အခန်း ၂၇၂

အခန်း ၂၇၂: အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် နယ်မြေ

တော်ဝင်စံအိမ်တွင် ရေအလား ကြည်လင်သောလရောင်အောက်၌...ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်အိုးများမှာအနက် အများစုမှာ ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး ခွက်များထဲရှိ ကြည်လင်သော အရက်က အထက်ရှိ လကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ညင်သာသိမ်မွေ့သော ငွေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ညလေက ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး ရွှမ်ဟွမ်စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း၏ မြူခိုးများကို သယ်ဆောင်လာကာ ဝိုင်၏ မွှေးကြိုင်သောရနံ့နှင့် ယှက်နွယ်ပြီး နှလုံးသားနှင့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို လန်းဆန်းစေသည်။ကျန်းချီလီက သူ၏ခွက်ထဲမှ ဝိုင်အရက် သောက်တော့မည့် အချိန်တွင် စူးချန်ကဲ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှု လေထုထဲတွင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားပေ၏။"ခုဏက ငါ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ခံယူနေတုန်းက... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ ထိပ်က မြင်ကွင်းကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်..."ထိုစကားများကြောင့် ဝမ်တန်၏ ဝိုင်အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်သည်လည်း အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏သိုင်းပညာတာအို ကောင်းကင်ဘုံမျက်လုံးအတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်တန်း အလိုအလျောက် လင်းလက်သွားသည်။"ဘာ..."ကျန်းချီလီက သူ၏ဝိုင်အရက်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပေ၏။"အစ်ကိုစူး... မင်းက ခုဏက အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်း ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ခံယူနေတာလေ... အဲ့ဒါတောင်မှ မင်းက ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ ထိပ်ကို ကြည့်ဖို့ အာရုံစိုက်နိုင်သေးတာလား... အဲ့ဒါက ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်ရဲ့ ကိုယ်ပွားခန္ဓာကိုယ်လေ..."သို့သော် ဝမ်တန်က ပို၍အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို ဖမ်းဆုပ်မိပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းသည်။"အစ်ကိုစူး... မင်း ဆိုလိုတာက... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ ထိပ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."စူးချန်ကဲက သူ၏ခွက်ထဲရှိ ကျန်နေသော ဝိုင်အရက်ကို ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်က နက်ရှိုင်းနေကာ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ခံယူနေစဉ် အခိုက်အတန့်က သူ ခံစားခဲ့ရသော နက်နဲသည့် ခံစားချက်ကို ပြန်လည်၍ စဉ်းစားနေပုံရသည်။"ကပ်ဘေးဒုက္ခရဲ့ အဆုံးမှာ... မူလအစကို ပြန်သွားသော အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ငါ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို သတ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဟင်းလင်းပြင် မဟာတာအိုက အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ပဲ့တင်ထပ်မှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့တယ်... အဲ့ဒီအချိန်အခိုက်အတန့်မှာ... ငါ့ရဲ့ ခံစားသိမြင်မှုက ရွှမ်ဟွမ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ တူညီတဲ့ ကြိမ်နှုန်းတစ်ခုတည်းမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပုံရပြီးတော့ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ ဥပဒေသ ကြိုးမျှင်တွေအတိုင်း အထက်အထိ လိုက်သွားခဲ့တယ်..."သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။သူက အချိန်တခဏကြာရပ်တန့်ပြီး ညကောင်းကင်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည့်အလားပင်။"ငါ ခုနစ်ဆယ့်တစ်ခုမြောက် အထပ်... ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုမြောက်အထပ်ကနေ ကိုးဆယ့်ကိုးခုမြောက်အထပ်အထိ အရာအားလုံးကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်...""ပြီးတော့ရော..."ကျန်းချီလီက မနေနိုင်တော့ဘဲ ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလေ၏။"ပြီးတော့..."စူးချန်ကဲ၏မျက်လုံး အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။"ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းလှေကားရဲ့ ထိပ်ကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်..."သူက သူ၏ဝိုင်အရက်ခွက်ကိုချပြီး သူ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကျောက်စားပွဲကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ မီးခိုးရောင် ဟင်းလင်းပြင်တာအို စည်းချက်တစ်စက ရေအလား လှိုင်းထသွားပြီး သူတို့သုံးဦးအကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အလင်းနှင့်အရိပ်တို့၏ မှုန်ဝါးသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပေ၏။ထိုပုံရိပ်ယောင်သည် အလွန်​ဝေဝါးနေပြီး အဆုံးမရှိသော အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်၍ မြင်နေရသည့်အလား ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာက ကျန်းချီလီနှင့် ဝမ်တန်တို့၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များကို ကျဥ်းမြောင်းသွားစေရန် လုံလောက်သည်။ထိုပုံရိပ်ယောင်ရှိ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကား၏ထိပ်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံပျံသန်းခြင်း စင်မြင့်သို့ ဦးတည်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ နောက်ဆုံးအထပ်များမှာ သူတို့၏မိသားစုမှတ်တမ်းများမှ သူတို့ သိထားသည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသောပြီး အင်မော်တယ် အလင်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြင်ကွင်း မဟုတ်ပေ။ထိုအစား ထိုအရာက ပြိုကျပျက်စီးနေခဲ့သည်။မဟုတ်ပေ... ဤသည်က ပြိုကျပျက်စီးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။စူးချန်ကဲက သူ၏လက်ချောင်းထိပ်ကို တောက်လိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင်သည် အနည်းငယ် ကြီးလာပြီး ပို၍ရှင်းလင်းသော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဖော်ပြလာခဲ့သည်။ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကား၏ထိပ်ရှိ လှေကားထစ်များသည် အက်ကွဲနေခြင်း သို့မဟုတ် ပြိုကျပျက်စီးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အမှန်အားဖြင့် ထိုလှေကားထစ်များသည် ပို၍မြင့်မားသော အတိုင်းအတာ ရှိသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုခုကြောင့် အထက်မှနေ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝါးမျိုခြင်းခံနေရပုံရသည်။လှေကားထစ်များ၏အစွန်းများသည် အရည်ပျော်နေသော နှင်းများအလား ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ပို၍ရှေးကျကာ ပို၍တောက်ပသည့် အလင်းစက်ဝန်းတစ်ခုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပျော်ဝင်နေသည်။ထိုအလင်းစက်ဝန်းသည် အင်မော်တယ်ရှေးဟောင်းခေတ်ကို ကျော်လွန်သော တာအိုစည်းချက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး အောက်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့နေကာ ထိုအရာ၏လမ်းကြောင်းရှိ အရာအားလုံးကို နှေးကွေးသော်လည်း တားဆီး၍မရနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါင်းစပ်နေပေ၏။"ဒါက..."ဝမ်တန်၏ သိုင်းပညာတာအို ကောင်းကင်ဘုံမျက်လုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မြင့်တက်လာပြီး ထိုအလင်းစက်ဝန်း၏ အနှစ်သာရကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ဤသည်က တောက်လောင်နေသော နေမင်းတစ်စင်းကို သူ စူးစိုက်၍ကြည့်နေရသည့်အလားပင်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ ချက်ချင်းအကြည့်လွှဲလိုက်ရသည်။"ဝါးမျိုခံနေရတာလား...""တိတိကျကျ ပြောရရင် ဖုံးလွှမ်းခံနေရတာပဲ..."စူးချန်ကဲက သူ၏လက်ချောင်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။သူသည် ဝမ်တန်နှင့် ကျန်းချီလီတို့ကို ယုံကြည်ပြီး ဤသည်မှာ အမှန်အားဖြင့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဤနှုန်းတိုင်း ဆက်သွားပါက သူတို့သည် အနှေးနှင့်အမြန် သိလာကြမည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။ကျန်းချီလီက တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး သူ၏လေသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။"အစ်ကိုစူး မင်း ဆိုလိုတာက... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းလှေကားက တိုလာတယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."သူ၏မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်စားပွဲဘေးတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေကာ သူ၏အနီရောင် ဆံပင်များက ညလေညှင်းထဲတွင် အနည်းငယ် လူးလွန့်နေသည်။"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ဘယ်လောက်ကြာကြာ တည်ရှိခဲ့တာလဲ... ငါတို့ကျန်းမိသားစုရဲ့ သမိုင်း မှတ်တမ်းတွေအရ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက အခုချိန်ထိ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းလှေကားက အမြဲတမ်း အဆင့်သုံးဆယ့်သုံးဆင့်နဲ့ လှေကားထစ်ကိုးဆယ့်ကိုးထစ် ရှိခဲ့တာ... အဲ့ဒါက ထာဝရ ဖြစ်ပြီး မပြောင်းလဲဘူး... အဲ့ဒါက တိုလာတယ်ဆိုတာ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး..."သူက ရပ်တန့်ပြီး ဝမ်တန်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။"အစ်ကိုဝမ်... မင်းရဲ့ ဝမ်မိသားစုသမိုင်းမှာ အဲ့ဒီလိုမှတ်တမ်းတွေ ရှိလား..."ဝမ်တန်က သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောဆိုသည်။"မရှိဘူး... အဲ့ဒါတင် မကဘူး... ငါတို့ ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးတွေက ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ အချိန်ဟင်းလင်းပြင် အမှတ်အသားကို ခြေရာခံဖို့ လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်တွေကိုတောင် အသုံးပြုခဲ့ဖူးတယ်... သူတို့ရဲ့ ကောက်ချက်ကတော့ ဒီလှေကားက အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်းခေတ်နဲ့ သက်တမ်းတူတယ်... အဲ့ဒါက အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်တဲ့ ဥပဒေသတွေရဲ့ သရုပ်သကန်ထင်ဟပ်လာမှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီးတော့ ထာဝရမပြောင်းလဲနိုင်ဘူး..."သူက တခဏခန့် ရပ်လိုက်ပြီး စူးချန်ကဲကို မော့ကြည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုစူး မြင်ခဲ့တာက ပုံရိပ်ယောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး... အဲ့ဒီ အလင်းစက်ဝန်းက တာအိုစည်းချက်ရဲ့ အဆင့်က... ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာတာအို ကောင်းကင်ဘုံမျက်လုံးတောင် အဲ့ဒါကို တိုက်ရိုက် မကြည့်နိုင်ဘူး... တကယ်လို့ အစ်ကိုစူး ပြောသလို ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ ထိပ်ကို တစ်ခုခု ဖုံးလွှမ်းနေတယ် ဆိုရင်တော့..."သူက ဆက်မပြောတော့သော်လည်း ကျန်းချီလီက သူ၏မပြောရသေးသော စကားများကို နားလည်ပြီး ဖြစ်သည်။"ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ငါတို့ မိသားစုတွေမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အရင်က အရာတွေအားလုံးနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားနေပြီ..."ကျန်းချီလီ၏ အသံက တိုးညှင်းနေပြီး သူ၏ပုံမှန် ပေါ့ပေါ့ဆဆ အတွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထပ်မံ၍ ပြောဆိုသည်။"ဟုတ်တယ်... ဒီအထပ်မှာ ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်း သေမျိုး လောကကတောင် ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အရာပဲ..."သူက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပြီး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်၏။"အစ်ကိုဝမ်... မင်း ခုလေးတင် ပြောတာက... ဒါက သီးခြား ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ရင်ရော... တကယ်လို့ ဒီအခြေအနေက နှစ်ဆယ့်တစ်ခုမြောက်အထပ်မှာ သာမက ထိပ်မှာပါ ဖြစ်နေရင်...""တကယ်လို့ လှေကားထိပ်မှာ ဖုံးလွှမ်းခံနေရပြီး ဝါးမျိုခံနေရတာက သေမျိုးလောကတစ်ခု မဟုတ်ရင်တော့..."ဝမ်တန်က ဖြည်းညှင်းစွာ စကားဆက်လိုက်ရာ သူာစကားလုံးတိုင်းက ကြီးမားသော တွေးတောဆင်ခြင်မှုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။"အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် နယ်မြေလား..."ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ညလေညှင်းပင်လျှင် အချိန်တခဏကြာမျှ အေးခဲသွားပုံရသည်။ကျန်းချီလီက သူ၏ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း သူ၏လည်ချောင်းက ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ဝမ်တန်ကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် စူးချန်ကဲကို ကြည့်ကာ သူ၏အကြည့်က သူတို့နှစ်ဦးအကြား ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် သူ၏ပေါင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်၏။"အစ်ကိုဝမ်... မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က... မင်း တကယ့်ကို တွေးရဲတာပဲ..."သူ၏အသံက အက်ရှသွားကာ တုန်လှုပ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ရောနှောနေသော တုန်ယင်မှုကို သူ ဖိနှိပ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။"အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် နယ်မြေလား... အဲ့ဒါက အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်းခေတ် အဆုံးသတ်မှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီးတော့ အဆုံးမရှိတဲ့ အချိန်ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းလေထန်မှုထဲကို ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံလိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲ့ဒါက ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ ထိပ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာနိုင်မှာလဲ..."ဝမ်တန်က ပြန်မဖြေခဲ့ဘဲ စူးချန်ကဲကိုသာ ကြည့်နေသည်။စူးချန်ကဲက သူ၏ဝိုင်အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ညင်သာစွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ချီးကျူးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။'ဒီကောင်လေးက တော်တော် ထက်မြက်တာပဲ...'"မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်...'စူးချန်ကဲက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ဤစကားများက ဝမ်တန်၏ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကောက်ချက်ကို အတည်ပြုလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။ကျန်းချီလီက လုံးဝမှင်တက်သွားပြီး ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်သို့ နောက်ပြန်လဲကျသွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။"အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် နယ်မြေ... တကယ်လို့ အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ အင်မော်တယ် နယ်မြေရဲ့ အပိုင်းအစ တစ်ခုကို ကြားဖြတ် ယူဆောင်ထားတာ ဆိုရင်... ဘုရားရေ... ငါတို့ အစစ်အမှန် အင်မော်တယ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မှာ မဟုတ်လား...""အဲ့ဒီလို ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး... ဥပဒေသတွေက အဲ့ဒါကို ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."စူးချန်ကဲက ပြောဆိုသည်။ သူက မိုးကောင်းကင်ယံကို တည်ငြိမ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ခံယူနေစဉ်တွင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားက ကောင်းကင်တာအို၏စွမ်းအားအား ဖယ်ထုတ်နေသည်ကို သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုလှေကား၏ဥပဒေသများက သူ့ကို ကူညီနေပုံရသည်။ဤသည်က သူ့ကို ဖရိုဖရဲ ဧရာမ တံခါးကြီးအတွင်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူနှင့် တူညီသည့် ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်၍ စဉ်းစားမိစေခဲ့သည်။'ကိစ္စတွေက ပိုပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာပုံရတယ်...'"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့...""အရမ်း အလွန်အကျွံဖြစ်နေတဲ့ တည်ရှိမှုတွေ မရှိသရွေ့... ငါတို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက် ကြောက်စရာ ဘာမှ မရှိဘူး...""အင်မော်တယ် နယ်မြေ ဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... အင်မော်တယ် နယ်မြေက ပါရမီရှင်တွေက ကောလာဟလတွေထဲကလို ကြမ်းတမ်းလား ဆိုတာ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေတာ..."ကျန်းချီလီက ရုတ်တရက် နောက်တစ်ကြိမ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ့ထံတွင် အကြောက်တရား အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ကြိုးစားကြည့်ချင်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု သာ ရှိတော့သည်။သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ဝိုင်အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်၏။"ဟား ဟား ဟား... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သုံးယောက် အတူတူ ရှိနေသရွေ့ အဲ့ဒါက အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် နယ်မြေ ဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့ အဲ့ဒီကို အတားအဆီးမရှိ ဖြတ်သန်းပြီး လျှောက်လှမ်းသွားမယ်... ငါတို့က ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... လာပါ... အစ်ကိုစူး... အစ်ကိုဝမ်... ဒီခွက်ကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်ကြစို့... ရှေ့ကလမ်းမှာ ဓားတောင် မီးပင်လယ် အင်မော်တယ် နန်းတော် ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားခန်းမဆောင် ဘာပဲ ဖြစ်နေပါစေ... ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေ တသားတည်း ဖြစ်နေရင် ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ..."