အခန်း ၅၀၄

အခန်း ၅၀၄ ထျန်းယွမ် နတ်ခံတပ်၊ ပြင်ပလောကမှ ကောင်းကင်မိစ္ဆာများ

ကျန်းချဲ့၏ နဂါးလှည်းယာဉ် က လေဟာနယ် အတွင်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားသည် အထိ တိတ်ဆိတ် နေသော ချန်ဖျင် က သတိပြန်ဝင် လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့် တွင် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင် သည့် အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ သူ က သူ၏ စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကျန်းချဲ့ က ဘာကြောင့် တွေဝေ သွားသနည်း ဆိုသည်ကို နားလည် သွားတော့သည်။ သူတို့ ကြားရှိ ကွာဟချက် က ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမား နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ က သူ့ကို ဖိနှိပ်ရန် အသက်တစ်ရှူစာ အချိန် မျှဖြင့် လုံလောက် ပေမည်။

ဤသည်မှာ သူ က ကျန်းချဲ့ ကို အထင်ကြီး နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထို ရေနဂါး လေးကောင် က သူ့ကို ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက် မျိုး ပေးစွမ်း နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ထို ရေနဂါး လေးကောင် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှုကို သူ ခံစား မိပြီး ယွမ်ရှန်းအဆင့် စစ်မှန်သောသခင် နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်သော ထိပ်တန်း မိစ္ဆာဘုရင် အဆင့် ရှိသူများ ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ ကျန်းချဲ့ က ထို ရေနဂါး လေးကောင် ကို လှည်းဆွဲရန် သိမ်းသွင်း ထားနိုင်ခြင်း ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ စွမ်းအား က မည်မျှ အစွမ်းထက် သနည်း ဆိုသည်ကို ထပ်ပြော နေရန် လိုအပ်သေးသလား။

သူ က စကား အများကြီး ပြောရန် မလိုဘဲ စီးတော်ယာဉ် ကပင် သူ့အတွက် ကိုယ်စား ပြောပေး နေပြီ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ချန်ဖျင် က မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင် မိသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျ သွားခြင်း တော့ မရှိသေးချေ။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ပါက ဤ မျိုးဆက် တွင် ထျန်းကျန့်တောင် ၏ အထူးချွန်ဆုံး တပည့် တစ်ဦး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မယှဉ်ပြိုင်မီ ကတည်းက သူ က ကျန်းချဲ့ ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း ကို သူ အများကြီး သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက် လိုခြင်းမှာ လိုက်မီရန် ရည်မှန်းချက် တစ်ခု ထားရှိ လိုခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ဤ ရည်မှန်းချက် ကို အချိန်တို အတွင်း သူ လိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။ အကယ်၍ လိုက်မီ သွားလျှင်တောင် ကျန်းချဲ့ က ဆက်လက် တိုးတက် မနေတော့ဘူး ဟု ပြော၍ ရနိုင်မည်လား။

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ် သွားပြီးနောက် ယခုအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အတွေး တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ကျန်းချဲ့ ကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် နှင့် တစ်ခေတ်တည်း အတူတကွ ရှိနေရခြင်းမှာ သူ၏ ကံကောင်းမှု ဖြစ်သလို တစ်ချိန်တည်း မှာပင် သူ၏ ကံဆိုးမှု လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုလက်ရှိ ကျန်းချဲ့ က ဤ မျိုးဆက် ရှိ သိုင်းပညာရှင် များကို လုံးဝ ကျော်လွန် သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ယခင် မျိုးဆက် ကိုပါ ဦးတည် နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ထင်မြင်မိသည်မှာ ထျန်းကျန့်တောင် တစ်ခုလုံး ရှိ သိုင်းသူတော်စင် အောက်ရှိ ဓားသိုင်း ပညာရှင် များ ထဲတွင်...

ဖုန်းယွင် စာရင်း ၏ ထိပ်ဆုံး သုံးဦး တွင် နေရာယူ ထားပြီး ဓားမိစ္ဆာ ဟု ခေါ်ဆို ခံရသော သူ၏ ဦးလေးတော် သာလျှင် ကျန်းချဲ့ ကို ဖိနှိပ် နိုင်မည်ဟု ပင် သူ ထင်မြင် မိသည်။

ဝမ်းနည်းစရာ က သူ က ကျွန်း တွင် အစောင့်အကြပ် တာဝန် ထမ်းဆောင် ရန် အမိန့်ပေး ခံထားရသဖြင့် ထျန်းယွမ်မြို့ သို့ ပြန်သွား၍ မရနိုင်ချေ။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ကြီးကျယ် ခမ်းနားသော အဖြစ်အပျက် ကြီး တစ်ခုကို သက်သေပြ နိုင်မည် လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အဆုံးအစမရှိသော ပင်လယ်ပြင် အထက်တွင် ရေနဂါး လေးကောင် က တိမ်တိုက် ပင်လယ် အတွင်း လှည့်လည် ဖြတ်သန်း သွားကြသည်။ ကျန်းချဲ့ ကတော့ ကျီချန်တောက် ထံမှ ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ် အချို့ကို ဆက်လက် လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံ နေသည်။ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက် ခဲ့သော ကိစ္စရပ် ကိုမူ ခေါင်းထဲမှ လုံးဝ ထုတ်ပစ် လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖျင် က အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ပြီး ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဟု ခေါ်ဆို ရန် ထိုက်တန် သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာရန် လုံးဝ မလုံလောက်တော့ချေ။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦး ကြားရှိ ကွာဟချက် ကလည်း အချိန်များ ကုန်ဆုံး သွားသည် နှင့်အမျှ ပို၍ ပို၍ ကြီးမား လာမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ကျီချန်တောက် က သူ့ကို ပို၍ ပို၍ အလေးထား လာကြောင်း ကျန်းချဲ့ တွေ့ရှိ လိုက်ရသည်။ သူ၏ မေးမြန်းမှု များကို အကုန်အစင် ပြန်ဖြေ ပေးသည် သာမက ယောင်ယွဲ့ ၏ အကြံအစည် အချို့ကိုပါ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြခဲ့သည်။

သူ၏ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူ များကိုပင် အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ချေ။ မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦး အလား ဆက်ဆံ နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

တိကျသော အကြောင်းရင်း ကို မသိရှိ ရသော်လည်း လောက တွင် နံပါတ်တစ် လူ ၏ လမ်းညွှန်မှု က သူ့အတွက် ကြီးမားသော အခွင့်အရေး ကြီး တစ်ခု နှင့် အများကြီး မကွာခြားချေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ က ယခုအခါ အချိန် ကို အလွန် တန်ဖိုးထား နေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ် များကို အများအပြား မေးမြန်း ခဲ့သည် သာမက ယနေ့ခေတ် လောက အခြေအနေ နှင့် သိုင်းလောက လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကိုပါ မေးမြန်း ခဲ့သည်။ ကျီချန်တောက် ကလည်း အရာအားလုံး ကို ပြန်ဖြေပေး ခဲ့သည်။

ကျန်းချဲ့ က သူ မေးချင်သော မေးခွန်း များစွာ ရှိနေသေး သဖြင့် ရေနဂါး ၏ အမြန်နှုန်း ကို ပို၍ နှေးကွေး သွားစေချင် မိသည်။ ဝမ်းနည်းစရာ က ကျွန်း နှင့် အစစ်အမှန် ထျန်းယွမ်မြို့ ကြားတွင် ပင်လယ်ရေမိုင် သောင်းဂဏန်း မျှသာ ဝေးကွာတော့သည်။ နေ့တစ်ဝက် မျှသာ ကြာမြင့်ပြီး ခရီးပန်းတိုင် သို့ ရောက်ရှိ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်း က စိန့်ဟိုင်မြို့ ကို လောက ၏ နံပါတ်တစ် မြို့ကြီး တစ်မြို့ သိုင်းပညာရှင် များ ၏ ရင်ထဲရှိ အထွတ်အမြတ် နေရာ တစ်ခု ဟု ကျန်းချဲ့ ထင်မှတ် ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိ သွားသော အခါမှသာ စိန့်ဟိုင်မြို့ က ဒုတိယ နေရာ တွင်သာ ရှိကြောင်း တွေ့ရှိ လိုက်ရသည်။

အစစ်အမှန် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် ၏ နံပါတ်တစ် မြို့ကြီး မှာ မြို့တော် ပင်ဖြစ်ပြီး လူ သန်းပေါင်းများစွာ ကို လက်ခံ ထားနိုင်သော မြို့ကြီး တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ က ထျန်းယွမ်မြို့ သို့ ရောက်ရှိ သွားသော အခါမှသာ မြို့တော် နှင့် စိန့်ဟိုင်မြို့ တို့မှာ ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ ရှေ့တွင် လုံးဝ မလုံလောက် ကြောင်း တွေ့ရှိ လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ ဧရိယာ ကျယ်ဝန်းမှု ကြောင့် မဟုတ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထျန်းယွမ်မြို့ က မြေပြင် ပေါ်တွင် မရှိသလို ကျွန်း အပေါ်တွင်လည်း မရှိဘဲ လေဟာနယ် အတွင်းတွင် ခန့်ညားစွာ တည်ရှိ နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တွင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်း နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပြည့်နှက် နေသည်။ အဆုံးအစ ကို မမြင်ရသော မြို့တံခါးကြီး တစ်ခု က လေဟာနယ် အတွင်း ဖြတ်သန်း ကာရံ ထားပြီး ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မား ကာ ကောင်းကင် ၏ အစွန်း အလား ပင်ဖြစ်သည်။

အကျယ်အဝန်း မှာ မည်မျှ ရှိမှန်း မသိရဘဲ တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ် သွားစေသည်။

ကြည့်လိုက်သည် နှင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားစေပြီး ရှေးကျပြီး ခန့်ညား ထည်ဝါ သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု က မျက်နှာ ဆီသို့ ချက်ချင်း ရိုက်ခတ် လာသည်။ ကာလ ကြာရှည်စွာ တည်ရှိ နေသော တံတိုင်းကြီး တစ်ခု အလား အန္တရာယ် များကို ထျန်းယွမ် ၏ အပြင်ဘက် တွင် တားဆီး ထားပြီး ငြိမ်းချမ်းရေး ကို ထျန်းယွမ် ၏ အတွင်းဘက် သို့ ချန်ထား ပေးခဲ့သည်။

ဤ နတ်ခံတပ် ကြီး အတွင်းရှိ ခမ်းနားမှု နှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေ များကို တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်တွေ့ နိုင်သည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ပြင်ပ မျိုးနွယ် များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှု က မည်မျှပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေစေကာမူ ဤ ထျန်းယွမ် နတ်မြို့တော် ကြီး ၏ ရှေ့တွင် အားနည်း လွန်းသည်ဟု ထင်ရပေသည်။

မြို့တံခါး အပေါ်တွင် ဧရာမ ကျူးချွဲ နတ်ရုပ်တု ကြီး တစ်ခု ခန့်ညားစွာ တည်ရှိနေပြီး အတောင်ပံ ခတ်ကာ အသက်ဝင် နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ မြို့တံခါး ၏ အောက်တွင်တော့ နတ်တိုင်ကြီး ဆယ့်ရှစ်တိုင် က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကြားတွင် မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေပြီး ကောင်းကင် ကို ထောက်မ ထားသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

မြို့ရိုး အပေါ်တွင်လည်း ရုပ်တု တစ်ခုပြီး တစ်ခု နေရာယူထားကြပြီး ရှေးကျပြီး အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက် များကို ဖြာထွက် နေသည်။

ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ ၏ ရင်ထဲတွင် အတွေး တစ်ခုတည်း သာ ရှိတော့သည်။

ခန့်ညား ထည်ဝါမှု၊ ကြီးကျယ် ခမ်းနားမှု၊ ကျယ်ပြော လွန်းမှု၊ ဩဇာ ကြီးမားမှု။

စကားလုံး များဖြင့် ဖော်ပြရန် ပင် ခက်ခဲ နေသည်။ ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့ တစ်သက်တာ တွင် မြင်ဖူးသမျှ ထဲ၌ အရှိန်အဝါ အကြီးမားဆုံးသော မြို့တံခါးကြီး ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင် က သွေးစွန်း နေသော ပါးစပ်ကြီး ကို ဟထားသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် စစ်ဝတ်တန်ဆာ များကို ဝတ်ဆင် ထားသော စစ်သည် အဖွဲ့များ က ချောက်နက်ကြီး အတွင်း လှည့်လည် နေသော တစ္ဆေ များ အလား မြို့ရိုး အပေါ်တွင် နေရာယူ ရပ်တန့်နေကြသည်။

ရေနဂါး လေးကောင် က ထျန်းယွမ်မြို့ ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ မြို့တံခါး တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း သေချာပေါက် မြင်ဖူးကြသည်။ ယခုအခါ အားလုံးက ခေါင်းများကို ငုံ့ထား ကြပြီး ယခင် ကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်း မောက်မာ နေခြင်း မရှိတော့ချေ။

နဂါးလှည်းယာဉ် အပေါ်တွင် ကျီချန်တောက် က အရှေ့ တွင် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေပြီး လူ တစ်ယောက်တည်း ဖြင့် မြို့ တစ်မြို့ ကို ဖိနှိပ် ထားသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ အရှိန်အဝါ က ပင်လယ်ပြင် ကြီး အလား ကျယ်ပြော ပြီး တောင်တန်းကြီး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ လေအေး များ က တိုက်ခတ် နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကြားတွင် ပေါင်းစပ် နေသော ဟိန်းဟောက်သံ များ ရောနှော နေသည်။

ဤ နေရာ တွင် မရေမတွက် နိုင်သော ကမ္ဘာကျော် တိုက်ပွဲ ကြီးများ ဖြစ်ပွား ခဲ့သည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ ကတော့ ကျီချန်တောက် ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံး များ ချက်ချင်း ထကြွ လာတော့သည်။

"ဒုန်း"

"ဒုန်း"

"ဒုန်း"

ဆက်တိုက် ဆိုသလို စစ်စည်သံ များ က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကို ပဲ့တင်ထပ် သွားပြီး တိုက်ပွဲ ကြီး တစ်ခု စတင်တော့မည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ က ချက်ချင်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက် လာပြီး ကျန်းချဲ့ နှင့် ကျီချန်တောက် တို့ ၏ ရှေ့တွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုး များ အားလုံး က စတင် ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။

မြို့တံခါး ရှေ့ရှိ နတ်တိုင်ကြီး ဆယ့်ရှစ်တိုင် အပေါ်တွင် အဆင်တန်ဆာ များ ဆက်တိုက် လင်းလက် လာပြီး ပေတစ်ရာ မြင့်မားသော ရှေးကျသော တံခါးကြီး တစ်ခု က ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာတော့သည်။ ထို့နောက် ထျန်းယွမ်မြို့ အတွင်းမှ ပုံရိပ် အချို့ ထွက်ပေါ် လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ က ပထမ အဆင့် အရာရှိ ဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင် ထားပြီး ဆံပင် မုတ်ဆိတ် များ ညိုတိုတို ဖြစ်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် နှစ်ကာလများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရှည်လျားသော လေကြမ်း မိုးကြမ်း များကို ဖြတ်သန်း ခဲ့ရသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်လုံး တစ်စုံ အပေါ်တွင်တော့ လူများကို တည့်တည့် မကြည့်ရဲ စေသော အလင်းတန်း များ ကိန်းအောင်း နေသည်။

မဟုတ်ပေ။ တိကျစွာ ပြောရလျှင် မျက်လုံး သုံးလုံး ပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံး ကြားတွင် အလျားလိုက် အနက်ရောင် နတ်ဘုရား မျက်လုံး တစ်လုံး ရှိနေသေးသည်။ ယခုအခါ ဖွင့်မထား သော်လည်း ထိုလူ ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါ ကို ကျန်းချဲ့ ခံစား နိုင်ပေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျန်းချဲ့ ၏ ရင်ထဲတွင် နာမည် တစ်ခု ပေါ်ထွက် လာခဲ့သည်။

ယနေ့ခေတ် ပထမ အဆင့် နိုင်ငံတော် မဟာမိတ်၊ နိုင်ငံတော် မြို့စားကြီး၊ အိမ်ခြေ တစ်သောင်း မြို့စား၊ ထျန်းယွမ် မြို့တော်ဝန်၊ ထျန်းယွမ် ကို နှစ်ရာပေါင်း များစွာ အုပ်ချုပ် ခဲ့သူ၊ တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ၏ ညာလက်ရုံး၊ ဝမ်ထိုက်ရှီး ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် ကိုယ်တိုင် အသိအမှတ် ပြုထားသော ယနေ့ခေတ် ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး လည်း ဖြစ်သည်။ အမြင့်ဆုံး သိုင်းသူတော်စင် စာရင်း တွင် မပါဝင် ခဲ့သော်လည်း ကျီချန်တောက် က ယခင်က သူ့အကြောင်း ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူ တွင် သိုင်းသူတော်စင် စာရင်း ၏ ထိပ်ဆုံး ဆယ်ဦး စွမ်းအား ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

အင်ပါယာနန်းတော် တွင် သူ၏ အဆင့်အတန်း က ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ကျီချန်တောက် ကို မမီသော်လည်း နတ်မင်းကြီး ၏ အောက်တွင် နံပါတ်တစ် လူ ဟု လုံးဝ ခေါ်ဆို ရန် ထိုက်တန် ပေသည်။ ထျန်းယွမ် ရှိ ကောင်းကင် စစ်သည် ရှစ်သိန်း ကို အုပ်ချုပ် ထားပြီး ဤ နေရာ တွင် အင်ပါယာနန်းတော် ၏ အင်အား ထက်ဝက် နီးပါးကို နေရာယူ ထားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ် ပါက မြောက်ပိုင်း နယ်စပ် ဆိုသည်မှာ ပြောစရာ ပင် မလိုတော့ချေ။

ဝမ်ထိုက်ရှီး ၏ အနောက်ဘက် တွင်လည်း ခန့်ညား ထည်ဝါသော ပုံရိပ် အချို့ ရပ်တည်နေကြသည်။ ကျန်းချဲ့ ၏ အာရုံခံ မှု အရ အားလုံး တွင် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် အငွေ့အသက် များ ရှိကြပြီး အင်ပါယာနန်းတော် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အင်အားစု များချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။

"ထိုက်ရှီး မတွေ့ရတာ နှစ်တွေ အကြာကြီး ရှိပြီပဲ အရင်ကထက် တောင် ပိုပြီး ခန့်ညား နေပါလား"

ကျီချန်တောက် က မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်လေး သန်းကာ အရင် နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။

ဝမ်ထိုက်ရှီး ၏ စွမ်းအား က သူ့ကို မမီသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်း မျိုးဆက် ကတော့ သူ့ထက် အများကြီး ပို၍ မြင့်မား လှသည်။ ထျန်းယွမ် တွင် နှစ်ရာပေါင်း များစွာ အုပ်ချုပ် ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး အစောဆုံး အချိန် ဆိုလျှင် တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် စတင် တည်ထောင် ချိန် အထိပင် ခြေရာခံ လိုက်၍ ရနိုင်ပေသည်။

လက်ထဲတွင် ဘုရင် ကို ရိုက်နှက် သော နတ်ကြိမ်လုံး ကို ကိုင်ဆောင် ထားပြီး အထက် တွင် မိုက်မဲသော ဧကရာဇ် ကို ရိုက်နှက် နိုင်ကာ အောက်တွင် ပုန်ကန်သော အမတ် များကို ရိုက်နှက် နိုင်ပေသည်။

ဩဇာအာဏာ က သူ့ထက် မနိမ့်ကျချေ။

သို့သော် ပင်လယ်ရပ်ခြား ထျန်းယွမ် တွင် အချိန် အကြာကြီး နေထိုင် ခဲ့ရသဖြင့် အင်ပါယာနန်းတော် ဗဟိုချက် တွင် အများကြီး ထင်ရှားမှု မရှိခဲ့ခြင်း သာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် အချိန်များ တွင်လည်း မည်သူ ကမျှ သူ့အကြောင်း ကို အရင် စတင် ပြောဆို လေ့ မရှိချေ။ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ပင်လျှင် သူ့ကို ဧကရာဇ် အဖြစ် တက်လှမ်း ချိန်က တစ်ကြိမ် သာ မြင်တွေ့ ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရောက်လာပြီ ဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ မြို့ထဲ ဝင်ကြတာပေါ့"

ဝမ်ထိုက်ရှီး က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကြီးမားသော တာဝန် တစ်ခုကို ထမ်းဆောင် ထားရသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ အကြည့် က ကျီချန်တောက် နှင့် ကျန်းချဲ့ တို့ ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့် သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အချို့ လျော့ကျ သွားသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် ရောက်ရှိ လာခြင်း က ယခုလက်ရှိ ထျန်းယွမ် အတွက် အကောင်းဆုံး သတင်း တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သံသယ ဝင်စရာ မလိုချေ။

အခြား သူများ က ကျီချန်တောက် ၏ အစစ်အမှန် အခြေအနေ ကို မသိရှိ သော်လည်း ဝမ်ထိုက်ရှီး ကတော့ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသည်။ အင်ပါယာနန်းတော် ၏ နံပါတ်တစ် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ သူ က ထျန်းယွမ် ကို အုပ်ချုပ်ပြီး ကျီချန်တောက် က မြို့တော် ကို အုပ်ချုပ် ကာ အတွင်း နှင့် အပြင် ပူးပေါင်း၍ တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ကို တည်ငြိမ် အောင် ထိန်းထား နိုင်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ အတွက်မူ သူ ကလည်း တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်မိ သွားသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ ဖိအား က အရမ်း ကြီးမား လွန်းသဖြင့် သူ တွင် မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦး ကို အလေးထား ရန် စိတ်ကူး မရှိချေ။ သတိမထား မိလောက်အောင် ခေါင်းညိတ် ပြရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် က သဘာဝကျကျ ကန့်ကွက်စရာ မရှိချေ။ ခြေလှမ်း ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ရာ ရေနဂါး လေးကောင် က ခေါင်းမော့ လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထက်ဝက်ကျော် သေးငယ် သွားကာ ပေသုံးဆယ် ကျော် ခန့်သာ ကျန်ရှိ တော့သည်။ ကျန်းချဲ့ နှင့် ကျီချန်တောက် တို့ကို ခေါ်ဆောင် ကာ ကျူးချွဲတံခါး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သွားတော့သည်။

ကျူးချွဲတံခါး ကို ဖြတ်ကျော် လိုက်သည့် အခိုက်အတန့် တွင် ကျန်းချဲ့ ကလည်း နားမလည် နိုင်သော ဖိအား တစ်ခု ကိုယ်ပေါ်မှ ဖြတ်သန်း သွားသည်ကို ခံစား မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ၏ ရင်ထဲတွင် ခန့်မှန်း ထားပြီး ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ အစီအရင် က စစ်ဆေး နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် မည်သည့် ထူးခြားသော အမူအရာ မျှ မပြသခဲ့ချေ။

ထျန်းယွမ်မြို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သွားသော အခါ ကျန်းချဲ့ ၏ အမြင် က နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲ သွားပြန်သည်။

ဤ နေရာ က အခြား ကမ္ဘာ တစ်ခု လို အလွန် ကြီးကျယ် ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံ များ ရှိနေသည်။ နန်းတော် များ က အဆုံးအစ မရှိ ဆက်တိုက် ရှိနေပြီး လေဟာနယ် အထက် တွင် ပုံရိပ် များ ပျံသန်း နေကြသည်။

မြေပြင် အပေါ် တွင်လည်း စစ်ဝတ်တန်ဆာ များကို ဝတ်ဆင် ထားသော စစ်သည် အများအပြား လှည့်ကင်း လှည့်နေကြသည်။

မစည်ကား သော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပြည့်နှက် နေသည်။

ဤ နေရာ က နယ်စပ် မြို့ တစ်မြို့ ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင် နိုင်ပေသည်။ မြေပြင် အပေါ် တွင် အနက်ရောင် ကျောက်တုံး များကို ခင်းထားပြီး အပေါ်တွင် သွေးစွန်း နေသော အရာ အချို့ပင် ရှိနေသေးသည်။ ကျန်းချဲ့ နှင့် အခြား သူများ ရောက်ရှိ လာခြင်း ကလည်း မရေမတွက် နိုင်သော အကြည့် များကို ဆွဲဆောင် သွားစေခဲ့သည်။

ယခင် က စစ်စည် တီးခတ် ခြင်း၊ ဝမ်ထိုက်ရှီး ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကြိုဆိုခြင်း တို့ ကြောင့် သာမက ကျန်းချဲ့ ၏ ရေနဂါး လေးကောင် လှည်းဆွဲသော စီးတော်ယာဉ် ကလည်း အရမ်းကို အထင်ကြီး စရာ ကောင်းလွန်း နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် က လှည့်လည် ကြည့်ရှု နေသည့် အလား လူများကို အလိုအလျောက် ရိုသေ လေးစား စိတ်များ ဖြစ်ပေါ် လာစေသည်။

ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီး ၏ ဘေးတွင် စားသောက်ဆိုင် များ၊ လက်နက်ဆိုင် များ ရှိပြီး သာမန် မြို့ကြီး များ နှင့် တူညီသော အရာ မျိုးစုံ လည်း ရှိနေပေသည်။ သို့သော် လူသူ အရောက်အပေါက် အလွန် နည်းပါး ပြီး မည်သူ ကမျှ အသံကျယ်ကျယ် ဖြင့် ဆူညံ နေခြင်း မရှိချေ။

အားလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြင့် ကိုယ်ပိုင် ခံစားချက် များကို ဖော်ထုတ် နေကြသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထိုက်ရှီး က အရှေ့ မှ လမ်းပြ ကာ သူတို့ တစ်ဖွဲ့လုံး လည်း အများကြီး ရပ်တန့် မနေခဲ့ချေ။ မိုင်ဆယ်ဂဏန်း ကို ဖြတ်ကျော် ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ ဗဟိုချက် သို့ ရောက်ရှိ သွားတော့သည်။ မြို့ အတွင်းတွင် တည်ရှိသော ဧရာမ နန်းတော် ကြီး တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မား ပြီး ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ မြို့ရိုး နှင့် နီးပါး တူညီ လေသည်။ ဩဇာ ကြီးမားမှု ကို ပြောရမည် ဆိုလျှင် ဧကရာဇ် ၏ ဖုန်းထျန်း နန်းဆောင် ကပင် မမီနိုင်ဟု ကျန်းချဲ့ ထင်မြင်မိသည်။ နန်းတော် ၏ အပေါ် တွင်လည်း ရှေးကျသော စာလုံး အချို့ ကို ထွင်းထု ထားသည်။

ထျန်းယွမ် နန်းဆောင် ပင်ဖြစ်သည်။

နန်းတော် ၏ အရှေ့ တွင်တော့ ပို၍ များပြားသော စစ်သည် များ အသင့်နေရာယူထားကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ကလည်း မနိမ့်ကျချေ။ အနည်းဆုံး မွေးရာပါအဆင့် တွင် ရှိကြသည်။ ပြင်ပ လောက တွင် ဆိုလျှင် ၎င်းတို့ က မြို့ တစ်မြို့ အတွင်း အုပ်စိုး နိုင်ပြီး ပြည်နယ် တစ်ခု အတွင်း အဆင့်အတန်း မြင့်မား နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထျန်းယွမ်မြို့ အတွင်း တွင်မူ အစောင့်အကြပ် လုပ်ရန် အရည်အချင်း သာ ရှိပေသည်။

သေချာသည်မှာ သာမန် လောက လူသား အဖြစ် မနေရရင် နေပါစေ နတ်နန်းတော် က ခွေး တစ်ကောင် ဖြစ်ရတာ ပိုကောင်းတယ် ဆိုသည့် စကား လည်း ရှိပေသည်။ ထျန်းယွမ်မြို့ တွင် သေဆုံး သွားသူ များစွာ ရှိသော်လည်း ဤ နေရာ တွင်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် အများအပြား ကို ပိုင်ဆိုင် ထားပေသည်။ အင်ပါယာနန်းတော် ၏ ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ပံ့မှု များ ရှိသည် သာမက ပြင်ပ လောက စစ်မြေပြင် တွင်လည်း သိမ်းဆည်း ရမိ နိုင်ပေသည်။

မသေသရွေ့ သွေးနှင့် မီးတောက် များ အောက်တွင် လေ့ကျင့် မှု များ ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် တစ်ခု အထိ သေချာပေါက် ရောက်ရှိ နိုင်ပေသည်။

သူတို့ တစ်ဖွဲ့လုံး က တိတ်ဆိတ် နေခဲ့ကြပြီး ထျန်းယွမ် နန်းဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သွားသော အခါမှသာ လေထု က အနည်းငယ် ပြောင်းလဲ သွားတော့သည်။ ကျီချန်တောက် ၏ အဆင့်အတန်း က အလွန် မြင့်မား ကြောင်း ထင်ရှားလှပြီး ဝမ်ထိုက်ရှီး ပင်လျှင် ပင်မ နေရာ တွင် မထိုင်ခဲ့ချေ။

ကျီချန်တောက် နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

အခြားသော အစွမ်းထက်သူ များ ကတော့ အရပ်လေးမျက်နှာ တွင် ခွဲ၍ ထိုင်ကြသည်။ ကျန်းချဲ့ အတွက်မူ နောက်ဆုံး နေရာ တွင်သာ ထိုင်ရပေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် နိမ့်ကျ နေသောကြောင့် မဟုတ်ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ ထျန်းယွမ်မြို့ ကဲ့သို့ အစွမ်းထက် နေလျှင်တောင် ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင်ကြီး များ က နေရာအနှံ့ တွင် ရှိမနေချေ။

မဟာသိုင်းသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိ နိုင်သူ တိုင်း က ထျန်းယွမ် နတ်စစ်သူကြီး များ ဖြစ်ကြပြီး စစ်တပ် အာဏာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကို ကိုင်စွဲ ထားကြသည်။ အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ သာ ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ လက်အောက် တွင် ရှိနေမည် ဆိုပါက သိုင်းသူတော်စင် အောက်တွင် အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံး သူ ဟုပင် ခေါ်ဆို နိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံး နေရာ တွင် ထိုင်ရခြင်းမှာ ယခုလက်ရှိ ထျန်းယွမ် အတွင်းတွင် အဆင့်အတန်း များ က အရမ်း မြင့်မား နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် နှင့် ဝမ်ထိုက်ရှီး ကိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ အခြား လေးယောက် ကလည်း အားလုံး သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ရှိကြပြီး သံမဏိ သွေး သားရဲ ကဲ့သို့သော ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါ များ ရှိကြကာ လူသား ပုံစံ သားရဲကြီး များ အလား ပင်ဖြစ်သည်။

သူ က ဤ လူများ နှင့် အတူတူ ထိုင်ခွင့် ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ကျီချန်တောက် ၏ အရှိန်အဝါ ကြောင့် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဥပမာ အားဖြင့် လူတိုင်း ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲ အပေါ်တွင် ထိပ်တန်း အဆင့် ဟင်းလျာ များ နှင့် ဝိညာဉ် အရက် များ ရှိနေသည်။ ပြင်ပ လောက တွင် ဆိုလျှင် ယွမ်ရှန်းအဆင့် စစ်မှန်သောသခင် ကိုပင် မျက်စိကျ စေရန် လုံလောက် ပေသည်။ ထို အသား များမှာ လည်း မိစ္ဆာသူတော်စင် ၏ သွေးသား များဖြင့် ဖန်တီး ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန် လှိုင်းထန် နေသော သွေးသားစွမ်းအင် များ ကိန်းအောင်း နေပေသည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိလဲ"

ကျီချန်တောက် က ဝိညာဉ် အရက် တစ်ခွက် ကို ကောက်ကိုင် ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အခြေအနေ ဆိုးရွားနေတယ်"

ဝမ်ထိုက်ရှီး က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်း လိုက်သည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခု ရှိနေသေးသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ သက်ပြင်း တစ်ချက် ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်တပ် ဘက်မှာ ဆိုရင် တိုက်ခိုက် နိုင်တဲ့ စစ်သည် က ခြောက်သိန်း တောင် မပြည့်တော့ဘူး လွန်ခဲ့တဲ့ လ က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲ က အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှု လို့ ခေါ်ဆိုလို့ ရတယ် တာအို စစ်သည် တွေ နဲ့ အစီအရင် တွေ ရဲ့ အကူအညီ ရှိနေရင်တောင် ဒီတစ်ခေါက် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် တွေ က အလုံးအရင်း နဲ့ ကျူးကျော် ဝင်ရောက် လာတာကို မတောင့်ခံ နိုင်ဘူး မိစ္ဆာ စစ်သည် တွေ အရမ်း အများကြီး ခေါ်လာတယ် မျိုးနွယ်စု သေးသေးလေး အချို့ ဆိုရင် အရင် တိုက်ပွဲ တွေမှာ ငါတို့ ထျန်းယွမ်မြို့ က အမြစ်ပြတ် သုတ်သင် နိုင်လုနီးပါး တောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အန္တရာယ် အများဆုံး မဟုတ်သေးဘူး အန္တရာယ် အများဆုံး က ထျန်းယွမ် ရဲ့ အချုပ်အနှောင် စွမ်းအား က ပိုပြီး အားနည်း လာနေတာပဲ ထိုက်ကျူ ဧကရာဇ် ချန်ထား ခဲ့တဲ့ စွမ်းအား တွေက အများကြီး ကုန်ဆုံး သွားပြီ မိစ္ဆာ သွေး ကို စုပ်ယူ နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာ ကျင့်စဉ် တွေ ရှိနေပေမဲ့ ဒါတောင် မလုံလောက် သေးဘူး အခု အခြေအနေ အရ ဆိုရင် အများဆုံး နောက်ထပ် တိုက်ပွဲ ကြီး အကြိမ် အနည်းငယ် လောက် ဆိုရင် ထျန်းယွမ် ရဲ့ အချုပ်အနှောင် က အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက် ခံရပြီး အက်ကွဲကြောင်း တွေ ဖြစ်လာ နိုင်တယ် အခု ဆိုရင် မိစ္ဆာသူတော်စင် အောက်က ထိပ်တန်း မိစ္ဆာဘုရင် တွေ တောင်မှ ရတနာ တွေကို အားကိုးပြီး ထျန်းယွမ် အချုပ်အနှောင် ထဲကို အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက် လာနိုင်နေပြီ"

"ဒီ အချက် ကို ငါ သိပြီးပြီ"

ကျီချန်တောက် က ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ ကို လက်ညှိုးထိုး ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ ရဲ့ အဲဒီ ရေနဂါး လေးကောင် က အမှန်တကယ်တော့ နဂါးနန်းတော် က စေလွှတ် လိုက်တဲ့ ကောင်တွေပဲ လေဟာနယ် ရေစီးကြောင်း ကနေ ခိုးဝင် လာပြီး ထျန်းယွမ် ရဲ့ အချုပ်အနှောင် ကို ရှောင်ကွင်း လာကြတာ"

ဝမ်ထိုက်ရှီး ၏ မျက်နှာထား က အနည်းငယ် ပြောင်းလဲ သွားသည်။

"ဒီလို ကိစ္စ မျိုး တောင် ရှိတယ် ဟုတ်လား ကြည့်ရတာ ဒါက တစ်ခုတည်းသော ကိစ္စ မဟုတ်လောက်တော့ဘူး နဂါးနန်းတော် ကတောင် ဒီလို လုပ်နိုင်နေမှတော့ ကျန်တဲ့ အဲဒီ မျိုးနွယ်စု တွေ ကလည်း ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲကို ခိုးဝင် ဖို့ မိစ္ဆာဘုရင် တွေ အများကြီး စေလွှတ် ထားလောက်ပြီ အခု လောက ကြီး ရဲ့ အခြေအနေ က သိပ်မကောင်းဘူး ဆိုတော့ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် တွေ ကများ နောက်ကွယ် ကနေ တွန်းအား ပေးနေတာ လား"

"ဒီ အချက် က အရမ်း ကို ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ် အခုလောလောဆယ် အင်ပါယာနန်းတော် မှာ သွားစုံစမ်း ဖို့ အင်အား သိပ်မရှိတော့လို့ပဲ ငါ က ဒီကို လာတာ က မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ကို တတ်နိုင်သမျှ တားဆီးဖို့ပဲ"

ကျီချန်တောက် က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ကို တားဆီး ချင်ရင် နတ်အဆင့် ဂိုဏ်းကြီး တွေ အားလုံး က စိတ်တူကိုယ်တူ နဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမွေအနှစ် တွေကို အားကိုး မှသာ ထျန်းယွမ် ရဲ့ စွမ်းအား ကို ပြန်ပြီး မြှင့်တင် နိုင်မှာ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့..."

ဝမ်ထိုက်ရှီး ၏ စကား မဆုံး သေးသော်လည်း အဓိပ္ပာယ် က ရှင်းလင်း နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ က အရင်က အင်ပါယာနန်းတော် သို့ ဤကိစ္စ ကို သတင်း မပို့ခဲ့ခြင်း မှာ အင်ပါယာနန်းတော် တွင် ကြီးမားသော ပုန်ကန်မှု များ ဖြစ်ပေါ် လာခြင်း မှလွဲ၍ ဘာမှ ကူညီ နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိ ထားသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်ပြီး စွမ်းအား ရှိသူ မှာ ကျီချန်တောက် တစ်ယောက်တည်း သာ ရှိပေသည်။