အခန်း ၅၀၃

အခန်း ၅၀၃ မိတ်ဆွေဟောင်း နှင့် ပြန်လည် တွေ့ဆုံခြင်း၊ ယခင် နှင့် မတူတော့သော အခြေအနေ

ထျန်းယွမ် က ပင်လယ်ရပ်ခြားတွင် တည်ရှိပြီး မည်မျှ ဝေးကွာကြောင်း ကျန်းချဲ့ အတိအကျ မသိရှိချေ။ အရှေ့ပင်လယ် ၏ အစွန်းဆုံး မြို့ကြီး ဖြစ်သော စိန့်ဟိုင်မြို့ မှဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ပင်လယ်ရေမိုင် တစ်သိန်းကျော် ဝေးကွာကြောင်း အခြားသူများ ပြောဆိုသည်ကိုသာ ကြားဖူးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လမ်းခရီး တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော နေရာ အမျိုးမျိုး ရှိပြီး သမုဒ္ဒရာ ရေနက်ပိုင်း တွင်လည်း ရှားပါး သားရဲကြီး များစွာ ၏ တားဆီးမှု များ ရှိနေသေးသည်။ လုံလောက်သော စွမ်းအား မရှိဘဲ ပင်လယ်ရေမိုင် တစ်သိန်းကျော် ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျီချန်တောက် ၏ စကား အရ အကွာအဝေး မှာ ပင်လယ်ရေမိုင် တစ်သိန်းကျော် မျှသာ မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းချဲ့ သိရှိလိုက်ရသည်။ ထျန်းယွမ် က အရှေ့ဘက် အစွန်းဆုံး နေရာတွင် တည်ရှိပြီး ထိုနေရာ သို့ ဖြတ်ကျော် သွားရန် ယွမ်ရှန်းအဆင့် စစ်မှန်သောသခင် တစ်ဦး ပင်လျှင် အချိန် တစ်လ နီးပါးခန့် ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ နှင့် ကျီချန်တောက် တို့ ခရီးစဉ် မှာ သာမန် ဖြတ်ကျော် သွားလာခြင်း မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ ကျီချန်တောက် က သူ့ကို အနက်ရောင်ရုံးတော် ဌာနခွဲ ဖြစ်သော ချင်းလုံဌာနခွဲ သို့ ခေါ်ဆောင် သွားရခြင်း ၏ အဓိက အကြောင်းရင်း မှာ ချင်းလုံဌာနခွဲ အတွင်းတွင် ရှေးဟောင်း နေရာရွှေ့ပြောင်း အစီအရင် တစ်ခု ပုန်းကွယ် နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာနန်းတော် က နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုပြင် မွမ်းမံ ခဲ့ပြီးနောက် အစောကြီး ကတည်းက အသုံးပြုနေပြီ ဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ရေမိုင် တစ်သိန်းခြောက်သောင်း ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော် သွားနိုင်ပေသည်။

ထျန်းယွမ် သို့ တိုက်ရိုက် မရောက်နိုင်သေးသော်လည်း အချိန် ထက်ဝက်ကျော် ကို သက်သာ စေရန် လုံလောက်ပေသည်။ သေချာသည်မှာ ဤမျှ ဝေးကွာသော နေရာရွှေ့ပြောင်း အစီအရင် က သေချာပေါက် ကြီးမားသော အဖိုးအခ ကို ပေးဆပ် ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ လူ တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ဆိုလျှင် ပြဿနာ မရှိဘဲ ယွမ်ချီကျောက်တုံး ထောင်ဂဏန်း မျှဖြင့် လုံလောက် သော်လည်း စစ်သည် သိန်းဂဏန်း ဆိုပါက ကုန်ကျစရိတ် က အလွန် ကြီးမား သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အင်ပါယာနန်းတော် မှ ထျန်းယွမ် သို့ စစ်တပ် စေလွှတ် သည်ဖြစ်စေ၊ ထျန်းယွမ် မှ စစ်တပ် များ ပြန်လည် ရောက်ရှိ လာသည် ဖြစ်စေ မရေမတွက် နိုင်သော အရင်းအမြစ် များကို ကုန်ကျ ခံရမည် ဖြစ်သည်။ အစစ်အမှန် အရေးကြီးသော အချိန် မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ လုံးဝ အသုံးပြုမည် မဟုတ်ချေ။ အတွေ့ရ အများဆုံး နည်းလမ်း မှာ သမုဒ္ဒရာ ဖြတ်ကျော် သင်္ဘောကြီး များကို အသုံးပြုကာ အချိန် တစ်နှစ်ကျော် ခန့် အကုန်ခံ၍ ပင်လယ်ပြင် ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ကုန်ကျစရိတ် မှာ ကျန်းချဲ့ နှင့် ကျီချန်တောက် တို့ အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ချေ။ ဤ ယွမ်ချီကျောက်တုံး များကို တမင်တကာ ချွေတာ နေမည် လည်း မဟုတ်ပေ။ သာမန် သိုင်းပညာရှင် များ အတွက် ယွမ်ချီကျောက်တုံး ထောင်ဂဏန်း ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ပမာဏ တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခုလက်ရှိ ကျန်းချဲ့ နှင့် ကျီချန်တောက် တို့ အတွက်မူ နွားကိုးကောင် မှ အမွှေးတစ်ပင် အလား အလွန် အသေးအဖွဲ သာ ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် ၏ စကား မှတစ်ဆင့် ထျန်းယွမ် ၏ ဇာစ်မြစ် ကို ကျန်းချဲ့ ယခုမှသာ သိရှိလိုက်ရသည်။ တိကျစွာ ပြောရလျှင် အယုံကြည်ရဆုံးသော ဇာစ်မြစ် ပင်ဖြစ်သည်။ ပြင်ပ လောက ၏ ကောလာဟလ များ အရ ထျန်းယွမ် ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မှ ဖြစ်တည်လာပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေ နှင့် မိစ္ဆာနယ်မြေ ကို ပိုင်းခြား ထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ လူသား မျိုးနွယ် ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခွင့် ရစေခဲ့သည် ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် ကျီချန်တောက် က ကျန်းချဲ့ ကို ပြောပြခဲ့သည်မှာ ရှေးဟောင်း ခေတ်ကာလ တွင် လောက ၏ အစစ်အမှန် အခြေအနေ မှာ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် က အင်အား ကြီးမားပြီး လူသား မျိုးနွယ် က အားနည်း ခဲ့သည်။ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် က လူသား များကို သွေးသား အစားအစာ အဖြစ် မွေးမြူထားပြီး လူသား မျိုးနွယ် မှာ အားနည်း လွန်းသဖြင့် ကျင့်ကြံရန် ပင် ခက်ခဲ ခဲ့သည်။ ကျွန် အဖြစ်သာ နေထိုင် ခဲ့ကြရသည်။

အချိန် မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည် မသိချေ။ လူသား မျိုးနွယ် အတွင်းမှ ခေတ်အဆက်ဆက် သော ထူးချွန် သူရဲကောင်း များ က စတင် ထမြောက်လာပြီး ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ် သို့ စတင် ဝင်ရောက် လာခဲ့ကြသည်။ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ကို ခုခံနိုင်သော အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းအား များကို ပိုင်ဆိုင်လာပြီးနောက် မှသာ လူသား မျိုးနွယ် ကို ဆက်လက် ရှင်သန် နိုင်စေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း တွင် ပထမဆုံးသော လောက နတ်ဘုရား တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာပြီး မိမိကိုယ်ကို စတေးကာ တစ်မျိုးနွယ်လုံး ၏ အင်အား နှင့် များပြားလှသော အရင်းအမြစ် များကို ကုန်ကျခံ၍ အကြမ်းဖျင်း အကျဆုံးသော ထျန်းယွမ် နတ်ခံတပ် ကြီးကို တည်ဆောက် ခဲ့သည်။ ထျန်းယွမ် ကို တည်ဆောက်ပြီး အချိန် ကစ၍ လူသား မျိုးနွယ် က မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ကို ခုခံနိုင်သော စွမ်းအား အစစ်အမှန် ကို ပိုင်ဆိုင် လာခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အပေါ်ယံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေ ရှိ မျိုးနွယ်စု တစ်ရာ ၏ အမွေအနှစ် များမှာ အလွန် ရှည်ကြာလှပြီး အချို့ ဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ အထိ ခြေရာခံ လိုက်၍ ရနိုင်ပေသည်။ အခြေခံ အုတ်မြစ် က အလွန် နက်ရှိုင်းလွန်းပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေ ၏ နယ်မြေ အကျယ်အဝန်း ကလည်း လူသား မျိုးနွယ် နေထိုင်ရာ ဝိညာဥ်နယ်မြေ ထက် အများကြီး ပို၍ ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းအပြင် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာအိုကြီး အချို့ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လူသား မျိုးနွယ် ကို ဖိနှိပ် ထားနိုင်ခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူသား မျိုးနွယ် တွင် ထူးချွန် သူရဲကောင်း များ ရှိသကဲ့သို့ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် တွင်လည်း ပါရမီရှင် များ အများအပြား ရှိကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲ များမှာ ရှေးခေတ် မှစ၍ ယခု အချိန်အထိ ဆက်လက် ဖြစ်ပွား နေခဲ့ပြီး နှစ်ဖက်စလုံး မှ သေဆုံးသွားသော မျိုးနွယ်ဝင် အရေအတွက် မှာ သန်းဆယ်ဂဏန်း မျှ မကချေ။

အန္တရာယ် အများဆုံး အချိန် မှာ တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် မတည်ထောင်မီ ကာလ များ ဖြစ်ပြီး အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်ကာလ ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။ ဆံခြည်တစ်မျှင် ကွာဟချက် လေးဖြင့် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် က ထျန်းယွမ် ကို ဖောက်ထွက်ကာ လူသား မျိုးနွယ် နယ်မြေ အတွင်းသို့ ကျူးကျော် ဝင်ရောက် လာနိုင်လုနီးပါး ပင်ဖြစ်သည်။

ထို အချိန်တွင် တာ့ကျိုး ထိုက်ကျူ ဧကရာဇ် က ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်တော် စွမ်းအား ဖြင့် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ကို တွန်းလှန် တိုက်ခိုက် ခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာ က နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်တည်း ဖြင့် မိစ္ဆာ များစွာ ကို မခုခံနိုင်ခဲ့ဘဲ ထျန်းယွမ် တွင် စစ်ပွဲ အတွင်း ကွယ်လွန် သွားခဲ့သည်။ ကိုယ်ကျိုးစွန့် ပူဇော်ကာ ထျန်းယွမ် ၏ စွမ်းအား ကို မြှင့်တင် ပေးခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသည် နှင့်အမျှ အင်ပါယာနန်းတော် တစ်ခုတည်း ကသာ ခွန်အား စိုက်ထုတ် နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဂိုဏ်း၊ ကွန်ဖြူးရှပ် ဂိုဏ်း တို့ ကလည်း ခွန်အား စိုက်ထုတ် နေကြသည်။ နတ်အဆင့် ဂိုဏ်း ဖြစ်သော ထျန်းကျန့်တောင် ဆိုလျှင် ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ကို ထျန်းယွမ် တွင် အစောင့်အကြပ် ထားရှိခဲ့သည်။ အစွမ်းထက်ဆုံးသော အင်အားစု တစ်ခု ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ဝမ်းနည်းစရာ က အချိန်များ ကုန်ဆုံး သွားသည် နှင့်အမျှ ကွန်ဖြူးရှပ် ဂိုဏ်း က ကျဆင်း သွားပြီး တာအိုဂိုဏ်း က နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကလည်း လက်ပိုက် ကြည့်နေရန် စတင် ခဲ့ကြရာ ယနေ့ အချိန်အထိ ထျန်းယွမ် တစ်ခုလုံး တွင် အင်ပါယာနန်းတော် နှင့် ထျန်းကျန့်တောင် ဟူသော အင်အားစု နှစ်ခု သာ ကျန်ရှိ တော့သည်။

ထိုအထဲတွင် သိုင်းလောက သိုင်းပညာရှင် များ၏ ထောက်ခံမှု များနှင့် စိန့်ဟိုင်မြို့ ကဲ့သို့သော အင်အားစု များ၏ အစွမ်းကုန် ကူညီမှု များ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အရင်ကလောက် မကောင်းတော့ချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာ အတွင်း အခြေအနေ က ပို၍ ဆိုးရွား လာစေခဲ့သည်။

ဤ နှစ်တစ်ရာ အချိန် အတွင်း တွင် ကျီချန်တောက် က ထျန်းယွမ် သို့ ကူညီရန် သွားရောက် ခဲ့ခြင်းမှာ ခုနစ်ကြိမ် ထက် မနည်း တော့ချေ။

"နတ်မင်းကြီး က တကယ်ကို မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထား ရှိတာပဲ"

ကျန်းချဲ့ က လက်ယှက်ကာ ဂါရဝပြု လိုက်ပြီး ရင်တွင်းမှ လေးစား ကြည်ညိုမှု များစွာ ဖြစ်ပေါ် လာခဲ့သည်။

ကျီချန်တောက် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။

"မြင့်မြတ်တဲ့ သူ တွေက ငါ မဟုတ်ပါဘူး ထျန်းကျန့်တောင် လို နတ်အဆင့် ဂိုဏ်း တွေ နဲ့ ထျန်းယွမ် ကို အသက်စွန့် သွားကြတဲ့ အင်ပါယာနန်းတော် က စစ်သည် တွေပါ ဆယ်နှစ် တစ်ကြိမ် အင်ပါယာနန်းတော် က စစ်တပ် တွေကို စေလွှတ်ပြီး ကူညီပေးတယ် ဒါပေမဲ့ အခု အချိန်အထိ တစ်သုတ် မှ ပြန်မလာနိုင်ကြသေးဘူး သူတို့ တွေက ပြင်ပ လောက စစ်မြေပြင် မှာ သေဆုံး သွားကြတယ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ နေရာမှာ အခြေချ နေထိုင် သွားကြတယ် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာကြတော့ဘူး"

ကျန်းချဲ့ က တိတ်ဆိတ် သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ခံစားချက် များစွာ ဖြစ်ပေါ် လာခဲ့သည်။ သူ က ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ် မျိုးကို မလုပ်နိုင်သော်လည်း ထျန်းယွမ် ရှိ စစ်သည် များ အပေါ် လေးစားမှု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ချေ။ အကယ်၍ ထျန်းယွမ် သို့ အသုတ်လိုက် ကူညီပေးနေသော စစ်တပ် များ သာ မရှိပါက ယနေ့ခေတ် လောက ကြီး ၏ ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက် များလည်း ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ တောင်ပိုင်း နယ်စပ် ပုန်ကန်မှု များ၊ ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ၏ ပုန်ကန်မှု များ ဆိုသည်မှာလည်း ဖြစ်ပေါ်လာမည် ပင် မဟုတ်ချေ။

"သွားကြစို့ အချိန်ကျပြီ"

ကျီချန်တောက် က ကျန်းချဲ့ ကို ခံစားချက် များ ဝင်နေရန် အချိန် အများကြီး မပေးခဲ့ချေ။ အစောပိုင်း က သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထျန်းယွမ် သို့ တကယ်တမ်း ရောက်ရှိ သွားသော အခါမှသာ ထို နေရာ၏ ခက်ခဲ ဆင်းရဲမှု များကို နားလည် သွားတော့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ နတ်မင်းကြီး ဖြစ်လာပြီး နောက်ပိုင်း ထျန်းယွမ် နတ်ခံတပ် ကို အစွမ်းကုန် ထောက်ပံ့ ပေးခဲ့သည်။ အရင်းအမြစ် အများအပြား ကို အကုန်ကျ ခံရုံသာမက လူ အများအပြား ကိုပါ သွားရောက် လေ့ကျင့်စေခဲ့သည်။ ထျန်းယွမ် မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက် လာနိုင်သူ တိုင်း က သိုင်းလောက ၏ သူရဲကောင်း များ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ဥပမာ အားဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ရှိ နတ်သံတမန် အချို့ ဆိုလျှင် အမှန်တကယ်တော့ အများစု က ထျန်းယွမ် တွင် လေ့ကျင့် ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးပါက အစစ်အမှန် ဖိအား ကို ဘယ်တော့မှ ခံစား သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအရာ မှာ လူမျိုးတုံး သေဆုံး ရမည့် ဖိအား မှ မြစ်ဖျားခံ လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး ၏ အရှေ့ဘက် ရှိ ပေတစ်ရာ ကျော် ကျယ်ဝန်းသော ရှေးဟောင်း နေရာရွှေ့ပြောင်း အစီအရင် အပေါ်တွင် ယွမ်ချီကျောက်တုံး များ ပြည့်နှက် နေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦး ဗဟိုချက် သို့ တက်လှမ်း သွားသည် နှင့် အလင်းတန်း များ စတင် လင်းလက် လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အလင်းတန်း ကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်လာတော့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦး သာမက နေရာရွှေ့ပြောင်း အစီအရင် တစ်ခုလုံး ကိုပါ လွှမ်းခြုံ သွားပြီး စူးရှသော အလင်းတန်း များ က ဆယ်ပေကျော် အထိပင် ပြန့်ထွက် သွားတော့သည်။

လေဟာနယ် ရေစီးကြောင်း များ အတွင်း ဖြတ်သန်း သွားရခြင်း က လူကို မူးဝေ အော့အန် စေရန် လုံလောက်ပြီ ဟု ကျန်းချဲ့ မူလက ထင်မှတ် ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ကိုယ်တိုင် နေရာရွှေ့ပြောင်း အစီအရင် ကို ကိုယ်တွေ့ ခံစား လိုက်ရသော အခါမှသာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန်လန် ပြီး အချိန် များ နောက်ပြန် ဆုတ်သွားသည့် အလား ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အရှေ့အနောက် တောင်မြောက် ကို လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် ရှိ စူးရှသော အလင်းတန်း များကိုသာ မြင်တွေ့ နေရသည်။ ထို မြင်ကွင်း ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချဲ့ က စိတ်အာရုံ ကို ချက်ချင်း စုစည်း လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကို ကာကွယ်ရန် ကိုယ်ပိုင် နတ်စွမ်းအင် များကို အလျင်အမြန် လှုံ့ဆော် လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာ ဖြင့် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက် နိုင်အောင် အသုံးပြု ထားသော နေရာရွှေ့ပြောင်း အစီအရင် က အားနည်းခြင်း မရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ထင်မှတ် မထားလောက်အောင် ချောမွေ့ နေပေသည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှ သာ ကြာမြင့် သွားသည့် အလား ပတ်ဝန်းကျင် တွင် အပြောင်းအလဲ များ ဖြစ်ပေါ် လာတော့သည်။ မျက်လုံး များကို ပြန်ဖွင့် လိုက်ချိန် တွင် ရှေ့မှောက် ၌ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်စိ တစ်ဆုံး တွင် ပြာလဲ့ နေသော အရောင်များ သာ ရှိပြီး ပြာလဲ့ နေသော ကောင်းကင် တွင် တိမ်တစ်လိပ် မျှ မရှိချေ။ ပြာလဲ့ နေသော ပင်လယ်ပြင် ကလည်း လေငြိမ် လှိုင်းသက် နေသည်။ ကျွန်း တစ်ကျွန်း ၏ ဗဟိုချက် တွင် ရောက်နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပေ။ တိကျစွာ ပြောရလျှင် ဤ နေရာ က ကျွန်း တစ်ကျွန်း အပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ရောက်ရှိ နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်း ၏ အပြင်ဘက် တွင် ပေတစ်ရာ ရှည်လျားသော သမုဒ္ဒရာ သင်္ဘောကြီး များ ဆိပ်ကမ်း တွင် ရပ်နား ထားသည်ကို ကျန်းချဲ့ မြင်တွေ့ လိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤ နေရာတွင် လူသူ အရောက်အပေါက် နည်းပါး လှသည်။ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့် လိုက်ရာ လူ တစ်ရာကျော် မျှသာ ရှိပေသည်။ သူ နှင့် ကျီချန်တောက် တို့ ရောက်ရှိ လာမှု ကလည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နေရာ တွင် ရှိနေသော လူတိုင်း ၏ အာရုံစိုက်မှု ကို ဆွဲဆောင် သွားပြီး စူးစမ်းသော အကြည့် များ ပြိုင်တူ ရောက်ရှိ လာကြသည်။

မကြာမီမှာပင် သာမန် မဟုတ်သော အရှိန်အဝါ အချို့ က အဝေးမှ လေဟာနယ် ကို ဖြတ်သန်း ရောက်ရှိ လာကြသည်။ သို့သော် ရောက်လာသူ များ အနက် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ကို ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် စိမ်းသက် နေခြင်း မရှိဘဲ အကြိမ် အနည်းငယ် တွေ့ဆုံ ဖူးသူ ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူ က အခြား သူ မဟုတ်ဘဲ ယခင်က သိုင်းလောက တိုက်ပွဲ တွင် ပါဝင် ယှဉ်ပြိုင် ခဲ့ဖူးသော ထျန်းကျန့်တောင် ၏ တိုက်ရိုက် တပည့် ဖြစ်သူ သိုင်းလောက ပြိုင်ပွဲ ၏ ထိပ်ဆုံး ငါးဦး စာရင်းဝင် ချန်ဖျင် ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သိုင်းလောက တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံး သွားပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ က လာရောက် ခြင်းလည်း မြန်ဆန် သလို ပျောက်ကွယ် သွားခြင်း လည်း မြန်ဆန် ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သိုင်းလောက တွင် သူ့အကြောင်း ကို ပြောဆိုသူ အနည်းငယ် သာ ရှိတော့သည်။

"ထျန်းကျန့်တောင် က ချန်ဖျင် ပါ နတ်မင်းကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ချန်ဖျင် က အဖြူရောင် ဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင် ထားပြီး ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ခုံးများ နှင့် ကြယ်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ ကျောတွင် ရှည်လျားသော ဓား တစ်လက် ကို လွယ်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မှ စူးရှသော အရှိန်အဝါ များ ထွက်ပေါ် နေသည်။ ကျီချန်တောက် ကို ခန္ဓာကိုယ် ကိုင်းညွတ် ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ အရိုအသေ ပေးနေစဉ် တစ်ချိန်တည်း မှာပင် ချန်ဖျင် က ကျီချန်တောက် ၏ ဘေးရှိ လူငယ် ကို သတိပြု မိသွားပြီး မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်း သွားတော့သည်။

"အစ်ကို ကျန်း ဖြစ်နေတာကိုး တကယ်ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ"

"တကယ် မတွေ့ရတာ ကြာပြီ အစ်ကို ချန်"

ချန်ဖျင် အပေါ် တွင် ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် မကောင်းသော ခံစားချက် မရှိချေ။ တစ်ဖက်လူ က သူ့အပေါ် ရင်းနှီး ဖော်ရွေ သဖြင့် သူ ကလည်း သဘာဝကျကျ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ဖြင့် ဆက်ဆံမည် မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်လေး သန်းနေသည်။

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး ငါ က ဒီတစ်ခေါက် ထျန်းယွမ် ကို သွားမလို့ လာခဲ့တာ မင်း လူလွှတ်ပြီး သွားအကြောင်းကြား လိုက်ပါဦး"

ကျီချန်တောက် က ယခင် အတိုင်း ပင် ခန့်ညား ထည်ဝါ လွန်းပြီး ဝမ်းသာ ဝမ်းနည်းမှု ကို အကဲခတ် ၍ မရနိုင်ချေ။

"နတ်မင်းကြီး ရဲ့ အမိန့် အတိုင်း လိုက်နာ ပါ့မယ်"

ကျီချန်တောက် က ဗဟိုချက် တွင် ထိုင်နေ သော်လည်း ထျန်းယွမ် တွင် သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်း က အနည်းငယ်မျှ မသေးငယ်ချေ။ အချိန် တစ်ခု ကြာတိုင်း ထျန်းယွမ် သို့ တစ်ကြိမ် လာရောက် လေ့ ရှိပြီး အကြိမ် တိုင်း တွင်လည်း အောင်ပွဲ ကြီး ခံကာ ပြန်လာ လေ့ ရှိသည်။

ယခုအခါ ထျန်းယွမ် မြို့ အတွင်းတွင် အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံး သူများ ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤ နေရာ တွင်လည်း ကျီချန်တောက် ၏ ပန်းချီကား များကို အမြဲတမ်း ချိတ်ဆွဲ ထားလေ့ ရှိရာ သူ က ကျီချန်တောက် ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်မိ နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျကျ အရိုအသေ ပေးကာ လေးစားမှု ကို ပြသလိုက်သည်။

ပြောဆို ပြီးနောက် ချန်ဖျင် က ဘေးရှိ လူများကို ထျန်းယွမ် မြို့ အတွင်းသို့ သတင်းပို့ ရန် ချက်ချင်း ညွှန်ကြား လိုက်သည်။ ကျီချန်တောက် နှင့် အခြား သူများ ရောက်ရှိ လာချိန် တွင် မြို့တံခါး များကို ဖွင့်ပေးရန် နှင့် ဝမ် ထိုက်ရှီး နှင့် အခြား သူများကို အကြောင်းကြား ရန် ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကျီချန်တောက် နှင့် ကျန်းချဲ့ တို့ နှစ်ဦး ကို ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ အနားယူ ရန် ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ် လိုက်သည်။

ကျီချန်တောက် ၏ စကား များက မများလှဘဲ အစပိုင်း တွင် အကြိမ် အနည်းငယ် တုံ့ပြန် ခဲ့ခြင်း မှလွဲ၍ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါ ကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်း ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ဖျင် နှင့် ကျွန်း အပေါ်တွင် တာဝန် ထမ်းဆောင် နေသော မဟာသိုင်းသခင်ကြီး အချို့ ကလည်း အလွယ်တကူ မနှောင့်ယှက် ရဲကြဘဲ ပစ်မှတ် ကို ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ပြောင်းလဲ ကာ အတိတ် အကြောင်း များကို စတင် ပြောဆို လာကြတော့သည်။

"အရင် တစ်ခေါက် ခွဲခွာ ပြီးကတည်းက တစ်နှစ် နီးပါးလောက် ရှိသွားပြီ အဲဒီတုန်းက အစ်ကို ကျန်း က ကျွန်တော့် အတွက် တကယ်ကို နက်ရှိုင်းတဲ့ မှတ်မှတ်ရရ ဖြစ်မှု တွေကို ချန်ထား ပေးနိုင်ခဲ့တယ်"

ချန်ဖျင် က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အရည်အချင်း က ထိပ်တန်း ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး အကယ်၍ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက စိန့်ဟိုင်မြို့ သို့ သွားရောက်ရန် အမိန့်ပေး ခံရမည် မဟုတ်ချေ။ ထျန်းယွမ် မြို့ အတွင်းရှိ ရွယ်တူ များ ထဲတွင် သူ က နံပါတ်တစ် ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး အင်ပါယာနန်းတော် ဖြစ်စေ၊ ထျန်းကျန့်တောင် ဖြစ်စေ အားလုံး က ထိုကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

သူ က ပထမ နေရာ ကို မရနိုင်လျှင်တောင် အနည်းဆုံး ဒုတိယ နေရာ ကိုတော့ သေချာပေါက် ရယူနိုင်မည် ဟု ထင်မှတ် ထားခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ်တမ်း ပါဝင် ယှဉ်ပြိုင်ပြီး နောက်မှသာ လောက ကြီး ၏ ကျယ်ပြော လှသော သဘောတရား ကို သူ နားလည် သွားတော့သည်။ သူ၏ အရည်အချင်း ဖြင့် ထိပ်ဆုံး ငါးဦး စာရင်း သို့ သာ ခက်ခဲစွာ ဝင်ရောက် နိုင်ခဲ့ပြီး ထိပ်ဆုံး သုံးဦး နှင့်မူ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ် ၍ မရနိုင်ချေ။ အထူးသဖြင့် ထို အချိန်က ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ် သွားစေခဲ့သည်။

'ကောင်းကင် ရဲ့ အပြင်ဘက် မှာ ကောင်းကင် ရှိပြီး လူ ရဲ့ အထက် မှာ လူ ရှိပါလား' ဟု သူ ပထမဆုံး အကြိမ် နားလည် သွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ပွဲ ကြီး ပြီးဆုံး သွားပြီးနောက် သူ က ထျန်းယွမ် သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားခဲ့ပြီး အချိန် တစ်ခု ကြာအောင် လေ့ကျင့် ခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ ရှန်ရှန်းအဆင့် သို့ ထိုးဖောက်ကျော်လွန် သွားကြောင်း သတင်း ကို ကြားသိ ခဲ့ရသည်။

ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံ ခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ် ကမှ ကျင့်စဉ် ကို တည်ငြိမ် အောင် ပြုလုပ် နိုင်ကာ မဟာသိုင်းသခင်ကြီး အဆင့် ဖြင့် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာ မှ ထွက်လာ ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဤ နေရာသို့ အစောင့်အကြပ် တာဝန် ထမ်းဆောင် ရန် စေလွှတ် ခံခဲ့ရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို ချန် ရဲ့ ဓား တာအို မဟာ နတ်စွမ်းရည် ကလည်း ကျွန်တော့် မျက်စိ ကို အများကြီး ပွင့်သွားစေခဲ့တယ် ဒီနေ့ တွေ့လိုက်ရတော့ အစ်ကို ချန် က တကယ်ပဲ နဂါး ကို စီးပြီး ရှန်ရှန်းအဆင့် ကို တက်လှမ်း သွားခဲ့ပြီပဲ"

ကျန်းချဲ့ က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ က လှောင်ပြောင် နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် လက်တွေ့ကျသော အဖြေ ပင်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ကဲ့သို့သော အခြေအနေ မျိုး က ခြွင်းချက် ဖြစ်ပြီး သာမန် သိုင်းပညာရှင် များ ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သော အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ချန်ဖျင် က ရှန်ရှန်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်း သွားခဲ့ပြီး ကျင့်စဉ် ကလည်း အလွန် တည်ငြိမ် ကာ နတ်အလင်းတန်း များ တောက်ပ နေသည်။ ယွမ်ယင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့် နှင့် အများကြီး မကွာတော့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်း နှင့် တည်ငြိမ်သော အခြေခံ အုတ်မြစ် က ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဟု ခေါ်ဆိုရန် လုံလောက် နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် လေ့ကျင့် လိုက်မည် ဆိုပါက ချန်ဖျင် အနေဖြင့် နှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်း ယွမ်ရှန်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်း နိုင်မည် ဟု ကျန်းချဲ့ ထင်မြင်မိသည်။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း အစ်ကို ကျန်း က ခြေတစ်လှမ်း စောသွားတာပဲ ကျွန်တော် က လိုက်မီအောင် ကြိုးစား နေရုံ သက်သက်ပါ အခု အစ်ကို ကျန်း နဲ့ ပြန်တွေ့ပြီ ဆိုတော့ လမ်းညွှန်မှု လေး နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလား"

ချန်ဖျင် က ကျန်းချဲ့ ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် တိုက်ခိုက် လိုစိတ် အချို့ ပေါ်လွင် နေသည်။ ထျန်းယွမ် နှင့် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် ကြားရှိ သတင်း အချက်အလက် လမ်းကြောင်း များ က ဖြတ်တောက် ခံထားရခြင်း မရှိသော်လည်း သတင်း များက အချိန်တိုင်း ရောက်ရှိ လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အလွန် အရေးကြီးသော သတင်း အချို့ ကိုသာ ဝိညာဉ်ရတနာ အသုံးပြု၍ ဆက်သွယ် လေ့ ရှိကြသည်။ ၎င်းအပြင် ချန်ဖျင် က လအနည်းငယ် ကြာအောင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံ နေခဲ့ပြီး ကျွန်း တွင် တာဝန် ထမ်းဆောင် ရန် စေလွှတ် ခံထားရသဖြင့် သတင်း အချက်အလက် လမ်းကြောင်း များက ပို၍ပင် ပိတ်ဆို့ နေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ ၏ ယခုလက်ရှိ တိုက်ပွဲ ရလဒ်များ က မည်မျှ အစွမ်းထက် နေပြီ ဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိရှိချေ။

မသိရှိ သော်လည်း ကျန်းချဲ့ က သာမန် လူ မဟုတ်ကြောင်း ကိုတော့ ချန်ဖျင် သိထားသည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက် ရုံဖြင့် ကျန်းချဲ့ ၏ ကျင့်စဉ် က သူ့ထက် အစွမ်းထက် နေကြောင်း သူ မြင်တွေ့ နိုင်သည်။ ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက် မည် ဆိုသည်မှာ လည်း အမှန်တကယ် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ လဝက် ကျော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံ ပြီးနောက် သူ နှင့် ကျန်းချဲ့ ကြားရှိ ကွာဟချက် က မည်မျှ ကြီးမား နေသေးသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်ဖျင် သိချင် နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤ အချိန်ပိုင်း အတွင်း သူ က ထျန်းကျန့်တောင် ၏ မဟာ နတ်စွမ်းရည် တစ်ခုကို ကျင့်ကြံ နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း က တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဓမ္မရုပ်တု အဆင့် သို့ စတင် ဝင်ရောက် ကာစ မဟာသိုင်းသခင်ကြီး နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင် နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ့ ကို မယှဉ်နိုင်လျှင်တောင် အချီ ရာပေါင်းများစွာ အထိ တိုက်ခိုက် နိုင်မည် ဟု သူ ထင်မြင်မိသည်။ ဤသို့ ဆိုလျှင် တိုက်ပွဲ အတွင်း လေ့ကျင့် မှု တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ် ၍ ရနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ချန်ဖျင် ၏ စိန်ခေါ်မှု က ကျန်းချဲ့ ၏ အမြင် တွင် အနည်းငယ် ပြန်ဖြေ ရန် ခက်ခဲ နေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ယခုလက်ရှိ စွမ်းအား အရ သိုင်းသူတော်စင် သာ ဝင်မပါ ပါက လောက တစ်ခုလုံး တွင် သူ့ကို မည်သူ ကမျှ ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ချန်ဖျင် ကို ရင်ဆိုင်ရန် လက်တစ်ဖက်တည်း ဖြင့်ပင် တိုက်ပွဲ ကို အဆုံးသတ် နိုင်ကောင်း နိုင်ပေမည်။ သို့သော် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်း က အနည်းငယ် အနိုင်ကျင့် ရာ ကျနေပေသည်။ သို့သော် အစွမ်းအစ ကို ဖုံးကွယ် ကာ တစ်ဖက်လူ နှင့် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက် ရမည် ဆိုလျှင်လည်း အနည်းငယ် အရသာ မရှိသလို ခံစားရပေမည်။

"အစ်ကို ကျန်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး တာအိုလမ်းစဉ် ကို ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်တာ သက်သက်ပါ ထျန်းယွမ် မြို့ အတွင်းမှာ ဒီလို တိုက်ခိုက်တာ မျိုးက အရမ်းကို ပုံမှန်ပါပဲ အစ်ကို ကျန်း အနေနဲ့ ကျွန်တော့် ကို ဒဏ်ရာ ရသွားစေမှာ ကိုလည်း စိုးရိမ် နေစရာ မလိုပါဘူး အစွမ်းကုန် သာ တိုက်ခိုက်ပါ"

ချန်ဖျင် က ကျန်းချဲ့ ၏ တွေဝေ နေမှု အချို့ကို မြင်တွေ့ သွားပြီး ကျန်းချဲ့ က သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် အားနည်း သည်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရင်ထဲတွင် ခန့်မှန်း လိုက်မိသည်။ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သော မျက်နှာထား ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ချန်ဖျင် ကို ဆင်ခြေ ပေးနိုင်ရန် အတွက် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျင့်စဉ် အရှိန်အဝါ များကို အပြင်သို့ ထုတ်ဖော် ပြသရန် ပြင်ဆင် လိုက်သည်။ သို့သော် သူ စကား မပြောရသေးမီ မှာပင် ယခင်က ချန်ဖျင် ညွှန်ကြား ထားခဲ့သော သူ ပြန်ရောက် လာခဲ့သည်။ ထျန်းယွမ် အတွင်းတွင် သတင်း ရရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အသိပေး လာသည်။

"အရေးကြီး ကိစ္စ တွေ ရှိနေတယ် ထျန်းယွမ် ထဲက နတ်မင်းကြီး ကို မြန်မြန် လာဖို့ အရေးတကြီး ခေါ်နေတယ် ကြည့်ရတာ ယှဉ်ပြိုင် ဖို့ နောက်တစ်ခေါက် မှပဲ ရတော့မယ် ထင်တယ်"

ချန်ဖျင် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက် လက်ပျက် ဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင် များ ပေါ်လွင် နေသည်။ သူ က ယခင် သိုင်းလောက နံပါတ်တစ် နှင့် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက် ရန် စောင့်ဆိုင်း နေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့"

မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသော ကျီချန်တောက် က မတ်တတ် ရပ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခေါက် မှပဲ ယှဉ်ပြိုင် ကြတာပေါ့"

ကျန်းချဲ့ က ဤ မြင်ကွင်း ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ ကျွန်တော် ချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး ဧည့်သည်တော် နှစ်ယောက် ကို လိုက်ပို့ဖို့ ဖေးယွင် လှေပျံ တစ်စင်း ခေါ်ခိုင်း လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ချန်ဖျင် က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး မင်း ရဲ့ အဲဒီ လှည်းယာဉ် ကိုပဲ သုံးလိုက်ပါ"

ကျီချန်တောက် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။ ကျန်းချဲ့ ၏ နဂါးလှည်းယာဉ် ကို စီးရခြင်း က သူ့အတွက် မဆိုးလှချေ။ ထို့အပြင် မည်သူ ၏ အစောင့်အရှောက် ကိုမှ လည်း မလိုအပ်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ"

ကျန်းချဲ့ ကလည်း အားနာ မနေတော့ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း လိုက်ရာ သွေးပင်လယ် ပုတီးစေ့ မှ အလင်းတန်း များ ဖြာထွက် လာပြီး ရေနဂါး လေးကောင် က လေဟာနယ် တွင် မာနကြီးစွာ ဟိန်းဟောက် လိုက်ကြသည်။ အနောက်ဘက် တွင် နန်းတော် တစ်ခု နှင့် နှိုင်းယှဉ် ၍ ရနိုင်သော ခန့်ညား ထည်ဝါသည့် နဂါးလှည်းယာဉ် ကြီး တစ်ခုကို ဆွဲယူ လာကြရာ ချန်ဖျင် နှင့် အခြား သူများကို ကြက်သေသေ သွားစေတော့သည်။

ကျန်းချဲ့ က ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ ရေနဂါး ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လှမ်း သွားပြီး ချန်ဖျင် ကို လက်ယှက် လိုက်သည်။

"အစ်ကို ချန် နောက်တစ်ခေါက် မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

စကားသံ အဆုံး တွင် ရေနဂါး များ က လမ်းပြ ကာ ဖုန်းယွင် အရှိန်အဝါ များ စုစည်း လာတော့သည်။

ချန်ဖျင် ကတော့ ဤ မြင်ကွင်း ကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် သွားတော့သည်။ ပါးစပ်ကို ဟလိုက် သော်လည်း မည်သို့ ပြန်ပြော ရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။