အခန်း ၂၇၉

အခန်း ၂၇၉: မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ကယ်ခဲ့တာလဲ...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...စူးချန်ကဲသည် ထပ်မံ၍ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းမပြုတော့ဘဲ သူ၏ပုံရိပ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပို၍မြင့်မားသော အထပ်များဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။သုံးဆယ့်သုံးဆင့်မြောက်အထပ်၊ သုံးဆယ့်လေးဆင့်မြောက်အထပ်၊ သုံးဆယ့်ငါးဆင့်မြောက်အထပ်...အထပ်တိုင်းရှိ ဖိအားများသည် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်လာပြီး အထပ်တိုင်း၏တာအိုစည်းချက်များသည် ပို၍ပို၍လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ နက်နဲသိမ်မွေ့လာပေ၏။သို့သော် ယခုအချိန်၌ ဟင်းလင်းပြင်တာအိုထဲသို့ ခြေချထားပြီး ဖရိုဖရဲကြာပန်းစိမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ကာ မူလအစ တာအိုများစွာကို ကျွမ်းကျင်ထားသော စူးချန်ကဲအတွက်မူ ဤအရာများသည် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မဖြစ်စေတော့ချေ။သူ၏အရှိန် ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ကမ္ဘာအသင်္ချေနယ်မြေမှ ပါရမီရှင်များအတွက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းအလား ခက်ခဲသော ထိုစစ်ဆေးရေးနေရာများသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် ညီညာသော မြေပြင်အလား ဖြစ်နေပေ၏။လေးဆယ်ဆင့်မြောက်အထပ်...လေးဆယ့်ငါးဆင့်မြောက်အထပ်...လေးဆယ့်ကိုးဆင့်မြောက်အထပ်...ငါးဆယ်ဆင့်မြောက်အထပ်...သူ၏ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ဤသည်မှာ သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာရှိ မူလအစ အရှိန်အဝါသည် အလွန်အမင်း သိပ်သည်းနေသောကြောင့်ပင်။သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဖရိုဖရဲ ကြာပန်းစိမ်းပင်လျှင် ပျော်ရွှင်နေပြီး တောင့်တနေကာ ထိုအရာကို အမြန်ဆုံး စုပ်ယူရန် တိုက်တွန်းနေသည့်အလား ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်အထိ သိပ်သည်းလွန်းနေပေ၏။စူးချန်ကဲက သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သေချာစွာ အာရုံခံလိုက်သည်။ဖရိုဖရဲ၊ ဓားတာအို၊ ဟင်းလင်းပြင်၊ အခြေခံဒြပ်စင်ငါးပါး၊ ယင်နှင့်ယန်...သူ ထိတွေ့ခွင့် မရသေးသော မဟာတာအို ၏ မူလအစ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ပင်လျှင် ဤအထပ်၌ ပျံ့နှံ့ယှက်နွယ်နေပြီး အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မဟာတာအိုစက်ကွင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။[ကောင်းကင်ဆန့်ကျင် နားလည်နိုင်စွမ်းအရ ဖရိုဖရဲတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း +၀.၁%...+၀.၁%...+၀.၁%....][ကောင်းကင်ဆန့်ကျင် နားလည်နိုင်စွမ်းအရ အခြေခံဒြပ်စင်ငါးပါးတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း +၀.၁%...+၀.၁%...+၀.၁%....][ကောင်းကင်ဆန့်ကျင် နားလည်နိုင်စွမ်းအရ... ယင်နှင့်ယန်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း +၀.၁%...+၀.၁%...+၀.၁%....]"ဒီနေရာက... အရမ်းကောင်းတာပဲ..."စူးချန်ကဲ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းတောက်ပသွားသည်။ စနစ်၏တာဝန် မရှိလျှင်ပင် သူသည် ဤနေရာတွင် အချိန်တခဏကြာမျှ နေထိုင်ရန် စီစဉ်ထားပေ၏။သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ မူလအစတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်ပင်။စနစ်၏ဆုလာဘ်များသည် များပြားသော်လည်း အစစ်အမှန်စွမ်းအားသည် တာအိုအပေါ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နားလည်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်နိုင်မှုတို့မှသာ လာခြင်းဖြစ်သည်။ဤအရာကို အစကတည်းက သူ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းလှေကား၏ အခွင့်အရေးသည် ကျင့်ကြံဆင့်စွမ်းအားသက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ တာအိုပင်။ထို့ပြင် ဤနေရာသည် တာအိုအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်ရန်အတွက် အငြင်းပွားဖွယ် မရှိအောင် အကောင်းဆုံး နေရာပင်။သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ငါးဆယ်ဆင့်မြောက်အထပ်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တာအိုအရှိန်အဝါသည် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ အတွင်း၌ ရှေးဟောင်းမြို့တော်တစ်ခု၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။သူ ထိုနေရာအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ဤသည်မှာ အလွန်ရှေးကျသော မြို့တော်တစ်ခုပင်။ မြို့ရိုးများကို အမည်မသိ မီးခိုးရောင်ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ထိုအရာများ၏မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် အချိန်၏ တိုက်စားခံရမှု အမှတ်အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မတ်မတ်ရပ်တည်နေဆဲပင်။ ထို့ပြင် ထိုအရာများမှနေ၍ ခေတ်အဆက်ဆက်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း ပြိုလဲမသွားသည့် လေးလံမှု အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။မြို့တော်ဂိတ်တံခါးသည် ပွင့်နေပေ၏။ တံခါး၏ အထက်ပိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော စာလုံးတချို့ကို အလွန်ရှေးကျသည့် အင်မော်တယ် စာသားဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။ စူးချန်ကဲပင်လျှင် ထိုအရာများထဲမှ တစ်လုံးကိုသာ မသဲမကွဲ မှတ်မိနိုင်ခဲ့သည်။"လန်..."ချန်လန်အင်မော်တယ်မြို့တော်လား...သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို မြို့တော်အတွင်းသို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။နောက်တခဏတွင် သူ မှင်တက်သွားတော့သည်။မြို့တော်အတွင်း၌ သက်ရှိများစွာ၏အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။ဤသည်မှာ ပုံရိပ်ယောင်များ မဟုတ်သည့်အပြင် စိတ်ကူးယဉ် အရာများလည်း မဟုတ်ဘဲ အသွေးအသားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အစစ်အမှန် သက်ရှိများ၏ အရှိန်အဝါများပင်။ထို့ပြင် ဤသက်ရှိများ၏ အရှိန်အဝါများကို သူ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ဤသည်မှာ ကမ္ဘာအသင်္ချေနယ်မြေ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ လှိုင်းဂယက်များ မဟုတ်သည့်အပြင် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား လှိုင်းဂယက်များလည်း မဟုတ်ပေ။ ရွှမ်ဟွမ်နယ်မြေ ၏ နက်နဲသိမ်မွေ့ အဝါရောင်ချီ လှိုင်းဂယက်များလည်း မဟုတ်ချေ။ဤသည်က ပို၍ရှေးကျကာ ပို၍သန့်စင်ပြီး ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသည့် စွမ်းအားအရှိန်အဝါတစ်ရပ်ပင်။ဤသည်က တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ တခြားလားရာတစ်ခုမှ တခြားဥပဒေသစနစ်တစ်ခုအောက်ရှိ ကမ္ဘာတစ်ခုမှ လာသည့်အလားပင်။စူးချန်ကဲ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်သည် မြို့တော်ဂိတ်တံခါးကို ထိုးဖောက်ကာ မြို့တော်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။မြို့တော်အတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေသော ပုံရိပ်များ၊ မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည့် အဆောက်အအုံများနှင့် စျေးများ၊ ဝိုင်အရက်ဆိုင်များ၊ ကျင့်ကြံခြင်းနေရာများကိုပင် ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရကာ အရာအားလုံးသည် အသက်ဝင်နေသော အစစ်အမှန် ရှေးဟောင်း မြို့တော်တစ်ခုနှင့် တူညီနေပေ၏။သူ တွေးတောနေချိန်မှာပင်...နဝမမြောက်ငရဲ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာများမှ လာသည့်အလား အလွန်အေးစက်သော အသံတစ်သံသည် သတိပေးချက်မရှိဘဲ လောကကြီးထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။"ဒီပုရွက်ဆိတ်က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ...""ထွက်သွားစမ်း..."ထိုအသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင် တိုက်ရိုက်ပဲ့တင်ထပ်သွားပုံရပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဖိအားနှင့် အထင်သေးမှုတို့ ပါဝင်နေပေ၏။ ဤသည်မှာမြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးက နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ မဆင်မခြင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည့်အလားပင်။တခြားအစစ်အမှန် သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤအော်ဟစ်သံတစ်ချက်ကပင် သူတို့၏ တာအိုနှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားစေပြီး ဒူးထောက်ကာ အသနားခံစေရန် လုံလောက်သည်။စူးချန်ကဲက လှုပ်ရှားရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ထိုအချိန်မှာပင် ကျောက်စိမ်းအလား ချောမွတ်ပြီး သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်သည် နံဘေးဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိကျစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ထိုလက်သည် အေးစက်နေသော်လည်း ပါဝင်သော စွမ်းအားမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ်၏ ကိုယ်ပွားခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင် တာအိုနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ စူးချန်ကဲကိုပင် ဆွဲခေါ်နိုင်ကာ သူ၏ပုံရိပ်ကို ယိမ်းယိုင်သွားစေခဲ့သည်။နောက်တစ်ခဏတွင် ညင်သာသော်လည်း ခုခံ၍မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ့ကို ရစ်ပတ်သွားပြီး ထိုနေရာမှ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။သူ၏နားထဲတွင် လေတိုက်ခတ်သံများ မြည်ဟီးနေပြီး ရှုခင်းများသည် လျှင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားပေ၏။စူးချန်ကဲသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သော်လည်း ခုခံခြင်း မပြုခဲ့ချေ။သူသည် ထိုစွမ်းအား၏ အရည်အသွေးကို စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အေးစက်ပြီး သန့်စင်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတို့နှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စည်းချက်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး မွေးရာပါတာအို ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုခု၏ မူလအစ အရှိန်အဝါအလားပင်။စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...သူသည် ထိုလက်မှ သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားခွင့်ပြုလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းမြို့တော်နှင့် ဝေးကွာရာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားကာ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီး အလွှာများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မိုင်တစ်ရာခန့် ဝေးကွာသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ထိုလက်သည် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။စူးချန်ကဲသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွန့်ကျေနေသော သူ၏အင်္ကျီလက်များကို အလျင်စလိုမရှိဘဲ သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့ရှိ လူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်။သူမသည် ညလေညှင်းကြားတွင် အနည်းငယ် လူးလွန့်နေသော အောက်စွန်း၌ ငွေရောင်တိမ်တိုက်ပုံစံများ ဖျော့တော့စွာ ချယ်မှုန်းထားသည့် လမင်းအလား အဖြူရောင်ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ရိုးရှင်းသော ပိုးသားဖဲကြိုးတစ်ခုကို သူမ၏ ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်အောင် သွယ်လျသော သူမ၏ခါးကို ပေါ်လွင်စေပေ၏။သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်များသည် ခါးအထိ ရေတံခွန်တစ်ခုအလား ဖြာကျနေပြီး အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးတစ်ခုတည်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချည်နှောင်ထားကာ ဆံပင်အနည်းငယ်သည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သူမ၏လည်ပင်းဘေးတွင် လူးလွန့်နေသည်။သူမ၏မျက်နှာသည် ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လမင်းအလား အေးစက်နေပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများသည် မြူခိုးများ လွှမ်းခြုံထားသော အဝေးမှ တောင်တန်းများအလား ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကို ထင်ဟပ်နေသော အေးစက်သည့် ရေကန်တစ်ခုအလား နက်ရှိုင်းနေပေ၏။ သူမ၏အသားအရေသည် အဆီခဲအလား ဝင်းပနေပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများသည် ဆိုးဆေးမလိုဘဲ နီမြန်းနေသည်။လှတယ်... အရမ်းလှတယ်...ထိုအလှတရားမျိုးသည် နင်ဖူယောင်၏သန့်စင်ပြီး လောကနှင့် ကင်းကွာသော အလှမျိုး မဟုတ်သလို လျှိုရူယန်၏ တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ထုယိုယို၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲ လူများကို မိုင်တစ်ထောင်အကွာမှပင် ဝေးကွာစေသော အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သည့် အလှတရားတစ်ခု ဖြစ်ကာ လောကကြီးတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်တည်နေသော လနန်းတော်မှ နတ်မိမယ်တစ်ပါးအလားပင်။သိသာထင်ရှားဆုံးအရာမှာ သူမ၏အရှိန်အဝါပင်။ မဟာတာအို၏လမ်းကြောင်းများသည် သူမ၏ နံဘေးပတ်လည်တွင် ဝိုးတဝါး စီးဆင်းနေပြီး သူမနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေကာ သူမကိုယ်တိုင်သည် တာအို၏ လူဝင်စားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည့်အလား ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတို့နှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ဥပဒေသများနှင့် သဟဇာတဖြစ်နေသည်။မွေးရာပါ မြင့်မြတ်ခန္ဓာကိုယ် တာအိုသန္ဓေသား...စူးချန်ကဲက သူ၏စိတ်ထဲတွင် နားလည်သွားသည်။ဤသည်မှာ စနစ်၏တာဝန်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ဂျူနီယာညီမလေးအသစ် လော့ကျဲရှန်း ဖြစ်ပေမည်။ယောင်ချီ အင်မော်တယ် နန်းတော်၏ခေတ်ပြိုင် တက်လှမ်းသူဖြစ်ကာ လော့အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ မျိုးဆက်နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော ကျင့်ကြံသူပင်။ဤအချိန်တွင် နှင်းခဲအလား အေးစက်သော ဤနတ်မိမယ်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်ကွေးနေပြီး သူမ၏အေးစက်သော ရေကန်အလား မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား စူးစမ်းလေ့လာနေခဲ့သည်။ထိုအကြည့်တွင် စူးစမ်းမှု အရိပ်အယောင်၊ သံသယ အရိပ်အယောင်နှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။"အခြေအနေကို မသိဘဲနဲ့ ချန်လန်အင်မော်တယ်မြို့တော် ကို မဆင်မခြင် ချဉ်းကပ်သွားတယ်... ရှင်က ငါးဆယ်ဆင့်မြောက်အထပ်ကို ဘယ်လိုများ တက်လှမ်းလာတာလဲ..."သူမ၏အသံသည် စမ်းရေအလား အေးစက်နေပြီး လေသံသည် ညီညာပြန့်ပြူးနေသော်လည်း လောကီနှင့်ကင်းကွာသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ဤစကားကို ကြားသောအခါ စူးချန်ကဲသည် ဒေါသမထွက်ဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ တုံ့ပြန်မေးမြန်းလိုက်သည်။"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ကယ်ခဲ့တာလဲ..."ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လော့လီသည် အချိန်တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောဆိုသည်။"စူးမိသားစုအပေါ် ကျွန်မက ကျေးဇူးကြွေး ရှိနေတယ်... ဒါကြောင့် ရှင် သေသွားမှာကို ကျွန်မ လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."အမှန်အားဖြင့် လော့လီသည် စူးချန်ကဲကို ဖရိုဖရဲ ဧရာမတံခါးကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသူအဖြစ် မှတ်မိရုံသာမက သူသည် စူးမိသားစုမှ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း မသိသော်လည်း စူးမိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ခန့်မှန်းမိခဲ့ခြင်းပင်။"ရှင်က မွေးရာပါ ဖရိုဖရဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် အဲ့ဒါကို အပြည့်အဝ မကျွမ်းကျင်သေးဘူး... အကျိုးဆက်တွေကို မစဉ်းစားဘဲ ဒီလိုမျိုး မဆင်မခြင် ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ဒီတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းလှေကားရဲ့ အပြောင်းအလဲမှာ ရှင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်...""ဒီကနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘေးမှာပဲနေ... နားလည်လား..."