အခန်း ၂၈၈၉-၂၈၉၀)
Vol. 289 Ch. 2889-2890
အခန်း (၂၈၈၉) - ရူးသွပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီး
“ဘယ်လိုနေလဲ ”
“ဖြစ်မြောက်သွားပြီလား”
“ဒီနေရာက နတ်ဘုရားစွမ်းအားရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ အကုန်ကုန်သွားပြီ…… အကယ်၍များ မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင်တော့ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်မှာပဲ……”
သူတော်စင်ပေါင်း များစွာတို့သည် ခေါင်းလေးများ ထွက်လာပြီး တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ စူးစမ်းစွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။
လီတန်းရှန်း၊ ချူဖေးတို့ကဲ့သို့သော ထူးခြားဆန်းကြယ်သူများမှာ ယခုအချိန်တွင် အတော်လေး တင်းမာနေပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်နေကြသည်။
သာမန်သူတော်စင်များဘက်ကို ကြည့်လျှင်မူ သူတို့လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း စိတ်ခံစားချက်မှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
သူတို့အတွက်မူ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်မှာ အလွန်တရာမှ နည်းပါးလှပြီး၊ ပါးလွှာသော မျှော်လင့်ချက် တစ်စက်ကလေးမျှသာ ရှိခြင်းက သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေကို သက်ရောက်မှု မရှိစေနိုင်ပေ။
အောင်မြင်လျှင်လည်း အောင်မြင်သွားမည်၊ မအောင်မြင်လျှင်လည်း အရင်အတိုင်းပင် အသက်ဆက်နေရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး ကရော ဘာလို့ ဘာသံမှ မကြားရတာလဲ”
စီကုကျိ သည် အကြီးကဲလေးယောက်နှင့် ရှဲ့အာမန် တို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့ပဲ အထဲဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်ရမလား”
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်မိလိမ့်မယ်။”
ရှန်တုရှင်းက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး -
“အခုဆိုရင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ အကုန်ကုန်သွားပြီ၊ အောင်မြင်မလား မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာကတော့ ကောင်းကင်အလိုအတိုင်းပါပဲ။”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီ၊ ယင်ရှန်းရှူ၊ ဖူချန်းချူ တို့သည် စီကုကျိ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ရှန်တုရှင်း ပြောတာကိုပဲ နားထောင်စမ်းပါ၊ မရှုပ်နဲ့။”
စီကုကျိ မှာ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငါက ဘာကို ရှုပ်နေလို့လဲ၊ ငါက ကောင်းကင်ငါးပါး ပြိုင်ပွဲ ကို စိုးရိမ်နေရတာပါ။
အကယ်၍ ငါတို့ အချိန်မီ မထွက်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ အကုန်လုံး ရှုပ်ထွေးကုန်တော့မှာ။
ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေတွေကို ဘယ်သူက စောင့်ကြည့်ပေးမှာလဲ၊ ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက် စာရင်းကိုကော ဘယ်သူက ရမှာလဲ။”
“စိတ်ချပါ၊ ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး။”
ရှဲ့အာမန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
စီကုကျိ မှာ ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်သွားသည်။
သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ရှဲ့အာမန် နှင့် ဝမ်အိုကြီး တို့၏ နောက်ကြောင်းမှာ သာမန်မဟုတ်မှန်း ကြိုသိနေကြသည်။
နတ်ဆိုးလီတန်းရှန်း ပင်လျှင် သူတို့ကို ဂိုဏ်းချုပ်၊ လက်ထောက်ဂိုဏ်းချုပ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ရသည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုနောက်ကြောင်းမှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကြီးမားသည်။
“ရှင်တို့ ပြောနေတဲ့ ကောင်းကင်ငါးပါး ဆိုတာ ဘာအကြောင်းလဲ”
ချန်နန်ခယ် က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“နင် အခုလောလောဆယ် သိစရာ မလိုသေးဘူး၊ အကယ်၍ ထွက်နိုင်သွားရင်တော့ သဘာဝအတိုင်း ပြောပြပေးမှာပါ။”
“အကယ်၍ မထွက်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ နင်သိထားလည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။”
နတ်မိမယ် ယွီ က သူမကို စောင်းကြည့်ကာ ပြောသည်။
“နင့်ကို မေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ချန်နန်ခယ် က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အကြည့်တို့သည် ရှဲ့အာမန် နှင့် ဝမ်ချုံစန်း တို့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်က ရှူရှန်းဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်၊ နောက်တစ်ယောက်က လက်ထောက်ဂိုဏ်းချုပ်၊ ရှင်တို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် အခုဆိုရင် ထျန်းရှန်းလမ်းပြင်ပမှာ နယ်မြေတစ်ခုခုကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ဖြစ်မှာပေါ့။
ကောင်းကင်ငါးပါး ဆိုတာ ရှင်တို့ရဲ့ နယ်မြေလား။
မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ရှင်တို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေကလည်း သိပ်ကောင်းလှတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ တကယ်လို့ ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းရင်တောင် ငါ့ကို မနိုင်နိုင်ဘူး။
ရှင်တို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ထျန်းရှန်းလမ်း ပြင်ပမှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ မလွယ်လောက်ဘူး။
လမ်းစဉ်ခိုးယူသူ တို့ရဲ့ စွမ်းအားကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူးလေ။”
ဝမ်ချုံစန်း က ပြုံးလိုက်သည်။
“ချန်နန်ခယ် မင်း အပြင်ထွက်နိုင်ရင် ကောင်းကင်ငါးပါး က ဘယ်သူ့ပိုင်နက်လဲဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်။ ရှောင်ယွီ ပြောတာ မှန်တယ်၊ မင်း အခုမေးလည်း အသုံးမဝင်ဘူး။”
ချန်နန်ခယ် မှာ စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နေရာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူမသည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး တားမြစ်နယ်မြေဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အရိပ်တစ်ခုမှာ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေသည်။
သူတော်စင်များအားလုံး အလောတကြီး တိုးဝှေ့သွားကြသည်။
စီကုကျိ က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကိစ္စက အောင်မြင်သွားပြီလား”
သူတော်စင်များအားလုံး ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဟု ထင်ထားသည့် သာမန်သူတော်စင်များပင်လျှင် ယခုအချိန်တွင် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ -
“အောင်မြင်သွားပါပြီ၊ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါပဲ။”
“အောင်မြင်သွားပြီ ” ချန်နန်ခယ် မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
အကြီးကဲငါးယောက်၏ ရင်ထဲမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာလည်း ကင်းစင်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“သေစမ်း၊ အခု အပြင်ရောက်ရင်တော့ ငါ့ကို နောက်ကနေ လုပ်ကြံခဲ့တဲ့ ကောင်ကို ရှာပြီး ပါးရိုက်ပြီး သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်။”
စီကုကျိ က သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောသည်။
ရှဲ့အာမန် နှင့် ဝမ်ချုံစန်း တို့ အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
နတ်မိမယ်ယွီ ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင်၊ အစောကတည်း က သိနှင့်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လီတန်းရှန်း၊ ချူဖေးတို့ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာမူ သူတို့နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။
သူတို့သည် ပထမဆုံး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်…… တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အနီးနားရှိ သူတော်စင်များမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကိုသာ ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သံသယဖြစ်ခြင်း၊ မယုံကြည်ခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ပျော်ရွှင်ခြင်း အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရပေ။
“ယဲ့ထျန်းဂူ…… မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့တွေက ရှင့်ကို ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးလို့ ခေါ်ကြတယ်နော်။”
ချန်နန်ခယ် က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။
“ရှင့်ရဲ့ ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို ငါတို့ကို ပြပေးလို့ ရမလား။”
သူတော်စင်ပေါင်း များစွာ၏ အကြည့်တို့သည် တန်းတန်းမတ်မတ် ဖြစ်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အကြီးကဲငါးယောက်မှသာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။
“မင်းတို့ မယုံကြဘူးလား ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို သံသယဝင်နေတာလား”
စီကုကျိ က ရယ်မော၍ ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ မျက်စိရှင်ရှင် ကြည့်တတ်ဖို့ လိုတယ်နော်၊ တကယ်ပဲ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို သံသယဝင်ရဲတာလား။
ငါ ပြောမယ်၊ သူက မကြာခဏ လိမ်ပြောတတ်ပေမဲ့၊ ဘယ်တော့မှ ကြွားလုံးမထုတ်တတ်ဘူး။”
“……”
ချန်နန်ခယ် က တွေးတောလျက် -
“မယုံတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စက အလွန် ကြီးမားလွန်းလို့ ကိုယ်တိုင် မြင်မှပဲ ယုံနိုင်မှာပါ။”
နောက်တစ်ခဏတွင် ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ၏ မျက်ဆန်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သွေးရောင်အလွှာများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဝတ်ရုံမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တောက်ပသော အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒါက ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ ထောင်မှူး ဝတ်ရုံပဲ……”
ချန်နန်ခယ် က ရေရွတ်သည်။
“တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံးပါလား……”
“နန်ခယ်အစ်မ၊ တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ဟုတ်လို့လား”
ချူဖေး က မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ ဖန့်ချန်ဆီမှ ခွာမသွားပေ။
လီတန်းရှန်း နှင့် နေရာတွင်ရှိသော နတ်ဆိုးများ၊ ဟင်းလင်းပြင်လောက၏ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည့် သူတော်စင်များလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
အငွေ့အသက် ပမာဏ ကွာခြားသော်လည်း၊ တစ်ယောက်မှ မချန်၊ အားလုံးသည် ဖန့်ချန်ဆီမှ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကြွက်တစ်ကောင်က ကြောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
သူတို့သည် ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို မသိကြသော်လည်း၊ လက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေကြောင့် တစ်ဖက်လူမှာ အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်း သိလိုက်ကြသည်။
“ဒါ ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ပါပဲ။”
ချန်နန်ခယ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှိုက်လိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်ထဲမှ ဆူညံနေသော လှိုင်းထန်မှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ကာ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားပါပြီ။ သူက အခု လူသားလောကနဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လောကကို သွားလာနိုင်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ ထောင်မှူး တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။”
“ဟင်းလင်းပြင်လောကရဲ့ ထောင်မှူး……”
နေရာတွင်ရှိသော သူတော်စင်များမှာ တိုတောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုနောက်တွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် မျက်နှာများ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားကြပြီး စိတ်ခံစားချက်များကို အော်ဟစ်ခြင်းဖြင့်သာ ထုတ်လွှတ်နိုင်တော့သည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်သွားပေးပါ”
ချန်နန်ခယ် ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ရှင်က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ရဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ ထောင်မှူး ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ဘက်က ရှင့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မယ်”
နေရာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ချူဖေး၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရမယ်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က စောင့်ကြည့်မိသွားရင် သူတို့က တကယ့် ထောင်မှူးအစစ်တွေကို စေလွှတ်လာလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားချင်ရင်တောင် မရတော့ဘူး”
လီတန်းရှန်း တို့၏ မျက်နှာမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် အလျင်စလို ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ယခုချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားချင်နေကြသည်။
“ထွက်ခွာဖို့ ဘာကို ထွက်ခွာမှာလဲ”
ဝမ်ချုံစန်း က ရုတ်တရက် အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
“သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် နဲ့ တွေ့ရင် ပြေးရမှာလား ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အတွေးလား ချန်နန်ခယ် ၊ မင်း ဒီလောက်အထိ ကျရောက်သွားတာ မအံ့သြတော့ပါဘူး၊ ဖုန်းယွမ်ဝူတောက် ထက်တောင် အောက်ကျသေးတယ်။”
“……”
ချန်နန်ခယ် သည် ဝမ်ချုံစန်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသ မထွက်ဘဲ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ နင် ဖုန်းယွမ်ဝူတောက် ကို တွေ့ခဲ့တာလား သူ ဘယ်မှာလဲ”
“ ငါနဲ့ ဝမ်ချုံစန်း ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကတော့ ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က လာမယ့်သူတွေကို အရင်ဆုံး အပြတ်ရှင်းပြီး အမြတ်ယူကြစို့လို့ပြောတာ။”
ရှဲ့အာမန် က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းကိုပဲ အဓိကထားမှာပါ၊ အကယ်၍ မင်းက အခုထွက်သွားတာ ပိုလုံခြုံတယ်လို့ ထင်ရင်လည်း ငါတို့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်။”
“အပြတ်ရှင်းမယ်”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အစ်မကြီး၊ အစ်မ ပြောချင်တာက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ဘက်က လာမယ့် ထောင်မှူးတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း……ကမ္ဘာငယ် သူတော်စင်အဆင့်ပဲ မဟုတ်လား။”
ရှဲ့အာမန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကမ္ဘာငယ် သူတော်စင်အဆင့်ထဲမှာ အားအကောင်းဆုံးတွေ ဖြစ်ရမယ်။”
အကြီးကဲငါးယောက်မှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
နတ်မိမယ်ယွီ ကလည်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ချန်နန်ခယ် မှာ သူတို့ကို အံ့အားသင့်စွာ ငေးကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“နင်တို့……နင်တို့က……”
သူမ ဆက်တွေးရဲတော့ပါ။
တစ်ဖက်လူမှာ တကယ်ကို အရဲစွန့်လွန်းသည်။
ရူးနေတာပဲ ရူးသွပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီး
အခန်း (၂၈၉၀) - ဒီလောက်ဆိုရင် နိုင်ခြေက မနည်းတော့ဘူး
ချန်နန်ခယ် သည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ဖန့်ချန်တို့ကို ကြည့်နေရသည်မှာ ရူးသွပ်နေသူများ၊ စိတ်ဝေဒနာရှင်များ အုပ်စုတစ်စုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ချူဖေးတို့ အုပ်စုရှိ နတ်ဆိုးများမှာလည်း သတိဝင်လာပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ချန်နန်ခယ် နှင့် ထူးမခြားနား ဖြစ်နေသည်။
“ဒီကိစ္စက…… ငါတို့ ဒီနေရာကနေပဲ အရင် ထွက်သွားကြရအောင်လား သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် နဲ့ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရင် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး……”
နတ်ဆိုး တစ်ယောက်က သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အနီးအနားမှ သူတော်စင်များမှာလည်း ထိုသို့သော နတ်ဆိုးများက ထိုကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောဆိုနေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ခံစားနေရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီတန်းရှန်း အပေါ် သူတို့ထားရှိသည့် နတ်ဆိုးဟူသော အမြင်မှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူတို့သည် ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးဟူသည် ထိုလူကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရပေမည်။
“အစ်မကြီး၊ ဝမ်အိုကြီး၊ အကယ်၍ ဒီနေရာမှာပဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က ထောင်မှူးတွေကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့က ငါတို့ကို ခြေရာခံပြီး လိုက်ဖမ်းလာမှာလား”
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ရှဲ့အာမန် က အလွန် ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် -
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လောက အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှုက ထောင်မှူးတွေအထိပဲ ကန့်သတ်ထားတာပါ။
ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သူတို့ ဒီနေရာကို အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး။
ဒါကြောင့်လည်း ချန်နန်ခယ် တို့ကို ဒီနေရာကို ပို့ထားရတာပေါ့။
သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဟင်းလင်းပြင်လောကကို မထိန်းချုပ်နိုင်တာ၊ တခြားသူတော်စင်တွေကော ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ။
ဒါကြောင့် သူတို့က အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ထောင်မှူးတွေကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် သူတို့အတွက် ဒီနေရာမှာ သူလျှို လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။
အဲဒီအခါ ငါတို့အတွက် အချိန်ပို ရလာလိမ့်မယ်။
‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တဲ့ ထောင်မှူး တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ဝမ်ချုံစန်း ကလည်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို မင်းပဲ လုပ်မှ ရမယ်၊ အဲဒီထောင်မှူးတွေရဲ့ ပါရမီက ငါနဲ့ အာမန်ထက် မညံ့ဘူး၊ ငါတို့က အခုထိ စွမ်းအားတွေ အပြည့်အဝ ပြန်မရသေးတော့ တိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ချန်နန်ခယ် ကတော့ ဟင်းလင်းပြင်လောက နဲ့ လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားပြီးဖြစ်လို့ ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရမှာ၊ လီတန်းရှန်း တို့နဲ့ ပေါင်းပြီး တိုက်ရင်တောင် ထောင်မှူးတွေက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းနဲ့တင် ရှင်းထုတ်နိုင်မှာ။
ဒါကြောင့် မင်းပဲ လုပ်နိုင်တာ။”
“ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို သေချာ ပြင်ဆင်ရတော့မယ်၊ ပြီးတော့ ငါလည်း ဒီလောက် မြန်မြန် ထွက်သွားဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူး၊ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း က ညီအစ်ကိုတွေကို သွားတွေ့ဦးမယ်။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အကြီးအကဲငါးယောက်က ကြည့်နေကြပြီး သူတို့မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာအသိအမြင်မှ မရှိသလို၊ ကြောက်ရွံ့မှုလည်း မရှိပေ။
ပြီးတော့ တစ်ဖက်က စေလွှတ်မယ့် ထောင်မှူးတွေက ဖန့်ချန်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်မှန်း အတည်ပြုပြီးနောက် သဘောတူညီကြပြီး၊ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ အကြံပြုချက်များကိုပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပေးနေကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ နင်တို့……”
ချန်နန်ခယ် ၏ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေပြီး စကားကိုပင် ထစ်အလျက် -
“ရှင်တို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က ထောင်မှူးတွေကို ချုံခိုတိုက်ဖို့ ဆွေးနွေးနေကြတာလား ရှင်တို့…… အရဲစွန့်လွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ရက်တာလဲ"
ချူဖေးကလည်း အမြန်ဝင်ပြောသည်
"လူကြီးမင်းတို့ သုံးသပ်ကြပါဦး၊ နန်ခယ်အစ်မ တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် လက်ရုံးရည် ရှိခဲ့တာလဲ၊ သူက ဂုဏ်ရှိန်ကြီးမားတဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် တစ်ပါးပဲ၊ ဒါတောင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က အခုလို ပုံစံ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလေ။
ကျွန်တော်တို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်နဲ့ တိုက်ရိုက် မထိတိုက်ရဘူး၊ နိုင်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
တခြား နတ်ဆိုးများကလည်း အပြိုင်အဆိုင် ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်မှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်မတ်ကြီး ရှိနေမြဲဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ပေ။
၎င်းသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးထိ ရိုက်နှက်ထားသော အမှတ်အသားတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့က ဘာကို ဒီလောက် ကြောက်နေရတာလဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က ကမ္ဘာငယ်သူတော်စင် အဆင့် ထောင်မှူးတွေကိုပဲ စေလွှတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး က သူတို့ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ဆိုတာ လက်တစ်ချက်စာ ကိစ္စပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ ”
စီကုကျိ က ရယ်မော၍ -
“ပထမဆုံး ထောင်တွင်းနယ်မြေ ကို ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းတို့ပဲ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်ရွံ့နေရတာလဲ……”
“မင်း နားမလည်ပါဘူးဟ” ချူဖေးက အလွန် စိုးရိမ်နေသည်။
ချန်နန်ခယ် သည် နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး ချူဖေးကို ငြိမ်ငြိမ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
သူမသည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် -
“ရှင် တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာနေပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က ထောင်မှူးတွေကို ချုံခိုတိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား ”
“ငါတို့က သူတို့နဲ့ အဆင်မပြေတော့တာ ကြာပြီ၊ ဒီနေရာမှာ ချုံခိုမတိုက်ရင် သူတို့နဲ့ အရက်အတူတူ သောက်မလို့လား။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“……”
ချန်နန်ခယ် က တည်ကြည်စွာဖြင့် -
“နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ”
“အနည်းဆုံး ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းတော့ ရှိတယ်။”
ဖန့်ချန်က -
“မနိုင်ရင်လည်း ငါတို့ ထွက်ပြေးလို့ရတယ်၊ မကြောက်ပါနဲ့၊ အစ်မကြီး ပြောသလိုပဲ ဒီနေရာကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်တောင် တိုက်ရိုက် မဝင်ရောက်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။
ငါတို့ ထွက်သွားပြီးရင် သူတို့ ငါတို့ရဲ့ ခြေရာကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
၆၀ ရာခိုင်နှုန်း
ချန်နန်ခယ် ၏ စိတ်ထဲမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ လျော့ကျသွားသည်။
ဒီလောက်ဆိုရင် နိုင်ခြေက မနည်းတော့ဘူး
သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့သည် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရတိုင်း နိုင်ခြေ ၅ ရာခိုင်နှုန်းပင် မရှိခဲ့ပေ။
“၆၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာ တကယ်ကို မနည်းတော့ဘူး၊ လုပ်လို့ရတယ်……”
ချန်နန်ခယ် က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်သည်။
ချူဖေးတို့လည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုသည့် နိုင်ခြေကို စဉ်းစားနေကြသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ထိုကိစ္စကို အလွန် ယုံကြည်မှုရှိနေသည့် အကြီးအကဲငါးယောက်မှာမူ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
စီကုကျိ က အမြန်ပင် -
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ အခုအချိန်မှာ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ တကယ် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲလား။
၁၃၀ ရာခိုင်နှုန်း မဟုတ်ဘူးလား”
သူတို့သည် ဤလူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိသည်။
အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက တကယ် လေးလေးနက်နက် ပြောနေတာဆိုရင် ဒါက အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားနေပြီ မဟုတ်လား။
“နိုင်ခြေ ၆၀ ပဲ ရှိတယ်တဲ့၊ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးက အမြဲတမ်း ၁၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် နိုင်ခြေ ရှိနေကျလေ……”
ယင်ရှန်းရှူ က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်နေသည်။
“အင်း၊ တစ်ဖက်နဲ့ မတိုက်ခိုက်ဖူးသေးတော့ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားတာ၊ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာကို ငါ အရင်ဆုံး ပြောပြပေးပါ့မယ်၊ မင်းတို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
အကြီးအကဲငါးယောက်မှာ တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
ဒီသူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ဆိုတာ ဘာအဖွဲ့အစည်းလဲ။
ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင် ထက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းသေးလား။
ချန်နန်ခယ် က အကြီးအကဲငါးယောက် ဘာလို့ ကြောက်နေမှန်း မသိသော်လည်း ဖန့်ချန်ကို လေးနက်စွာဖြင့် -
“ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ပါဝင်မယ်၊ ကျွန်မ ထောင်မှူးကို မနိုင်ရင်တောင် ရှင်တို့အတွက် အကူအညီ ပေးနိုင်တယ်။ လာမယ့်သူက ကျွန်မနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်လို့ ရှင်တို့ကို ကူညီပြီး ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တယ်။”
ချန်နန်ခယ် ပါဝင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် ချူဖေးလည်း ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သွားကိုကြိတ်ကာ လုပ်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော နတ်ဆိုးများမှာလည်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ၊ သူတို့မှာ စကားပြောပိုင်ခွင့် မရှိသလို လက်ရှိအခြေအနေအတိုင်းသာ လိုက်ပါသွားဖို့ ရှိတော့သည်။
တကယ်တမ်း ရှုံးသွားရင်တောင် သူတို့က ဟင်းလင်းပြင်လောက ထဲမှာပဲ ဆက်နေရမှာ၊ သိသာတဲ့ ဆုံးရှုံးမှု မရှိပါဘူး။
“ချန်နန်ခယ်၊ ငါ့ ညီအစ်ကိုတွေကို သွားတွေ့ဖို့ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပါ။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ချန်နန်ခယ် သည် ပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဖြစ်၍ မဆိုင်းမတွပင် -
“ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ပါ။”
……
……
မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည့် ကမ္ဘာမြေ၊ အတွင်းထဲတွင် ဘာရှိမှန်း လုံးဝ မမြင်နိုင်ပေ။
ဖန့်ချန်တို့ ရပ်နေသည့် နေရာနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။
ဤတစ်ခါတွင် ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို လေ့လာရန် မဟုတ်ဘဲ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း ၏ ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ချန်သည် အကြီးအကဲငါးယောက်ကိုပင် မခေါ်လာခဲ့ပေ။
သူ၊ နတ်မိမယ် ယွီ၊ ရှဲ့အာမန်၊ ဝမ်အိုကြီး နှင့် ချန်နန်ခယ် တို့သာ လိုက်ပါလာသည်။
“ဒီထဲမှာပဲ၊ ကျွန်မ ထောင်မှူး တာဝန် ထမ်းဆောင်တုန်းက ဒီထဲမှာ နတ်ဆိုးသုံးယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်၊ သူတို့အားလုံးက ရှင်တို့ရဲ့ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း ကပဲ။”
ချန်နန်ခယ် ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေသည်
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးသလို သူတို့လည်း တစ်ခါမှ မထွက်လာဖူးဘူး။
အခြား သူတော်စင်တွေ ဒီနေရာကို မှားဝင်မိရင်လည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မထွက်လာနိုင်ခဲ့ဘူး။”
“မင်း သူတို့ကို ဘာလို့ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း က သူတော်စင်တွေမှန်း သိတာလဲ”
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။
ချန်နန်ခယ် က -
“အရင်က ထောင်မှူးဟောင်း ပြောပြလို့ပါ။ သူတို့တွေကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်က လူကြီးတစ်ယောက်က ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ဒီနေရာကို ပို့လိုက်တာလို့ ပြောတယ်။”
“ဒါဆိုရင်လည်း နင် ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးဘူးပေါ့။”
နတ်မိမယ် ယွီ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ထောင်မှူးဟောင်းက ငါ့ကို လိမ်ရမယ့် အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။”
ချန်နန်ခယ် က သူမကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြပါ၊ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဝင်ကြည့်လိုက်မယ်။”
ဖန့်ချန် ပြောပြီးနောက် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများထဲသို့ လမ်းလျှောက် ဝင်သွားသည်။
သူ သွားသည့်အခါ သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တောက်ပသော အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြူခိုးများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“အာမန် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၊ ရှင်တို့မှာ တကယ်ပဲ ဘာအစီအစဉ် ရှိတာလဲ အရင်က ရှင်တို့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်ကို ပြန်တိုက်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းက အစီအစဉ်တွေ ပျက်စီးပြီး ရှုံးနိမ့်သွားတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ၊ ရှင်တို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော်ကို တကယ်ပဲ နိုင်နိုင်မယ်လို့ တွေးနေတာလား”
ချန်နန်ခယ် သည် ရှဲ့အာမန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။