အခန်း ၄၇၆
Vol. 48 Ch. 476
အခန်း (၄၇၆) တိုက်ခိုက်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းခြင်း
အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ လူအုပ်ကြီးကို အတော်လေး ပိတ်လှောင်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုတည်းမှာ စုစည်းထားခြင်းက ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကြီး တစ်ခုဖြစ်နေချေသည်။
ကောင်းဝမ်ဖေးက ကျန်းယဲ့၏ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသော မျက်ခုံးများကို သတိထားမိလိုက်ပြီး အနားသို့ တိုးကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြဿနာ တစ်ခုခုရှိလို့လား..."
ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်များက ခန်းမထဲရှိ ပြည့်ကျပ်နေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ကျန်ရှိနေသော ထွက်ပေါက် အနည်းငယ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အသံက တိုးညှင်းကာ လေးလံနေခဲ့သည်။ "အရမ်းကို စုပြုံလွန်းနေတယ်... အကယ်လို့များ အခုချိန်မှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုသာ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒီနေရာက..."
ကျန်းယဲ့ စကားမဆုံးလိုက်မီမှာပင် သူ၏ မကောင်းသော နိမိတ်ပြမှုကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည့်အလား အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဆူညံသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
စူးရှပြီး အသံဝင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီးက ထူထဲသော နံရံများကို ချွန်ထက်သည့် ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး ခန်းမထဲရှိ ဆူညံသံအားလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။
ဝင်ပေါက်အနီးတွင် ရှိနေခဲ့သော ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့က အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။
တစ်ချိန်က စည်းကမ်းတကျ ရှိနေခဲ့သော ရင်ပြင်ကြီးမှာ ယခုအခါ လုံးလုံးလျားလျား ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး လူများမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော ပုရွက်ဆိတ်အုံကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ပြေးလွှားနေကြသည်။
ဤပရမ်းပတာ မြင်ကွင်းကြီး၏ နောက်ခံတွင် ကြီးမားကာ ကြမ်းတမ်းလှသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက ခိုလှုံရေး အဆောက်အအုံဆီသို့ မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် ပြေးဝင်လာနေချေသည်။
၎င်းမှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးပင်။
၎င်းသည် အထပ်ဆယ်ထပ်ထက်ပင် ပို၍မြင့်မားပြီး ၎င်း၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေကာ ခရမ်းရင့်ရောင်ချွဲများ ယိုစီးကျနေသည့် ဧရာမအသားတောင်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အဆက်မပြတ် ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်ဖြစ်ကာ ချွန်ထက်သော သွားများ အထပ်ထပ် ပါဝင်သည့် စုပ်ခွက်ပုံစံ ပါးစပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။
ဧရာမ စပါးကြီးမြွေများကဲ့သို့ အရိုးဆူးများနှင့် အမွေးကြမ်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရေတွက်မရနိုင်သော လက်တံများက ထိုအသားတောင်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ခတ်နေခဲ့ရာ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသည့် မည်သည့်ယာဉ်ပျံနှင့် မြေပြင်အဆောက်အအုံကိုမဆို အလွယ်တကူပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြိတ်ချေ ဖျက်ဆီးပစ်နေချေသည်။
၎င်း၏ အသားတောင်ကြီး၏ ထိပ်ပိုင်းတွင် ပုပ်သိုးနေသော ပုတ်သင်ညိုများနှင့်တူသည့် ခေါင်းသုံးလုံး ပေါက်နေပြီး ခေါင်းတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင်အလင်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ဧရာမမျက်လုံးတစ်လုံးတည်းသာ ပါရှိကာ ခိုလှုံရေးအဆောက်အအုံ၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေချေသည်။
ဤအရာကား အခြားမဟုတ်ဘဲ အဆင့် (၇) ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည် ပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီးပင်။
ထို့အပြင် မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်ပါက ဤကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကောင်ကြီးမှာ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ချေ။
အဝေးတွင် အခြားသော ဧရာမအရိပ်ကြီးနှစ်ခုကလည်း လူနေရပ်ကွက်များကို ဖျက်ဆီးရင်း ဤအရပ်မျက်နှာဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေခဲ့သည်။
"အဲဒါ အဆင့်ခုနစ် ပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီးဟ..."
"ဘုရားရေ... မြို့လယ်ကောင်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအကောင်မျိုး ပေါ်လာရတာလဲ"
"ပြီးပြီပဲ... အကုန်ပြီးပြီ။ ဒီနေရာတောင် မလုံခြုံတော့ဘူးလား..."
"ငါတို့မြို့တော်ကြီးက... ပြိုလဲရတော့မှာလား"
ခိုလှုံရေး ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းတွင် ဧရာမ မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးများမှတစ်ဆင့် အပြင်ကမ္ဘာကို မြင်တွေ့နေရသော နိုင်ငံသားများမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားကြရသည်။
သူတို့အများစုမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိသော အထောက်အကူပြုသားရဲလူသားများနှင့် သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ကြားဖူးခဲ့သော ဤကမ္ဘာဖျက်မိစ္ဆာကောင်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ခုခံမည့်အတွေးမျိုး လုံးဝ ပေါ်မလာနိုင်တော့ဘဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ငိုကြွေးနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် အဆင့်နိမ့် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် ရုန်းကန်နေရသော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး အမျိုးအစား သားရဲလူသားများပင်လျှင် ထိုပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီး၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့် ၎င်းထံမှ ထုတ်လွှတ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အကြောက်တရားများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။
အဆင့်အတန်းအရ အကြွင်းမဲ့ ကွာဟလွန်းလှသော လွှမ်းမိုးနိုင်မှုကြီးက သူတို့ကို စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းမဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေသည်။
"လေကြောင်းတပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး... စုပြုံပစ်ခတ်ကြ။ အဲဒါကို တားထား။ ခိုလှုံရေးစခန်းနားကို လုံးဝ အကပ်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး..."
မြို့စောင့်တပ်၏ တပ်မှူးက ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှတစ်ဆင့် အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်၏။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တိုက်ခိုက်ရေး ယာဉ်ပျံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက မီးတောက်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည့် ပိုးဖလံများကဲ့သို့ အင်ဂျင်များကို အစွမ်းကုန်မြည်ဟည်းစေကာ လက်တံများ၏ ရိုက်ခတ်ခံရနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကို လျစ်လျူရှု၍ ထိုပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီးဆီသို့ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှနေ၍ စွမ်းအင်ရောင်ခြည်တန်းများနှင့် ပြင်းအားမြင့် ဒုံးကျည်များကို သိပ်သည်းစွာ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။
"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."
ပေါက်ကွဲမှုများနှင့် စွမ်းအင်ရိုက်ခတ်မှုများက မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မည်းကျွမ်းနေသော ချိုင့်ခွက်ကြီးများ ပွင့်ထွက်သွားကာ ခရမ်းရင့်ရောင်ချွဲများက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချသည့်အလား ပန်းထွက်လာချေသည်။
သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုများက အဆင့် (၇) ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်အတွက်မူ ယားယံရုံမျှသာ ဖြစ်ပုံရပြီး ၎င်းကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။
ခေါင်းသုံးလုံးက နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ငိုကြွေးနေသော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ၏ အသံများ ရောနှောနေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သေမင်းတမန် ကြာပွတ်များကဲ့သို့ နောက်ထပ် လက်တံများစွာက ပိုမို မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် ရိုက်ခတ်လာကြသည်။
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ခိုလှုံရေးစခန်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေကာ အပြင်ဘက်ရှိ မီးတောက်ကို တိုးဝင်သွားသော ပိုးဖလံများကဲ့သို့ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ရဲရင့်လှသည့် တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းကြီးကို အကူအညီမဲ့စွာ စောင့်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။
တိုက်ခိုက်ရေး ယာဉ်ပျံများက တောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့်တူသော ပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီးဆီသို့ တစ်စီးပြီးတစ်စီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာ ထိုးဆင်းသွားကြသည်။ သိပ်သည်းလှသော စွမ်းအင်ရောင်ခြည်တန်းများက ထိမှန်သွားသော်လည်း နည်းပါးသည့် လောင်ကျွမ်းရာ အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ရစ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ဝှေ့ယမ်းနေသော လက်တံများကတော့ တစ်ချက်ရိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း သေမင်း၏ တံစဉ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ယာဉ်ပျံများကို လောင်ကျွမ်းနေသော မီးလုံးကြီးများအဖြစ် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားစေကာ မိုးထိမတတ် မီးတောက်ကြီးများကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာစေချေသည်။
အချို့သော ယာဉ်ပျံများမှာ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ လက်တံများစွာ၏ ရစ်ပတ်ရစ်ပတ်မှုကို တိုက်ရိုက်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲတွင်ပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးတွင် အပိုင်းအစများ လွင့်စင်သွားကြသည်။
သို့တိုင်အောင် အနောက်မှ ယာဉ်ပျံများက တစ်ချက်ကလေးမျှ နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူတို့၏ အင်ဂျင်များက သနားဖွယ်ကောင်းအောင် မြည်ဟည်းနေပြီး စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းခြင်း၊ ချိန်ရွယ်ခြင်းနှင့် ပစ်ခတ်ခြင်းတို့ကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နေကြသည်။
သူတို့က အနောက်ဘက် ခံစစ်မျဉ်းရှိ ခိုလှုံရေးစခန်းမှ လူများအတွက် တစ်စက္ကန့်မျှ ပို၍ အချိန်ရစေရန် သူတို့၏ အသက်များကို ပေးဆပ်ကာ ဝယ်ယူနေကြခြင်းပင်။
ဤမြင်ကွင်းက ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို လွန်စွာ တင်းမာသွားစေသည်။
သူတို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြင့်မြတ်လက်သည်း မြို့တော်မှ သာမန်နိုင်ငံသားများမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်နေကြပြီး ငိုကြွေးသံများ၊ ဆုတောင်းသံများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ အော်ဟစ်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေချေသည်။
မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် အရဲရင့်ဆုံးတိုက်ခိုက်ရေး သားရဲလူသားများပင်လျှင် ဤမိစ္ဆာကောင်များကို မတားဆီးနိုင်ပါက သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ကံကြမ္မာမှာ ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များ၏ အစားအစာ ဖြစ်သွားရန်သာ ရှိတော့ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။
ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ စနစ်၏ ကာကွယ်မှု ရှိနေပြီး မည်မျှပင် ဆိုးရွားသော အခြေအနေဖြစ်နေပါစေ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ကြောင်း သိထားကြလေသည်။
သို့သော် ဤဒေသခံ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများက သူတို့၏ ဇာတိမြေအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံကာ ရဲရင့်စွာ အသက်ပေးနေကြသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်နေရချိန်တွင် မည်သူကများ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
လျိုလင်းလင်းက ကောင်းကင်ယံတွင် အသက်ဝိညာဉ် မီးတောက်များ အလျင်အမြန် လင်းလက်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာရသည်။ သူမက မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းယဲ့အား တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်မတို့... ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရဘူးလားဟင်..."
တွေဝေမှုများကြားတွင် ကျန်းယဲ့က အခြားသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုရှိ အခြားလူတစ်ဦးထံမှ အလားတူ မေးခွန်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
ထိုအချိန်တုန်းက သူတို့က ခူချာရှေးဟောင်းမြို့တော်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး တိဘက်များ ကျူးကျော်လာသည့် သတင်းကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ ကျိုးပဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဆွဲငင်ကာ ကြမ္မာငင်နေသော ကြေကွဲဖွယ် စစ်မြေပြင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည့် ဆံပင်များဖြူကာ သံချပ်ကာဝတ်စုံများ စုတ်ပြတ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် အန်းရှီး စစ်မှုထမ်းဟောင်းကြီးများကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်က သူတို့တွင် ကာကွယ်ရေးယန္တရားများ မရှိခဲ့သလို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းဆိုသည်မှာလည်း ဝေလာဝေးပင်။ သူတို့က ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ဘဲ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ထိုစွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းမဲ့မှု ခံစားချက်က ယနေ့တိုင်အောင် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှင်သန်နေဆဲပင်။
ယခုအခါ သူတို့တွင် ကာကွယ်ရေး ယန္တရားများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တူညီသော စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ကန့်သတ်ခံထားရဆဲပင်။
စနစ်က သူ့အား ပေးအပ်ထားသော တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခွင့်မှာ ခံစစ်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုက သူတို့အပေါ်သို့ တကယ်ကျရောက်လာပြီး သူတို့၏ လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်လာမှသာ သူက ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် သူ၏ စွမ်းအားများကို တရားဝင် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်၏။
ထို့အပြင် သူက ဤကမ္ဘာမှ သားရဲလူသားများကို ကြိုတင် အသိပေး၍မရသလို သူတို့ကို ကူညီရန်လည်း ကိုယ်တိုင် အစပြု၍ မရချေ။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန် ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် သူက စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီး သို့မဟုတ် အခြားသော ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည် တစ်ခုခုက အပြင်ဘက်ရှိ သားရဲလူသားများ တည်ဆောက်ထားသည့် သွေးစွန်းနေသော ခံစစ်မျဉ်းကို ထိုးဖောက်ကာ သူတို့၏ ခိုလှုံရေးစခန်းအတွင်းသို့... သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်သို့ တိုက်ခိုက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင်။
သို့သော် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များက ခံစစ်မျဉ်းကို ထိုးဖောက်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ တိုက်ခိုက်မှုက သူတို့ဆီ ရောက်လာမည့် အချိန်အထိ... ဤတိုတောင်းသည်ဟု ထင်ရသော အကွာအဝေးလေးအတွက် အပြင်ဘက်ရှိ ရေတွက်မရနိုင်သော သားရဲလူသားများ၏ သွေးများနှင့် အသက်များကို ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်၏။
အခန်း ၄၇၆ပြီး၏။