အခန်း (၂၈၉၁-၂၈၉၂)
Vol. 290 Ch. 2891-2892
အခန်း (၂၈၉၁) - အစ်ကိုကြီးက ပါရမီထူးချွန်သူပဲ
ရှဲ့အာမန် နှင့် ဝမ်ချုံစန်း တို့ အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ချန်နန်ခယ် မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိုသူနှစ်ဦး၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ၊ နတ်မိမယ်ယွီ ၏ အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
“ရှင်တို့ ငါ့ကို ကြောက်တတ်တယ်လို့ ရယ်နေတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖြစ်မှန်က ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ငါတို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ကို အနိုင်တိုက်ဖို့ ဘယ်လိုမှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူး၊ ကွာဟချက်က အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းတယ်……”
ချန်နန်ခယ် က လေးနက်စွာ ပြောသည်။
ဝမ်ချုံစန်း က အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ -
“မင်းက ဘယ်နှစ်ခါလောက်များ စမ်းသပ်ဖူးလို့လဲ၊ ဒီစကားမျိုး ပြောနေရတာလဲ။”
ချန်နန်ခယ် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး -
“ငါ စမ်းသပ်ကြည့်တဲ့ အခါတိုင်း အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားတာလေ၊ နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ခါလောက် စမ်းရဦးမှာလဲ။”
“မင်း အခု ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေက ဘာဖြစ်လို့လဲမင်း ဘာဖြစ်နေလို့လဲ မင်း ဟင်းလင်းပြင်လောက ထဲမှာ နေနေရတာ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။”
ဝမ်ချုံစန်း က ပြုံး၍ -
“မင်း ကိုယ်တိုင် မစမ်းရဲတော့တာကို ငါတို့ကိုလည်း မင်းလိုပဲ ခေါင်းမော့မပြရဲတဲ့ လိပ်လိုမျိုး ဖြစ်စေချင်တာလား။
အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါတို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ကို တကယ်ပဲ အောင်နိုင်သွားရင် မင်းလည်း အကျိုးအမြတ်လေး ဘာလေး ခံစားရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”
ချန်နန်ခယ် သည် စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ချေပလိုသော်လည်း အလိုအလျောက်ပင် တားဆီးမိလိုက်သည်။
ရှဲ့အာမန် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် -
“စိတ်ဓာတ်ကျစရာ စကားတွေကို မပြောပါနဲ့တော့၊ အမှန်တရားကို သိလိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက ငါတို့နဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် တို့ဟာ သေချာပေါက် တစ်ဖက်ဖက်က အသက်မရှိတော့တဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ရမယ့် ကိစ္စပဲ။
ငါတို့မှာ အသက်ရှူနေသရွေ့ ဒီစစ်ပွဲကို ဆက်တိုက်သွားမှာပဲ။”
ချန်နန်ခယ် သည် ထိုသူတို့၏ သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းရှိသော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အတင်းပင် အောင့်ထားလိုက်ရတော့သည်။
သူမသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိပြီး ဖန့်ချန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
……
မီးခိုးရောင် မြူခိုးများထဲတွင်။
ဖန့်ချန်သည် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် အကြည့်အချို့သည် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထောင်မှူးအဖြစ် အသွင်ယူထားသည့်အတွက် ထိုအကြည့်ပိုင်ရှင်တို့မှာ ထွက်မလာဘဲ ပုန်းကွယ်နေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
မည်မျှကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့မှန်း မသိသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနီရောင် ဝတ်ရုံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် သုံးခုသည် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်တိုက်များမှာ လှိုင်းထန်လာပြီး မြူခိုးများကြားမှ နတ်ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် ပုံရှိသည်။
ဖန့်ချန်သည် ဤနေရာရှိ နတ်ဆိုးများသည် သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း မှ ဟုတ်မဟုတ် မသေချာပေ။
အကယ်၍ ဟုတ်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့၏ အသိဉာဏ်များ ကျန်ရှိနေသေးသလားဆိုသည်မှာလည်း မရေရာပေ။
ဒါကြောင့် ဒါဟာ အစမ်းသပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူသားလောက အနှစ်သာရ သည် သူ့ကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည် ၁၀ ပေခန့်ရှိသော နယ်မြေကိုပါ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
သတ်ဖြတ်လိုစိတ် သုံးခုမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
ပြင်းထန်ရာမှ ကြမ်းတမ်းလာပြီး၊ ထို့နောက်တွင် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ အနည်းငယ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လှိုင်းထန်နေသော တိမ်တိုက်များမှာလည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ ပြောင်းလဲနေကြသည်။
“ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်။”
ဖန့်ချန်သည် ထိုပြောင်းလဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ မျက်ဝန်းတို့မှာ အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများထဲမှ ပုံရိပ် သုံးခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဖန့်ချန်၏ ပတ်ပတ်လည် သုံးနေရာတွင် ရပ်တည်နေကြသည်။
သို့သော် ဤပုံရိပ်တို့မှာ မြူခိုးများအသွင်ဖြင့်သာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့၏ မူလပုံစံကို မမြင်နိုင်ဘဲ အကြမ်းဖျင်း ပုံစံလောက်သာ မြင်နိုင်ပေသည်။
“လူသားလောက အနှစ်သာရ လား စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသား၊ ငါတို့ရဲ့ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း မှာ လူတစ်ယောက်က လူသားလောက အနှစ်သာရ ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီဆိုတော့ ဂုဏ်ယူစရာပဲ၊ အရက်ကောင်းကောင်းနဲ့ အတူတူ သောက်ရတော့မှာပေါ့။”
တစ်ယောက်က ဖန့်ချန်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ပြီးနောက် ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။
အသံကို နားထောင်ရသလောက် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်၏ အသံနှင့် ဆင်တူသည်။
“သောက်ဖို့ပဲ သိတဲ့သူ၊ ဘာကို သောက်စရာလိုလို့လဲ၊ မျက်စိရှေ့က လူက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှို ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ငါတို့ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း မှာ သစ္စာဖောက်တွေ အများကြီး ထွက်ခဲ့တာ မေ့သွားပြီလား။”
နောက်ထပ် အသံတစ်ခုမှာ အေးစက်စက် ဖြစ်နေသည်။
ထို့နောက် တတိယမြောက် အသံမှာမူ တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သူက သစ္စာဖောက် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူ့ဆီမှာ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါတင်မကဘဲ ရှူကွေး ညီအစ်ကို ရဲ့ အရှိန်အဝါကိုပါ ငါ အနံ့ခံမိတယ်၊”
ဖန့်ချန်သည် ထိုသူများနှင့် မည်သို့ ဆက်သွယ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ အသိဉာဏ်မှာ မပျက်စီးသေးကြောင်းနှင့် သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း မှ သူတော်စင်များ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှူကွေး ၏ အရှိန်အဝါ ရှိသည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူသည် ရှူကွေး နှင့်အတူ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း ၏ အရည်အချင်းစစ်ဆေးမှုတွင် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာလည်း ရွှေအမြုတေ အဆင့်မျှသာ မဟုတ်တော့ပေ။
တစ်ဖက်လူက ရှူကွေး ၏ အရှိန်အဝါကို ဘယ်လိုလုပ် အနံ့ခံမိနိုင်မှာလဲ။
“အစ်ကိုကြီး၊ သေချာလား ရှူကွေး အစ်ကိုကြီး က မပေါ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ ဘယ်မှာ ပုန်းနေမှန်းလည်း မသိဘူး၊ သူ့ဆီမှာ ဘာလို့ ရှူကွေး အစ်ကိုကြီး ရဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေတာလဲ ”
အရက်သောက်ဖို့ ပြောခဲ့သည့် အမျိုးသမီးမှာ သံသယဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“သေချာတယ်၊ ဒီအနံ့က အခုမှ ရတဲ့အနံ့၊ ရှူကွေး အစ်ကိုကြီး နဲ့ သူနဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ တွေ့ဆုံထားတာကို ပြနေတာ။”
တည်ငြိမ်သော အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မကြာသေးခင်ကမှ တွေ့ဆုံထားတာ
ဖန့်ချန်က စဉ်းစား၍ -
“ညီအစ်ကို ညီမတို့၊ ကျွန်တော်နဲ့ ရှူကွေး တို့က မတွေ့ဖြစ်တာ ကြာပါပြီ၊ အရင်က သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း အရည်အချင်းစစ်ပွဲ မှာ တွေ့ခဲ့တာပဲ ရှိတာ။
ညီအစ်ကိုတို့ အနံ့ မှားနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ပီတု အစ်ကိုကြီး ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အနံ့ခံမိတာလား”
“……”
ပုံရိပ် သုံးခုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တည်ငြိမ်သော အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခုတစ်ခါတွင်မူ အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။
“ရှင်က ရှူကွေး အစ်ကိုကြီး နဲ့အတူ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း အရည်အချင်းစစ်ပွဲ မှာ ပါဝင်ခဲ့တာလား ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိရတာလဲ……”
“ပီတု အစ်ကိုကြီး၊ ရှင်က ပီတု အစ်ကိုကြီး ကို သိသေးလား ”
ကျန်နှစ်ယောက်မှာလည်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။
သို့သော် မကြာမီတွင်ပင် ထိုသူ သုံးဦးမှာ သဘောပေါက်သွားသည်။
အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း -
“အို…… အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ အမှားပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။”
“အစ်ကိုကြီးက လက်ရှိလောကမှာ လှုပ်ရှားနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ မတွေ့ဖူးတာ ဖြစ်မှာပါ။”
“အစ်ကိုကြီး၊ ရှူကွေး အစ်ကိုကြီး နဲ့ တွေ့ရင် ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးပါဦး။”
ဖန့်ချန်က စဉ်းစား၍ -
“ညီအစ်ကို ညီမတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို မသိသေးဘူး။”
“ဒီကိစ္စက…… အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မတို့ နာမည်တွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြောမပြတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ အခါအားလျော်စွာ ပြောမိရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က သိသွားနိုင်တယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ အခုအချိန်ထိ သူတို့ ငါတို့ ဒီမှာရှိနေတာကို မသိသေးဘူး။”
“သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း သူတော်စင်တွေ ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်ဆိုတာ သိနေပါတယ်၊ ဒါမဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
တည်ငြိမ်သော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလျက် -
“သူတို့ သိတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှန်း မသိတော့ သူတို့အတွက်တော့ မသိသလိုပါပဲ။”
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သုတေသန လုပ်ပြီးတဲ့နောက် ဟင်းလင်းပြင်လောက ဆိုတာ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်ဆိုတာ တွေ့ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မတို့ သုတေသန ရလဒ်တစ်ခု ထွက်လာရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးလို့ရမှာပါ။”
“ပြီးတော့ အဲဒီ သစ္စာဖောက် အုပ်စုကိုလည်း ”
“မင်းတို့ ပြောတာကို ကြည့်ရင် မင်းတို့က ဒီနေရာကို တမင်သက်သက် လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်လောက ကို သုတေသန လုပ်နေတာလား ”
ဖန့်ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး -
“ဒါဆိုရင် မင်းတို့မှာ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတာပေါ့။”
“ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အပြင်ထွက်ချင်ရင် အတိတ်ကို တစ်ခါ ပြန်သွားရုံပါပဲ။”
“အော်… အဲဒီလိုလား၊ ငါတောင် မင်းတို့ကို ခေါ်သွားပေးမလို့ လုပ်နေတာ……”
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း က တကယ်ကို အလုပ်များနေပုံရသည်၊ ဟင်းလင်းပြင်လောက ဘက်အထိတောင် လူလွှတ်ပြီး သုတေသန လုပ်ခိုင်းနေတာပဲ။
သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် မှ သူတော်စင်များက ဟင်းလင်းပြင်လောက ကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုတော့၊ ဟင်းလင်းပြင်လောက ကို တကယ်ပဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးလို့ ရနိုင်တာပဲ။
အသုံးပြုနည်း တစ်ခုခုကိုသာ ရှာတွေ့ဖို့ လိုအပ်တာ။
“အစ်ကိုကြီး၊ ရှင် လူတွေကို ခေါ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ၊ ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို နားလည်သွားလို့လား ရှင် အခုနက ထောင်မှူး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားတာ မမြင်မိလိုက်ဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း က ဒီအစွမ်းကို အောင်နိုင်သွားပြီပေါ့၊ အရင်က ဒီအစွမ်းကို နားလည်ဖို့ နည်းလမ်းတွေကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က လက်ဝါးကြီးအုပ် ထားတာ၊ သူတို့ ခွင့်မပြုရင် တခြား သူတော်စင်တွေက နားလည်ဖို့ ကြိုးစားရင် အန္တရာယ် ဖြစ်မှာပဲ။”
“အစ်ကိုကြီးက အန္တရာယ်ဖြစ်ခြင်းရဲ့ အမှန်တရားကို သိမှာပေါ့ ”
ဖန့်ချန် - “သိတယ်။”
“ဒါဆို အစ်ကိုကြီး ဒီအစွမ်းကို နားလည်တဲ့ အချိန်တုန်းက……”
“တကယ်တော့ အခက်အခဲလေး နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတော်လေး လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ပဲ နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်တယ်။”
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျသလို ဖြစ်သွားသည်။
သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို ထူးဆန်းနေမိသည်။
“အစ်ကိုကြီးက ပါရမီထူးချွန်သူပဲ။”
အသံ သုံးခုမှာ အံ့အားသင့်ပြီး လေးစားသည့် လေသံများ ပါဝင်နေသည်။
အခန်း (၂၈၉၂) - အခုဆိုရင် ၁၀ ဆ မှာ ၁၀ ဆ အနိုင်ရနိုင်ပြီ
အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် မြူခိုးများထဲမှ ထွက်လာသည်။
ချန်နန်ခယ် သည် သူက ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို အသုံးမပြုထားဘဲ ဘာမျှ အန္တရာယ် မဖြစ်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတွင်းထဲတွင် သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း မှ သူတော်စင်များ တကယ်ရှိနေကြောင်းနှင့် ထိုသူတို့မှာ အသိဉာဏ် မပျက်စီးသေးကြောင်းကို ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်လေသည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
ဝမ်ချုံစန်း က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က အတွင်းမှာ ကိစ္စတစ်ခုကို သုတေသန လုပ်နေတာ၊ အခုလောလောဆယ် မထွက်လာသေးဘူး၊ သုတေသန အောင်မြင်ရင် သူတို့ဘာသာ ထွက်လာလိမ့်မယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
သုတေသန လုပ်စရာ ရှိတယ်
ချန်နန်ခယ် မှာ ကြောင်သွားပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ရှင်ပြောတာက…… ရှင်တို့ရဲ့ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း က သူတော်စင်တွေက ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘဲ သုတေသန လုပ်နေတာလား”
“ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းကြားထားတဲ့ သတင်းက မှားနေတာ။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
နတ်မိမယ်ယွီ က မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မော၍ -
“အဲဒီ ထောင်မှူး အိုကြီး က မင်းကို လိမ်ပြောထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
ချန်နန်ခယ် မှာ နတ်မိမယ်ယွီ ကို ပြန်ပြောရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ ဤကိစ္စကိုသာ အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိသည်။
မသိစိတ်ထဲတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အေးစက်စက် ခံစားမှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံလာပြီး ကြာရှည်စွာ မပျောက်ကွယ်သွားပေ။
ကံကောင်း၍ သူမသည် အောင်မြင်ပြီးနောက်ပိုင်း ဤနေရာကို မလာခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက…… အသက်ရှင်နိုင်မလား၊ သေသွားမလားဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်မည်။
သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း ၏ လက်တံများသည် နေရာတိုင်းလိုလိုတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။
“ဟင်းလင်းပြင်လောက ကိုတောင် သူတို့ မလွှတ်ပေးခဲ့ဘူးပေါ့……”
“ဒါဆို ဒီမှာလည်း ငါတို့ ကြာကြာ မနေတော့ဘူး၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က ထောင်မှူးတွေ လာတဲ့အခါမှပဲ တွေ့လိုက်တော့မယ်။”
ဝမ်ချုံစန်း က ပြောသည်။
……
……
တန်းရှန်းမြို့ ။
နတ်ဆိုးကြီး (၁၀) ကောင်မှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေကြသည်။
ထိုနတ်ဆိုးများသာမက ကျန်မြို့ (၉) မြို့လည်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက လူသူကင်းမဲ့နေပြီး သူတော်စင်အားလုံးမှာ တန်းရှန်းမြို့ဘက်သို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။
ရံဖန်ရံခါ အသိဉာဏ် ပျက်စီးသွားသော သူတော်စင်များ လှည့်လည် ရောက်ရှိလာပါကလည်း ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံကြရသည်။
တန်းရှန်းမြို့ ၏ လက်ရှိ စစ်ရေးစွမ်းအားမှာ ပထမ ထောင်တွင်းနယ်မြေ ရှိ မည်သည့်နေရာကိုမဆို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် အဆင့်ရှိနေသည်။
နေ့ရက်များသည် ထိုသို့ပင် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။
ရက်ပေါင်း ၁၀ ရက်ကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပုံရိပ်အချို့ နယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်၍ ရောက်ရှိလာသည်။
သူတို့သည် အနီရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်ပြီး အရှိန်အဝါ အထူထပ်ဆုံးဖြစ်သော နတ်စံမြို့ ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။
“ဟိုဘက်မှာ သူတော်စင်တွေ အများကြီး စုနေကြတယ်၊ ဒီတစ်ခါ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်က အဲဒီမှာ ဖြစ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
“ဒါက ရှူရှန်းဓားဂိုဏ်း က လီတန်းရှန်း ရှိတဲ့ တန်းရှန်းမြို့ပဲ။”
နောက်ထပ် ထောင်မှူး တစ်ယောက်က -
“အချိန်မဆိုင်းနဲ့တော့၊ ဟိုဘက်ကို သွားပြီး လီတန်းရှန်း ကို ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ မေးကြည့်ရအောင်၊ သူက ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို နားလည်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား သူတော်စင်တွေလား ဆိုတာ သိရအောင်။”
“ချန်နန်ခယ် ဖြစ်နိုင်မလား”
“သူက ဝါရင့်သူပဲ၊ တစ်ဘဝ ပြန်လည် ကျင့်ကြံရင်တောင် ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို နားလည်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိသေးတယ်။”
“ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ သွားမေးကြည့်ရင် သိရမှာပါ၊ ရှောင်ချီ၊ မင်းက ထောင်မှူးသစ်ပဲ၊ ဒီတစ်ခါ မင်းကို လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခိုင်းမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီက သူတော်စင်တွေနဲ့လည်း အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းသင်းကြည့်ဦး။”
တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိသူက ဘေးနားရှိ အသက်အရွယ် နည်းပါးသော ထောင်မှူးကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ချီ က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် -
“ဘာလို့ တိုက်ရိုက် မသတ်ပစ်လိုက်တာလဲ”
တည်ငြိမ်သော ထောင်မှူး၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ကျန်သူများကလည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ရှောင်ချီ မှာ ပို၍ နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ယောက်က ကြည့်ပြီး စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ သူတို့က သစ္စာဖောက်တွေပဲ၊ သူတို့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သေခွင့်ပေးရမှာလဲ ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ပြီး ဒုက္ခတွေကို ခံစားစေရမှာပေါ့။
ဒုတိယအချက်က ဒါက ဟင်းလင်းပြင်လောက ပဲ၊ သူတို့ သေသွားရင် ဟင်းလင်းပြင်လောက နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်လောက ကို ပိုပြီး ကြီးထွားလာအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်။
အဲဒီကျရင် မင်းနဲ့ငါတို့ လာဖို့အတွက် မလွယ်တော့ဘူးလေ။”
ခဏရပ်ပြီးနောက် -
“ဟုတ်တယ်၊ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။”
“ဘာအကြောင်းရင်းလဲ” ရှောင်ချီ က ရိုးအစွာ မေးလိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူက မျက်လုံးကို လှန်၍ -
“သူတို့တွေသာ အကုန်သေသွားရင်၊ ငါတို့က ဘာကို ဆက်သုံးတော့မှာလဲ ”
“……”
ရှောင်ချီ မှာ အတော်အတန် နားလည်သွားသည်။
မကြာမီပင် သူတို့လေးဦးသည် တန်းရှန်းမြို့ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
အားလုံး အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
ထိုသို့သော အဖွဲ့အစည်း ပေါ်လာသည်နှင့် တန်းရှန်းမြို့ မှာ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှု ရှိလာသည်။
အများအပြားသော မျက်ဝန်းများသည် ထိုပုံရိပ်လေးခုကို အတူတူ စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ထွက်ပြီး မတားဆီးကြပေ။
ထိုသူလေးဦးသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီဖြင့် တန်းရှန်းမြို့ ဘက်သို့ လျှောက်လာကြသည်။
မြို့ထဲသို့ ဝင်သည်အထိ မည်သည့် သူတော်စင်မျှ မတားဆီးရဲဘဲ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရပ်၍သာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ရှောင်ချီ သည် အစပိုင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ယခုအခါ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်။
ထိုသူတော်စင်များက သူ့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင် ဒေါသအနည်းငယ်၊ ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ်နှင့် သတိထားမှုများ ပါဝင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။
“ဒီက သူတော်စင်တွေက ငါတို့ ထောင်မှူးတွေကို တကယ်ကို ကြောက်တာပဲ။”
ရှောင်ချီ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။
အသက်ကို စီမံခွင့် ရှိသည်ဆိုသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။
ထိုနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရသော သူတော်စင်များတွင် မည်သူက အကြောင်းအရင်း မရှိဘဲ ရှိပါ့မလဲ။
သာမန် သူတော်စင်များဆိုလျှင် ဟင်းလင်းပြင်လောက သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရဖို့ပင် အရည်အချင်း မရှိပေ။
ယခုအခါ ထိုသူတော်စင်များက သူ့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း မမြင့်မားလှသည့် ရှောင်ချီ မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။
လူအုပ်စု၏ နောက်ဘက်တွင် နတ်ဆိုးကြီး (၁၀) ယောက် နှင့် အကြီးကဲ(၅) ယောက် ရပ်နေကြသည်။
ဝမ်ချုံစန်း သည် လူအုပ်စုကြားမှတစ်ဆင့် ထိုထောင်မှူး (၄) ယောက်ကို ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“လေးယောက် ရောက်လာပြီ၊ ဟိုဘက်က ဒီနေရာအခြေအနေကို တော်တော် အလေးထားနေပုံရတယ်။”
ချန်နန်ခယ် မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို အသံလွှင့်၍ -
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ဒီလေးယောက်က ထောင်မှူးတွေပဲ၊ ရှင်က တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူတို့ကို နိုင်မှာလား။
ကျွန်မတို့က သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေအောက်မှာ ဖိနှိပ်ခံထားရတာဆိုတော့ ရှင်တို့ကို ကူညီပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
ဖန့်ချန်သည် ချန်နန်ခယ် ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုထောင်မှူး (၄) ယောက်ကိုသာ အကဲခတ်နေသည်။
စီကုကျိ က လျှို့ဝှက်စွာ အသံလွှင့်၍ -
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ တကယ်ပဲ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း နိုင်ခြေ ရှိတာလား ”
“ငါ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်။”
ဖန့်ချန်က အသံလွှင့် ပြောသည်။
စီကုကျိ ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဝန်းတို့မှာ ပို၍ တင်းမာလာသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထောင်မှူး သုံးယောက်မှာ ခြေလှမ်းကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး နေရာတွင် ရပ်ကာ ရှေ့မှ မျက်နှာများကို အေးစက်စက် အကဲခတ်နေကြသည်။
ရှောင်ချီ သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် -
“ဒီနေရာမှာ ထူးခြားတာတစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိတယ်၊ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို နားလည်တော့မလို့ ဖြစ်နေတာလား။
အကယ်၍ ဖြစ်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်လာခဲ့။”
အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေပြီး မည်သူမျှ အသံမထွက်ဘဲ ရှောင်ချီ ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ရှောင်ချီ သည် ခဏတာ စောင့်ပြီးနောက် သူတို့က အရေးမလုပ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့သာ ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ဒီနေ့ မြို့ကို အကုန်လုံး သတ်ဖြတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မထင်နဲ့ ”
မြို့ကို အကုန် သတ်ဖြတ်ပစ်မယ်
ထိုသူက ဤစကားမျိုးကို အလွယ်တကူ ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ သူတော်စင်များကို ဝက်၊ ခွေး၊ နွား၊ သိုးကဲ့သို့ ထင်ကာ အလိုရှိရာ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်ဟု ယူဆနေခြင်းကို မြင်ရသဖြင့် သူတော်စင်များမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာများမှာ ပိုမို မည်းမှောင်လာကြသည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ မပြောဘူးပေါ့လေ၊ ငါ ရွေးလိုက်မယ်၊ ငါညွှန်ပြတဲ့သူက အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းစကား မပြောပေးရင် သေရုံပဲ။”
ရှောင်ချီ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့နှင့် အနီးဆုံးရှိ သူတော်စင်တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း စလိုက်တော့။”
ဂျီပင်း သည် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ရွေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားဘဲ ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ငါ ဘာမှ မသိဘူး။”
“မသိဘူး ဒါဆို သေလိုက်တော့။”
ရှောင်ချီ သည် ရုတ်တရက် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဂျီပင်း ကို ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။
ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ၏ အစွမ်းမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထင်ရှားလာသည်။
ဂျီပင်း သည် နတ်ဆိုးကြီး (၁၀) ယောက်ပြီးလျှင် စွမ်းအားအရှိဆုံး သူတော်စင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အစွမ်းအောက်တွင် တောင့်တင်းစွာ ဖိနှိပ်ခံထားရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ခုခံဖို့တောင် မပြောနှင့်၊ လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်ပေ။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချက်မှာ သူ့ဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်ကိုသာ ကြည့်နေရတော့သည်။
ဤဓားချက်သာ ထိမှန်သွားပါက သူသည် သေချာပေါက် သေဆုံးပြီး ဤဟင်းလင်းပြင်လောက နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
သို့သော် ဂျီပင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု လုံးဝ မရှိပေ။
တကယ်ပင် ဓားချက် နီးကပ်လာသောအခါ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော နောက်ကျောတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဖန့်ချန်သည် လက်ပြန်ရိုက်ချက် တစ်ချက်ဖြင့် ထိုဓားချက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအား အဆင့်ကိုလည်း ခန့်မှန်းမိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အကြီးကဲ (၅) ယောက်အား အသံလွှင့်၍ -
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခုဆိုရင် ၁၀ ဆ မှာ ၁၀ ဆ အနိုင်ရနိုင်ပြီ။”
“၁၀ ဆ”
အကြီးကဲ (၅) ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ လျော့ကျသွားတော့သည်။