အခန်း ၁၇၇

အခန်း (၁၇၇) ဘာတွေ ပွစိပွစိ ပြောနေရသနည်း

အမေထျန်သည် သူ့အား နောက်ပြောင်၍ ဆူပူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ဝမ်းမြောက် မှုများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။ ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် သူမ၏ ဒုတိယသားတို့ သူမကို လာကြိုသည်ကို မြင်ရ သဖြင့် သူမမှာ ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။

"အမေ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... အမေနဲ့ အဖေ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်ဘာသာ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်ခိုင်းရက်မှာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က နူးညံ့ကာ ရိုးသားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်....။

"ဒီရထားဘူတာရုံက လူတွေ အရမ်းကျပ်ပြီး ရှုပ်တော့... ကျွန်တော်တို့ လာကြိုမှပဲ ပိုပြီး စိတ်အေးရမှာ မို့လို့ပါ..."

"ဒါ့အပြင် ရှောင်ယာနဲ့ ဒုတိယမရီးတို့ကလည်း အမေတို့ကို တွေ့ချင်နေတာ ကြာပြီလေ... သူတို့ အခု အိမ်မှာ စောင့်နေကြတယ်..."

သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ အိမ်၌ စောင့်နေကြောင်းကို ကြားသောအခါ အမေထျန်မှာ သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ပို၍ သွက်လက်သွားစေခဲ့လေသည်။

"ဒါနဲ့... ငါ ဒီတစ်ကြိမ် ရွာကနေ တောင်ပေါ်ထွက် ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့တယ်... အားလုံးက ကိုယ့်တောင် ပေါ်မှာ ကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတာတွေမို့ သန့်ရှင်းပြီး အာဟာရပြည့်ဝတယ်လေ... သမီးတို့ အားဖြည့်ဖို့ အတွက် ယူလာခဲ့တာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်လှမ်း၍ အမေထျန်၏ လက်မောင်းကို တွဲကူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"အမေ... လာတဲ့ အချိန်တိုင်း ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာရတာ အရမ်း ဒုက္ခများလွန်းပါတယ်... ပီကင်းမှာ အရာအားလုံး ဝယ်လို့ရတာပဲကို... နောင်ကျရင် ဒီလိုမျိုး ဒုက္ခခံပြီး မသယ်လာပါနဲ့တော့..."

ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ချင်းလင်းတို့သည် သက်ကြီးရွယ်အို မောင်နှံအား တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ရံလျက် အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များကို သယ်ဆောင်ကာ ရထားဘူတာရုံထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာ ခဲ့ကြလေသည်။

————————————

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိသည် အေပရွန် ကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းပွဲများကို သယ် ဆောင်လာစဉ် ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် လူစု ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ အလျင်စလို တိုးသွားကာ ညင်သာ စွာ အော်ခေါ်လိုက်လေတော့သည်... ။

"အဖေနဲ့ အမေ... ခရီးပန်းလာမှာပဲ... အထဲဝင်ပြီး နားကြပါဦး..."

ထို့နောက် သူမသည် ဧည့်ခန်းမကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်...။

"အော်မိုရီ...ဒုတိယမရီး... အဖေနဲ့ အမေတို့ ရောက်လာကြပြီ..."

အိမ်ထဲတွင်မူ တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ထိုင်ခုံတစ်လုံး ကို တူဖြင့် ထုနှက်နေပြီး ထျန်ရှောင်ယာက ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကလေးများကို ဂရုတစိုက် စောင့် ရှောက်နေခဲ့ရာ အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် သူမ၏ သမီးငယ်လေးကို သိပ်ပြီးကာစဖြစ်ပြီး တတိယမရီးအား ဟင်းချက်ကူညီရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေ၏။

အတွင်းခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြံဝင်းတံခါးဆီမှ တတိယမရီး၏ ကြည်လင်သော အော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်...။

"အော်မိုရီ... ဒုတိယမရီး... အဖေနဲ့ အမေတို့ ရောက်လာကြပြီ..."

သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အစားပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို အလျင်အမြန် သပ်ရပ်စေလိုက်ပြီး အပြင်သို့ အလျင်စလို ထွက်လာကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဟေး... လာပြီ..."

"အဖေနဲ့ အမေ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ..."

ခြံဝင်းထဲ၌ ရပ်နေသော လူစုကို မြင်သောအခါ ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက် လိုက်လေ၏။

ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီသည် သူကိုင်ထားသော တူကို မြေပြင် ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ပစ်ချလိုက်လေသည်။

သူသည် အလျင်စလို မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်မှ လွှစာမှုန့်များကို ခါချလိုက်ကာ ၎င်းတို့ကို ကြိုဆိုရန် အိမ်ထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လာရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ် လိုက်လေသည်...။

"အဖေ... အမေ..."

အပြန်အလှန် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် လူစုသည် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးအား အိမ်ထဲသို့ ခြံရံ၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြလေသည်။

အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမေထျန်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းခန်း၏ တံခါးဝ ၌ ရပ်နေသော သူမ၏ သမီးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲကာ မို့အစ်နေ ပြီး ဗိုက်ကြီးမှာလည်း အလွန်အမင်း ကြီးမားနေခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ ရင်ထဲ၌ နာကျင်သွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်း ကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။ သူသည် သူမအား အထက်အောက် သေချာစွာ ကြည့်ရှုရင်း တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်...။

"အို... သမီးလေး ပိန်သွားလိုက်တာ... အရမ်း ပိန်သွားတာပဲ... သမီးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်စမ်း... အခုဆိုရင် အရမ်းကို ပိန်ကျနေပြီ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ အမေကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာခဲ့ပြီး မျက်ရည်များကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရလေသည်။

သို့သော် သူမ ပိန်သွားသည် ဟူသော သူမ၏ အမေဖြစ်သူ၏ မှတ်ချက်စကားက သူမ၏ စိတ်ကို ထိခိုက် သွားစေခဲ့ရာ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း မတတ်နိုင်စွာ ပြုံးလိုက်ကာ ရှိုက်ငိုလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အမေ... သမီး မပိန်သွားပါဘူး... ပိုတောင် ဝလာပါသေးတယ်..."

အခန်းထဲရှိ အခြားသူများမှာ ထျန်ရှောင်ယာ၏ သိသာထင်ရှားလှသော မေးနှစ်ထပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အမေထျန်၏ သူမသမီးအပေါ် ထားရှိသော အချစ်မျက်မှန်ကြီးအား ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြ လေတော့သည်။

"အဖွား..."

"အဖွား..."

အတွင်းခန်းထဲမှ ကြည်လင်သော ကလေးငယ်တို့၏ အော်ခေါ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ လူတိုင်း က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆန်းဝါနှင့် ရှောင်ထင်ထင်တို့သည် ကျောက်ခဲလေး၏ လက်ကို တစ်ဖက်တစ် ချက်စီမှ ကိုင်ထားလျက် ခုန်ပေါက်ကာ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ဧည့်ခန်းမကြီးထဲရှိ ၎င်းတို့၏ အဘိုးနှင့် အဘွားကို မြင်သောအခါ ကလေးသုံးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း ပြေးသွားကြပြီး တစ်ခဲနက် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ခေါ် လိုက်ကြလေသည်...။

"အဘိုး... အဖွား..."

"အို... အဖွားရဲ့ အသည်းအသက်လေးတွေ..."

အမေထျန်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆန်းဝါ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် ကျောက်ခဲလေး၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ သူမမှာ ၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်ယုယလွန်း လှသဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကိုပင် မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။

အဖေထျန်သည် ဘေးတွင် ရပ်လျက် ပါးစပ်နားရွက်ချိတ်မတတ် ပြုံးရွှင်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်သွားကာ ခေါင်းငုံ့၍ ကလေးငယ်များ၏ ခေါင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပုတ်ပေး လိုက်လေတော့သည်။

"အမေ... အမေနဲ့ အဖေ ခဏလောက် ထိုင်ပြီး နားကြပါဦး... တတိယမရီးနဲ့ ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်အောင် သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်... မကြာခင် စားလို့ရတော့မှာပါ..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း လာကူပေးမယ်လေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမေထျန်သည် သူမ၏ လက်အင်္ကျီကို အလျင်စလို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်။

"အမေ... မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး..."

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အမေထျန်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင် လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် လက်ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်...။

"ဟင်းတွေ အကုန်လုံး ကျက်နေပါပြီ... ဟင်းချို တစ်ခွက် ချက်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တာမို့လို့ ကျွန်မဘာသာ လုပ်လို့ရပါတယ်..."

အမေထျန်၏ တုံ့ပြန်စကားကိုပင် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဒုတိယမရီးသည် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကူညီရန် အလျင် စလို နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့လေ၏။

"ကဲပါ... ကဲပါ... ကလေးတွေက ဒီလောက် ရိုသေသိတတ်နေမှတော့ သူတို့ဘာသာ လုပ်ပါစေတော့..."

၎င်းကို မြင်သောအခါ အဖေထျန်သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကို မော့ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ အကြံပေး လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ပွစိပွစိ ရေရွတ်လိုက်လေသည်...။

"သူက တကယ်ကို ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တာပဲ... သူအသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲဆိုတာကို သူ မသိဘူး လား... ဒီအထိ ရထားစီးလာရတာကို သူမ မပင်ပန်းဘူးလား..."

အမေထျန်၏ တင်ပါးများ ထိုင်ခုံနှင့် ထိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ယောက်ျားဖြစ်သူ ဘေး၌ ပွစိပွစိ ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရရာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး ခေါင်းကိုလှည့်၍ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ မေးလိုက်လေသည်...။

"ရှင် ဘာတွေ ပွစိပွစိ ပြောနေတာလဲ..."

အဖေထျန်မှာ သူမ၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံရသောအခါ သူ၏ လိပ်ပြာမလုံမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစား လျက် အနီးဆုံးတွင်ရှိသော ကျောက်ခဲလေးကို အလျင်စလို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

"ဘာ... ငါ ဘာတွေ ပွစိပွစိ ပြောလို့လဲ..."

သူ၏ အသံမှာ မသိစိတ်အရ အနည်းငယ် တိုးဝင်သွားခဲ့သော်လည်း မျက်နှာကို တင်းမာထားရန် ကြိုးစား လျက် လည်ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါက... ငါက ကလေးကို စကားပြောနေတာလေ... ငါ သူ့ကို လိမ္မာရဲ့လား... ဗိုက်ဆာနေပြီလားလို့ မေး နေတာ..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပခုံးများမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယမရီးက မီးဖိုချောင်ထဲမှ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်...။

"ထမင်းစားလို့ ရပါပြီ..."

လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ လူစုမှာ အလျင်အမြန် အကြောင်းပြချက်ရှာကာ ကူညီရန် အပြင် သို့ ထွက်သွားကြလေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသဖြင့် နာကျင် နေသော မျက်နှာကြွက်သားများကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်ကြလေတော့သည်။

သနားစရာကောင်းသော ထျန်ရှောင်ယာမှာမူ ဗိုက်ကြီးနေသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အို မောင်နှံမှာ သူမအား ကူညီခိုင်းရန် စိတ်မချနိုင်ဖြစ်နေခဲ့ရာ သူမကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင်သာ အတင်းအကျပ် ထိုင်ခိုင်းထားခဲ့လေ သည်။ ထို့ကြောင့် သူမမှာ အခြားသူများ အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားကြသည်ကို မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ထိုင်ကြည့် နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပေတော့သည်။

————————————

လူတိုင်း စည်ကားပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ သက်ကြီးရွယ်အို မောင်နှံ မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံပေါ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းက နှုတ်ဆက်ရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက် ကြလေသည်။

၎င်းတို့ မထွက်ခွာမီတွင် အမေထျန်သည် လျောင်နင်ပြည်နယ်မှ သူမ အထူးတလည် ယူဆောင်လာခဲ့ သော တောင်ပေါ်ထွက် ပစ္စည်းများကို မိသားစု တစ်စုချင်းစီအတွက် အိမ်သို့ ပြန်ယူသွားရန် ခွဲဝေပေး လိုက်ပြီးနောက်မှသာလျှင် ၎င်းတို့ကို ပြန်ခွင့်ပြုခဲ့လေတော့သည်။

————————————

ထိုသို့ဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အို မောင်နှံသည် ပီကင်းတွင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြလေတော့သည်။

သက်ကြီးရွယ်အို မောင်နှံ ရောက်လာကတည်းက ကျိုးချန်ယဲ့သည် မနက်တိုင်း သူ့ဘာသာ ထမင်းဟင်း ပြင်ဆင်စရာ မလိုတော့ချေ။

သူ မျက်နှာသစ် အဝတ်အစားလဲပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့် အချိန်တိုင်းတွင် စားပွဲပေါ်၌ ပူပူနွေးနွေး နံနက်စာက အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေတတ်လေ၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပဲနို့နှင့် အီကြာကွေးများဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသော ကြွပ်ရွ သည့် ချဉ်ဖတ်များနှင့် ပေါက်စီများဖြစ်ကာ အားလုံးမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေပြီး ကြည့်လိုက်ရုံ ဖြင့် ရင်ထဲကို နွေးထွေးသွားစေခဲ့ပေသည်။

အမေထျန်သည် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူအား အလွန်ချစ်ခင်ယုယပြီး နေ့စဉ် သူမ အလုပ်ရဆုံး အရာမှာ သူမ နှင့် စကားပြောခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

၎င်းတို့သည် မွေးရပ်မြေမှ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ကိစ္စများအကြောင်းကို အဆုံးအစမရှိ ပြောဆိုကြပြီး ဟို မိသားစုအကြောင်း၊ ဒီမိသားစုအကြောင်းတို့ကို ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေတတ်ကြလေသည်။

၎င်းတို့ အားလပ်ချိန်များတွင် သားအမိနှစ်ဦးသည် လက်ချိတ်ကာ ကျောက်ခဲလေး၏ လက်ကို ဆွဲလျက် ဒုတိယအစ်ကို၏ မုန့်ဆိုင်သို့ ခဏတာမျှ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားတတ်ကြလေတော့သည်။