အခန်း ၄၇၉

Vol. 48 Ch. 479

အခန်း (၄၇၉) သားရဲကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာခြင်း

ဒီနေ့ဆိုသည့် နေ့ရက်ကား မြင့်မြတ်လက်သည်းမြို့တော်ရှိ နိုင်ငံသားတိုင်း၏ ဝိညာဉ်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားမည့်၊ ဘယ်သောအခါမှ မေ့ပျောက်၍မရနိုင်သော နေ့တစ်နေ့အဖြစ် ကံကြမ္မာက ဖန်တီးလိုက်ပြီဖြစ်၏။

အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ကြီးမားလှသော အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကြီးတစ်ခုအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ကြမ်းတမ်းလှသည့် အဆင့် (၄)၊ အဆင့် (၅) ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များသာမက အဆုံးအစမရှိသည့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကို ယူဆောင်လာခဲ့သော အဆင့် (၇) ပုပ်သိုးချောက်ကမ်းပါး ခေါင်းစုံမိစ္ဆာကြီးနှင့် နောက်ဆုံးအချိန်၌ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားများဖြင့် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော အဆင့် (၈) မျိုးဗီဇပြောင်း မိစ္ဆာကောင်ကြီးတို့ပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေး၏ရှေ့မှောက်တွင်မူ ၎င်းတို့က ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်မှ ရေခဲတုံးများကဲ့သို့ လုံးဝစွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေခဲ့ကြ၏။

သူ၏ ကာကွယ်ရေးနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြရသည်။

သူက တုန်လှုပ်ခြင်းအလျင်းမရှိသည့် ရှေးဟောင်းတောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ထိုနေရာ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေချေသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာ၌ မည်မျှပင် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ကာ မိစ္ဆာကောင်များက မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းနေပါစေ သူက တစ်ချက်ကလေးမျှပင် မတုန်လှုပ်ခဲ့ချေ။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ညစ်ညမ်းမှုများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးဟူသမျှအား အလွယ်တကူ သန့်စင်ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုညက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် တိုက်ခိုက်ရေး သားရဲလူသားများဟာ ရဲဝံ့စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး မြို့အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည့် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည် လှိုင်းလုံးများအား ဗဟိုရင်ပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာစေရန် သူတို့၏ အသက်များ၊ သတ္တိများဖြင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆွဲဆောင်လာကြသည်။

ရင်ပြင်ပတ်လည်ရှိ တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့သော အဆောက်အအုံများမှာ အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။

နေရာအနှံ့၌ ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်များ၏ အကြွင်းအကျန်များနှင့် စေးကပ်နေသည့် သွေးများ ရောနှောနေသော ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းလှသည့် အနီရင့်ရောင် အညစ်အကြေးများက အလွှာထူထူ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

အစူးရှဆုံးသော သွေးညှီနံ့ကြီးက မြို့တစ်မြို့လုံးအား လွှမ်းခြုံထားပြီး လေထုကပင် စေးပျစ်ကာ လေးလံနေသလို ခံစားရစေကာ ရှူသွင်းလိုက်သည့် လေတိုင်း၌ သံချေးနံ့နှင့် သေမင်း၏ အနံ့အသက်များ ပါဝင်နေချေသည်။

ကျန်းယဲ့နှင့် မီတာနှစ်ဆယ်အကွာအဝေး၌ နောက်ဆုံးဟိန်းဟောက်နေသည့် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်က သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အသံများ လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားချိန်၌... အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးသောက်ယံ၏ ပထမဆုံးသော အလင်းရောင်များက စတင်လင်းလက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နွေးထွေးပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က ရွှေရောင်ဇာပုဝါလေးတစ်ခုပမာ ကပ်ဘေးကြီးအား ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ဤမြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်လာ၏။ ညဉ့်ယံ၏ အမှောင်ထုနှင့် သွေးထွက်သံယိုမှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ကာ မြို့တော်ကြီးအား အသက်တစ်ခု ယူဆောင်လာပေးသည့်အလားပင်။

ကျန်းယဲ့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရပ်နေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သားရဲလူသားများဟာ... တပ်မှူးများဖြစ်စေ၊ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်စေ၊ သာမန်နိုင်ငံသားများဖြစ်စေ သူတို့အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ သွေးများ၊ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ညလုံး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေကြသည်။

သို့သော် နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ မျက်နှာများထက် ကျရောက်လာချိန်တွင်မူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအစား ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် စစ်မှန်သော အပြုံးများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာကြသည်။

အမြင့်ဆုံးတပ်မှူးက ပျက်စီးနေသည့် သူ၏သံချပ်ကာအား သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခါးကိုမတ်ကာ ညာဘက်လက်သီးကို ဆုပ်၍ ဘယ်ဘက်ရင်အုံ နှလုံးသားတည်ရှိရာဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထုလိုက်ပြီးနောက် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

၎င်းကား သားရဲလူသားမျိုးနွယ်စု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် ရှေးအကျဆုံးသော ဂါရဝပြုသည့် ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးသော ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ခိုင်မာသည့် သစ္စာစောင့်သိမှုကို ကိုယ်စားပြုချေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ရင်ပြင်ထဲရှိ သောင်းနှင့်ချီသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးက... တိုက်ပွဲဝင် သူရဲကောင်းများဖြစ်စေ၊ သာမန်အရပ်သားများဖြစ်စေ အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း လှည့်လာကြပြီး ကျန်းယဲ့ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ တူညီသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

လူထောင်သောင်းချီ ပြုလုပ်လိုက်ကြသည့် တိတ်ဆိတ်သော ထိုဂါရဝပြုအခမ်းအနားကြီးက စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းမကထက်ပင် ပိုမိုထိရောက်စွာ ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် လေးစားမှုတို့ကို ဖော်ပြပေးနေခဲ့သည်။

ကျန်းယဲ့က သူတို့၏ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုမှုအား တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် တပ်မှူးအား "ကျွန်တော်တို့ သွားသင့်ပြီ..." ဟု ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကြောင့် တပ်မှူး၏ မျက်နှာပေါ်၌ အလောတကြီးဖြစ်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုတို့ ပေါ်ထွက်လာရသည်။

သူက ရှေ့တိုးလာကာ "သခင်... အကယ်လို့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် မြင့်မြတ်လက်သည်းမြို့တော်ကို ကြီးကြပ်ပေးဖို့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေပေးနိုင်မလား ခင်ဗျာ..." ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်သာ သူတို့မြို့တော်၌ အခြေချနေထိုင်မည်ဆိုပါက မည်သည့် ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်ကိုမျှ ကြောက်စရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ကျန်းယဲ့က အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ချင်နေပြီဖြစ်သည့် သူ၏ဘေးနားမှ ခရီးသွားများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ကျွန်တော်တို့က ဒီကို လာလည်တဲ့ ခရီးသွားတွေ သက်သက်ပါပဲ... အိမ်ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ရင်တော့ သဘာဝကျကျ အိမ်ပြန်ရမှာပေါ့..." ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ရမယ်..." တပ်မှူးက အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။ "သခင့်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ပြုပါ... သခင်က ဘယ်လို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ မြို့တော်ကနေ လာတာလဲ ခင်ဗျာ။ တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက်..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ နာမည်ကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ "ကျွန်တော့်နာမည်က ကျန်းယဲ့ပါ..."

အခြားကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ အများကြီး မပြောတော့ဘဲ "ရေစက်ပါရင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံကြသေးတာပေါ့..." ဟုသာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လှည့်ကာ ခရီးသွား သုံးဆယ်ကို ဦးဆောင်လျက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ယာဉ်ပျံပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

တပ်မှူးနှင့် ရင်ပြင်ထဲရှိ သားရဲလူသားများ၊ နိုင်ငံသားများ အားလုံးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး ယာဉ်ပျံအား တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရိုသေလေးစားစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြ၏။

ယာဉ်ပျံက လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ချောမွေ့သည့် ကိုယ်ထည်က တက်လာသည့် နေမင်းကြီး၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် မြင့်မြတ်သည့် အလင်းရောင်ဂြိုဟ်ဝန်းတစ်ခု ဖုံးအုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ တောက်ပနေချေသည်။

၎င်းက မျှော်လင့်ချက်နှင့် အသက်သစ်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည့် အရှေ့ဘက်က နေမင်းကြီးဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အပြာရောင် ကောင်းကင်ယံထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယာဉ်ပျံအတွင်း၌ အလိုအလျောက် မောင်းနှင်သည့်စနစ်ကို ချိန်ညှိထားပြီး မသိနိုင်သည့် ဦးတည်ချက်တစ်ခုဆီသို့ ချောမွေ့စွာ ပျံသန်းသွားနေချေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် အကြာ၌ ယာဉ်ပျံက တိမ်များကြားထဲ ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ယာဉ်ပျံအတွင်းပိုင်းအား နူးညံ့သည့် အလင်းရောင်သုံးဆယ့်တစ်တန်းက ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အလင်းရောင်က ကျန်းယဲ့နှင့် ခရီးသွားတစ်ယောက်ချင်းစီအား ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

နောက်ခဏ၌... အလင်းရောင်နှင့်အတူ လူသုံးဆယ့်တစ်ယောက်လုံး ယာဉ်ပျံထဲရှိ သူတို့၏ ထိုင်ခုံများပေါ်မှ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြချေသည်။

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည့် ယာဉ်ပျံကတော့ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ဆက်လက် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

........

ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ကမ္ဘာမြေသို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အကူးအပြောင်းကြောင့် ခဏတာ မျက်စိလည်လမ်းမှား ဖြစ်သွားစေခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခပ်သဲ့သဲ့ ရနေသည့် သွေးညှီနံ့က ကျန်းယဲ့အား လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

သူက အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အရင်ဆုံး ရေချိုးလိုက်၏။

နွေးထွေးသည့် ရေက တိုက်ပွဲကြောင့် ခြောက်သွေ့နေသည့် သွေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို ဆေးကြောပေးရုံသာမက သားရဲကမ္ဘာ၌ စုဆောင်းလာခဲ့သည့် လေးလံမှုများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကိုပါ သယ်ဆောင်သွားပေးသလို ခံစားရစေသည်။

သူ၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုစလုံး၏ တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားပြီး ကာလရှည် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာချေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ဗိုက်က အလိုအလျောက် မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။ ကျန်းယဲ့က ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ ဟင်းရည်ကြည်နှင့် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို အမြန်လုပ်စားလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်တော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက ပုံမှန်လိုမျိုး ကျင့်ကြံကာ အိပ်စက်ခြင်းအား နှင့် အစားမထိုးခဲ့ချေ။

သူ၏ လေးလံနေသည့် မျက်ခွံများ ပိတ်ကျသွားပြီး အသိစိတ်က အိပ်မက်ကင်းမဲ့သည့် အမှောင်ထုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။ သူက သူ၏ စွမ်းအင်များအားလုံးကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်နှင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယဲ့ မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လာချိန်၌ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။ နူးညံ့သည့် နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ဘောင်မှတစ်ဆင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဖြာကျနေခဲ့သည်။

ကုတင်ပေါ်၌ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်များက စူးရှကြည်လင်နေပြီး ယခင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကာ လန်းဆန်းတက်ကြွနေပုံရ၏။

သူက ထိုင်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေး စားပွဲခုံပေါ်ရှိ နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ... မနက် ၅:၃၀ သာ ရှိသေးလေသည်။

"ဟင်..." ကျန်းယဲ့က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ ဆယ်နာရီကျော်ခန့် အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

စတင်ကျင့်ကြံနိုင်ကတည်းက ကျန်းယဲ့၏ အိပ်ချိန်များ အလွန်နည်းပါးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုကဲ့သို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်ပျော်သွားခြင်းက သူ့အတွက်တော့ ရှားပါးလှသည့် ကိစ္စတစ်ခုပင်။

ထို့နောက် သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် မီးခိုးဖျော့ရောင် အားကစားဝတ်စုံကို လဲဝတ်ပြီးနောက် သူက ပုံမှန်အတိုင်းပင် အိမ်ရာဝင်းအနီးက ပန်းခြံလမ်းလေး၌ အပြေးလေ့ကျင့်ခန်း အပတ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

နံနက်ခင်း လေထုက အေးမြပြီး လန်းဆန်းနေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက ရင်းနှီးနေသည့် နံနက်စာဆိုင်လေးဆီသို့ ယုံကြည်မှုရှိစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဘော့စ်... ပုံမှန်အတိုင်းပဲ.... တို့ဟူးအစပ် အစာသွတ်ပေါက်စီ လေးလုံးနဲ့ တို့ဟူးနု ပူပူလေး တစ်ပွဲ ပေးပါ"

"ရပြီ... ရှောင်ယဲ့ရေ..."

အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည့် ပေါက်စီများနှင့် အရသာရှိသည့် တို့ဟူးနုက သက်သောင့်သက်သာရှိမှုနှင့် ကျေနပ်မှုကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က ခရီးသွားအေဂျင်စီဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ပြန်လိုက်လာသည်။

ဒုတိယထပ် ဧည့်ခန်းဆီ ရောက်သည့်အခါ သူက ရေတစ်ခါ ထပ်ချိုးလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသည့် တီရှပ်အဖြူနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘောင်းဘီရှည်ကို လဲဝတ်လိုက်၏။ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးစီးသွားချိန်၌ ၇ နာရီ မထိုးခင်လေးပင် ရှိသေးပေသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မြို့ကြီးက စတင်နိုးထလာနေပြီဖြစ်ပြီး ယာဉ်အသွားအလာ အသံများက ခပ်သဲ့သဲ့ လွင့်ပျံ့လာခဲ့သည်။

'အာ... ဖန်ဖန်တို့ကော ဘာတွေများ လုပ်နေမလဲ မသိဘူး... အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး..'

'သူတို့များ အဲဒီအကြောင်းကို သတိထားမိသွားပြီလား မသိဘူး.....'

အခန်း ၄၇၉ပြီး၏။