အခန်း ၅၀၅

အခန်း ၅၀၅ ကောင်းကင်သားတော် ဓား

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ လေထု က ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ် သွားတော့သည်။ လူတိုင်း ၏ ရင်ထဲတွင် ပုံသဏ္ဌာန် မဲ့သော ဖိအား တစ်ခု ချက်ချင်း ရစ်ပတ် သွားသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ ဤအချက် နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချဲ့ လည်း အလွန် သဘောတူမိသည်။

ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ အင်အား က မအားနည်းချေ။ အနည်းဆုံး သိုင်းသူတော်စင် ခြောက်ဦး ထက် မနည်း ရှိပြီး လက်အောက်တွင် လက်ရွေးစင် စစ်သည် ခြောက်သိန်း ကို ကိုင်စွဲ ထားသည်။ အခြေခံ အုတ်မြစ် က အလွန် နက်ရှိုင်းပြီး အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် ရှိ အင်အားစု အားလုံး နီးပါး ထဲတွင် မည်သည့် အင်အားစု ကမျှ ယှဉ်ပြိုင် နိုင်စွမ်း မရှိဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ပြဿနာ မှာ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် က ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သူ က ကျီချန်တောက် ၏ နှုတ်မှ တစ်ဆင့် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ၏ အင်အား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စု တစ်ရာကျော် ရှိပြီး နယ်မြေ အကျယ်အဝန်း က ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထက် အများကြီး ပို၍ ကြီးမားလှသည်။ အများစု မှာ ရှေးကျသော ခေတ်ကာလ များ ကတည်းက ဆင်းသက် လာသော မျိုးနွယ်စု များ ဖြစ်ကြသည်။ ဝိညာဉ်နယ်မြေ ဘက်မှ ထျန်းယွမ် ကို အားကိုး နေလျှင်တောင် ခက်ခဲစွာ တောင့်ခံ နေရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ တွင်မူ ဆက်လက် တောင့်ခံ ရန် ခက်ခဲ လာပြီ ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် က ယခုလက်ရှိ အခြေအနေ ကို နားလည် သွားပုံ ရပြီး လက်ဖက်ရည် ခွက်ကို ကောက်ကိုင် ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိပြီ"

ဝမ်ထိုက်ရှီး က သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မည် ဆိုပါက ဖိအား များ အားလုံးကို ကျီချန်တောက် ထံသို့ သဘာဝကျစွာ လွှဲပြောင်း မပေးချင်ချေ။ သို့သော် ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် အကန့်အသတ် သို့ ရောက်ရှိ နေပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ရာပေါင်း များစွာ ကုန်ဆုံး သွားခဲ့ပြီး ထျန်းယွမ်မြို့ က စွမ်းအား များကို အများကြီး ကုန်ဆုံး ခဲ့ရသည်။ သူ ကိုယ်တိုင် ပင်လျှင် အန္တရာယ် များစွာ ကြုံတွေ့ ခဲ့ရပြီး သေလုနီးပါး အကြိမ်များစွာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အခြား သူများ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

"တကယ်လို့ မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့ က အဲဒီ လူ သာ ဝင်ပါမယ် ဆိုရင် အခြေအနေ ကို ပြောင်းလဲ နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးတယ်" ဟု ဝမ်ထိုက်ရှီး က ရုတ်တရက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချဲ့ ကတော့ ကြက်သေသေ သွားသည်။

'မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့ က အဲဒီ လူ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ရှန်ယွမ် လား သူ က အမြင့်ဆုံး သိုင်းသူတော်စင် စာရင်း ရဲ့ နံပါတ် ဆယ် မဟုတ်ဘူးလား' ဟု ကျန်းချဲ့ က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

'သူ က စွမ်းအား ကို ဖုံးကွယ် ထားသေးသလား ဒါမှမဟုတ် မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့ အတွင်းမှာ လောက ကြီး ရဲ့ အခြေအနေ ကို လွှမ်းမိုး နိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှု တစ်ခု ပုန်းကွယ် နေသေးသလား'

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျန်းချဲ့ ၏ ရင်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြစ်ပေါ် လာတော့သည်။

'ဒီ လောက ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တွေက ငါ ထင်မှတ် ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး နက်ရှိုင်း တာပဲ' ဟု ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတော လိုက်မိသည်။

ကျီချန်တောက် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒီ လူ က အရင်တုန်းက အရမ်း ကြီးမားတဲ့ အဖိုးအခ ကို ပေးဆပ် ခဲ့ရတယ် အခု လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလာတာ နှစ်ရာပေါင်း များစွာ ရှိနေပြီ ထပ်ပြီး ဝင်ပါဖို့ ဆန္ဒ မရှိတော့ဘူး"

"ဟူး တကယ်လို့ နတ်အဆင့် ဂိုဏ်းကြီး ငါးဂိုဏ်း သာ ပူးပေါင်း လိုက်မယ် ဆိုရင် သဘာဝကျကျ ထျန်းယွမ်မြို့ ကို ကာကွယ် နိုင်မှာပေါ့ ဝမ်းနည်းစရာ က အဲဒီ ထိပ်ပြောင် တွေ က အကြံအစည် တွေ အရမ်း များလွန်းတယ် အရင်တုန်းက အင်အား ထုတ်ခဲ့တာ ကလွဲရင် အခုတော့ လောက ကြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်မယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေကြတာ အရင်တုန်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင် ခဲ့သင့်တာ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဒီလို အန္တရာယ် မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ကျန်ခဲ့မှာလဲ"

ဝမ်ထိုက်ရှီး ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်း သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင် အချို့ ပေါ်လာသည်။ နောက်ကွယ် မှ အင်အားစု အချို့ အပေါ် အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ က ဤ နေရာ တွင် နိုင်ငံတော် တံခါး ကို အစောင့်အကြပ် လုပ်နေခြင်းမှာ အင်ပါယာနန်းတော် တစ်ခုတည်း အတွက် သာ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး အတွက် ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို အင်အားစု များ ကတော့ ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည် များ ကိုယ်စီ ရှိနေကြပြီး လုံးဝ အင်အား ထုတ်လိုခြင်း မရှိကြချေ။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက် နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိဘူးဟု ပြော၍ မရနိုင်ချေ။

"တခြား သူကို အားကိုး တာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုး တာက ပိုကောင်းပါတယ် ထိုက်ရှီး စိုးရိမ် နေစရာ မလိုပါဘူး ထျန်းယွမ် ကို ကာကွယ် နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ကို ငါ သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပါ" ဟု ကျီချန်တောက် က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ရာ ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ လူများ အားလုံး ၏ အကြည့် များ က ကျီချန်တောက် ထံသို့ ရောက်ရှိ သွားကြတော့သည်။

'နည်းလမ်း ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား ဘာ နည်းလမ်း လဲ' ဟု လူတိုင်းက တွေးလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ထိုက်ရှီး က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှား သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"မင်း မှာ ဘာ နည်းလမ်း တွေ ရှိသေးလို့လဲ"

"စစ်ပွဲ စတင် တဲ့ အချိန်ကျရင် မင်း အားလုံး ကို နားလည် သွားမှာပါ"

ကျီချန်တောက် က အများကြီး ဆက်မပြောလို သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် ရှိ သိုင်းသူတော်စင် များ အားလုံး ကို စိတ်မရှည် ဖြစ်သွားစေတော့သည်။ သို့သော် ကျီချန်တောက် ၏ အစွမ်းထက်မှု ကို ၎င်းတို့ သိရှိ ထားကြသည်။ ဤ စကား ကို ပြောရဲသည် ဆိုလျှင် သေချာပေါက် နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထိုက်ရှီး က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီ တိုက်ပွဲ က မင်း အပေါ်မှာပဲ လုံးဝ မူတည် နေတော့တာပေါ့"

ညစာစားပွဲ ကြီး တစ်ခု က အချိန် နာရီပေါင်း များစွာ ကြာမြင့် ခဲ့သည်။ သိုင်းသူတော်စင် များ ကြားရှိ ဆွေးနွေးမှု က ထျန်းယွမ် ၏ အန္တရာယ် အကြောင်း သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ၏ အခြေအနေ အချို့ကိုပါ အများအပြား ဆွေးနွေး ခဲ့ကြသည်။

ထိုအခါမှသာ ကျန်းချဲ့ နားလည် သွားတော့သည်။ ယခုအခါ ထျန်းယွမ် ၏ အပြင်ဘက် တွင် မိစ္ဆာ စစ်သည် သန်းပေါင်းများစွာ စုဝေး နေကြပြီး မိစ္ဆာသူတော်စင် အပါး သုံးဆယ် ကျော် နှင့် မိစ္ဆာဘုရင် ရာပေါင်းများစွာ က ကြည့်ရှု စောင့်ကြည့် နေကြသည်။ အချိန် တစ်ခု ကြာတိုင်း တိုက်ပွဲ ကြီး တစ်ခု ကို စတင် လေ့ ရှိပြီး မိစ္ဆာ စစ်သည် များ၏ အသက် ကို အသုံးပြုကာ ထျန်းယွမ် ၏ စွမ်းအား ကို ကုန်ခမ်း စေရန် ကြိုးစား နေကြသည်။

မိစ္ဆာသူတော်စင် အပါး သုံးဆယ် ကျော် ဆိုသည်မှာ လောက တစ်ခုလုံး ကို တုန်လှုပ် သွားစေရန် လုံလောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအား ကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံး ကို ပြောင်းပြန် လှန်ပစ် နိုင်ပေသည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေ မျိုးနွယ်စု တစ်ရာ တွင် သေးငယ်သော မျိုးနွယ်စု များစွာ ပါဝင် နေသော်လည်း နတ်အဆင့် ဂိုဏ်း များနှင့် နှိုင်းယှဉ် ၍ ရနိုင်သော မျိုးနွယ်စု ကြီး များ လည်း ရှိနေသေးသည်။ ဥပမာ အားဖြင့် အစစ်အမှန် နဂါး မျိုးနွယ်၊ ကောင်းကင် ဖီးနစ် မျိုးနွယ် နှင့် ပင်လယ်လင်းယုန်၊ လိပ်နက် စသည့် မျိုးနွယ်စု များ ဖြစ်ကြသည်။ အားလုံးက နှစ်သောင်းနှင့်ချီ ကြာအောင် မျိုးဆက် ဆင်းသက် လာခဲ့သော မျိုးနွယ်စု များ ဖြစ်ကြပြီး အခြေခံ အုတ်မြစ် က အလွန် နက်ရှိုင်း လှပေသည်။

အကယ်၍ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် သာ ထျန်းယွမ် ကို ဖောက်ထွက် သွားနိုင်ပါက လောက တစ်ခုလုံး သို့ ကပ်ဘေး ကြီး တစ်ခု ဆောင်ကြဉ်း လာမည် ဖြစ်ကြောင်း သံသယ ဝင်စရာ မလိုချေ။ မည်သည့် အင်အားစု ကမျှ တားဆီး နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မြောက်ပိုင်း လူရိုင်း ဝမ်ထင် ဖြစ်စေ၊ တောင်ပိုင်း ဒေသရှိ ဝူစုန်းနတ်ဘုရားကျောင်း ဖြစ်စေ မိစ္ဆာနယ်မြေ ၏ ရှေ့တွင် အမှန်တကယ်တော့ အများကြီး ကွာခြား လွန်းလှပေသည်။

ညစာစားပွဲ ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ ကို ထျန်းယွမ်မြို့ အတွင်း နေရာ ချထား ပေးခဲ့ပြီး အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း တစ်ခု ကို ပေးအပ် ခဲ့သည်။ အစေခံ မိန်းကလေး များပင် စောင့်ရှောက် ရန် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ဤကိစ္စ များကို ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှ စိတ်မဝင်စားချေ။

ယခုအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အတွေး တစ်ခုတည်း သာ ရှိတော့သည်။ အမြန်ဆုံး ယင်ယန် တာအိုသစ်သီး ကို ရယူရန် ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ပူဇော်ပစ္စည်း အများစု မှာ ပြည့်စုံ နေပြီ ဖြစ်ပြီး ယင်ယန် တာအိုသစ်သီး တစ်လုံးတည်း သာ ကျန်ရှိ တော့သည်။ ထိုအရာ ကို ရရှိပါက ယွမ်ရှန်းအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း သို့ တက်လှမ်း နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် သို့ တက်လှမ်း နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မိစ္ဆာနယ်မြေ ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါ အောက်တွင် သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်လာ မှသာ ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် လုံခြုံမှု အချို့ ကို ခံစား ရနိုင်ပေမည်။ သိုင်းသူတော်စင် အောက်ရှိ သူများ အားလုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ် များ သာ ဖြစ်သည်။ ဤ စကား က မျိုးနွယ်စု နှစ်ခု စစ်ပွဲ မတိုင်မီ တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင် ထင်ရှား လာတော့သည်။

ကံကောင်းစွာ ဖြင့် ကျီချန်တောက် က သူ၏ ကိစ္စရပ် များကို အတော်လေး အာရုံစိုက် ပေးခဲ့သည်။ ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံး သွားသော ဒုတိယ နေ့တွင်ပင် ကျန်းချဲ့ ကို ခေါ်ဆောင် ကာ လင်းကျန့်တောင် သို့ သွားရောက်ပြီး ပင်လယ် နှိမ်နင်းရေး စစ်မှန်သောသခင် ရွှမ်ယွမ်ဟယ် နှင့် တွေ့ဆုံ ခဲ့သည်။

လင်းကျန့်တောင် က ထျန်းယွမ်မြို့ အတွင်းတွင် အလွန် အစွမ်းထက်သော အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ကို ပိုင်ဆိုင် ထားသည်။ နတ်အဆင့် ဂိုဏ်း ဖြစ်သောကြောင့် လင်းကျန့်တောင် ၏ သိုင်းသူတော်စင် က တစ်ပါးတည်း မဟုတ်ချေ။ လင်းကျန့်တောင် ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင် ပင်လျှင် လောက တွင် နံပါတ် ခြောက် နေရာ၌ ရှိနေသည်။ ဂိုဏ်းသား များ က အများကြီး မရှိဘဲ ရာဂဏန်း မျှသာ ရှိသော်လည်း လူတိုင်း က ပါရမီရှင် များချည်း သာ ဖြစ်ကြသည်။ ထျန်းယွမ်မြို့ အတွင်းရှိ လူသိန်းပေါင်း များစွာ ထဲမှ ရွေးချယ် ထားသော သူရဲကောင်း များ ဖြစ်ကြသည်။

ထို ဂိုဏ်း ၏ ဌာနချုပ် ကလည်း သဘာဝကျကျ သာမန် မဟုတ်ချေ။ မြောက်ပိုင်း ပေလင် ချီမိသားစု ၏ နောက်ဘက်တောင်တော် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကဲ့သို့ အခြား ကမ္ဘာ တစ်ခု လို ဖြစ်နေသည်။ အပေါ်ယံ တွင် ဘာမှ မမြင်ရ သော်လည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သွားသော အခါမှသာ လင်းကျန့်တောင် ၏ အခြေခံ အုတ်မြစ် ကို ခံစား သိရှိ နိုင်ပေသည်။ ကျီချန်တောက် ၏ လမ်းပြမှု ဖြင့် ကျန်းချဲ့ က နတ်အဆင့် ဂိုဏ်း သို့ ပထမဆုံး အကြိမ် ခြေချ နိုင်ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ အကျယ်အဝန်း က ခရိုင် တစ်ခု ထက်ပင် ပို၍ ကျယ်ဝန်း လှသည်။ ယွမ်ချီ စွမ်းအင် က ထျန်းယွမ်မြို့ ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက် နေသေးသည်။ လေဟာနယ် အတွင်းတွင် နေရာအနှံ့ ဓားပျံ စီးကာ သွားလာ နေကြသော လင်းကျန့်တောင် တပည့် များကို မြင်တွေ့ နိုင်ပေသည်။

လင်းကျန့်တောင် ကို လင်းကျန့်တောင် ဟု ခေါ်ဆို ရခြင်းမှာ သူတို့ ၏ ဂိုဏ်း အရေးပါသော နေရာ က ပြောင်းပြန် စိုက်ထားသော တောင်ထွတ် ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့် လိုက်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကို ဖိနှိပ် ထားသော နတ်ဓား ကြီး တစ်လက် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့ လူတစ်ယောက် က စောင့်နေပြီ"

ကျီချန်တောက် က လင်းကျန့်တောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ပထမဆုံး အကြိမ် ခြေချ ဖူးခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပြီး အလွန် ကျွမ်းဝင် နေပေသည်။ ကျန်းချဲ့ ကို ခေါ်ဆောင် ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပြီးနောက် လေဟာနယ် အတွင်းရှိ ပြောင်းပြန် တောင်ထွတ် ကြီး ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည် သွားတော့သည်။

"ရွှီး..."

"ရွှီး..."

"ရွှီး..."

မရေမတွက် နိုင်သော ဓား အလင်းတန်း များ က တုန်ခါ သွားပြီး တောင်ထွတ် ၏ အရှေ့တွင် အဖြူရောင် ပုံရိပ် အချို့ က ဓားပျံ များ စီးကာ ရောက်ရှိ လာကြသည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ များ ရစ်ပတ် နေပြီး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ က သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါး နှင့် နှိုင်းယှဉ် ၍ ရနိုင်သော အရှိန်အဝါ မျိုး ကို ပိုင်ဆိုင် ထားသည်။

"နတ်မင်းကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လင်းကျန့်တောင် ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ချင်ဝူကျန်း က လက်ကို မြှောက်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်လေး သန်းနေသည်။ သူ၏ အနောက်ဘက် ရှိ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ် ဓားသိုင်း ပညာရှင် များ ကလည်း နောက်က လိုက်၍ အရိုအသေ ပေးကြသည်။ ဤသည်မှာ အခြား အကြောင်း ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး အပေါ် လေးစားမှု ကြောင့် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျီချန်တောက် ၏ အစွမ်းထက် မှု က အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် တွင် သာမက ထျန်းယွမ်မြို့ အတွင်း တွင်လည်း လူအများ ၏ ရိုသေ လေးစားမှု ကို ခံရဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူ၏ လုပ်ရပ် များ က အရာအားလုံး ကို သက်သေပြ နေပြီး ဖြစ်ရာ ဧည့်သည် များကို ကောင်းစွာ မဆက်ဆံ တတ်သော လင်းကျန့်တောင် ပင်လျှင် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံ ရပေမည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ချင် အားနာစရာ မလိုပါဘူး တာအိုမိတ်ဆွေ ရွှမ်ယွမ် ရော ဘယ်မှာလဲ"

ကျီချန်တောက် က လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကာ လူတိုင်း ကို အရိုအသေ ပေးရန် မလိုအပ်ကြောင်း အချက်ပြ လိုက်သည်။

"အထွတ်အမြတ် အကြီးအကဲ က နောက်ဘက် တောင်တော် မှာ ကျင့်ကြံ နေပြီး နတ်မင်းကြီး ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေပါတယ်" ဟု ချင်ဝူကျန်း က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါ ဝူအန်း မြို့စားကြီး ကို ကြည့်ရှု စောင့်ရှောက် ပေးဖို့ တာအိုမိတ်ဆွေ ချင် ကိုပဲ အားကိုး ရတော့မှာပေါ့"

လူတိုင်း ကို ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်ပြီးနောက် ကျီချန်တောက် က အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားကာ ကောင်းကင်ယံ တွင် ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။

ကျန်းချဲ့ ကတော့ အနောက် တွင် ကျန်ခဲ့ရသည်။ မူလက ရွှမ်ယွမ်ဟယ် ကို မျက်မြင် ကိုယ်တွေ့ တွေ့ရမည် ဟု ထင်မှတ် ထားသော်လည်း ကျီချန်တောက် က ဤ အခွင့်အရေး ကို မပေးခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ကျီချန်တောက် ၏ ခရီးစဉ် ချောမွေ့ စေရန် နှင့် ယင်ယန် တာအိုသစ်သီး ကို ရရှိရန် သာ တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့် နေရတော့သည်။

"ဝူအန်း မြို့စားကြီး ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကို ကြားနေရတာ ကြာပြီ ဒီနေ့ မြင်တွေ့ လိုက်ရတော့ တကယ်ကို သာမန် မဟုတ်ဘူးပဲ"

ချင်ဝူကျန်း ၏ အကြည့် က ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ရောက်ရှိ သွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချီးကျူး လိုသော အရိပ်အယောင် များ ပါဝင် နေသည်။ ထျန်းယွမ် နှင့် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် သတင်းများ ပြတ်တောက် နေသော်လည်း ဤသည်မှာ အလယ်အလတ် နှင့် အောက်ခြေ အဆင့် များ အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အစစ်အမှန် ထိပ်တန်း အဆင့် များ အတွက်မူ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် ၏ အခြေအနေ ကို အလွန် နားလည် ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အသစ် ပေါ်ထွက် လာသော ဝူအန်း မြို့စားကြီး ကျန်းချဲ့ ကို သဘာဝကျကျ သိရှိ ကြသည်။

ကျန်းချဲ့ က ပါရမီရှင် ဖြစ်သည် သာမက ဖုန်းယွင် သိုင်းစာရင်း ပေါ်တွင် လင်းကျန့်တောင် ၏ စစ်မှန်သောသခင် တစ်ဦး ကိုပင် အောက်သို့ တွန်းချ ထားခဲ့သည်။ မူလက ထိုသူ က ထိပ်ဆုံး သုံးဦး စာရင်း တွင် ပါဝင် ခဲ့သော်လည်း ကျန်းချဲ့ ပေါ်ထွက် လာပြီးနောက် စတုတ္ထ နေရာသို့ ကျဆင်း သွားခဲ့ရသည်။ ထိုသူ မှာ ချန်ဖျင် အမြဲတမ်း ပြောလေ့ ရှိသော ဓားမိစ္ဆာ ဦးလေးတော် ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်က လင်းကျန့်တောင် ၏ အထက်တန်းလွှာ များကို သဘာဝကျကျ စိတ်ဝင်စား စေခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ချင် က မြှောက်ပင့် လွန်းပါပြီ လင်းကျန့်တောင် က ထျန်းယွမ် ကို အစောင့်အကြပ် လုပ်ပေးပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေ ရဲ့ တံခါး ကို ကာကွယ် ပေးထားတာ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် တွေကို လောက ကြီး ထဲကို ဝင်မလာအောင် လုပ်ပေးထားတာ ကမှ ကျွန်တော် တကယ် လေးစား ရမယ့် အရာပါ"

ဤ စကား ကို ကျန်းချဲ့ က အမှန်တကယ် ရင်တွင်းမှ ခံစား ချက် ဖြင့် ပြောဆို လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ သို့မဟုတ် တာအိုဂိုဏ်း များနှင့် နှိုင်းယှဉ် ပါက လင်းကျန့်တောင် ၏ လုပ်ရပ် က နတ်အဆင့် ဂိုဏ်း ဆိုသော အမည် နှင့် အမှန်တကယ် ကိုက်ညီ ပေသည်။ တာအို အမွေအနှစ် ဖြစ်သော ဓားသိုင်းဂိုဏ်း အခွဲ မှလွဲ၍ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် တွင် မည်သည့် အဖွဲ့ခွဲ ကိုမျှ ချန်ထား ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ အင်အား အများစု ကို ထျန်းယွမ်မြို့ တွင်သာ ထားရှိ ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ် မျိုး က လူများကို အမှန်တကယ် လေးစား လောက်ပေသည်။

"နတ်မင်းကြီး နဲ့ အထွတ်အမြတ် အကြီးအကဲ တို့ တာအိုလမ်းစဉ် အကြောင်း ဆွေးနွေး ကြတာ အချိန် အတော်ကြာ လိမ့်မယ် ထင်တယ် ဝူအန်း မြို့စားကြီး အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရဲ့ လင်းကျန့်တောင် ထဲမှာ လမ်းလျှောက် ကြည့်ပါလား တစ်ခုခု အကျိုးအမြတ် ရကောင်း ရနိုင်ပါတယ်" ဟု ချင်ဝူကျန်း က စကားလမ်းကြောင်း ကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ချင် စီစဉ်တဲ့ အတိုင်း ပါပဲ"

အခြား သူ၏ နယ်မြေ တွင် ဖြစ်ရာ ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် သဘာဝကျကျ ကန့်ကွက်စရာ မရှိချေ။

"ကျန်းဆန်း မင်း က ဝူအန်း မြို့စားကြီး ကြောင့် ဖုန်းယွင် စာရင်း ရဲ့ ထိပ်ဆုံး သုံးဦး ကနေ ပြုတ်ကျ သွားခဲ့ရတာ ဒီတစ်ခေါက် မင်း ပဲ ဝူအန်း မြို့စားကြီး ကို လိုက်ပို့ပေး လိုက်ပါ"

ချင်ဝူကျန်း က ဘေးရှိ သာမန် ရုပ်ရည် ရှိသော အမျိုးသား တစ်ဦး ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုသူ မှာ အမှန်တကယ် သာမန် ပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက် လျှင် ကိုယ်ပေါ်မှ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ များ ထွက်ပေါ် မနေပါက အလွန် လွယ်ကူစွာ လျစ်လျူရှု ခံရနိုင်ပေသည်။ သေးငယ်သော မျက်လုံး အစုံ ရှိပြီး အစမှ အဆုံး အထိ တိတ်ဆိတ် နေခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ရဲ့ အမိန့် အတိုင်း လိုက်နာ ပါ့မယ်"

ကျန်းဆန်း က ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်ပြီး မည်သည့် ကိစ္စ ကိုမှ အများကြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပုံ ရသည်။ မကြာမီမှာပင် ကျန်းချဲ့ ၏ နေရာ ကို စီစဉ် ပေးပြီးနောက် ချင်ဝူကျန်း က အခြားသော ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင်ကြီး အချို့ ကို ခေါ်ဆောင် ကာ ကျန်းချဲ့ ၏ ရှေ့မှောက် တွင် ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။ သာမန် ရုပ်ရည် ရှိသော ကျန်းဆန်း တစ်ယောက်တည်း သာ ဘေးတွင် ကျန်ရစ် ခဲ့တော့သည်။

"အစ်ကို ကျန်း အားနာ ပါတယ်နော်"

ကျန်းချဲ့ က လက်ကို မြှောက်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆန်း က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ကို တခြား သူတွေ က ဓားမိစ္ဆာ လို့ ခေါ်တာကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ် ကျန်းဆန်း ဆိုတဲ့ နာမည် ကို မသုံးတာ အတော်လေး ကြာနေပြီ"

"မကြိုက်လို့ လား"

"ကြိုက်တယ် မကြိုက်ဘူး လို့ ပြောလို့ မရပါဘူး ဒီ အရာ တွေ အပေါ်မှာ အများကြီး စိတ်မဝင်စားလို့ပါ သွားကြစို့ လင်းကျန့်တောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲကို လိုက်ပြမယ် အမှန်တကယ်တော့ ဒီ နေရာ မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး လေ့ကျင့် ဖို့ နေရာ အနည်းငယ် ကလွဲရင် လင်းကျန့်တောင် ပင်မ တောင်ထွတ် ပဲ ရှိတော့တာ နေ့တိုင်း ဓားသိုင်း လေ့ကျင့် ပြီး စိတ်ကို ပြုပြင် နေရတာပဲ"

ချင်ဝူကျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဓားမိစ္ဆာ ကျန်းဆန်း ၏ စကား များ က များပြား လာသည်။ သူ က ကျန်းချဲ့ ကဲ့သို့သော ပြင်ပ လူ တစ်ဦး ကို အလွန် စိတ်ဝင်စား နေပုံ ရပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းရှိ အရာ အချို့ ကို တိတ်တဆိတ် အကဲဖြတ် နေသည်။

ကျန်းချဲ့ က ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ အမြင်သစ်များ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ဥပမာ အားဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း တွင် ဓားသင်္ချိုင်း တစ်ခု ရှိသည်။ လင်းကျန့်တောင် ၏ ခေတ်အဆက်ဆက် ဓားသိုင်း ပညာရှင် များ ကွယ်လွန် သွားပြီးနောက် သူတို့ ၏ လက်ထဲရှိ ဓား များကို မြှုပ်နှံ ထားသော နေရာ ပင်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ် ဓား များ က နတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား ကို ဖြစ်ပေါ် စေနိုင်ပြီး အမွေအနှစ် များ ပါဝင် နေသည်။ နောက်ပိုင်း တွင် ဝင်ရောက် လာသော လင်းကျန့်တောင် တပည့် များ အားလုံး က ဓားသင်္ချိုင်း သို့ သွားရောက် လေ့ ရှိကြသည်။ အကယ်၍ အစွမ်းထက်သော ဓား များ၏ အသိအမှတ်ပြု မှုကို ရရှိပါက ကောင်းကင် ကို တစ်လှမ်းတည်း တက်လှမ်း ရသည် နှင့် အလွန် တူညီ လှပေသည်။

"စမ်းကြည့်ချင်လား တကယ်လို့ မင်း က ဓား တစ်လက် ရဲ့ အသိအမှတ်ပြု မှုကို ရပြီ ဆိုရင် ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ရဲ့ မျက်နှာ နဲ့ ဆိုတော့ ဂိုဏ်းချုပ် က မင်း ကို ယူသွားဖို့ သေချာပေါက် ခွင့်ပြုမှာပါ တကယ်လို့ ကံကောင်း မယ် ဆိုရင် မင်း က သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ဓား တစ်လက် ကိုတောင် ယူသွားနိုင်တယ်" ဟု ကျန်းဆန်း က ကျန်းချဲ့ ကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ စမ်းကြည့်တာပေါ့"

စမ်းကြည့်၍ ဘာမှ အရှုံး မရှိချေ။ အကယ်၍ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ဓား တစ်လက် ကို အလကား ရမည် ဆိုလျှင် ကြီးမားသော ကံကောင်းမှု ကြီး တစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဓားသိုင်း ပညာရှင် များ က သတ်ဖြတ်ခြင်း ကို အဓိက ထားကြပြီး အဆုံးအစ မရှိသော ဓား အလင်းတန်း များ ရှိကြသည်။ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ဓား က ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပေသည်။

ထိုသို့ ပြောရင်း ကျန်းချဲ့ က ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး ကျန်းဆန်း ပြောခဲ့သော နည်းလမ်း အတိုင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဝါ ကို လှုံ့ဆော် လိုက်သည်။ ဓားသင်္ချိုင်း အတွင်းရှိ ဓား များနှင့် တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပေါ် စေရန် ကြိုးစား လိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျန်းချဲ့ ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နဂါး စွမ်းအား များ က အနည်းငယ်မျှ ဖုံးကွယ် ခြင်း မရှိဘဲ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့ သွားတော့သည်။ မြေပြင် အပေါ် တွင် စိုက်ထားသော ဓား များစွာ က စတင် တုန်ခါ လာကြပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ အရှိန်အဝါ ကို ကြောက်ရွံ့ နေကြသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ဘေးရှိ ကျန်းဆန်း ကတော့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် နေပြီး ကျန်းချဲ့ ကို ကြည့်သော အကြည့် များ က ပြောင်းလဲ သွားတော့သည်။

'အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါ ပါလား' ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ အစွမ်းထက် မှု က သံသယ ဝင်စရာ မလိုသော်လည်း ကျန်းချဲ့ က သူ့ထက် ပို၍ အစွမ်းထက် လိမ့်မည်ဟု ဓားမိစ္ဆာ မထင်မှတ် ထားခဲ့ချေ။ ဖုန်းယွင် စာရင်း ပေါ်တွင် ကျန်းချဲ့ က အရှေ့ တွင် ရှိနေလျှင်တောင် အတူတူ ပင်ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ အဆင့် တစ်ခု သို့ ရောက်ရှိ လာပါက သိုင်းစာရင်း များ ဆိုသည်မှာ ရယ်စရာ တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး အချိန် အထိ မည်သူ ကမျှ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက် လက်နက် များကို ထုတ်သုံး လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် စွမ်းအား ကို အကဲဖြတ် ခြင်းမှာ သဘာဝကျကျ ယုံကြည် စိတ်ချ၍ မရနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဆန်း က ကျန်းချဲ့ အပေါ် မည်သည့် တိုက်ခိုက် လိုစိတ် မျှ မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ ၏ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ် လာသော အခါ ကျန်းဆန်း ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အချို့ ဖြစ်ပေါ် လာပြီး ကျန်းချဲ့ နှင့် နည်းလမ်း မဟာ နတ်စွမ်းရည် များကို ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက် ကြည့်ချင် လာမိသည်။ သို့သော် ယခု အချိန် က မသင့်တော် ကြောင်း သူ သိရှိ ထားသည်။ ကျန်းချဲ့ ၏ အခြေအနေ ကို မထိခိုက် စေရန် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ် လိုက်ရုံ သာ ရှိတော့သည်။

"ချွင်..."

"ချွင်..."

"ချွင်..."

မရေမတွက် နိုင်သော ဓား များ က တုန်ခါ သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ၏ ဖုန်းယွင် များကို ပင် လှုပ်ခတ် သွားစေသည်။ မြေပြင် အပေါ် တွင် ဓား ရာပေါင်းများစွာ က လေဟာနယ် သို့ ပျံတက် လာကြပြီး အဝေးမှ လှမ်းကြည့် လိုက်လျှင် လေဟာနယ် အတွင်းရှိ ဓား အစီအရင် တစ်ခု အလား ပြောင်းလဲ သွားတော့သည်။ ဤ ဓား များ က ကျန်းချဲ့ အပေါ် တွင် အညံ့ခံ မှုကို ပြသ နေကြသည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ ကတော့ မျက်စိ မကျချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ ဓား များ အနက် အားနည်းသော ဓား များ က နတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား စတင် ဖြစ်ပေါ် ကာစ သာ ရှိသေးပြီး အစွမ်းထက်ဆုံး ဓား များ ဆိုလျှင်တောင် ထိပ်တန်း အဆင့် နတ်လက်နက် များနှင့် နှိုင်းယှဉ် ၍ ရနိုင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ့ ၏ လက်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်း မျိုး အမှန်တကယ် မရှားပါးချေ။ သူ မျက်စိ ကျသည်မှာ ဓားသင်္ချိုင်း အတွင်းရှိ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ဓား ခုနစ်လက် ကို ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည် ကသာ ကျန်းချဲ့ ကို အကူအညီ ဖြစ်စေနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သည့် အကြောင်းရင်း ကြောင့် မှန်း မသိချေ။ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ဓား ခုနစ်လက် စလုံး က တုံ့ပြန်မှု ရှိပြီး တုန်ခါ နေကြ သော်လည်း အစမှ အဆုံး အထိ မည်သည့် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ဓား တစ်လက် ကမျှ လေဟာနယ် သို့ ပျံတက် လာပြီး ကျန်းချဲ့ ကို အညံ့ခံ မှု မပြသခဲ့ချေ။

"ဒါက ဘာ အခြေအနေ လဲ"

ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းကို လှည့်ကာ ကျန်းဆန်း ကို မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆန်း က တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ် သွားပြီးနောက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ရဲ့ အရည်အချင်း က တကယ်ကို ထိပ်တန်း အဆင့် ပါပဲ ဒါပေမဲ့ မင်း ဆီမှာ ဓား တစ်လက်တည်း ကို အာရုံစိုက် တဲ့ ဓား နှလုံးသား မရှိဘူး ဒီ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ဓား တွေ က မင်း ကို အညံ့ မခံတာ ကလည်း အဲဒါကြောင့် လောက်ပါပဲ"

ဤ အချက် နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းခါ ကာ လက်လျှော့ လိုက်ရုံ သာ ရှိတော့သည်။ သူ က စောလွန်း အားကြီး ဝမ်းသာ သွားခဲ့သည် ဟု ထင်မြင်မိသည်။ သူ့ကို အညံ့ခံသော ဓား များကို သူ က မျက်စိ မကျဘဲ သူ့ကို အညံ့ မခံသော သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ဓား များ ကသာ သူ့အတွက် အသုံးဝင် နိုင်ပေသည်။ အနည်းငယ် စိတ်ပျက် သွားရသည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ မသိရှိ သည်မှာ လင်းကျန့်တောင် ၏ ပင်မ တောင်ထွတ် ကြီး အပေါ်တွင် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက် နေသော ဓားစိတ်ဆန္ဒ တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်လာပြီး နဂါး ဟိန်းဟောက်သံ များ က ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ် လာကာ တစ်ခုခု က ဆွဲဆောင် နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနောက် တွင် နားမလည် နိုင်သော မဟာ စွမ်းအား တစ်ခု က ပြန့်နှံ့ လာပြီး တုန်ခါ နေသော နဂါး ဟိန်းဟောက်သံ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ် လိုက်တော့သည်။