အခန်း ၄၇၂
Vol. 48 Ch. 472
အခန်း (၄၇၂) ကပ်ဘေး ဆိုက်ရောက်လာခြင်း
ပမာဏကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်းဝမ်ဖေးမှာ ဒေါသထွက်သွားရသည်။ သူက ရှေ့သို့ထွက်ကာ ဘတ်ခ်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ပြီး "ချီးပဲ... မင်းတို့က ငါတို့ကို နောက်နေတာလား။ ဒါက မင်းတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံအကုန်ပဲလား။ ငါတို့ကို အရူးလို့ ထင်နေတာလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။
ဒေးဗစ်ကလည်း စော်ကားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကောင်းဝမ်ဖေးအတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ ဟောက်ဆိုက်လေ့၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။
မျောက်သားရဲလူသား ဟောက်ဆိုက်လေ့မှာ အသိစိတ်လွတ်လုမတတ် အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်သွားကာ "သ... သခင်... ကျွန်တော် အပြစ်ကင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ဒီလောက်ပဲ တကယ်ရှိတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာသာ ပိုက်ဆံရှိရင် ဘယ်သူက ဒီလို အသက်အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်ကို ထွက်လုပ်နေမှာလဲ" ဟု အသနားခံလိုက်သည်။
အနီးနားတွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသော ကြံ့သားရဲလူသားတစ်ဦးကလည်း ရှိုက်ငိုသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။ "ဟုတ်ပါတယ် သခင်ရယ်... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာသာ ပိုက်ဆံရှိရင် စောစောကတည်းက သွားပြီး ပျော်ပါးနေလောက်ပြီပေါ့။ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ ဖမ်းတာခံရမယ့် အန္တရာယ်ကိုခံပြီး ဘာလို့ လူလာလုနေမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့က တခြားဘာမှ လုပ်စားလို့မရအောင်ကို ဆင်းရဲနေလို့ပါ.."
"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့က ထမင်းစားဖို့တောင် မတတ်နိုင်အောင် ဆင်းရဲနေတာပါ..."
အခြား သားရဲလူသားများကလည်း စတင်ညည်းတွားလာကြရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လမ်းကြားလေးထဲတွင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့၏ သနားဖွယ် လေထုကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားချေသည်။
ဤ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားပြများ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွီမော့က "ငါတို့ကပဲ... အားနည်းသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှမရှိတဲ့ သူတွေဆီကနေ ငွေညှစ်နေသလို ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ" ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ကျန်းယဲ့မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက်ဖြစ်သွားပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။
ကြည့်ရသည်မှာ ဤကောင်များက တကယ်ကို ဆင်းရဲနေပုံရသည်။ သူတို့ဆီမှ ညှစ်ထုတ်စရာ ဘာမှမကျန်တော့ချေ။
သူက ဤဆင်းရဲသားငမွဲကောင်များနှင့် ဆက်ပြီး အငြင်းပွားရန် ပျင်းရိသွားသဖြင့် သူ၏ မျိုးဗီဇလက်ကောက်မှတစ်ဆင့် မြို့၏ လုံခြုံရေးအေဂျင်စီဖြစ်သော မြို့စောင့်တပ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် တူညီဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်စု အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်သေးသော ဘတ်ခ်နှင့် အခြားသူများကို အထူးပြုလုပ်ထားသည့် စွမ်းအင်လက်ထိပ်များဖြင့် အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းလိုက်ကြ၏။
မြို့စောင့်တပ်၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း မခံရမီ ဘတ်ခ်က ကျန်းယဲ့ကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်ဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် နာကြည်းမှု သို့မဟုတ် ငြင်းခုံမှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။
သူ့ရှေ့ရှိ လူစုမှာ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားပြီး နှုတ်ပိတ်ရန်အတွက် သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာ လက်ဖဝါးလှန်လိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူကြောင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် သိနေခဲ့သည်။
အခု သူတို့ကို မြို့စောင့်တပ်ထံ အပ်နှံလိုက်ခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်သည်က... သူတို့က အရမ်းဆင်းရဲလွန်းနေပြီး သူတို့၏ ပြစ်မှုကလည်း သေဒဏ်ပေးလောက်သည်အထိ မကြီးမားသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူက ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့ ရောနှောနေချေသည်။
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ အမှောင်လမင်းဟိုတယ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်သွားကြပြီး အနားယူရန် သူတို့၏ အခန်းများဆီသို့ အသီးသီး ဝင်သွားကြရာ ကျရောက်လာတော့မည့် ကပ်ဘေးကြီးကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။
ညဉ့်နက်ယံတွင် အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေချေသည်။
ဟိုတယ်၏ မြေအောက်ကားပါကင်မှာ လူသူကင်းမဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အရေးပေါ် မီးရောင်များကသာ ဖြူရော်ရော် အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်၌ ရုတ်တရက် မာကျောသော ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ သဲ့သဲ့လေး ဂျွတ်ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သည့် ကြိုတင်သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ အက်ကြောင်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ထိုအက်ကြောင်းက အသက်ဝင်နေသည့်အလား တွန့်လိမ်ကာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည့် နက်ရှိုင်းသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု အလျင်အမြန် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မြေကြီးအနံ့နှင့် ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့တို့ ရောနှောနေသည့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခုကလည်း ထိုအပေါက်ထဲမှ လွင့်ပျံ့လာချေသည်။
နောက်ခဏ၌ ချွဲကျိကျိနှင့် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်က အက်ကြောင်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရလုနီးပါး မီးခိုးညိုရောင်ရှိပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး၏ လက်မောင်းခန့် ရှည်လျားကာ စိုစွတ်နေသော အမွေးနုများကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည့် သိပ်သည်းသော လက်တံလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်း၏ အလုံးစုံ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ချွဲများ ယိုစီးကျနေကာ အဆပေါင်းများစွာ ချဲ့ကားထားသည့် ဧရာမပက်ကျိကြီး တစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။
၎င်း၏ ရှေ့ပိုင်းတွင် ဂရုမပြုမိလောက်အောင် သေးငယ်သည့် ပဲစေ့ခန့်ရှိ အနက်ရောင်အစက် နှစ်စက်ရှိပြီး မှိန်ဖျော့သော်လည်း အန္တရာယ်ပေးလိုသော အလင်းရောင်တစ်ခု တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။
၎င်းမှာ အဆင့်နိမ့် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်— ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုပ်သိုးကောင်ပင်။
တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်... အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ငရဲပြည်မှ လောက်ကောင်များကဲ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုပ်သိုးကောင်ငါးဆယ်ကျော်က ပထမဆုံး အက်ကြောင်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ကားပါကင်၏ ထွက်ပေါက်များနှင့် လေဝင်လေထွက် ပိုက်လိုင်းများဆီသို့ ချက်ချင်း လူစုခွဲသွားကြသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက သူတို့၏ ကို့ရိုးကားရားနိုင်သော အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ အလွန် မြန်ဆန်လှ၏။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့က အဆောက်အအုံ၏ အရိပ်များနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ဖွဲ့စည်းပုံများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြချေသည်။
သို့သော် ကပ်ဘေးက ဤမျှနှင့် ပြီးဆုံးမသွားခဲ့ချေ။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကားပါကင်၏ အခြား ထောင့်များတွင် ဒုတိယ၊ တတိယနှင့် အခြားသော မြေပြင်အက်ကွဲကြောင်းများစွာက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ပွင့်ထွက်လာကြသည်။
ပိုမိုများပြားသော ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပုပ်သိုးကောင်များနှင့်အတူ အခြားသော ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသည့် အဆင့်နိမ့် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ရင်း ကန်ပေါက်သွားသော မိလ္လာရည်များကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်လာကြသည်။
သူတို့၏ ပစ်မှတ်က ရှင်းလင်းနေသည်။ ဟိုတယ်၏ အပေါ်ထပ်များနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် မြို့ပြဧရိယာပင်။
ဤညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များက တိတ်ဆိတ်သော ရေအောက်စီးကြောင်းများအဖြစ် စုစည်းသွားကြပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမြန်နှုန်းဖြင့် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ပစ်မှတ်များဆီသို့ ခိုးဝင်ကာ ပြန့်နှံ့သွားလိုက်ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟိုတယ်၏ လုံခြုံရေး စောင့်ကြည့်ခန်းထဲတွင် အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေရမည့် ညစောင့်ဖြစ်သော ကျားသစ်မျိုးနွယ်စု လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်၏။
သူက ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ခွေကျနေပြီး မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေကာ သူ၏ မျက်နှာက အလွန်အမင်း အကြောက်တရားဖြင့် အေးခဲနေချေသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးထွက်နေသည့် အပေါက်ကြီးတစ်ခုက သူ၏ ရင်ခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းထားပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ ပူနွေးသော သွေးများက ဒဏ်ရာမှ ထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ ဝတ်စုံကို စိုရွှဲသွားစေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အနီရင့်ရောင် သွေးအိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုဝေးနေခဲ့သည်။
သွေးများ ခဲနေသည့် အခြေအနေကို ကြည့်ရလျှင် သူ အသတ်ခံရသည်မှာ သိပ်မကြာသေးကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟိုတယ်၏ အပေါ်ထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းစင်္ကြံလမ်းတွင်...
နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးရှည်လျားသော နားရွက်များနှင့် သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် ယုန်သားရဲလူသား စားပွဲထိုးမလေးတစ်ဦးက ဝန်ဆောင်မှု တွန်းလှည်းတစ်ခုကို တွန်းကာ ဧည့်သည်များ တောင်းဆိုထားသော ညလယ်စာ သရေစာများကို သူတို့၏ အခန်းများဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။
သူမက သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုနေပြီး စိတ်နေစိတ်ထား အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပုံရလေသည်။
"ဒေါင်..."
သူမရှေ့ရှိ ဓာတ်လှေကားတံခါးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာ၏။
စားပွဲထိုးမလေးက ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်သော အပြုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ကာ အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်စက္ကန့်မှာပင် သူမ၏ အပြုံးက မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားရသည်။
မီးခိုးညိုရောင်နှင့် ချွဲကျိကျိအရိပ်တစ်ခုက ဓာတ်လှေကားထဲမှ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပစ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။
"အွတ်..."
သူမ လုံးဝ တုံ့ပြန်ချိန်မရလိုက်မီမှာပင် ထိုအရာက သူမ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုပ်သိုးကောင် တစ်ကောင်ပင်။
ယုန်မျိုးနွယ်စု စားပွဲထိုးမလေးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးကြောများဖြင့် နီရဲကာ ပြူးထွက်လာရသည်။
အေးစက်ပြီး ချွဲကျိကျိအရာကြီးက သူမ၏ နှာခေါင်းပေါက်၊ နားပေါက်များနှင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရူးသွပ်စွာ ကြိုးစားနေသည်ကို သူမ ခံစားနေရ၏။
သူမက အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေကာ အသက်ရှူကျပ်နေသည့် အသံများက သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင်တော့ သူမ၏ ရုန်းကန်မှုက ရပ်တန့်သွားချေသည်။
မူလက ကြည်လင်တောက်ပနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သွေးကြောများဖြင့် နီရဲနေသော ထိုမျက်လုံးများက ရုတ်တရက် မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် နီရဲနေမှုများက ဒီရေကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပြီး လူသားမဆန်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခုကို ပြန်လည်ရရှိသွားလေသည်။
သူမက ခေါင်းကို တောင့်တင်းစွာ ငဲ့လိုက်ရာ လည်ပင်းမှ ဂျွတ်ဟူသော သဲ့သဲ့အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အခုလေးတင် ဝင်ပူးထားသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်အောင် လုပ်နေသည့်အလားပင်။
အစပိုင်းတွင် သူမ၏ လမ်းလျှောက်ဟန်မှာ ကြိုးဆွဲရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းပြီး တောင့်တင်းနေချေသည်။
သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက်တွင်တော့ လှုပ်ရှားမှုများက ပို၍ပို၍ ဟန်ချက်ညီကာ သဘာဝကျလာခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ၎င်းနှင့် အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည့်အလားပင်။
သူမက ဝန်ဆောင်မှုတွန်းလှည်းကို တွန်းကာ ဧည့်ခန်းများ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာများဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းနက်ရှိုင်းရာတွင်တော့ မူလယုန်မလေး၏ တက်ကြွမှုနှင့် အသက်ဝင်မှုတို့ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ သားကောင်ကို ရှာဖွေနေသည့် အေးစက်သော ဂရုမစိုက်မှုများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။
တူညီသော ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းများက အမှောင်လမင်းဟိုတယ်၏ ထောင့်တိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ပေါက်နေချေသည်။
ပိုမို သေးငယ်ပြီး ပျော့ပျောင်းသွက်လက်သော အချို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုပ်သိုးကောငများက စီးဆင်းနေသော စေးပျစ်သည့် အရည်များကဲ့သို့ ဧည့်ခန်းတံခါး အက်ကွဲကြောင်းများ၊ လေဝင်လေထွက်ပေါက်များနှင့် ရေဆင်းပိုက်များမှတစ်ဆင့်ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ ခိုးဝင်သွားကြသည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းပြီး သိမ်မွေ့သော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဂျွတ်ဟူသည့် အသံအချို့က အချို့သော အခန်းများမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
၎င်းမှာ အရိုးများ အတင်းအကျပ် လိမ်ချိုးခံလိုက်ရခြင်း သို့မဟုတ် ကျိုးကြေသွားခြင်း၏ အသံများဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင်တော့ အရာအားလုံးက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့်အလား သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
အခန်း ၄၇၂ပြီး၏။