲ့အခါကျမှ အဖွား ခေါ်သွားမယ်နော်..."

အမေထျန်သည် အာ့ဝါအား ညင်သာစွာ ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဘာ... မင်းတစ်ယောက်တည်း သွားမလို့လား... ငါမပါဘဲနဲ့လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖေထျန်မှာ ချက်ချင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မက ရှင်ကို ဘာလို့ ခေါ်သွားရမှာလဲ..."

အမေထျန်သည် သူမ၏ ယောက်ျားအိုကြီးကို မနှစ်မြို့ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ သည်။

"ဟင်... အမေ... အမေက အဖေ့ကို အတူမခေါ်သွားဘူးလား..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံး ထျန်ချင်းမုကလည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ငါက အခေါက်ခေါက်အခါခါ အသွားအပြန် လုပ်ဖူးနေပြီပဲဟာ... လမ်းမသိတာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ... မင်းတို့အဖေကို ဘာလို့ ခေါ်သွားရမှာလဲ... ပိုက်ဆံဖြုန်းနေရုံပဲ ရှိမှာပေါ့..."

အမေထျန်သည် သူမ၏ တွက်ချက်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်ထားလျက် အဖေထျန်အား မျက်စောင်း ထိုးလိုက်လေသည်...။

"အိမ်မှာက ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေနဲ့ ဝက်ပေါက်လေးတွေ ရှိနေသေးတယ်လေ... ပြီးတော့ လယ်အလုပ်တွေ ကိုလည်း ပစ်ထားခဲ့လို့မှ မရတာ... မင်းတို့အဖေ အိမ်မှာနေပြီး အရာအားလုံးကို စောင့်ရှောက်နေတာက မြို့တော်ကို လိုက်လာပြီး လျှောက်လည်နေတာထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုကောင်းတယ်..."

"အမေ... အဖေ့ကိုပါ အတူ လိုက်သွားခိုင်းလိုက်ပါ..."

မရီးကြီး လျူရှာသည် အမေထျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရေခဲကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင် လောက်သည့် နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အမေ တစ်ယောက်တည်း ခရီးရှည်ကြီးကို သွားရမှာကို သမီးတို့အားလုံးက စိုးရိမ်နေကြတာပါ..."

"အဖေပါ လိုက်သွားမယ်ဆိုရင် လမ်းခရီးမှာ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တဲ့အပြင် ပစ္စည်းတွေကိုပါ ကူသယ် ပေးနိုင်တော့ သမီးတို့လည်း ပိုပြီး စိတ်အေးရတာပေါ့..."

ထိုအရာကို စဉ်းစားပြီးနောက် အမေထျန်သည်လည်း သဘောတူလိုက်လေ၏။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူ အတွက် ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်သွားချင်ပြီး လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ် များကို သယ်ဆောင်ပေးမည့်သူ ရှိနေခြင်းကလည်း ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ သူမသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဆက်ပြီး ပူညံပူညံလုပ်မနေကြပါနဲ့တော့... မင်းတို့အဖေ့ကိုပဲ လိုက်ခဲ့ခိုင်း လိုက်ပါတော့မယ်..."

သူမသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"သားကြီး... မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး ရထားဘူတာရုံကို သွားပြီး လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်... အစောဆုံး ထွက်မယ့် ရထားလက်မှတ် နှစ်စောင်ကို ဝယ်ခဲ့... အချိန်မဖြုန်းရအောင်လို့ စောလေ ကောင်း လေပဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ... ကျွန်တော် မှတ်ထားပါတယ်... မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီးထွက်ပြီး လက်မှတ် သေချာပေါက် ရအောင် သွားဝယ်ပေးပါ့မယ်..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံး ထျန်ချင်းမုက အလျင်စလို ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

အမေထျန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေလှမ်း များမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပေါ့ပါးသွက်လက်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် သူမဘာသာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်လေသည်....။

*ငါ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အမြန်သိမ်းဆည်းရမယ်... ပြီးတော့ ငါ့သမီးလေးအတွက် အခြောက်အခြမ်း တချို့ ဝယ်ဖို့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတချို့ဆီ သွားရှာကြည့်ရဦးမယ်...*

*ဟူး... ဒီနှစ်ထဲမှာ နေလှန်းထားတဲ့ အရာတွေက သိပ်မများဘူး... ရထားသလောက်လေးကိုလည်း မိသားစုက စားပစ်လိုက်ကြတာများတော့ ဘယ်လိုလုပ် လောက်တော့မှာလဲ...*

*ပီကင်းမှာက အရာအားလုံး ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် အပြင်ကနေ ဝယ်ရတဲ့ အရာတွေက ကိုယ့်ခြံဝင်းထဲမှာ ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ အရာတွေလောက်တော့ ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ...*

*ငါ့သမီးလေးက အမြွှာကိုယ်ဝန် လွယ်ထားရတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို အဖိုးတန်တယ် လေ... ဒါကြောင့်မို့ သူ့အနေနဲ့ သန့်ရှင်းပြီး အာဟာရဖြစ်စေမယ့် အစားအစာတွေကို စားသုံးဖို့ လိုအပ် တယ်...*

————————————

ကျိုးချန်ယဲ့ဘက်တွင်မူ သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ မိသားစု အိမ်မှ ပြန်သွားကြပြီးကတည်းက ယောက္ခမနှစ် ဦး လာရောက်နေထိုင်မည့် အိမ်ခန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကျောင်းဆင်းချိန်ကို အခွင့် ကောင်းယူကာ အသုံးပြုခဲ့လေသည်။

သူသည် အိမ်ကို ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေ့ရှိသောကြောင့် အလွန်အမင်း ညစ်ပတ်ကာ ရှုပ်ပွနေခြင်း မျိုးတော့ မရှိခဲ့ချေ။ သူ အများကြီး အားထုတ်နေစရာ မလိုဘဲ ဖုန်များကို သုတ်သင်ကာ စောင်များကို နေလှန်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရင်း သူ၏ရှေ့ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ် စွာ စတင် စီစဉ်တွေးတောနေခဲ့လေသည်...။

*ငါ့ရဲ့ ဇနီး မီးဖွားပြီးသွားတဲ့အခါ အမေက သူ့ရဲ့ မီးတွင်းကာလကို လာရောက် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ပီကင်း ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်...*

*တကယ်လို့ ငါ့ဇနီးသာ လစေ့လို့ မီးဖွားမယ်ဆိုရင် နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ဖြစ်လောက်တယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် ရှောင်ယွီနဲ့ ရှောင်ရှော့တို့ပါ အတူတူ လိုက်လာလောက်တယ်...*

*အဲ့အချိန်ကျရင်တော့ ဒီခြံဝင်းလေးက နည်းနည်း ပြွတ်သိပ်သွားလိမ့်မယ်...*

ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက သူ ဝယ်ယူထားခဲ့သော အိမ်ဝင်းနှစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိရသွားခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အစီအစဉ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ လေတော့သည်။

တစ်ခုမှာ သုံးထပ်ကွမ်း စီဟဲယွမ် (အိမ်ဝင်းကြီး) ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ နှစ်ထပ်ကွမ်း စီဟဲယွမ် ဖြစ် လေတော့သည်။ ထိုအိမ်ဝင်းနှစ်ခုစလုံးမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သော တည်နေရာများတွင် ရှိနေကြပြီး ကျယ်ဝန်းကာ လင်းထိန်နေကြပေသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် အရင်က အချိန်အနည်းငယ်ယူ၍ သွားရောက် စစ်ဆေးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။ သုံးထပ်ကွမ်း အိမ်ဝင်းကြီးမှာ မူလပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရသောကြောင့် နှစ်ပေါင်း များစွာ စွန့်ပစ်ခံထားခဲ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ သပ်ရပ်သော သုံးထပ်ကွမ်း အိမ်ဝင်းကြီးအဖြစ် နာမည်ကြီးသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ ယိုယွင်း ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အိမ်၏ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ အနည်းငယ် ဆွေးမြည့်နေခဲ့ပြီး ခြံတံတိုင်းတွင်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။ အတွင်းရှိ ပရိဘောဂများ အားလုံးနီးပါးကိုလည်း ရွှေ့ပြောင်း ထားပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အခွံချည်းသက်သက်မျှသာ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ လူများ ဝင်ရောက်နေထိုင်လိုပါက အလုံးစုံ ပြန်လည်မွမ်းမံရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ရာ အချိန် ကုန်ကာ လူပင်ပန်းမည့်အပြင် အချိန်တိုအတွင်း ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် ရပ်ကွက်ရုံးဘေးရှိ နှစ်ထပ်ကွမ်း အိမ်ဝင်းမှာမူ လူနေထိုင်ခဲ့ဖူးပြီး အိမ်များမှာလည်း တော် တော်လေး အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းကို အလွယ်တကူ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး နေထိုင် နိုင်အောင် ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၌ အချိန်အနည်းငယ်ယူ၍ နှစ်ထပ်ကွမ်း အိမ်ဝင်းဆီသို့ သွားရောက်ကာ မည်သည့်နေရာများကို ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည်ကို သွားကြည့်မည်ဟု ကျိုးချန်ယဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ စီစဉ် လိုက်လေသည်။

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ရှိ ကျန်းမာရေး အခြေအနေမှာ ပြောင်းရွှေ့ရန် မသင့်တော်သော်လည်း သူမ မီးဖွားပြီး မီးတွင်းကာလ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် ဆွေမျိုးများနှင့် ဧည့်သည်များ လာရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ ဤခြံဝင်းငယ်လေး ထဲ၌ ပြွတ်သိပ်ကာ ကျပ်တည်းနေမည့်အစား ကျယ်ဝန်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော နေရာတစ်ခု တွင် တည်းခိုနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

————————————

သူ၏ ယောက္ခမနှစ်ဦး မြို့တော်သို့ ဆိုက်ရောက်လာမည့်နေ့မှာ နီးကပ်လာခဲ့လေပြီ။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျောင်းကို ကြိုတင် ခွင့်တိုင်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းနှင့်အတူ ရထားဘူတာရုံသို့ မနက်အစောကြီးကတည်းက သွားရောက်၍ ထွက်ပေါက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေ၏။

မိသားစုဝင် အားလုံးမှာမူ ကျိုးမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲ၌ စုဝေးနေကြပြီး နေ့လယ်စာကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ပြင် ဆင်နေကြကာ သက်ကြီးရွယ်အို မောင်နှံ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပူပူနွေးနွေး စားသောက် နိုင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြလေသည်။

ရထားဘူတာရုံ၌ လူများမှာ အထုပ်အပိုးများကို သယ်ဆောင်သူ၊ ပိုက်ကွန်အိတ်များကို ကိုင်ဆောင်သူနှင့် ကလေးများကို ပွေ့ချီထားသူများ စသည်ဖြင့် တော်တော်လေး စည်ကားနေခဲ့လေတော့၏...။

ထိုနေရာမှာ လူစည်ကားကာ ဆူညံနေပြီး အသံချဲ့စက်များမှ ဩရှရှ ကြေညာသံများမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာလျက် လူသံများ၊ ကားသံများနှင့် ရောယှက်ကာ ကမောက်ကမ မြင်ကွင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့ပေသည်။

"ယောက်ဖ... ဒီရထား ဟုတ်ရဲ့လား... ဘာလို့ အမေနဲ့ အဖေ့ကို မတွေ့ရသေးတာလဲ..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက ခြေဖျားထောက်လျက် ဟိုဟိုဒီဒီ ငေးကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေး လိုက်လေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... အစ်ကိုအကြီးဆုံးဆီက ကြေးနန်းစာမှာ ဒီရထားလို့ပဲ ပါတယ်လေ... သေချာပေါက် မမှားနိုင်ပါဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ဘူတာရုံမှ ထွက်ခွာလာသော လူအုပ် ကြီးထံမှ တစ်ခဏမျှပင် မခွာခဲ့ချေ....။

"ငါတို့ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့... အမေနဲ့ အဖေက အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ လမ်း လျှောက်တာ နှေးပြီး နောက်ကျကျန်နေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားပါက အချင်းချင်း လွဲချော်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထွက်ပေါက်ရှိ အထင်ရှားဆုံးနေရာတွင် တစ်လက်မမျှပင် မရွှေ့ရဲဘဲ အစောင့်အကြပ်သဖွယ် မတ်တပ် ရပ်နေခဲ့ကြလေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ အရပ်ရှည်ကာ မြင်ကွင်းကျယ်ကျယ် မြင်ရသဖြင့် ထွက်ပေါက်လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှမ်း ကြည့်ရန် ခြေဖျားကို ဆက်တိုက် ထောက်ထားခဲ့လေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းမှာလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားကာ လည်ပင်း ကို ဆန့်၍ လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသည့် အသွင်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျားလာခဲ့လေ၏။ ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် လူထွက်ပေါက် လမ်းကြောင်း၏ အတွင်းပိုင်းမှ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မြင်တွေ့ လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူ၏ ယောက္ခမနှစ်ဦးမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။

"ဟိုမှာ... အမေနဲ့ အဖေ ဟိုမှာလာနေပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်ကာ ၎င်းတို့ကို ကြိုဆိုရန် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ သည်။

အမေထျန်သည် လူနှစ်ယောက်စာ အထုပ်အပိုးများကို လက်ထဲ၌ ဆွဲကိုင်လျက် အရှေ့မှ လျှောက်လာခဲ့ လေသည်။

အဖေထျန်မှာမူ ပခုံးတစ်ဖက်စီတွင် ဖောင်းအိနေသော မြွေရေခွံအိတ်များကို ထမ်းလျက် နောက်မှ လိုက် လာခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ပြီး လူကျပ်သော ခရီးစဉ်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေခဲ့သော်လည်း စိတ်ဓာတ်များကမူ တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်လေ ၏။

"အဖေ... အမေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အလျင်စလို ပြေးသွားကာ အဖေထျန်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ မြွေရေခွံအိတ်ကို ကူညီသယ်ပိုး ပေးလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေတာ... အရမ်း ပင်ပန်းလာပြီမလား..."

အမေထျန်သည် သူမ၏ သားမက်ဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"မပင်ပန်းပါဘူးကွယ်... ခရီးစဉ်က အရမ်းကို အဆင်ပြေပါတယ်... ရထားစီးရတာ နည်းနည်း မွန်းကျပ် တာလောက်ပဲ ရှိတာပါ..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး သူ၏ အမေဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ အဝတ် အိတ်ကို ပြုံးလျက် ကူဆွဲပေးကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်လေသည်... ။

"အဖေ... အမေ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပေါ့..."

"ငါတို့ကို လာကြိုဖို့ ဒီအထိကို ဘာလို့ လာရတာလဲ... အဖေနဲ့ အမေက လမ်းကို ကောင်းကောင်း သိပါတယ်... ငါတို့ဘာသာ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်လာလို့ ရတာကို..."