အခန်း ၄၇၈

အခန်း (၄၇၈) မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတယ်

​အတော်လေး သေးငယ်သော်လည်း အလွန်မြန်ဆန်သော အဆင့် (၅) ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည် အက်ကွဲလက်သည်း သားရဲတစ်ကောင်က အရှေ့ရှိ ပြိုလဲနေသော ခံစစ်မျဉ်းကို ဖောက်ထွက်လာပြီး အနက်ရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရင်ပြင်ထဲသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

​၎င်း၏ တံစဉ်ကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော ခြေတံများထဲမှ တစ်ခုက ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာပြီး ပျံတက်တော့မည့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တစ်စီးကို ထိမှန်သွားရာ ယာဉ်ပျံမှာ လည်ထွက်သွားလေသည်။ တံခါးများ ပိန်လိမ်သွားပြီး အတွင်းမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

​သားရဲလူသားအစောင့်အချို့က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး ယာဉ်ပျံလည်ထွက်သွားချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က တိုက်မိတိုက်ခိုက်ဖြစ်ကာ ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ဆီသို့ လိမ့်ကျလာလေသည်။

​အက်ကွဲလက်သည်းသားရဲက ၎င်း၏ သားကောင်ကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပုံရသည်။ ၎င်း၏ ဧရာမတံစဉ်ကြီးများနှင့် တူသော ခြေတံများက ထွက်ပြေးနေသော သားရဲလူသား အစောင့်နောက်သို့ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားသွားများက မီးရောင်အောက်တွင် သေမင်းတမန် အလင်းရောင်များ တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။

​ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ဤသေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှု၏ အကွာအဝေး အတွင်း၌ ကွက်တိ ရှိနေချေသည်။

​သေမင်း၏ အရိပ်ကြီးက သူတို့အပေါ်သို့ တကယ်ကို ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

​ကျန်းယဲ့၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရန်းက သူ၏ဆီသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာနေသော အနံ့ဆိုးများနှင့် ဖျက်ဆီးလိုသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက နေရာမှာပင် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်များက ကျုံ့ဝင်သွားကာ အသက်ရှူရပ်သွားပြီး သူ၏ အတွေးများပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။

သေစေနိုင်သော ဓားသွားကြီးက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာသည်ကို သူက အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

​သို့သော် ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် နွေးထွေးပြီး ခိုင်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသော ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာချေသည်။

​ကောင်းဝမ်ဖေး၏ တည်ငြိမ်သော အသံက သူ၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းသော စိတ်သက်သာရာရမှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းယဲ့က ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ကာ သူတို့အားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲတော့မည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်တံများကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရားများ အစား လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုကို ချထားလိုက်နိုင်သည့်အလား သူက နောက်ဆုံးတွင် ညစ်ညမ်းနေသော လေပူများကို သက်ပြင်းရှည်ကြီးနှင့်အတူ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် မသိမသာ နှုတ်ခမ်းတွန့်ရုံ အပြုံးလေးတစ်ခုပင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

​"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ..."

​လှုပ်ရှားရန်အတွက် ဤတရားဝင်အခွင့်အရေးကို သူ စောင့်နေခဲ့ရသည်မှာ ကြာလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

​တံစဉ်ကဲ့သို့ အဆစ်များပါသော ထိုခြေတံ၏ ထိပ်ဖျားက ကျန်းယဲ့၏ မျက်နှာနှင့် မီတာဝက်ပင် မကွာတော့သည့် အချိန်... စူးရှသော လေဖိအားကြောင့် သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်များ လွင့်ခါသွားချိန်မှာပင်...

​အချိန်ကာလက ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

​ကြမ်းတမ်းလှသော အက်ကွဲလက်သည်းသားရဲနှင့် သတ်ဖြတ်မှုကို ပြီးမြောက်တော့မည့် ၎င်း၏ ခြေတံများမှာ ရပ်တန့်ခလုတ် နှိပ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ အားလုံးက လေထဲတွင် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားရသည်။

​မဟုတ်သေးဘူး... ဒါတင် မကသေးဘူး။

​အဝေးတွင် မြို့စောင့်တပ်နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသော ဧရာမ အဆင့် (၇) ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည် ပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီးမှာလည်း မမြင်ရသော ဧရာမလက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။ ၎င်းက မြေပြင်ပေါ်မှ အကြမ်းပတမ်း ဆွဲတင်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်သွားချေသည်။

​အရာအားလုံးကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းဖျက်ဆီးနေခဲ့သော ၎င်း၏ ရေတွက်မရနိုင်သော လက်တံများမှာ ယခုအခါ မြွေအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားပြီး တောင့်တင်းကာ လက်တစ်ဆစ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

​နောက်စက္ကန့်မှာပင် သာမန် နိုင်ငံသားများဖြစ်စေ၊ တိုက်ခိုက်ရေး သားရဲလူသားများဖြစ်စေ၊ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်စေ... ရင်ပြင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးအတွက် မေ့ပျောက်၍မရနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

​ရင်ပြင်နှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိသော မာနကြီးလှသည့် အဆင့် (၇) ပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီးမှာ ယခုအခါ အတွင်းပိုင်းမှစ၍ ပြိုကွဲပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်၏။ စွမ်းအင်အမြောက်များဖြင့်ပင် အပြည့်အဝ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သော ၎င်း၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် မာကျောလှသည့် လက်တံများမှာ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုကြောင့် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ခရမ်းရင့်ရောင်အသားတုံးများနှင့် ချွဲများအဖြစ်သို့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားကြသည်။

​ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ ဧရာမအသားတောင်ကြီးက မမြင်ရသော ဧရာမလက်ကြီးတစ်ခုမှ နယ်ချေညှစ်ထုတ်နေသည့်အလား လိမ်ကောက်ကာ ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှ သွေးမြူခိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၎င်း၏ တောင့်တင်းသော အရိုးများက ကြက်သီးထဖွယ် ကျိုးကြေသွားသည့် အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေချေသည်။

​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းကို အဆုံးအစမရှိသော အကြောက်တရားနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည့် ကမ္ဘာဖျက်မိစ္ဆာကောင်ကြီးမှာ ဖောက်ခွဲခံလိုက်ရသော လေပူပေါင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။

​၎င်းက ရင်ပြင်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသည့် အသားစ သွေးစ မိုးတစ်ပေါက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

​တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

​သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီး.....

​ရှေ့တန်းတွင် တိုက်ပွဲဝင်နေဆဲဖြစ်သော စစ်သည်များဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ငိုကြွေးနေသော နိုင်ငံသားများဖြစ်စေ... လူတိုင်းက နေရာမှာပင် အေးခဲသွားကြပြီး ကျဆင်းနေသော သွေးမိုးများနှင့် သွေးမိုး၏ ဗဟိုချက်တွင် အဝတ်အစားများ အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ကြေခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသေးသည့် အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

​ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ....

​အဲဒီ အဆင့် (၇) ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်က... ဘယ်လိုလုပ်... ဒီလိုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ....

​ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်သော တုန်လှုပ်မှုကြီးက မျက်မြင်တွေ့ရှိသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားကြသည်။

​ကျန်းယဲ့၏ရှေ့တွင် လဲကျနေသော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် သားရဲလူသားမှာ အနီးဆုံးတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် ထိုရိုက်ခတ်မှုကို အရှင်းလင်းဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်။

​သေမင်းတမန်လက်တံများ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့မည့် အချိန်မှာပင် သာမန်ဟု ထင်ရသော ထိုအပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်ထံမှ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်ကာ နက်ရှိုင်းလှသော မမြင်ရသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်ကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားစေခဲ့သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

​သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး ထိုကဲ့သို့သော ကပ်ဘေးကြီးမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အတွက် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ကျန်းယဲ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

​ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယဲ့၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရန်းက အရာအားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

​သူက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်ကို အားတက်သရော အော်ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်... မင်းရဲ့ လူတွေကို သတင်းပို့လိုက်။ မင်းတို့ တတ်နိုင်သမျှ ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်တွေ အားလုံးကို ဒီဘက်ကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ကြ... မြန်မြန်လုပ်..."

​မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်က တည်ငြိမ်နေပုံရသော ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရန်းကို ကြည့်လိုက်၏။ သူက အနည်းငယ် တွေဝေနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အံ့ဖွယ်အရာက သူ့ကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်စေလိုက်သည်။

​သူက အတွင်းပိုင်း ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းကို အသုံးပြု၍ တိုက်ပွဲတွင် ရုန်းကန်နေရသော သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ရင်ပြင်ရဲ့ အရှေ့တောင်ထောင့်... အဲဒီက... အဲဒီက သခင်တွေက ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်တွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်။ မိစ္ဆာကောင်တွေကို သူတို့ဆီ ဆွဲခေါ်သွားကြ။ ထပ်ပြောမယ်... မိစ္ဆာကောင်တွေကို ရင်ပြင်ရဲ့ အရှေ့တောင်ထောင့်ဆီ ဆွဲခေါ်သွားကြ..."

​ထိုအချိန်မှာပင် အနီးအနားရှိ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေပြီး ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်အချို့၏ ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်မှုကို ခံရတော့မည့် တိုက်ခိုက်ရေး ယာဉ်ပျံတစ်စီးက ထိုအမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

​ယိမ်းယိုင်နေသော စွမ်းအင်ဒိုင်းလွှားနှင့် ချဉ်းကပ်လာသော မိစ္ဆာကောင်များကို ကြည့်ရင်း လေယာဉ်မှူးက စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် ဦးတည်ချက်ပြောင်းလိုက်လေသည်။ သူက ရှောင်တိမ်းရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ သူ၏အနောက်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည် အချို့ကို ကျန်းယဲ့ ရှိနေသည့်နေရာဆီသို့ တမင်တကာ ဆွဲဆောင်ကာ အမြန်မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

​"ဂါး..."

​ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသည့် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်အချို့က သူတို့၏ လက်သည်းများနှင့် လက်တံများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသော လူစုနှင့် ယာဉ်ပျံနောက်သို့ အပြင်းအထန် လိုက်ပါလာကြသည်။

​သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုက ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ဝါးမျိုတော့မည့်အချိန်မှာပင်...

​သမိုင်းက တစ်ကျော့ပြန် လည်လာခဲ့ပြန်သည်။

​အဆင့် (၄) အက်ကွဲလက်သည်းသားရဲဖြစ်စေ၊ အဆင့် (၇) ပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီးဖြစ်စေ ထိုကြမ်းတမ်းလှသော ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များအားလုံးက မမြင်ရသော သေမင်းတမန် တံတိုင်းကြီးကို ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများ အားလုံးက အေးခဲသွားကြရသည်။

​ထို့နောက် လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်မှုများကြားတွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပုံရပြီး ဖောက်ဟူသော အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာကာ မည်သည့် အစအနမျှ မကျန်ရစ်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသော သွေးမြူခိုးတိမ်တိုက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

​တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

​နောက်ထပ် သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီး တစ်ခု..

​သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်မှု ပြီးသွားသောအခါ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းမှုများနှင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုများက ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

​အချို့လူများက ၎င်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုများလား သို့မဟုတ် အခြားအရာများများလားဟု ယခင်က သံသယဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ အချက်အလက်များက ငြင်းဆို၍ မရနိုင်တော့ချေ။

​ဒါ အဲဒီ လူစုပဲ။

​မဟုတ်ဘူး... ပိုပြီး တိကျအောင် ပြောရရင် ဖုန်မှုန့်လေးတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အလား တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်ပင်။

​သူက ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သန့်စင်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။

​အမြင့်ဆုံးတပ်မှူးက နောက်ဆုံး အသည်းအသန် လောင်းကြေးတစ်ခု ထပ်ရန် အမိန့်ပေးတော့မည့်အချိန်တွင် ဤဒုတိယမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်စခရင်မှတစ်ဆင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာပြီး ကွပ်ကဲရေး ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်မိသည်။

​သူက ဆက်သွယ်ရေးလိုင်း အားလုံးမှတစ်ဆင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အမိန့်ပေးတယ်... တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး... မင်းတို့ တတ်နိုင်သမျှ ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်တိုင်းကို ရင်ပြင်ရဲ့ အရှေ့တောင်ထောင့်ဆီကို ဆွဲခေါ်သွားကြ။ ထပ်ပြောမယ်... အကုန်လုံးကို အရှေ့တောင်ထောင့်ဆီကို ဆွဲခေါ်သွားကြ။ အဲဒီမှာ... အဲဒီမှာ သူတို့ကို ရှင်းလင်းပေးနေတဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိနေတယ်..."

​တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ အမိန့်မပါဘဲနှင့်ပင် အနီးအနားရှိ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး သားရဲလူသားများက ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိထားမိပြီး ဖြစ်၏။

​သူတို့၏ အသက်ရှင်သန်ရေး ဗီဇနှင့် အင်အားကြီးသူအပေါ် ယုံကြည်မှုတို့က ဤနည်းဗျူဟာကို အလိုအလျောက် စတင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် သူတို့ကို တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသေးသော တိုက်ခိုက်ရေးယာဉ်ပျံများနှင့် မြေပြင် စနိုက်ပါတပ်ဖွဲ့များက သူတို့၏ နည်းဗျူဟာများကို ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။ သူတို့က ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များကို သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်မည့်အစား သူတို့ကိုယ်သူတို့ ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုကာ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်း အန္တရာယ်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရူးသွပ်နေသော ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များကို သိုးကျောင်းသည့်အလား ကျန်းယဲ့ ရှိရာနေရာသို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆွဲဆောင်လာကြတော့သည်။

​ရင်ပြင်ထဲတွင် သောင်တင်နေပြီး သေဆုံးရမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော သာမန်သားရဲလူသားများနှင့် နိုင်ငံသားများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်သန်ရန်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

​သူတို့က ငိုကြွေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့၏ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားသော ပုံရိပ်အနီးသို့ တိုးကပ်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူရှိရာသို့ ဒီရေတစ်ခုကဲ့သို့ တိုးဝှေ့သွားလိုက်ကြသည်။

​အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မြင့်မြတ်လက်သည်း မြို့တော်တစ်ခုလုံး၌ ထိုလူ ရပ်နေသော နေရာတစ်ခုတည်းကသာ အကြွင်းမဲ့ လုံခြုံကြောင်း သူတို့ သိထားကြသောကြောင့်ပင်။

အခန်း ၄၇၈ပြီး၏။