အခန်း ၂၇၇

အခန်း ၂၇၇: ဘာဂျူနီယာညီမလေးလဲ... သူက ဘယ်သူလဲ...

ဘိုးဘေးနဂါးသည် ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏နဂါးမျက်လုံးများအတွင်း၌ တွေဝေမှုအရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။"အင်း... အဲ့ဒါကလည်း သိပ်တော့ မမှန်သေးဘူး...""ဖရိုဖရဲ ခန်းမထဲက အဘိုးအိုတွေလည်း အဲ့ဒါကို ခံစားမိလောက်တယ်..."ရှေးဟောင်း ပုံရိပ်ယောင်များနှင့် သူကဲ့သို့ပင် 'ရွှေခေတ်' ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ရှေးဟောင်း မွန်းစတားကြီးများကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပေ၏။"ဟူး..."သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ကြာပန်းစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲချလိုက်ကာ သူ၏နဂါးမျက်လုံးများအတွင်း၌ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည့် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။"ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဖြစ်လာမယ့်အတိုင်းပဲ ငါက အလိုက်သင့် စီးမျောလိုက်တော့မယ်...""အဲ့ဒီတုန်းက မိတ်ဆွေဟောင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက... တကယ်ပဲ မှန်ကန်ခဲ့တာလား..."သူသည် အင်မော်တယ်နန်းတော် အမိုးခုံး၏ အပြင်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေဆီသို့ ငေးမောကြည့်လိုက်ရာ အချိန်၏မြစ်ရှည်ကြီးကို ထိုးဖောက်ပြီး မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလားပင်။"အနာဂတ်မှာ... အချိုးအကွေ့တစ်ခု တကယ်ကြီး ရှိနေတာလား..."သူ၏တီးတိုးရေရွတ်သံများ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းလာသည်နှင့်အမျှ ခရမ်းရောင်နှင့်ရွှေရောင် ရောယှက်နေသော သေးငယ်သည့် နဂါးခန္ဓာကိုယ်လေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးကာ ကြည်လင်လာတော့သည်။နောက်ဆုံးတွင် အင်မော်တယ်နန်းတော်တစ်ခုလုံးနှင့်အတူ သူသည် လှိုင်းထနေသော စိတ်ဝိညာဉ် မြူခိုးများအတွင်းသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကာ မည်သည့်အချိန်ကမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလားပင်။သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေ အတွင်း၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။နှစ်ရက်အကြာ၌....မဟာချန်တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ တော်ဝင်နန်းတော်၏ ပင်မဂိတ်တံခါး အပြင်ဘက်တွင်...အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပန်းရောင်တိမ်တိုက်အလင်းတန်းများ ဖြာကျနေပေ၏။ဧကရာဇ်ကျောက်ယန်သည် နန်းတွင်းအရာရှိများကို ဦးဆောင်၍ နန်းတော်ဂိတ်တံခါးများ၏ အပြင်ဘက်တွင် တည်ကြည်လေးနက်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ယနေ့သည် အင်မော်တယ်သခင်များ ခရီးထွက်ခွာမည့်နေ့ပင်။ကျောက်ယန်သည် တည်ကြည်လေးနက်သော အနက်ရောင် အခမ်းအနားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုလဲဆယ့်နှစ်လုံး ပါဝင်သော ဧကရာဇ်သရဖူကို ဆောင်းထားကာ ဧကရာဇ်ဓားကို ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် ယခင်ကထက် များစွာပို၍ တရားဝင်ဆန်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားလေ၏။သူ၏နောက်တွင် အကောင်းဆုံး ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကြသော နန်းတွင်းအရာရှိများ ရှိနေပြီး အဝေးတွင်မူ အလိုအလျောက် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသော တော်ဝင်မြို့တော်မှ မရေမတွက်နိုင်သည့် ပြည်သူပြည်သားများ ရှိနေကြသည်။နန်းတော်ဂိတ်တံခါးမှစ၍ လမ်းမရှည်ကြီး၏ အဆုံးတိုင်အောင် ထူထပ်သိပ်သည်းသော လူအုပ်ကြီးသည် ဒူးထောက်နေကြ၏။သူတို့သည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နေကြသည် သို့မဟုတ် တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေကြသည် သို့မဟုတ် သူတို့၏ လက်ဝါးများကို ပူးကပ်ကာ ရွတ်ဆိုဆုတောင်းနေကြသည်။လူတိုင်း၏မျက်လုံးများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသော နန်းတော်ဂိတ်တံခါးများပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး တော်ဝင်စံအိမ်ဘက်မှ ဤနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော ပုံရိပ်လေးခုကို ကြည့်နေကြသည်။ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အညစ်အကြေး ကင်းစင်ကာ သန့်စင်နေသည်။နေရောင်ခြည်များ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏နံဘေးပတ်လည်တွင် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်းစက်ဝန်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ထိုပုံရိပ်ကို သေမျိုးလောကသို့ ဆင်းသက်လာသော အင်မော်တယ်တစ်ပါးအလား ပို၍ပင် လောကီနှင့် ကင်းကွာပြီး လွင့်မျောနေပုံရစေသည်။သူ၏နောက်တွင် မီးတောက်အလား ဆံပင်ရှိပြီး ထင်ပေါ်သော ကျန်းချီလီ၊ အေးစက်ကာ နက်ရှိုင်းပြီး လျှပ်စီးအလား မျက်လုံးများရှိသော ဝမ်တန်နှင့် နှင်းကဲ့သို့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လမင်းအလား အေးစက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော နင်ဖူယောင်တို့သည် စီတန်း၍ လိုက်ပါလာကြ၏။သူတို့လေးဦးသည် ထွက်ခွာသွားခြင်းထက် သာမန် လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။သို့သော် မြို့သူမြို့သားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤမြင်ကွင်းသည် မိုးကောင်းကင်ကို ကင်းလှည့်နေသော နတ်ဘုရားများအလား တည်ကြည်လေးနက်နေပေ၏။ကျောက်ယန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပုံရိပ်လေးခု နန်းတော်ဂိတ်တံခါးများမှ ထွက်လာသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဒူးထောက်လိုက်ကာ သူ၏နဖူးဖြင့် အေးစက်သော ကျောက်ပြာခင်းလမ်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်လိုက်သည်။"မဟာချန် မင်းဆက်ရဲ့ သုံးဆယ့်ခုနစ်ဆက်မြောက် ဧကရာဇ် ကျောက်ယန်က နန်းတွင်းအရာရှိတွေနဲ့ ပြည်သူပြည်သားတွေကို ဦးဆောင်ပြီးတော့ အင်မော်တယ်သခင်တွေကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."သူ၏အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး တုန်ယင်နေကာ စိတ်နှလုံးသားထဲမှ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုနှင့် အကြောက်တရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။"အင်မော်တယ်သခင်တွေကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်..."နန်းတွင်းအရာရှိများက တပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသံများက တောင်ပြိုရေလျှံသည့်အလား တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။"အင်မော်တယ်သခင်တွေကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်..."လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများသည် တပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး အသံလှိုင်းများသည် ပို၍ပို၍ မြင့်တက်လာကာ တော်ဝင်မြို့တော် အထက်ရှိ တိမ်တိုက်များကို အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။လူတချို့သည် အင်မော်တယ်သခင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အော်ဟစ်ချီးမွမ်းကြကာ တချို့သည် အင်မော်တယ်သခင်များ ဂရုစိုက်ရန် အော်ဟစ်ပြောဆိုကြ၏။ လူအများစုကမူ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နေကြပြီး ဤလောကနှင့် ကင်းကွာသော ကျေးဇူးတရားကို မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းရန် သူတို့၏သွေးမျိုးဆက်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုမှတ်သားနေကြသည်။စူးချန်ကဲသည် ရပ်တန့်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ ဧကရာဇ်ကို သာမာန်ကာလျှံကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် သူတို့လေးဦးသည် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး အလင်းတန်းလေးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကား ၏ ပို၍မြင့်မားသော အထပ်များဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြ၏။ သူတို့သည် တော်ဝင်မြို့တော်အထက်ရှိ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ပြာကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်တွင် ဦးညွှတ်နေသော ပြည်သူများသည် အချိန်ကြာမြင့်သွားသည့်တိုင် ထမလာခဲ့ကြချေ။ထိုအလင်းတန်းလေးခု မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏ အဆုံးသတ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်ရောက်မှသာ ဧကရာဇ်သည် မိန်းမစိုးအိုကြီး၏ အကူအညီဖြင့် တုန်ယင်စွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။သူသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာရသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်၏။"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပါ...""ဒီနေ့ကစပြီး မဟာချန်မင်းဆက်က အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အင်မော်တယ်သခင်ရဲ့ အသက်ရှည်ကျန်းမာစေမယ့် ကျောက်စာတိုင်ကို ကိုးကွယ်ဖို့အတွက် တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ အင်မော်တယ်သခင် ဗိမာန်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရမယ်... အနာဂတ် ဧကရာဇ်တွေက နှစ်စဉ်မပျက်မကွက် ပူဇော်ပသပြီးတော့ ကိုးကွယ်ကြရမယ်...""မဟာချန်က အင်မော်တယ်သခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားပေါ်တွင်...အလင်းတန်းလေးခုက အထက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။နှစ်ဆယ့်တစ်ဆင့်မြောက်အထပ်၊ နှစ်ဆယ့်နှစ်ဆင့်မြောက်အထပ်၊ နှစ်ဆယ့်သုံးဆင့်မြောက်အထပ်...အထပ်တိုင်းရှိ ဖိအားများသည် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်လာသော်လည်း လက်ရှိ စူးချန်ကဲအတွက်မူ ဤသည်က သာမန်လေပြေလေညှင်းလေးတစ်ခုအလားဖြစ်နေပြီး ပြောပလောက်သည့် အရာ မဟုတ်ချေ။သူသည် အထပ်တိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မဟာတာအို၏အရှိန်အဝါကို ခံစားသိရှိရန် အာရုံလွှဲထားနိုင်စွမ်းပင် ရှိနေပြီး သူ၏ ကောင်းကင်ဆန့်ကျင် နားလည်နိုင်စွမ်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ အသက်ဝင်လာကာ အမျိုးမျိုးသော တာအိုများအပေါ် နက်နဲသိမ်မွေ့သည့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို စုဆောင်းနေခဲ့သည်။သို့သော် သူ၏နောက်ရှိ လူသုံးဦးအတွက် တဖြည်းဖြည်း ခက်ခဲလာကြောင်း တွေ့ရှိလာရသည်။နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ဆင့်မြောက်အထပ်...နင်ဖူယောင်သည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေပေ၏။ဤအထပ်တွင် အလွန်ထက်ရှသော ဓားတာအိုဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဤသည်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မပျက်စီးနိုင်သော ဓားခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ထိုဓားတာအို ဖိအားသည် မရေမတွက်နိုင်သော မမြင်နိုင်သည့် ထက်ရှသော ဓားများအလား သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ဤသည်မှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သလို သန့်စင်ခြင်း ပုံစံတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေ၏။သူမသည် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ဆင့်မြောက်အထပ်ရှိ စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် မဝေးလှသော နေရာရှိ ရိုးရှင်းသည့် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် စူးစိုက်၍ ကျရောက်နေသည်။ထိုကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် အလွန်ရှေးကျသော ဓားရာတစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။ထိုဓားရာသည် အဆုံးမရှိသော နှစ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခံစားခဲ့ရသော်လည်း ထိုအရာ၏ ထက်ရှမှုသည် အပြည့်အဝ ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး ဓားစိတ်ဆန္ဒသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်နေပေ၏။အဝေးမှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် နင်ဖူယောင်သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မပျက်စီးနိုင်သော ဓားခန္ဓာကိုယ်သည် အရူးအမူး ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအရာ၏ မူလအစတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ပဲ့တင်ထပ်မှုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့်အလားပင်။"စီနီယာအစ်ကို..."သူမက တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။စူးချန်ကဲသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။သူ၏ အကြည့်သည် ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ ဓားရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ဖိအားကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော နင်ဖူယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"ဒီဓားနည်းစနစ်က မင်းရဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဓားခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်... ဒီနေရာမှာပဲ အဲ့ဒါကို လေ့လာဆင်ခြင်ပြီးတော့ အတင်းအကြပ် မလုပ်နဲ့..."သူသည် လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်ရာ ဖရိုဖရဲ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် နင်ဖူယောင်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကာကွယ်ရေး စည်းတံဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။"တကယ်လို့ အန္တရာယ်ရှိလာရင် ဒီစည်းတံဆိပ်က မင်းကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်..."နင်ဖူယောင်၏ စိတ်နှလုံးသား နွေးထွေးသွားပြီး သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို..."စူးချန်ကဲက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြပြီး အထက်သို့ ဆက်လက်၍ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။သုံးဆယ်ဆင့်မြောက်အထပ်....ကျန်းချီလီသည် ရပ်တန့်သွားပေ၏။ဤအထပ်တွင် မီးပြင်းဖိုတစ်ခု၏အလယ်ဗဟိုအလား ပူပြင်းနေသည်။ဟင်းလင်းပြင်သည် အလွန်သိပ်သည်းသော အစစ်အမှန်နေမင်း မီးတောက်၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မီးတောက်များ၏ အပူချိန်မှာ အလွန်မြင့်မားလွန်းသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသည်။သို့သော် နေမင်းနတ်ဘုရား ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကျန်းချီလီအတွက်မူ ဤသည်က ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုပင်။သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အစစ်အမှန်နေမင်း မီးတောက်သည် သူ၏နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်မှ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် သူ့ထံသို့ စီးဝင်လာကာ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးမျိုးဆက်ကို သန့်စင်ပေးနေသည်အား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပေ၏။"အစ်ကိုစူး... အစ်ကိုဝမ်... ကျွန်တော် ဆက်မသွားနိုင်တော့ဘူး..."သူသည် ဟန်ရေးပြကာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။"အစ်ကိုတို့ပဲ ဆက်သွားကြတော့... ကျွန်တော်ကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး ခံစားလိုက်တော့မယ်..."ဝမ်တန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ့ကို အာရုံစိုက်နေရန်ပင် အလုပ်မခံတော့ချေ။စူးချန်ကဲက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"ရည်မှန်းချက်တွေ အရမ်းမကြီးနဲ့... အလျင်စလို ရှေ့မဆက်နဲ့...""စိတ်မပူနဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့..."ကျန်းချီလီက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလေသည်။ "ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်... ဒီအထပ်မှာရှိတဲ့ အစစ်အမှန်နေမင်း မီးတောက်ရဲ့ မူလအစကို ကျွန်တော် မျိုချပြီးသွားတာနဲ့ ကျွန်တော် ထွက်သွားတဲ့အချိန်ကျရင် ကျွန်တော်ရဲ့ရှေ့မှာ ဘယ်သူက မီးနဲ့ ကစားရဲသေးလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."စူးချန်ကဲသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် အေးခဲတောင့်တင်းသွားသည်။သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသော စနစ်၏တာဝန်အသိပေးချက်က ရုတ်တရက် မြည်ဟီးလာသည်။[ဒင်...][နွေးထွေးသော စိတ်နှလုံးသားရှိသည့် စီနီယာအစ်ကိုကြီး စနစ်၏အရန်တာဝန် အသက်ဝင်လာပါပြီ...][တာဝန် အကြောင်းအရာ...ကံကြမ္မာ ဂျူနီယာညီမလေး လော့လီ အကျပ်အတည်း ကြုံနေရသည်...လော့လီသည် အမည်ဝှက်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း သူမ၏အမည်ရင်းမှာ လော့ကျဲရှန်းပင်... သူမသည် ယခင်အင်မော်တယ်နယ်မြေမှ လော့ အင်မော်တယ်ဘုရင်၏မျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး သွေးကြွေးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်.. သူမသည် တစ်ချိန်က ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပြန်လည်ကျင့်ကြံခဲ့ပေ၏... ဤဘဝတွင် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားမှာ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေရှိ ယောင်ချီအင်မော်တယ်နန်းတော် ၏ ခေတ်ပြိုင်ဆက်ခံသူပင်... သူမသည် မွေးရာပါ မြင့်မြတ်ခန္ဓာကိုယ် တာအိုသန္ဓေသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမ၏ပါရမီက သူမ၏ မျိုးဆက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်... သူမ၏အရှိန်အဝါသည် နှင်းခဲအလား အေးစက်ပြီး မွေးရာပါ မာန်မာနများ ရှိနေသည်...]စူးချန်ကဲ ဆွံ့အသွားသည်။ဒါက ဘာလဲ...ဂျူနီယာညီမလေး...ဘာ ဂျူနီယာညီမလေးလဲ...သူက ဘယ်သူလဲ...