အခန်း (၂၈၈၅-၂၈၈၆)
Vol. 289 Ch. 2885-2886
အခန်း (၂၈၈၅) - ဒါမှ တကယ့် နတ်ဆိုးကြီးဆိုတာ
ချန်နန်ခယ်၏ အကြည့်များက ဖန့်ချန်ထံသို့ ကျရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်များအားလုံးကလည်း ဖန့်ချန်ဘက်သို့ တစ်ပြိုင်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ချူးဇီမှု ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လက်ဝါးထဲတွင် ချွေးစေးများပင် ထွက်နေသည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို ထခုန်ပြီး “အခုမှ နောင်တရနေပြီလား” ဟု မေးမြန်းချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။
“ငါ ဘယ်လိုများ တုံ့ပြန်ရမလဲ……”
ဖန့်ချန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်နန်ခယ်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ချန်နန်ခယ်၊ အခု အားလုံးက သိချင်နေကြတာက မင်း ဟင်းလင်းပြင်လောကနဲ့ အပြီးအပိုင် ပေါင်းစပ်ပြီးသွားတဲ့တိုင်အောင် စိတ်ကို ဘယ်လိုများ ထိန်းထားနိုင်တာလဲ။ ပြောပြပေးလို့ ရမလား၊ အားလုံး နားထောင်ကြရအောင်လေ။”
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ပြောပြပေးပါ၊ ငါတို့အားလုံး နားထောင်ချင်တယ်၊ ပြောပြပေးပါဦး။”
စီကုကျိ တို့ အဖွဲ့ကလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လိုက်လံ ထောက်ခံကြသည်။
ရှဲ့အာမန် ကလည်း - “ပြောသာ ပြောပြပေးလိုက်ပါ၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။”
ဝမ်ချုံစန်း က - “ငါတို့ စိတ်ဓာတ်မကျသွားအောင် ပြောပြပေးသင့်တယ်၊ နင် ခုနကမှ ခေါ်လိုက်တဲ့ ခွေးခြေဆွဲသမားတွေလည်း သိချင်နေကြတာ သိသာပါတယ်။”
ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော နတ်ဆိုးကြီး ခုနစ်ယောက် မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ ဝမ်ချုံစန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဝမ်ချုံစန်း ပြောသည့် စကားထဲတွင် အမှားတစ်ခုတော့ မပါချေ။
သူတို့လည်း တကယ်ပင် သိချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“……”
ချန်နန်ခယ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်တစ်ဝိုက်မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာကာ ဖန့်ချန်ဘက်သို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လာသည်။
ထိုမျှလောက်သော အကွာအဝေးလေး တိုးကပ်လာရုံဖြင့် ထိုနေရာရှိ သူတော်စင်များမှာ မိုးသားတိမ်တိုက်များ ဖိစီးလာသကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ချန်နန်ခယ် ဖြစ်တည်နေသည့် အနက်ရောင် မြူခိုးနတ်ဆိုးသည် ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ၊ ငါတို့ အရင်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့တုန်းက နင်က အရာအားလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိခဲ့လို့ ငါတို့တွေကို လှောင်ပြောင်ခဲ့တာလေ။”
“အခုတော့ကော၊ နင့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်က ဘယ်မှာလဲ။”
“ဒီမှာလေ။”
ဖန့်ချန်က လက်ကို မြှောက်ကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
လီတန်းရှန်း၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်သွားပြီး ရှဲ့အာမန်ထံသို့ မသိမသာ စိတ်လှိုင်းဖြင့် စကားလှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီလူက တကယ်ပဲ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက ဟုတ်ရဲ့လား။ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့် ဖြစ်ရင်တောင်မှ ဒီ ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက မတူဘူးလေ။”
“ချန်နန်ခယ်က အခု ဟင်းလင်းပြင်လောကနဲ့ အပြီးအပိုင် ပေါင်းစပ်သွားပြီ။ သူမကို ဟင်းလင်းပြင်လောကလို့ ခေါ်ရင်လည်း ရသလို၊ ဟင်းလင်းပြင်လောကကို သူမလို့ ခေါ်ရင်လည်း မမှားဘူး။”
“သူမက ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ စွမ်းအားတွေကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ချေးငှားပြီး အသုံးပြုနိုင်တယ်……”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အရင်ကြည့်နေကြရအောင်၊ တကယ်ကို မနိုင်မှပဲ ထွက်ပြေးကြတာပေါ့။”
ဟု ရှဲ့အာမန်က စိတ်လှိုင်းဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
လီတန်းရှန်းမှာ - “……”
“ယဲ့ထျန်းဂူ၊ နှစ်တွေ အတော်ကြာသွားပြီ၊ နင့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက အရင်အတိုင်းပါလား။”
“ဒါမှမဟုတ် နင်တို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်တွေရဲ့ စိတ်ထားက အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲလား။”
“အရင်က ပီတု ကလည်း ဒီလိုပဲ၊ အခု နင်ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။”
“နင်တို့က ခေါင်းငုံ့ပြီး အညံ့မခံနိုင်ကြဘူးလား။”
ချန်နန်ခယ်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။
ထိုနေရာရှိ သူတော်စင်များမှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။
သူမက ဒီလောက်ကြာအောင် ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသေးသလဲဆိုသည်မှာ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်းမှ သူတော်စင်ကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ဒူးထောက် အညံ့ခံတာကို ကြည့်ချင်နေ၍ ဖြစ်သည်ကိုး။
“မင်း ပီတု စီနီယာအစ်ကိုကိုတောင် တွေ့ဖူးတယ်ပေါ့လေ။”
ဖန့်ချန်မှာ အံ့ဩသွားပြီး -
“ခန့်မှန်းခြေ ဘယ်လောက်လောက် ကြာပြီလဲ၊ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ။”
“သိချင်လား၊ ဒူးထောက်ပြီး အညံ့ခံလေ။”
ချန်နန်ခယ်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
သူမ၏ အကြည့်များက နတ်မိမယ်ယွီ ထံသို့ ရောက်သွားသည်။
“နင် အညံ့မခံဘူးဆိုရင် နင့်ရဲ့ ဒီမိန်းမပျက် ကို နင့်မျက်စိရှေ့တင်မှာပဲ ငါ သတ်ပြမယ်။ အရင်တစ်ခါက မသေသွားတာက သူမကံကောင်းလို့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူက ငါ့ကို တားနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ ”
နောက်ဆုံး စကားလုံး ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား နတ်မိမယ်ယွီ ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များမှာလည်း သေမင်းအငွေ့အသက်များ မကပ်ငြိစေရန် အလောတကြီးဖြင့် လေးဖက်လေးတန်သို့ ပျံ့လွင့်သွားကြသည်။
“ပြန်လာပြန်ပြီလား။”
နတ်မိမယ်ယွီ မှာ အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားသည်။
ဖန့်ချန်မှာလည်း တချို့သော ကိစ္စရပ်များကို သူ မသိရှိသေးကြောင်း နောက်ဆုံးတော့ အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။
ချန်နန်ခယ်က အရင်တစ်ခါ နတ်မိမယ်ယွီ ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူးဟု ပြောသည်။
ဘယ်အချိန်တုန်းကလဲ။
သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့တုန်းက သူမမှာ နတ်မိမယ်ယွီ ကို သတ်နိုင်လောက်တဲ့ စွမ်းအား ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ။
အသေးစိတ် မတွေးတော့ဘဲ ဖန့်ချန်က လက်ကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ရမ်းလိုက်ရာ နတ်ဘုရားရိုက်နှင်တံ ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
“ဖြန်း”
အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ အနက်ရောင် မြူခိုးများကို လိုက်လံ ပတ်ရစ်ရင်း ချန်နန်ခယ်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
ဖန့်ချန်က ထပ်မံ၍ ကြိမ်လုံးကို ရမ်းလိုက်ပြန်သည်။
ဒီတစ်ခါတွင်တော့ နတ်ဘုရားရိုက်နှင်တံ မှာ ချန်နန်ခယ်၏ မူရင်းခန္ဓာကို တည့်တည့်ထိသွားသည်။
ကြိမ်လုံးပေါ်တွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားအမျိုးမျိုး၏ အငွေ့အသက်များ ကပ်ငြိနေသည်။
လူ့လောကဖြစ်တည်မှု၊ နှိမ်နင်းခြင်း နတ်ဆိုး မျက်လုံး၊ ကောင်းကင်လျှပ်စီး စွမ်းအားများ စသည်ဖြင့်……
ထို နတ်ဘုရားရိုက်နှင်တံမှာ ချန်နန်ခယ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ တစ်ခြမ်းချင်း ကွဲထွက်သွားသည်။
အလယ်ဗဟိုမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် အက်ကြောင်းမှာ တိမ်တိုက်များကြားမှ ကောင်းကင်ပြာကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုနေရာရှိ သူတော်စင်များမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဒူးထောက်နေကြသော နတ်ဆိုးကောင် ခုနစ်ကောင်မှာလည်း စိုးရိမ်တကြီးနှင့် အံ့ဩနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်က နတ်ဘုရားရိုက်နှင်တံကို ထပ်မံ ရမ်းလိုက်ပြန်သည်။
ဝန်ခံရမည်မှာ ချန်နန်ခယ်၏ လက်ရှိစွမ်းအားမှာ အမှန်ပင် အလွန်တရာ ကြီးမားသည်။
သို့သော် ဘယ်လောက်ပင် ကြီးမားပါစေ၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းထက်တော့ မကျော်လွန်သေးပေ။
အများဆုံးဆိုလျှင် လော့ထျန်းဝမ် နှင့် ယှဉ်နိုင်ရုံသာ ရှိသည်။
ဟေးကျားစခန်းမှ ဧကရာဇ် ၁၂ ပါးထက်တော့ အနည်းငယ် ပိုသာသည်။
ဝူရှန်းပေမြိန် စခန်းတွင်ဆိုလျှင်တော့ လီတောက်ယဲ့ ကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူလည်း ဤတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် အနည်းငယ်တော့ အချိန်ပေးရဦးမည်။
တတိယမြောက် နတ်ဘုရားရိုက်နှင်တံ ကျရောက်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ -
ချန်နန်ခယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့သည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်လောက၏ နေရာအနှံ့မှ ထူထပ်လှသော အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ သူမထံသို့ စီးဆင်းလာကြသည်။
“တော်ပြီ၊ ကန့်သတ်ချုပ်နှောင်မယ်။”
ဖန့်ချန်က နတ်ဘုရားရိုက်နှင်တံကို သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရမ်းလိုက်သည်။
လေနုအေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ပင်။
အနက်ရောင် မြူခိုးများအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ချန်နန်ခယ်မှာလည်း သူမ၏ အထူးစွမ်းအားများအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ပစ်ပေါက်သလို ကျသွားသည်။ ထို့နောက် တစ်ချက်ခုန်တက်လာပြီး နောက်တစ်ခါ ပြန်ကျလာကာ နောက်တစ်ချက် ထပ်ခုန်တက်ပြန်သည်။
ထိုသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လူးလိမ့်နေရင်း ဖန့်ချန်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်လာသည်။
နတ်မိမယ်ယွီမှာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ချန်နန်ခယ်ကို ဆွဲမကာ လက်ဖြင့် ပါးရိုက်သံများမှာ ရာကျော်သည်အထိ ဆက်တိုက် ဖြစ်လာသည်။
“……”
“……”
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှူသံပင် မကြားရတော့ပေ။
တစ်နေရာတည်းတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြားနေရသည်မှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသော ပါးရိုက်သံများသာ ဖြစ်သည်။
မျက်လုံးတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်မှု၊ ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ နားမလည်မှု၊ မကျေမနပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
ချူးဖေး မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ တောင့်တင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားချင်သော်လည်း ခြေလှမ်းမရွေ့နိုင်တော့ပေ။
သူ့ကို အချုပ်အနှောင် ခံထားရ၍ မဟုတ်ဘဲ…… ကြီးမားလှသော ကြောက်ရွံ့မှုက တောင်ကြီးတစ်ခုအလား သူ့အပေါ်သို့ ဖိချထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
နတ်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာပြီးနောက် ပထမဆုံး အကျဉ်းစခန်းတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည့် သူသည် ထိုကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံခဲ့ရဖူးပေ။
အခြား နတ်ဆိုးကြီး ခုနစ်ယောက်မှာလည်း အခြေအနေမှာ ထိုထက်မပိုပေ။ မူလနေရာတွင်ပင် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ဒူးထောက်ထားသည့် အရပ်မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူတို့မှာ ယခုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ ဒူးထောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လီတန်းရှန်းမှာ ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်၊ နတ်မိမယ်ယွီ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခုခံစွမ်းမရှိတော့သည့် ချန်နန်ခယ်ကို ကြည့်ကာ မသိစိတ်ဖြင့် တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်သည်။
တကယ်တမ်းမှာ သူသည် သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်းအကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝသာ ရှိသည်။ သူ၏ ခေတ်ကာလတွင် သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း နည်းပါးလှပြီး ထိတွေ့ခွင့် လုံးဝ မရခဲ့ပေ။
ဒီနေ့ ဒီအချိန်တွင်တော့ သူသည် အရင်က ကြားခဲ့ရသော ပုံကြီးချဲ့ထားသည့် သတင်းစကားများမှာ တစ်စက်ကလေးမျှ ပုံကြီးချဲ့ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
“အဆုံးမှာတော့ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ လက်ချက် နှစ်ချက်၊ သုံးချက်လောက်နဲ့ပဲ ပြီးသွားတာပဲကိုး။”
အကြီးအကဲငါးပါး တို့က နောက်ဆုံးတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်ဟု ပြောရမည်လား၊ သူတို့ကမူ ဒါဟာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စဟုသာ ထင်မြင်နေကြသည်။
အဓိကအချက်မှာ ချန်နန်ခယ်၏ နည်းလမ်းများက သူတို့ကို အခုလေးတင်ကမှ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်ဆိုတာလည်း ငြင်းမရတဲ့ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ဒီ ချန်နန်ခယ်က ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာဆိုရင် ဘယ်အဆင့်လောက်မှာ ရှိမလဲ။”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် -
“လော့ထျန်းဝမ်နဲ့ တစ်အဆင့်တည်းလောက် ရှိမှာပါ၊ သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး။”
အကြီးအကဲငါးပါး၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ချန်နန်ခယ်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင် လေးစားမှုများ အနည်းငယ် ရောယှက်လာသည်။
ဒါဟာ ချန်နန်ခယ်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လေးစားတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုစွမ်းအားကို လေးစားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ဖူးကြသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် အရင်က သူတို့ မည်မျှအထိ ရေတွင်းထဲက ဖားလို ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သိရှိထားကြသည်။
သူမက ဟင်းလင်းပြင်လောကမှာ၊ အပယ်ခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကို တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ လော့ထျန်းဝမ် အဆင့်နဲ့ ညီမျှနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ စခန်း တစ်ခုရဲ့ နံပါတ်တစ်နဲ့ ညီမျှနေတာပဲ။
ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲ။
အကယ်၍ သူမသာ ကောင်းကင်ငါးပါး မှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး အဲဒီမှာသာ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်……
သူမဟာ ကောင်းကင် ငါးပါးအတွင်းမှာ တူညီတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိသူတွေထဲက နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ။
သူတို့ အားလုံးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်ရင်တောင် သူမရဲ့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာလောက်တောင် မရှိနိုင်ဘူး။
“ဖြန်းးးး ဖြန်းးး ”
နတ်မိမယ်ယွီမှာ မရပ်သေးဘဲ ရိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုရှင်းလင်းပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံများကြောင့်သာ ထိုနေရာရှိ သူတော်စင်များမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။
သူတို့မှာ အမူအရာမဲ့နေသော ဖန့်ချန်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဒီတစ်ယောက်ကမှ တကယ့်ကို နတ်ဆိုးကြီး ဆိုတာ……”
အခန်း (၂၈၈၆) - ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိတယ်
“အီ……”
ချန်နန်ခယ်သည် ပါးရိုက်ချက် ရာကျော်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သတိပြန်လည်လာသည်။ သူမသည် မျက်နှာတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဦးခေါင်းမှာလည်း မူးဝေနေသဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
မျက်လုံးကို ပွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အဖြူရောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးလက်တစ်ဖက် သူမဆီသို့ ဦးတည်လာနေခြင်းပင်။
“ဖြန်း”
ချန်နန်ခယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ နတ်မိမယ်ယွီ ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့ သူမသည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး တုံ့ပြန်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ လက်ဝါးမှာ အလွယ်တကူပင် ပုတ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် နောက်ထပ် ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုကို ထပ်မံ ခံလိုက်ရပြန်သည်။
“ရှောင်ယွီ၊ ခဏလေး ရပ်ထားပါဦး၊ သူမကို မေးစရာ ကိစ္စတွေ ကျန်သေးတယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“သခင်လေး ရှင် သူမကို သနားသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။”
နတ်မိမယ်ယွီက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က - “နောက်ထပ် အချက်တစ်ရာ ရိုက်လိုက်ပါ။”
နတ်မိမယ်ယွီမှာ ချက်ချင်းပင် လက်မောင်းကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး အားရပါးရ ရိုက်နှက်တော့သည်။
ချန်နန်ခယ်သည် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက်များကို ခံစားနေရရင်းနှင့်ပင် ဦးခေါင်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ လှိုင်းထန်လာသည်။
ဘာကြောင့်လဲ…… သူမရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဘာကြောင့် အသုံးမဝင်တော့တာလဲ။
ရှုံးနိမ့်သွားခင်က သူမ၏ စွမ်းအားများအားလုံးမှာ ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်ကို မှတ်မိနေသည်။
သို့သော် အဲ့ဒါက ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ စွမ်းအားလေ။
ဒီလူမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေရတာလဲ။
သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း က ဆင်းသက်လာလို့လား။
ထိုအချိန်တွင် ချန်နန်ခယ်သည် ဝန်မခံချင်သော်လည်း သူမတစ်ကြိမ်ထပ်မံ၍ ရှုံးနိမ့်သွားကြောင်းကို လက်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူမ စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားပြီး နတ်မိမယ်ယွီ၏ နောက်ထပ် ပါးရိုက်ချက်တစ်ခု မကျရောက်ခင်မှာပင် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ယဲ့သခင်လေး၊ ရှင်က မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို နူးနူးညံ့ညံ့ နဲ့ မဆက်ဆံတတ်ဘူးလား၊ သူမ ဒီလိုမျိုး ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို ကြည့်နေတော့မှာလား……”
ချူးဖေးမှာ - “……”
သူ ချန်နန်ခယ်ကို သိကျွမ်းလာသည့် အချိန်မှစ၍ သူမ၏ ဤမျှ နူးညံ့အားနည်းသည့် ပုံစံမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လက်ခံရခက်နေမိသည်။
ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော နတ်ဆိုးကြီး ခုနစ်ကောင်မှာလည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့လည်း ဒူးထောက်မနေတော့ဘဲ လီတန်းရှန်း၏ အနီးသို့ လျှောက်လာကာ အခြေအနေကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ ချန်နန်ခယ်၏ ဤပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့မှာ အလွန်တရာ အံ့ဩသွားကြသည်။
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ နတ်မိမယ်ယွီကို ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် အချက်တစ်ရာ ရိုက်လိုက်ပါ။”
“အိုကေ”
နတ်မိမယ်ယွီမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ချန်နန်ခယ်မှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ အရှက်ရသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေတွင် ပါးစပ်ပိတ်ထားရမည်ကို သိသဖြင့် နတ်မိမယ်ယွီ၏ ပါးရိုက်ချက်များကို တိတ်တဆိတ် ခံယူနေရသည်။
“မိန်းမပျက်၊ မိန်းမပျက်၊ မိန်းမပျက်”
ချန်နန်ခယ်သည် စိတ်ထဲတွင် အငြိုးအတေးများဖြင့် ကျိန်ဆဲနေသည်။
“ငါ တစ်နေ့ကျရင် နင့်အရေပြားကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မယ်”
“နင်က စိတ်ထဲမှာ ငါ့ကို ဆဲရဲသေးတယ်ပေါ့လေ”
နတ်မိမယ်ယွီက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။
ချန်နန်ခယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး -
“နင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
“ငါ ခန့်မှန်းကြည့်တာ ”
နတ်မိမယ်ယွီက ပြန်လည်ပြီး ပါးရိုက်လိုက်ပြန်သည်။
ယခုဆိုလျှင် မျက်မမြင်ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ ဤအမျိုးသမီး နှစ်ဦးကြားတွင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဟုတ်သော အငြိုးအတေးများ ရှိနေကြောင်း သိသာနေသည်။
သိသာထင်ရှားစွာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာသည့် အမုန်းတရားများ ဖြစ်သည်။
မကြာခင်မှာပင် ချန်နန်ခယ်၏ မျက်နှာမှာ ရောင်ရမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆက်ရိုက်ပါက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သဖြင့် နတ်မိမယ်ယွီမှာ ရပ်လိုက်တော့သည်။
“ချန်နန်ခယ်၊ အခု ငါတို့အားလုံး သိချင်နေတာက ဟင်းလင်းပြင်လောကနဲ့ အပြီးအပိုင် ပေါင်းစပ်သွားတဲ့နောက်မှာ မင်းက စိတ်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တာလဲ။”
ဖန့်ချန်က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။
“ဒီမေးခွန်းကို ဖြေပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
“ချန်နန်ခယ်၊ ဒီသခင်ကြီး မေးတာကို အမြန်ဆုံး ဖြေလိုက်စမ်း”
နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်က အော်ပြောလိုက်သည်။
ချန်နန်ခယ်က ထိုနတ်ဆိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်က ဒူးထောက်ပြီး အညံ့ခံခဲ့သူများသည် ယခုတော့လည်း လျင်မြန်စွာပင် သစ္စာဖောက်သွားကြသည်။
“ငါ မပြောရင်ကော၊ နင်တို့က ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။”
ချန်နန်ခယ်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ယဲ့သခင်လေး၊ နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုအနိုင်ယူလိုက်တယ်ဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့၊ ငါက ဟင်းလင်းပြင်လောကနဲ့ အပြီးအပိုင် ပေါင်းစပ်သွားပြီ။ နင် ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး။”
“ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိတယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“……”
တစ်နေရာလုံးမှာ သေမင်းအလား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ချန်နန်ခယ်၏ အမူအရာမှာလည်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဦးစွာ ပထမမှာ မယုံကြည်နိုင်သလို လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မသိုးမသန့် ဖြစ်သွားကာ သံသယများ ဝင်လာသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် ထိုသံသယများမှာ မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
“နင် ငါ့ကို လိမ်နေတာလား။”
“ငါ ဟင်းလင်းပြင်လောကက ဘယ်လိုပုံစံလဲ သိချင်လို့ လာပြီး ဆော့ကစားနေတာလို့ တကယ်ထင်နေတာလား။”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ချန်နန်ခယ်မှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်ချေပသည်။
“နင်တို့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေလည်း ဒီမှာ သေဆုံးခဲ့ကြတာပဲ……”
“ချန်နန်ခယ်၊ အစွဲလမ်း မကြီးပါနဲ့တော့၊ သူက တန်းရှန်းမြို့ရဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ နတ်ဆိုး အငွေ့အသက်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကိုလည်း မခံရတော့ဘူး။”
လီတန်းရှန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး နတ်ဆိုး အငွေ့အသက်တွေကို မခံရတော့ဘူး ”
နေရာရှိ သူတော်စင်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
“ပြောပါ။”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ချန်နန်ခယ်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တိုက်ပွဲဝင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောလာသည်။
“ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားများ ကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီးသား၊ ငါက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ဟင်းလင်းပြင်လောကကို စောင့်ကြည့်ရတဲ့ ထောင်မှူး တစ်ယောက်ပဲ။”
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်နေရာလုံးမှာ အလွန်တရာ ဆူညံသွားတော့သည်။
ဒေါသအမျက်ထွက်နေသော မျက်လုံးများက ချန်နန်ခယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“မိန်းမယုတ်”
“သူမက ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ ထောင်မှူး ဖြစ်ခဲ့တာကိုးကွ”
“သေစမ်း”
သာမန်အခြေအနေ မဟုတ်ပါက သူတို့သည် ချန်နန်ခယ်ကို အသက်ရှင်လျက် ဝါးမြိုပစ်ချင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် နှင့် ဟင်းလင်းပြင်လောက၏ ထောင်မှူးများအပေါ်တွင် သူတို့မှာ အလွန်တရာ အမုန်းကြီး မုန်းတီးနေကြသည်။
“အို...ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တာကိုး……”
ဖန့်ချန်က သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက အကြီးကဲတစ်ယောက်က ငါ့လိုလူမျိုးဟာ တခြားလောကကို ပြန်လည်ဝင်စားသွားရင်တောင်မှ မတော်တဆ ဟင်းလင်းပြင်လောကကို ရောက်လာခဲ့ရင် အပြီးအပိုင် ပေါင်းစပ်သွားမှာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောပြခဲ့တယ်။ ဟင်းလင်းပြင်လောကက ငါတို့ကို မှတ်မိနေတယ်။”
ချန်နန်ခယ်က ပြောသည်။
“ကောင်းပြီ၊ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ပြောပါ။”
ဖန့်ချန် -
“မင်း ခုနက မင်း ပြောတဲ့ ငါ အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားမယ့် ကိစ္စကို ပြောပြပါ။
ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက သူတော်စင်တွေကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
“ဒါက တကယ်တော့ ကိစ္စနှစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ငါပြောပြရင် နင် ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်သွားမှာလား။”
ချန်နန်ခယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“မင်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်ရဲ့ သူလျှိုလား။”
ဖန့်ချန်က မေးသည်။
“သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်……”
ချန်နန်ခယ်မှာ အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ပြီးတာပဲလေ၊ မင်းနဲ့ ငါနဲ့ ဘာတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ အခုလက်ရှိ အကြီးမားဆုံး ရန်သူက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်ပဲ။”
ဖန့်ချန်က သူတော်စင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်လဲ။”
“ဟုတ်တယ် ငါတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်ပဲ"
“သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က ငါတို့ကို ဟင်းလင်းပြင်လောကထဲကို ပို့ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ပေးခဲ့တာ ”
“ကြည့်လိုက်၊ လူတိုင်းမှာ ဘုံရန်သူ ရှိနေပြီလေ၊ ငါ ဘာလို့ မင်းကို မခေါ်သွားရမှာလဲ။”
ဖန့်ချန်က ချန်နန်ခယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူမ……”
ချန်နန်ခယ်က နတ်မိမယ်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်တော့ သူမက နတ်မိမယ်ယွီက သူမကို မခေါ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“သခင်လေးက နင့်ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲ၊ ငါက ဘာလို့ တားမှာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့ နင် အပြင်ရောက်သွားရင် ငါ နင့်ကို ထပ်ရိုက်ဦးမယ်။”
နတ်မိမယ်ယွီက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူ (ဖန့်ချန်) ကြားထဲက ဝင်မပါရင် နင်က ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး၊ ငါက နင့်ကို ကြောက်ရမှာလား။”
ချန်နန်ခယ်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
နတ်မိမယ်ယွီက မထီတရီ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။
“ကောင်းပြီလေ။”
ချန်နန်ခယ်သည် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“ငါ ထောင်မှူး လုပ်နေတုန်းက ပထမအကျဉ်းစခန်း၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ အကျဉ်းစခန်းအားလုံးမှာ……
နင်တို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက သူတော်စင်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။
သူတို့က ဟင်းလင်းပြင်လောကနဲ့ အပြီးအပိုင် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဒီနေရာမှာ အပြင်းထန်ဆုံးနဲ့ အကြောက်ရွံ့ဆုံး နတ်ဆိုးတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။”
လီတန်းရှန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှိုက်လိုက်သည်။
“မင်း ပြောတဲ့ လုံးဝ ထွက်မလာတဲ့ နတ်ဆိုးတွေက သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက သူတော်စင်တွေ ဖြစ်နေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။” ချန်နန်ခယ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ပီတု စီနီယာအစ်ကိုကို ဘယ်တုန်းက တွေ့ခဲ့တာလဲ။”
“မမှတ်မိတော့ဘူး၊ အဲ့ဒီတုန်းက နင်တို့ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်းက အစုလိုက် အပြုံလိုက် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ထျန်းရှန်းလမ်း ကနေတစ်ဆင့် အဆုံးမရှိတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ဆီကို ထွက်ပြေးသွားကြတာ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါတို့ ပီတုကို တစ်ခါတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဖမ်းမိခဲ့ဘူး။”
ချန်နန်ခယ်က ပြောသည်။
“တွေးကြည့်ရင်လည်း ဟုတ်မှာပါ၊ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖမ်းမိမှာလဲ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခုက ဘာလဲ။”
ဝမ်အိုကြီး က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် အရင် လုပ်ရမယ်၊ ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်သွားလို့ရတဲ့ အရင်းအနှီး ရှိပြီဆိုရင်တော့ ချန်နန်ခယ် ပြောတဲ့ အဲ့ဒီ နတ်ဆိုး တွေကို သွားတွေ့မယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။