အခန်း (၂၈၉၃-၂၈၉၄)
Vol. 290 Ch. 2893-2894
အခန်း (၂၈၉၃) - ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တားမြစ်ထားတဲ့အရာကို ကျူးလွန်မိမှာပဲ
“……”
မြို့ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က ပေးပို့လိုက်သည့် ထောင်မှူး၏ ဓားချက်ကို ဖန့်ချန် က တားဆီးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ရင်ထဲမှ အကြီးအကျယ် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ တင်းမာမနေတော့ဘဲ မျက်ဝန်းတို့တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။
အထူးသဖြင့် လီတန်းရှန်း၊ ချူဖေး၊ ချန်နန်ခယ် တို့ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးကြီးများမှာ စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသည့် နောက်ဆုံးသော သံသယစိတ်များ ကင်းစင်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားကာ လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျီပင်း က လက်နှစ်ဖက် ယှဉ်ကာ -
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မလိုပါဘူး။”
ဖန့်ချန်သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှောင်ချီ ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်နှာတွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က ဒီလောက်တောင် အနိုင်ကျင့်တတ်တာလား၊ ဘာကြောင့် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အရင် တိုက်ခိုက်လိုက်တာလဲ ”
အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဖန့်ချန် ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်ချီ ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုံနိုင်ဖွယ်မရှိသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး မသိစိတ်အရ ဘေးနားရှိ အခြားသော ထောင်မှူး သုံးဦးကို လှည့်ကြည့်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ ကျန်ထောင်မှူး သုံးဦးမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ယခုအချိန်ထိ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူတို့၏ အတွင်းစိတ်မှာမူ မုန်တိုင်းထန်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေကြသည်။
“အနီရောင် ဝတ်ရုံ”
“သူက ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားပြီ ”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲနဲ့၊ သူက ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို နားလည်သွားပြီးတာတောင် ဘာလို့ ဘာမှ မဖြစ်တာလဲ”
“တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေကြ၊ ဒီမှာ ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို နားလည်ထားတာ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ ငါတို့က လေးယောက်။
မင်းတို့ကို ခေါ်လာတာကလည်း ဒီလိုမျိုး အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ ကြောက်လို့ပဲ။
ဒါပေမဲ့…… ချန်နန်ခယ် ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။”
အလယ်တွင် ရပ်နေသူမှာ အခြေအနေကို ပုံမှန်အတိုင်း ထိန်းထားနိုင်ပြီး အစောဆုံး တည်ငြိမ်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသံလွှင့်၍ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန် နှင့် ချန်နန်ခယ် တို့ကြားသို့ အကြည့်များ ရွှေ့လိုက်သည်။
ဖန့်ချန် လက်စွမ်းပြလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ ပထမ ထောင်တွင်းနယ်မြေ တွင် ကျော်ကြားလှသည့် နတ်ဆိုးကြီး (၁၀) ကောင်လုံးမှာ တန်းရှန်းမြို့ တွင် စုဝေးနေကြကြောင်းကို သူတို့ သတိထားမိလိုက်သည်။
“ရှောင်ချီ၊ မင်း ပြန်လာခဲ့တော့။”
အလယ်တွင် ရပ်နေသူက အေးဆေးစွာ ရယ်မော၍ ပြောသည်။
ရှောင်ချီ သည် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်၍ သူ့ဘေးသို့ ပြန်သွားသည်။
ချန်နန်ခယ် သည် ယခုအခါ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ဖန့်ချန် အနားတွင် ရပ်ကာ အလယ်တွင် ရပ်နေသော ထောင်မှူး ကို ကြည့်၍ အေးဆေးစွာ ရယ်မောပြောဆိုသည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ဒီထောင်မှူးရဲ့ နာမည်က ကျူးယွီချောင် ပါ၊ သူကလည်း တရားဝင် ဂိုဏ်း ကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။”
“ချန်နန်ခယ်၊ ဒီလူကို ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး လို့ ခေါ်လိုက်တာလား ”
ကျူးယွီချောင် က ဖန့်ချန် ကို စဉ်းစားစရာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတော်စင်ဘိုးဘေး ဟုတ်လား၊ ဒီဘွဲ့နာမည်ကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ဘက်မှာဆိုရင် အလွယ်တကူ မခေါ်ရဲကြဘူး၊ ဟင်းလင်းပြင်လောက မှာမို့လို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် တားမြစ်ထားတဲ့အရာကို ကျူးလွန်မိမှာပဲ။”
စကားပြောရင်း သူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က ဟင်းလင်းပြင်လောက မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်ဆိုတာ သိလို့ ငါ့ကို လာကြည့်ခိုင်းတာ။
ငါကတော့ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေက မင်းကြောင့်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကလည်း အရင်ဘဝက ဒီနေရာက ထောင်မှူး တစ်ယောက်ပဲလေ။
မထင်မှတ်ထားတာက ဒီလှုပ်ရှားမှုတွေက သူ့ဆီကနေ ဖြစ်လာတာပဲ……”
သူသည် ဖန့်ချန် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဒီမှာ စုဝေးနေကြတာ၊ ထောင်ဖောက်ဖို့ လုပ်နေတာလား”
ထောင်ဖောက်ဖို့
အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။
သူတို့တွင် ထိုအကြံအစည် ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။
ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက စတင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
သာမန်အားဖြင့် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း မဟုတ်ပါက သူတို့မှာ ဟင်းလင်းပြင်လောက တွင် ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။
“ဘာလဲ ငါတို့က ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား”
ချန်နန်ခယ် က အေးဆေးစွာ ရယ်မော၍ -
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး က ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို နားလည်ထားပြီးပြီ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူကလည်း ဟင်းလင်းပြင်လောက ရဲ့ ထောင်မှူးပဲလေ။
သူ့ဘာသာ ငါတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်တာပဲ။”
“သူက ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို နားလည်ထားတာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့……”
ကျူးယွီချောင် သည် ဖန့်ချန် ကို တောင်းပန်သည့် အပြုံးဖြင့် ကြည့်သည်။
“မင်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ရဲ့ ထောင်မှူး မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားချင်ရင် ငါတို့ ညီအစ်ကို လေးယောက်ကို အရင် မေးရလိမ့်မယ်၊ ဖန့်…… အစ်ကိုကြီး၊ ငါ မင်းကို ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး လို့ မခေါ်တော့ဘူးလေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တားမြစ်ထားတဲ့အရာကို ကျူးလွန်မိမှာပဲ။
မင်း တကယ်ပဲ သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားမလို့လား သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က လူကြီးတွေ သိသွားရင် အရမ်း ဒေါသထွက်ကြလိမ့်မယ်။ မင်း ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား”
“သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က ဟင်းလင်းပြင်လောက ကို အုပ်ချုပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ ဒေါသထွက်သည်ဖြစ်စေ၊ မထွက်သည်ဖြစ်စေ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ”
ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ရယ်မော၍ -
“အကယ်၍ ကျူးအစ်ကိုကြီး က မျက်စိတစ်ဖက် ပိတ်ပြီး လျစ်လျူရှုပေးမယ်ဆိုရင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် အကျိုးမရှိပေဘူးလား ”
ကျူးယွီချောင် သည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်းတို့ကို ထိန်းသိမ်းရတာ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ၊ မင်းတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
ခဏရပ်ပြီးနောက် -
“ဒါပေမဲ့ ငါ သိချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်၊ မင်းက ဒီနေရာမှာ ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို ဘယ်လို နားလည်သွားတာလဲ။ ငါ့ကို ပြောပြပေးလို့ ရမလား ”
“ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် ဆိုတော့ ပြောလို့ မရဘူး။”
ဖန့်ချန် က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းခါသည်။
ကျူးယွီချောင် သည် ရယ်မောလိုက်သည်
“ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ရှေ့မှာ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိဘူး။”
စကားပြောပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်
“ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ လှုပ်ရှားတာ မမြန်လို့ ငါတို့ ညီအစ်ကို လေးယောက် အချိန်မီ ရောက်လာတာ ကံကောင်းတယ်။
မဟုတ်ရင် တကယ်ပဲ မင်း ခေါ်ထုတ်သွားရင် ငါတို့ တာဝန်ပျက်ကွက်ရာ ရောက်မှာပေါ့။
ငါ့ နောက်က လူကြီးတွေ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်ကြမှာပဲ။”
“ကျူးအစ်ကိုကြီး၊ စကားအများကြီး မပြောပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော် ထောင်မှူး ဖြစ်တာ ကြာသေးဘူး၊ သူကလည်း ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို နားလည်တာ မကြာသေးဘူး ထင်တယ်။
သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ယူလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကိုကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် အကြောင်း ပြန်မေးကြည့်မယ်။”
ရှောင်ချီ က ရုတ်တရက် ပြောဆိုပြီး ဖန့်ချန် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို ဖမ်းမိရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ကို ပို့ပေးလိုက်မယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အကြီးအကျယ် ဂုဏ်ယူရတော့မယ် ”
“ဂုဏ်ယူရမှာတော့ သေချာတာပေါ့။”
ကျူးယွီချောင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲ ဆိုတာကတော့ ရှိသေးတယ်၊ ငါတို့ လေးယောက်လုံး ဝအောင် စားနိုင်ဖို့ ဒီဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဘယ်လို ကြီးမားအောင် လုပ်မလဲပေါ့။”
ရှောင်ချီ နှင့် အခြား ထောင်မှူး နှစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ အသေးစိတ် သိချင်ပါတယ်၊ ပြောပြပေးပါဦး။”
ကျူးယွီချောင် သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန့်ချန် နှင့် ချန်နန်ခယ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။
“ငါ သိပြီ၊ ဒီတစ်ခါ ချန်နန်ခယ် နဲ့ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း က လူတွေ ပူးပေါင်းပြီး လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာပဲ၊ ဟင်းလင်းပြင်လောက မှာ ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို နားလည်နိုင်တဲ့ သူတော်စင် တစ်ယောက်ကို ဖန်တီးပြီး ထောင်ဖောက်ဖို့ ကြိုးစားတာပဲ။
ချန်နန်ခယ် က ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခုခံလို့ ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်မယ်။
‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ကို နားလည်ထားတဲ့ သူတော်စင်ကိုတော့ ဖမ်းဆီးလိုက်မယ်။
ကျန်တဲ့ သူတော်စင်တွေကတော့ ချန်နန်ခယ် နဲ့ ပူးပေါင်းလို့ တစ်ဝက်လောက် သတ်ပစ်လိုက်မယ်။”
သူသည် ချူဖေး တို့ဘက်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒီတစ်ခါ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း ရဲ့ အထောက်အထားကို ရှာတွေ့သွားရင် ဒီဂုဏ်ကျေးဇူးက လုံလောက်သွားမှာပဲ။”
ကျူးယွီချောင် က ရှောင်ချီ တို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်လဲ”
အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။
ဤလူသည် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ကိစ္စတစ်ခုလုံးကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်လား။
ချန်နန်ခယ် တို့၏ အကြည့်မှာ အလွန် ထူးဆန်းလာသည်။
တစ်ဖက်လူမှာ အမှန်တရားနှင့် အလွန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဒီလူက အရမ်းကို မောက်မာတာပဲ၊ ငါတို့ကို အလွယ်တကူ နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
စီကုကျိ က လက်မောင်းကို ခေါက်တင်လိုက်သည်။
ရှန်တုရှင်း က သက်ပြင်းချလိုက်သည်
“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ မလုပ်နဲ့၊ ကြည့်နေလိုက်။”
“ဒါပေမဲ့ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး ကို ကူညီပေးသင့်တယ်၊ သူတို့ကို ကြောက်တယ်လို့ မထင်အောင်ပေါ့၊ သူတို့က ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ရဲ့ အားသာချက်ကို ယူထားတာပါ။”
စီကုကျိ က အေးစက်စက် ရယ်မောသည်။
ကျူးယွီချောင် သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်ချီ တို့၏ အဖြေကို စောင့်နေသည်။
ရှောင်ချီ တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပိုမို ပြင်းထန်လာကာ ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် သူတို့၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျူးယွီချောင် ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်အေးစက်စက် ပေါ်လာကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖြန်း”
သူသည် ပါး တစ်ချက် ရိုက်ခံလိုက်ရပြီး ထိုနေရာတွင် ချက်ချင်း လဲကျသွားကာ အသက်ရှင်သည် သို့မဟုတ် သေဆုံးသည်ကိုပင် မသိလိုက်ရတော့ပေ။
ဖန့်ချန် သည် ကျူးယွီချောင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြီးကဲ (၅) ယောက်ကို မှာကြားလိုက်သည်။
“သူ့ကို ဖမ်းလိုက်၊ သတိထားကြပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ဟင်းလင်းပြင်လောက ရဲ့ အရှိန်အဝါကို မထိထားဘူးဆိုတော့ ‘ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားမျက်လုံး’ ရဲ့ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့”
စီကုကျိ သည် အရင်ဆုံး ပြေးထွက်သွားပြီး ကျန် အကြီးကဲ (၄) ယောက်မှာလည်း လိုက်ပါ သွားကြသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် ကျူးယွီချောင် မှာ အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကဲ့သို့ အလိပ်ခံလိုက်ရပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် အကြီးကဲ (၅) ယောက်၏ ခြေဖဝါးနားတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုအချိန်အထိ ရှောင်ချီ တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့ထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး လူသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြေရှင်းခံလိုက်ရပြီလား။
ဘာကြောင့်လဲ
အခန်း (၂၈၉၄) - ကြိမ်လုံးသုံးချက်ဖြင့် ထောင်မှူးတို့၏ ဝိညာဉ်ကို ကြေမွစေခြင်း
ရှောင်ချီ နှင့် အခြားသူများမှာ အချိန်ယူ၍ စဉ်းစားရန်ပင် အခွင့်မသာခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ တစ်ဖက်လူက သူတို့ထံသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“သူ့ကို သတ်လိုက် ”
ထိုသုံးဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန် လုံးဝ မတွေးခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိမိတို့ရှေ့မှ လူကို ရှင်းထုတ်ပြီး ကျူးယွီချောင် ကို ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ကျူးယွီချောင် ကို ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားစေ၍ လုံးဝ မဖြစ်ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းရည်အပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေကြသည်။ ကျူးယွီချောင် သာလျှင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူခံလိုက်ရသည်၊ သူတို့ သုံးယောက်ကတော့……
ဖြန်း
ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်ချီ မှာ ချက်ချင်းပင် တုန်ယင်လျက် လဲကျသွားသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ အတွေးများမှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသည်မှာမူ မှုန်ဝါးဝါး အမှောင်ထုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဖြန်း
နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ အခြားတစ်ယောက်မှာလည်း အသံနှင့်အညီ လဲကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ရာသော မမြင်နိုင်သည့် အားတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းနှင့် ခြေထောက်ကို ဆွဲဆန့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
နောက်ဆုံးကျန်နေသူမှာ မိမိ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အတင်းအကျပ် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရပြီး၊ ယိုင်နဲ့နဲ့ လှမ်းလိုက်မှသာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်တော့သည်။ သူသည် ဖန့်ချန် ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျူးယွီချောင် မှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလဲထိုးခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ရှောင်ချီ နှင့် နောက်ထပ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်မှာလည်း……
ကျန်နေသူမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ရင်ထဲတွင် မုန်တိုင်းထန်နေတော့သည်။ တန်းရှန်းမြို့ မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဖန့်ချန် ၏ အစီအစဉ်အပေါ် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သည့် ချန်နန်ခယ် မှာလည်း လဲကျသွားသော ထောင်မှူး နှစ်ဦးနှင့်ဆန်မုန့်ကဲ့သို့ အစည်းခံထားရသည့် ကျူးယွီချောင် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
သူမအနေဖြင့် နောက်တစ်ဆင့်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာမည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ အဆိုးဆုံးဆိုလျှင်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မှောင်မိုက်သွားသည့်အထိ တိုက်ခိုက်ကြရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဒီအလောင်းအစားက…… အောင်မြင်သွားတာလား။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် က လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် ထောင်မှူး မှာ အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။
“ခဏနေဦး။”
ဖန့်ချန် က လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ထိုထောင်မှူး မှာ အလေးအနက် ထားသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ မင်းက ဒီလမ်းကြောင်းကို အခုမှ စဝင်တဲ့ ထောင်မှူး လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကြားထဲမှာ သစ္စာဖောက် ရှိနေတာလား ဒါမှမဟုတ် မင်းက ငါတို့ရဲ့ အရင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်လား”
“……”
ချန်နန်ခယ် က - “ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ သူ အချိန်ဆွဲနေတာပါ။”
စီကုကျိ က - “ဒီကောင်က ကြောက်လန့်လွန်းလို့ ဝိညာဉ်တောင် လွင့်စင်ပြီး ဘန်းစကားတွေပြောနေတာပါ။”
ဝမ်ချုံစန်း က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ကြိမ်လုံးသုံးချက်၊ ကြိမ်လုံးသုံးချက်နဲ့ ထောင်မှူးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကြေမွသွားစေတာပဲ၊ ဟူး။”
ထိုထောင်မှူးမှာ ရှက်ရွံ့လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျူးယွီချောင် မှာ ပြန်လည် နိုးထလာသည်။ သို့မဟုတ် သူက အစောကတည်းက နိုးနေခဲ့သော်လည်း အသံမထွက်ဘဲ နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“ပြေး”
ကျူးယွီချောင် က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုထောင်မှူးမှာ တုံ့ပြန်မှု အလွန် မြန်ဆန်ကာ ဘာမျှ မပြောဘဲ လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဖြန်း
နောက်ထပ် ကြိမ်လုံးတစ်ချက် ကျရောက်လာပြန်သည်။ ထိုထောင်မှူးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အရောင်လွင့်သွားပြီး မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ကျူးယွီချောင် သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားပြီး ဖန့်ချန် ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“မင်း အမေ… မင်းက ဘယ်သူလဲ မင်းက ဟင်းလင်းပြင်လောက ရဲ့ အကျဉ်းသား မဟုတ်ဘူး ငါတို့ ညီအစ်ကို လေးယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ မင်းကို ဘယ်သူ စေလွှတ်လိုက်တာလဲ မင်းကို ဘယ်သူ စေလွှတ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက အကျဉ်းသားတွေကိုတော့ လွှတ်ပေးလို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ထောင်မှူးတွေ အားလုံး မင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က ငါတို့ကို အလွတ်မပေးဘူး”
ချန်နန်ခယ် တို့၏ အမူအရာမှာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာသည်။ သူတို့ နားလည်လိုက်သည်မှာ ကျူးယွီချောင် က ဖန့်ချန် ကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် မှ တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး စေလွှတ်လိုက်သော ထောင်မှူး အဖြစ် မှားယွင်း ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းက ခုနကပဲ ငါ့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား ”
ဖန့်ချန် က ရယ်မော၍ ပြောသည်။
ကျူးယွီချောင် သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။
“သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း လား ”
သူက ခုနက အလွယ်တကူ စိတ်ကူးယဉ် ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ဖန့်ချန် ကို သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း မှ သူတော်စင် တစ်ပါးဟု မထင်ထားခဲ့ပေ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျူးယွီချောင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရောင် ပြာနှမ်းနှမ်း ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ သံသရာမသေမျိုး ဂိုဏ်း ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ခင်ဗျား ဒီက အကျဉ်းသားတွေကို ခေါ်သွားချင်ရင် ကျွန်တော် မတားနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို လေးယောက် အသက်ရှင်ခွင့် ရနိုင်မလား”
“နင်တို့က အသက်ရှင်ချင်တာလား နင်တို့က အမှန်တရားကို သိလျက်နဲ့တောင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် မှာ ဆက်နေချင်သေးတာလား၊ နင်တို့က အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်ပေါ့ ”
ချန်နန်ခယ် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် -
“နင်တို့က သေသင့်နေပြီ၊ ထပ်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ မတောင်းဆိုနဲ့တော့၊ ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။”
“သူတို့က အမှန်တရားကို သိနေတာလား”
ဖန့်ချန် က အံ့ဩသွားပြီး ချန်နန်ခယ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်နန်ခယ် က မျက်နှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သိတယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ ပိုပြီး ရွံဖို့ကောင်းတာ။”
ကျူးယွီချောင် ၏ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အမှန်တရားကို သိပြီးတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ခင်ဗျားတို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရုန်းကန်နေရတာလဲ...”
ရှဲ့အာမန် က ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ကာ -
“သတ်လိုက်ပါ၊ ငါတို့ ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရအောင်။”
“ကောင်းပြီ။”
ဖန့်ချန် က ဘာမျှ မပြောတော့ဘဲ လက်စွမ်းပြလိုက်သည်။ ကျူးယွီချောင် မှာ အသနားခံစကားပင် မပြောလိုက်ရသေးခင်မှာပင် ဖန့်ချန် ၏ ကြိမ်လုံးချက်များအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြေမွသွားတော့သည်။ အခြားသော ထောင်မှူး သုံးဦးမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
တန်းရှန်းမြို့ ရှိ သူတော်စင်များမှာ အသက်ရှူပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေကြသလို ဖန့်ချန် ကို ကြည့်သည့် မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ရိုသေလေးစားမှုများ ပိုမို တိုးလာသည်။
ချူဇီမူ သည် လူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေသည်။ ထောင်မှူး လေးဦး သေဆုံးသွားချိန်တွင်ပင် သူတို့သည် မော့မကြည့်ရဲကြပေ။ အကယ်၍ ထိုအဖြစ်အပျက်မျိုး သူတို့ဆီ ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။
ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျူးယွီချောင် အပါအဝင် ထောင်မှူး လေးဦး၏ အရှိန်အဝါများမှာ ဟင်းလင်းပြင်လောက ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ လုံးဝ သေဆုံးသွားပြီဟု ဆိုလိုသည်။ ဟင်းလင်းပြင်လောက တွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှု မရှိသရွေ့ သူတို့မှာ နောက်ဘဝသို့ပင် ပြန်လည် မွေးဖွားနိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့နောက် သူတော်စင်များ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန် ထံသို့ တပြိုင်နက် ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်ဝန်းတို့တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဖန့်ချန် က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရယ်မော၍ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်လောက အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သည့် တံခါးကြီး တစ်ချပ် ပွင့်လာသည်။
တန်းရှန်းမြို့ တစ်ခုလုံး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားသည်။ သူတော်စင် အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော တောင့်တမှုများ ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍ ဖန့်ချန် ၏ ဂုဏ်သတင်း မကြီးမားပါက သူတို့သည် ဤတံခါးဝသို့ အရင်ဆုံး ပြေးဝင်မိကြပေလိမ့်မည်။
“တစ်ခုတော့ မင်းတို့ကို ကြိုပြောထားရမယ်။”
ဖန့်ချန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ သူတော်စင်များ အားလုံးမှာ နားထောင်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။
“ဒီတံခါးကို ကျော်သွားရင် မင်းတို့ဟာ သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်သွားပြီ။ ငါတို့ ရှိနေတဲ့ နယ်မြေကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် က ရှာတွေ့ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ လှုပ်ရှားမှုတွေ အရမ်း များရင် သူတို့ ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာတော့ ဒီနေရာကို ပြန်လာရရင် ကိုယ့်ကံတရားပဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မအပြစ်တင်နဲ့။”
ဖန့်ချန် က ရယ်မော၍ -
“စကားကြိုပြောထားတာပါ၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် လာပြီး သူ့ကို ဒီနေရာကို ပြန်ပို့ပေးမယ်။”
“……”
သူတော်စင် တစ်ဦးစီ၏ အမူအရာမှာ အလွန် အလေးနက် ဖြစ်သွားသည်။ ချန်နန်ခယ် က ဖန့်ချန် ကို ကြည့်သည့် မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေသည်။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်မလည်း စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်။”
ချူဖေး၊ လီတန်းရှန်း ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးကြီးများမှာလည်း သဘောတူကြောင်း ပြသလိုက်ကြသည်။ သူတို့ အာမခံထားပြီးနောက်တွင် အခြားသော သူတော်စင်များမှာ အသေးအဖွဲ စိတ်ကူးများပင် မွေးမြူရဲတော့ပေ။
စီကုကျိ တို့ကဲ့သို့သော အကြီးကဲများမှာတော့ အားကျသည့် အရိပ်အယောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အရာဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း၊ ရှေ့မှ သူတော်စင်များမှာ သူတို့မျက်စိတွင် တကယ့်ကို ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ရွှမ်နယဲ့ အဆင့်တင်မက၊ နတ်ဆိုးကြီး (၁၀) ကောင်မှာလည်း ကျဲနယဲ့ အဆင့် မြင့်မားသူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။
ချန်နန်ခယ် ၏ စကားကြောင့် ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အချက်ပြလိုက်သည်။
“မင်းတို့ အရင်သွားကြ။ အပြင်ရောက်ရင် အဲဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေပါ။ ငါ တခြားနေရာတွေ သွားပြီး လည်ပတ်ဦးမယ်၊ ခေါ်သွားနိုင်တာ အကုန် ခေါ်သွားမယ်။”
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ဒီကောင်တွေကို ခေါ်သွားမလား”
ချူဖေး က ချူဇီမူ တို့ကို ဖမ်းဆွဲလာသည်။ ချူဇီမူ ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ခေါ်သွားမယ်။”
ဘာ
ချူဇီမူ မှာ ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန် ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ချူဖေး ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ချူဇီမူ ကို ကြည့်၍ ရယ်မောသည်။
“ကောင်လေး၊ မင်း ကံကောင်းတယ်။”
ချူဇီမူ မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ ချူဖေး က သူ့ကို ဆွဲကာ တံခါးကြီးဆီ ခေါ်သွားမှသာ သူသည် ဖန့်ချန် ကို မယုံနိုင်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အတိတ်က အကြောင်းအရာများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ချူဇီမူ သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုချလိုက်သည်။ ငိုသံမှာ ကူးစက်တတ်သည်။ အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များမှာ တံခါးကြီးထဲသို့ ဝင်ရင်း တစ်ဖက်တွင် ငိုနေကြသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ပြုံးပျော်နေကြသည်။ သူတို့ သိသည်၊ ထိုတံခါးကို ကျော်သွားလျှင် အသက်ပြန်ရှင်ခွင့် ရပြီ ဆိုတာကိုပင်။