အခန်း (၂၈၈၁-၂၈၈၂)

အခန်း (၂၈၈၁) - ငါ အလွန်မျှော်လင့်နေမိတယ်

​သူတော်စင်များအားလုံးသည် တားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာကြပြီး လီတန်းရှန်း ပုံမှန်နေထိုင်ရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

​လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတော်စင်များစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး ထိုသူများမှာ တန်းရှန်းမြို့တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသနည်းဟု လီတန်းရှန်းကို မေးမြန်းချင်နေကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အောင့်အီးထားလိုက်ကြသည်။ လီတန်းရှန်းကိုယ်တိုင်ပင် ယခုအချိန်တွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်မဟုတ်ပါလား။

​သူတော်စင်များအားလုံး ထိုင်နေပြီးနောက်တွင် လီတန်းရှန်းသည် နောက်ဆုံးတော့ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

​"ယ..."

​"သူ့ကို ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ။"

​ဝမ်ချုံစန်းက သတိပေးလိုက်သည်။

​လီတန်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ခုနက အခြေအနေက..."

​"ဒီနေရာက နတ်ဘုရားအငွေ့သက်တွေကို ငါ အကုန်လုံး ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားအငွေ့သက်ရဲ့ စွမ်းအားအမှတ်အသားကို ဆွဲယူဖို့အတွက် မလုံလောက်သေးဘူး။"

​ဖန့်ချန်က ပြောသည်။

"ငါ နတ်ဘုရားအငွေ့သက်တွေ ပိုမိုထူပြောတဲ့ တခြားနေရာတွေကို သွားဖို့ လိုအပ်သေးတယ်၊ အဲဒီလိုဆိုရင် အချိန်အများကြီး သက်သာမယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေလို့လည်း ရတာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက နတ်ဘုရားအငွေ့သက်တွေ ခုနကလို ပြန်ပြီး ထူထပ်လာဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာအောင် စုပုံနေမှ ရမှာ။"

​လီတန်းရှန်းက အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာသည်။ သူ မေးချင်တာ ဒါမဟုတ်ပေ။

​"ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက... နတ်ဘုရားအငွေ့သက်တွေထဲမှာ ရောနှောနေတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက..."

​"ငါ အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို မစုပ်ယူခဲ့ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက အပြင်ဘက်မှာပဲ တားဆီးထားလိုက်လို့ပါ။"

​ဖန့်ချန်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကိုတောင် အပြင်ဘက်မှာ တားဆီးထားနိုင်တယ်တဲ့လား ဘယ်လို နတ်ဘုရားစွမ်းအားမျိုးလဲ။ လီတန်းရှန်းမှာ မင်သက်သွားသည်။

​ရှဲ့အာမန်သည် ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး အချိန်ကုန်မခံလိုတော့ဘဲ အတွေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဝမ်ရှင်းမြို့က ချူးဖေးနဲ့ မင်းနဲ့ စစ်တိုက်ဖို့ ချိန်းဆိုထားတဲ့ အချိန် မရောက်သေးဘူးလား အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ ဝမ်ရှင်းမြို့ကို တစ်ခေါက်သွားကြတာပေါ့။ ဟိုဘက်က နတ်ဘုရားအငွေ့သက်တွေကလည်း အလွန်ထူထပ်နေမှာ။"

​"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး ဝမ်ရှင်းမြို့ကို တစ်ခေါက်သွားလိုက်ရုံပါပဲ။"

​အကြီးအကဲငါးပါးတို့မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်ကြသည်။ လီတန်းရှန်း၏ အမူအရာမှာ ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်။ ဒီ ဝမ်ရှင်းမြို့ဆိုတာ သွားချင်တိုင်း သွားလို့ရတဲ့ နေရာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူးလေ...

​"တန်းရှန်း၊ ပထမဆုံး အကျဉ်းစခန်းမှာ မင်းတို့ 'နတ်ဆိုးကြီးဆယ်ပါး' သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နေရာတွေကလွဲရင် နတ်ဘုရားအငွေ့သက်တွေ ထူ‌ထပ်တဲ့ တခြားနေရာတွေရော မရှိဘူးလား "

​ဝမ်ချုံစန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

​"နေရာတော်တော်များများ ရှိပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာတွေကို အခုတော့ အတွင်းကမ္ဘာ နတ်ဆိုးတွေက သိမ်းပိုက်ထားကြတယ်။ တချို့ နတ်ဆိုးတွေဆိုရင် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ ကြာလှပြီ။ သူတို့က ဟင်းလင်းပြင်လောကနဲ့ လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဆင့်ပဲ လိုတော့တယ်။ အဲဒီလို သတ္တဝါမျိုးတွေက အပြင်ကို ထွက်ပြီး လည်ပတ်လေ့ မရှိကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကို အန္တရာယ် မပေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ဆီကို ချဉ်းကပ်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ နတ်ဆိုးကြီးဆယ်ပါးဆိုတာကို အကုန်လုံး ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် အဲဒီ နတ်ဆိုးတွေကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။"

​လီတန်းရှန်း၏ အမူအရာမှာ လေးနက်နေသည်။

​"ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပြီ။"

​ဝမ်ချုံစန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အကယ်၍ နတ်ဆိုးကြီးဆယ်ပါး သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နေရာတွေက မင်း ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို လေ့လာဖို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ အဲဒီ အတွင်းကမ္ဘာ နတ်ဆိုးတွေဆီပဲ သွားကြတာပေါ့။"

​ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ရပါတယ်။"

​လီတန်းရှန်း - "..."

​ဝမ်ရှင်းမြို့။

​ချူးဇီမူနှင့် သူတော်စင်များမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရပ်နေကြသည်။ အနီးအနားမှ သူတော်စင် တစ်ရာကျော်မှာ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်များဖြင့် သူတို့ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကြသည်။

​မကြာမီပင် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းတောင့်တင်းသည့် ချူးဖေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ ရှိနေသည့် သူတော်စင်များက အလျင်အမြန်ပင် အရိုအသေပေးကြသည်။

​ချူးဖေးမှာ စကားမပြောဘဲ ချူးဇီမူတို့ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချူးဇီမူမှာလည်း ကိုယ်တိုင် စကားမပြောလျှင် တစ်ဖက်လူက စကားပြောခွင့်ပင် ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် -

​"ချူးသခင်ကြီး..."

​ချူးဇီမူသည် သတ္တိကို မွေးကာ စကားစလိုက်သည်။

​"ငါ မင်းတို့ကို တန်းရှန်းမြို့မှာ တွေ့ဖူးတယ်။"

​ချူးဖေးက ချူးဇီမူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အကြည့်များမှာ အေးစက်နေသည်။

​"မင်းတို့ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ လီတန်းရှန်းက သူ့အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်တာလား"

​စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ချူးဇီမူကို တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"လီတန်းရှန်းလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ၊ မင်းတို့လို တောခွေးတွေကို မြို့ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးတယ်ပေါ့လေ။ သူက ဘာမျက်နှာနဲ့ သန့်စင်တဲ့ သူတော်စင် တွေကို ကောင်းကောင်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာကို ငါ့ကို အပြစ်တင်ရဲဦးမှာလဲ ဟားဟား။"

​"ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒီတောခွေးအုပ်စုထဲမှာ ဘယ်နှစ်ကောင် ပါလဲ၊ လီတန်းရှန်းနဲ့ ပူးပေါင်းရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ မြို့ဆယ်မြို့ကို ပေါင်းစည်းမယ့် လမ်းစဉ်ကို စတင်ဖို့ ကြိုးစားတာလား "

​ချူးဇီမူမှာ တစ်ဖက်လူက လွဲမှားစွာ နားလည်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"ချူးသခင်ကြီး နားလည်မှု လွဲနေပါပြီ ကျွန်တော်တို့က..."

​သူသည် စကားကို အလွန်မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ချူးဖေးမှာ အစပိုင်းတွင် အမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း လီတန်းရှန်းက ရှဲ့အာမန်ကို ဂိုဏ်းချုပ်ဟုလည်းကောင်း၊ ဝမ်ချုံစန်းကို လက်ထောက်ဂိုဏ်းချုပ်ဟုလည်းကောင်း ခေါ်ဝေါ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

​"ရှူရှန်းဓားဂိုဏ်းရဲ့ အာမန် သူတော်စင်ဧကရာဇ်လား သူက အရင်ကတည်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်ကနေ အလိုရှိကြောင်း ထုတ်ပြန်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အသတ်ခံလိုက်ရပြီလို့ သတင်းထွက်နေတာ..."

​ချူးဖေးက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ချူးဇီမူသည် အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အခွင့်အရေးရှိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ သူမပဲ။ သူတို့ ပြောတဲ့အရပ်ဆိုရင် ဒီတစ်ခါ ဟင်းလင်းပြင်လောကထဲကို ဝင်လာတာမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့မှာ ဟင်းလင်းပြင်လောကကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိဖို့ အရမ်းများတယ်။"

​"ဟဲဟဲ။"

​ချူးဖေး၏ မျက်လုံးထဲမှ လေးနက်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"ဟင်းလင်းပြင်လောကကနေ ထွက်သွားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတဲ့လား အိပ်မက် မက်နေတာပဲ၊ ဒီကို ရောက်လာရင် တစ်သက်လုံး ဒီမှာပဲ နေရမှာ၊ အပြင်ကို ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ မင်းက သူတို့က ဒီကို အလိုအလျောက် လာတယ်လို့ ထင်နေတာလား မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူတို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က ဖမ်းဆီးပြီးတော့မှ ပို့လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။"

​ချူးဇီမူမှာ မင်သက်သွားသည်။

​"မင်း ဒီတစ်ခါ လာတာက ငါ့ကို သတင်းပေးပြီးတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု ရှိစေချင်လို့ မဟုတ်လား။"

​ချူးဖေးက အေးဆေးစွာ ရယ်မောသည်။

​ချူးဇီမူက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ငါ သိပြီ၊ မင်းတို့ ဝမ်ရှင်းမြို့မှာ နေနိုင်ပါတယ်။"

​ချူးဖေးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ ချူးဇီမူတို့မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကြပြီး ကိစ္စရပ်များမှာ ဤမျှလောက် ချောမွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

​"ချူးဖေး၊ သူတို့က ဗိုက်ဆာနေတဲ့ ခွေးအုပ်စုသက်သက်ပါ၊ သူတို့ကို ထားထားလို့ ငါတို့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ "

​လှပသည့် အရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။ ချူးဇီမူတို့မှာ ဝမ်းသာချိန်ပင် မရသေးမီ အနှောင့်အယှက် ပေးခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ သို့သော် လာသူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှာမူ ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ စကားပင် မဟနိုင်တော့ပေ။

​နတ်ဆိုး

​နောက်ထပ် နတ်ဆိုးတစ်ပါး

​ဒီနတ်ဆိုးက ဝမ်ရှင်းမြို့မှာ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ

​"နန်ခယ်အစ်မ "

​ချူးဖေး၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပိုမို ပေါ်လာသည်။

​"ကျွန်တော်တို့ တန်းရှန်းမြို့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရင် လူအင်အား လိုအပ်မှာပဲ၊ ဒီ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ ခွေးတွေက အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ သတင်းပေးအဖြစ် သုံးဖို့တော့ ကောင်းပါတယ်။ လီတန်းရှန်းရဲ့ နောက်လိုက်တွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ရင်းနဲ့ အညံ့ခံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလိုတယ်။"

​"စိတ်ရင်းနဲ့ မအညံ့ခံရင် တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်။"

​ချန်နန်ခယ်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။

​"တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်ရမလား"

​ချူးဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

​"တန်းရှန်းမြို့က ကျွန်တော်တို့ ဖျက်ဆီးမယ့် ပထမဆုံး မြို့ပဲ။ တန်းရှန်းမြို့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် တခြားလူတွေလည်း ကျွန်တော်တို့ကို ဆန့်ကျင်ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်။"

​ချန်နန်ခယ်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

​"ပထမဆုံး အကျဉ်းစခန်းကို ပေါင်းစည်းနိုင်မှသာ အဲဒီ အတွင်းကမ္ဘာ နတ်ဆိုးတွေကို သတ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ။ ဒါကပဲ ဟင်းလင်းပြင်လောကကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်တယ်။"

​ဟင်းလင်းပြင်လောကကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချူးဖေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"နန်ခယိအစ်မ၊ ကျွန်တော် အစ်မပြောသမျှ နားထောင်ပါ့မယ် "

​ချူးဖေးက ခေါင်းညိတ်သည်။ ချူးဇီမူတို့မှာမူ မင်သက်နေကြသည်။ ဤနတ်ဆိုးနှစ်ပါး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထိုမျှလောက် ထူးဆန်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။

​ချူးဖေးက ဘိုင်လျန့်ဂိုဏ်းမှ ဆင်းသက်လာသည့် ထိုနတ်ဆိုးကို ဤမျှလောက် ရိုသေနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။

​"မှန်တယ် နန်ခယ်အစ်မ၊ သူတို့ ခုနက သတင်းတစ်ခု ပို့လိုက်တယ်၊ အဲဒါက ရှူရှန်းဓားဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..."

​ချူးဖေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ချန်နန်ခယ်သည် ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ရှဲ့အာမန်တို့၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

​"ဝမ်ချုံစန်း သူလည်း ဝင်လာတာလား"

​ချန်နန်ခယ်မှာ မင်သက်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"ဟားဟား၊ သူလည်း အသတ်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ဘဝ ပြန်စနေရတာပဲပေါ့။"

​"ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု တစ်ခုခု လုပ်ထားဖို့ လိုမလား"

​ချူးဖေးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

​"မလိုပါဘူး၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သိပ်ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘဝတုန်းကတောင် သူတို့ကို မကြောက်ခဲ့ပါဘူး။"

​ချန်နန်ခယ်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

​"ငါအလွန်မျှော်လင့်နေမိတယ်၊ သူတို့နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ကိုလေ။"

အခန်း (၂၈၈၂) - မင်းက ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလဲ

​တန်းရှန်းမြို့မှ လီတန်းရှန်းနှင့် ဝမ်ရှင်းမြို့မှ ချူးဖေးတို့ စစ်တိုက်ကြတော့မည့် သတင်းမှာ ပထမဆုံး အကျဉ်းစခန်းတွင် မလွှဲမရှောင်သာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ တောရိုင်းပြင်တွင် ရှိနေသည့် သူတော်စင်များအထိပင် ထိုကိစ္စကို သိရှိသွားကြသည်။

​နတ်ဆိုးကြီးနှစ်ပါး၏ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်ရှုနိုင်ရန်အတွက် ဝမ်ရှင်းမြို့နှင့် တန်းရှန်းမြို့အပြင်ဘက်တွင် အရိပ်အယောင်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုးပွားလာနေသည်။ နှစ်ဦးစလုံး စစ်တိုက်ကြမည့်နေရာကို မြို့နှစ်မြို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် သတ်မှတ်ထားသည်။ ၎င်းမှာလည်း တောရိုင်းပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် လှည့်လည်နေထိုင်သော သူတော်စင်များမှာ သတင်းကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်အစွန်အဖျားသို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

​"မရေမရာကွာ၊ နတ်ဘုရားတွေ တိုက်ကြတာ ငါတို့ပဲ ဒုက္ခရောက်ရတယ်။"

​သူတော်စင်အုပ်စုတစ်စုသည် အဝေးတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခိုးကြည့်နေကြရာ တစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်သည်။ ကျန်သူတော်စင်များမှာလည်း သက်ပြင်းချမိကြသည်။ မူလက ထိုနယ်မြေသည် သူတို့၏ နေရာဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ နတ်ဆိုးကြီးနှစ်ပါး စစ်တိုက်နိုင်စေရန်အတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရပြီး ဤနေရာကို စွန့်ခွာသွားရန်မှလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ထွက်မသွားခင်မှာပင် နတ်ဆိုးကြီးနှစ်ပါး၏ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရမှသာ စိတ်ကျေနပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

​"ကြည့်စမ်း၊ ဟိုဘက်က တန်းရှန်းမြို့က သူတော်စင်တွေ မဟုတ်လား။"

​သူတော်စင်တစ်ဦးက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူတော်စင်များအားလုံး အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီတန်းရှန်းဆိုသည့် နတ်ဆိုးကြီး ဦးဆောင်ပြီး သူတော်စင်များအုပ်စု အင်အားကြီးမားစွာ လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"လီနတ်ဆိုးပဲ။"

"သတင်းက တကယ်ပဲ ဟုတ်နေတာပဲ၊ လီနတ်ဆိုးနဲ့ ချူးနတ်ဆိုးတို့ တကယ်ပဲ စစ်တိုက်ကြတော့မှာလား။"

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ မြို့ဆယ်မြို့က နတ်ဆိုးတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မထိခိုက်ကြဘူး မဟုတ်လား။"

"ဟင်းလင်းပြင်လောကကနေ ထွက်ပြေးဖို့နဲ့များ ပတ်သက်နေမလား။"

​လီတန်းရှန်းက တန်းရှန်းမြို့မှ သူတော်စင်များကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး စစ်တိုက်ရန် လာရောက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနီးအနားတွင် ပုန်းကွယ်ကြည့်ရှုနေသော သူတော်စင်များ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအနည်းငယ် ဝင်လာကြသည်။ နတ်ဆိုးဆယ်ပါးစလုံးသည် ဟင်းလင်းပြင်လောကမှ ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းရှာနေကြသည်မှာ လူတိုင်းသိသည့်အတိုင်းပင်။ သူတို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး အကျဉ်းစခန်းတွင် ကြီးမားသည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာတိုင်း ဟင်းလင်းပြင်လောကမှ ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်ဟု သူတို့ ယူဆကြသည်။

​"ဒီနတ်ဆိုးနှစ်ပါး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မကျေနပ်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။"

"ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေမဲ့ မသေချာဘူး၊ သူတို့ တစ်ခုခု နည်းလမ်းရသွားလို့များ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လုယူဖို့ ကြိုးစားတာလား။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ တိုက်ပြီးသွားရင် သိလာမှာပေါ့။ ငါထင်တာတော့ ထိခိုက်မှု မခံရအောင် အပြင်ဘက်ကို နောက်ထပ် နည်းနည်းလေး ထပ်ဆုတ်ထားကြရအောင်။"

"ဟုတ်တယ်။"

​လီတန်းရှန်းသည် နေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ချူးဖေး ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ တန်းရှန်းမြို့မှ သူတော်စင်များမှာ အနားသို့ မကပ်ဘဲ အဝေးတွင်သာ ရပ်နေကြသည်။

​"ကြည့်ရှုမယ့် သူတော်စင်တွေ အများကြီးပဲ။"

​အကြီးအကဲငါးပါးတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဒီဗိုက်ဆာနေတဲ့ ခွေးတွေက ဒီတိုက်ပွဲကနေ ဘာတွေ အကျိုးဆက် ထွက်လာမလဲဆိုတာကို မျှော်လင့်နေကြတာ ဖြစ်မှာ၊ သူတို့ အကျိုးအမြတ် ရဖို့အတွက်ပေါ့။"

​စီကုကျိက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ ယခုတစ်ခါသည် နတ်ဆိုးနှစ်ပါးကြားက တိုက်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ရလဒ် ဘာပဲထွက်လာလာ မြို့နှစ်မြို့ထဲက တစ်မြို့မြို့သည် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်မှာ အသေအချာပင်။ ယခုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်တို့ အုပ်စုသာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တန်းရှန်းမြို့မှ သူတော်စင်များမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

​"သူတို့ ရောက်လာပြီ။"

​ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ အကြီးအကဲငါးပါးတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ရှင်းမြို့မှ သူတော်စင်များကို မမြင်ရသေးပေ။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်နေချိန်မှာပင် ချူးဖေးသည် သူတော်စင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ရောက်ရှိလာသည်။ အကြီးအကဲငါးပါးတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မိမိတို့နှင့် ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကြားက ကွာဟချက်မှာ တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှသည်။

​ချူးဖေးသည် စစ်တိုက်မည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ၏ နောက်လိုက်များကို အဝေးတွင် ရပ်နေရန် အချက်ပြကာ လီတန်းရှန်းထံသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ပေတစ်ရာခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

​"လီတန်းရှန်း၊ မင်း ငါ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို တကယ်ပဲ မစဉ်းစားတော့ဘူးလား ဒီနေ့ တကယ်တိုက်ကြမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ တန်းရှန်းမြို့ ဖျက်ဆီးခံရတော့မှာနော်။"

​ချူးဖေးက အသံဩဇာပါသော အသံဖြင့် ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။ လီတန်းရှန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

​"ချူးဖေး၊ မင်း ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။"

​အရပ်ရပ်မှ သူတော်စင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ယခုအချိန်တွင် ထိုသူနှစ်ဦးဆီသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ လီတန်းရှန်း ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတော်စင်များစွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် လီတန်းရှန်းတွင် ထိုသို့ ပြောပိုင်ခွင့် ရှိသည်။ ပထမဆုံး အကျဉ်းစခန်း၏ လျှို့ဝှက်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ဝမ်ရှင်းမြို့မှ ချူးဖေး၏ စွမ်းအားသည် လီတန်းရှန်းထက် အနည်းငယ် အားနည်းသည်။

​"လီတန်းရှန်း၊ ငါ မင်းပြောတာကို ဝန်မခံချင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ပဲ အားနည်းချက် မရှိဘူးဆိုတာ ဝန်ခံရလိမ့်မယ်။ မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ မလွယ်သလို မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။"

​ချူးဖေးက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် လီတန်းရှန်းထက် အားနည်းကြောင်းကို ဝန်ခံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အရပ်ရပ်မှ သူတော်စင်များမှာ အံ့အားသင့်နေကြချိန်တွင် ချူးဖေးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး မင်းတစ်ယောက်ကို တိုက်ရင်ရော "

​"နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး တစ်ယောက်ကို တိုက်မလို့လား "

​လီတန်းရှန်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ အရပ်ရပ်မှ သူတော်စင်များမှာလည်း နားမလည်နိုင်စွာ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဘာကို နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး တစ်ယောက်ကို တိုက်မှာလဲ။

​"ငါနဲ့ ချူးဖေးတို့ ပေါင်းပြီး နင့်ကို တိုက်ရင် နင်အသက်ရှင်နိုင်ဦးမလား "

​အနီးအနားမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတော်စင်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချူးဖေးဘေးတွင် နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"ဟူး"

​"အဲဒါ နန်ခယ်မြို့က ချန်နန်ခယ် မဟုတ်လား "

​အရပ်ရပ်မှ သူတော်စင်များမှာ မင်သက်သွားသည်။ တန်းရှန်းမြို့ဘက်တွင်မူ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဝမ်ရှင်းမြို့ဘက်မှ သူတော်စင်များမှာမူ အောင်ပွဲခံသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးနေကြသည်။ ချူးဇီမူတို့မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

​"ဒီမိန်းမပျက်ရော ရောက်လာတာလား "

​နတ်မိမယ်ယွီ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​"ချန်နန်ခယ် သူမ ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာတာက..."

​ဖန့်ချန်၏ မျက်မှောင်မှာ ကြုတ်သွားပြီး နတ်မိမယ်ယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ရှောင်ယွီ၊ မင်း ချန်နန်ခယ်ကို မှတ်မိလား"

​ဖန့်ချန်က စိတ်လှိုင်း ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဘာပြောလိုက်တယ်"

​နတ်မိမယ်ယွီ မှာ နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်မေးသည်။

​"အော်၊ ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး။"

​ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ ရှဲ့အာမန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့မှာလည်း ချန်နန်ခယ်ကို ကြည့်နေကြပြီး အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

​"သူမကိုလည်း သတ်ပြီး ဒီဟင်းလင်းပြင်လောကထဲ ပို့လိုက်တာလား။"

​ဝမ်ချုံစန်းက စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။ လီတန်းရှန်း၏ အမူအရာမှာလည်း လေးနက်သွားသည်။ မူလက ဒီတိုက်ပွဲအတွက် သူ အနိုင်ရနိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ချန်နန်ခယ် ပေါ်လာသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာမှာ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

​"ချန်နန်ခယ်၊ မင်း ဘာလို့ ဝမ်ရှင်းမြို့နဲ့ ပေါင်းပြီး ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ "

​လီတန်းရှန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"နင် နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သိတဲ့လူတချို့ ရောက်နေတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်။"

​ချန်နန်ခယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ရှဲ့အာမန်တို့ကို ချက်ချင်းပင် ရှာတွေ့သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

​"နင်တို့ တကယ်ပဲ..."

​သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အလွန်ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချန်နန်ခယ်၏ မျက်မှောင်မှာ ကြုတ်သွားပြီး ထိုမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိရာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် အမှတ်တရများမှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ဟူး"

​ချန်နန်ခယ်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကာ ဖန့်ချန်ကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

​"ယဲ့ထျန်းဂူ နင်ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလဲ"

​"ဟူး"

​အကြီးအကဲငါးပါးမှာလည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဒီနတ်ဆိုးကလည်း ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို မှတ်မိနေပြန်ပြီလား "

​ချန်နန်ခယ် အံ့အားသင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူးဖေးမှာ ကြောင်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် ချန်နန်ခယ်၏ နောက်ခံကို သိသည်။ သူမကို ဤမျှလောက် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သူမှာ သာမန်လူ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ အနီးအနားမှ ကြည့်ရှုနေသည့် သူတော်စင်များမှာလည်း ဘာမှန်းမသိဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။ ချူးဇီမူတို့မှာသာ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ကြိုတင် ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ချန်နန်ခယ်၊ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြီပဲ။"

​ဖန့်ချန်က ရယ်မောရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသည်။ ဘာကြောင့်များလဲ။ သူသတိမထားမိသည်မှာ ချန်နန်ခယ်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ့ကိုကြည့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။