အခန်း ၅၂
Vol. 6 Ch. 52
အပိုင်း (၅၂)
“နျန်နျန်လေး လိမ္မာတယ်နော်၊ မေမေ ပွေ့ထားမယ်”
စုချင်းရွှယ်က သမီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွေ့ခနဲ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပါးပြင်လေးကို ချစ်စနိုးဖြင့် ရွှတ်ခနဲ နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။
မိခင်နှင့် သမီး နှစ်ဦးသား၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှပြီး အသည်းယားစရာ ကောင်းလောက်အောင် ချစ်စဖွယ် ဖြစ်နေ၏။
“ဖေဖေ... အာဘွား...”
လျူနျန်က သူမ၏ လည်ပင်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး ထော်လျက် လျူယွမ်၏ ပါးပြင်ကို လှမ်းနမ်းလိုက်သည်။
သူမက လိုက်တုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိဘနှစ်ဦးသား အချင်းချင်း နမ်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရာမှ အတုခိုးတတ်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လျူယွမ်က သမီးဖြစ်သူ၏ နူးညံ့အိစက်နေသော ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိမ်လိုက်ရင်း ပြုံးလျက် - “သမီးလေး... ဒီနေ့ကော ဆိုးနေသေးလား...”
လျူနျန်က ခေါင်းကို တရစပ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင်ဆိုလျှင် အမြဲတမ်း အလွန် လိမ္မာယဉ်ကျေးတတ်သူ ဖြစ်၏။
“နျန်နျန်လေးက အတော်ဆုံးပဲ...”
စုချင်းရွှယ်က စတစ်ကာလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သမီးဖြစ်သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ကပ်ပေးလိုက်ရင်း - “မေမေက ဆုချတဲ့အနေနဲ့ ပန်းနီလေး တစ်ပွင့် ပေးမယ်နော်...”
လျူနျန်က ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာလေး ဝှက်လိုက်တော့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အဘိုးကြီးတွေအားလုံး စိတ်သက်သာရာရကာ ကြည်နူးနေကြ၏။ ဒါက တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုသုံးယောက်ပါလား။
“အဟမ်း...”
ဒုတိယသခင်ကြီးချင်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်သည် - “နျန်နျန်လေးက ဒီနေ့ သိုင်းလေ့ကျင့်တာ တကယ်ကို ဝီရိယရှိတာပဲ။ ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီလောက် ကြိုးစားတဲ့ ကလေးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...”
“ဟုတ်ပ... သူမအရွယ် ကလေးတွေဆို ကစားနေကြတုန်း ရှိသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ နျန်နျန်လေးကတော့ သိုင်းပညာရဲ့ တတိယနယ်ပယ်ကို တောင် ရောက်နေပြီ...” အဘိုးဝမ်ကလည်း လက်ပိုက်လျက် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။
အဘိုးကျန်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည် - “ယွမ်အာ... မင်း တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးလိုက်တာပဲ။ ကြီးလာရင်တော့ မိဘကို ပူပန်မှုတစ်စက်မှ မပေးဘဲ သိတတ်နားလည်တဲ့ သမီးလိမ္မာလေး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်...”
အဘိုးအိုများမှာ လျူနျန်ကို ဝိုင်းအုံကာ ချီးမွမ်းခန်း ဖွင့်နေကြတော့သည်။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သမီးလေးကို တကယ့်ကို အသည်းစွဲ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ စုချင်းရွှယ်မှာ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး မဝံ့မရဲဖြင့် - “နျန်နျန်လေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးကြလို့ အဘိုးတို့အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်...”
အမှန်တော့ မိခင်ဖြစ်သူ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကလေးအတွက် ဤမျှလောက်အထိ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။
သူမသည် လျူယွမ်နှင့်အတူ ကမ္ဘာပတ်ကာ နှစ်ယောက်တည်း ကမ္ဘာလေးထဲတွင် အချိန်ကုန်လွန်နေခဲ့သည်က များသည်။
အကယ်၍ ဤအဘိုးကြီးများ၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုသာ မရှိလျှင် သူမအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လွတ်လပ်သော အချိန်များစွာ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
“မပင်ပန်းပါဘူး... မပင်ပန်းပါဘူး...”
အဘိုးချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း - “နျန်နျန်လေး ကြောင့်ပဲ ငါ့ခြေထောက်တွေလည်း မနာတော့ဘူး၊ ခါးလည်း မကိုက်တော့ဘူး။ တစ်ကိုယ်လုံး အသက် တစ်ရာလောက် ပြန်ငယ်သွားသလို ခံစားရတယ်...”
“ချင်းရွှယ်... သမီး စိတ်အေးအေးသာထား၊ နျန်နျန်လေးကို ငါတို့ အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမှာပါ” အဘွားစွန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆေးပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ယွမ်အာတို့က အပြင်မှာပဲ ပိုပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြပါ...”
လျူယွမ်က ဆေးပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ထိုအထဲတွင် [ ကောင်းကင်ဖြည့် ဆေးလုံး ] နှင့် [ ချီလင် သားဆုပန် ဆေးလုံး ] များ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကလေးထပ်ယူရန် တိုက်တွန်းသည့် ကျိန်စာက တစ်ကျော့ပြန် စတင်လာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။
လူကြီးများ၏ ပွစိပွစိ ပြောတတ်သော စွမ်းရည်များ ပွင့်မလာခင်... သူက ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို အမြန်ဖက်၊ သမီးလေးကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့တော့သည်။
အိမ်ထဲတွင်...
လျူနျန်လေးသည် နို့ဘူးကို ကိုင်ကာ တဂွတ်ဂွတ်နှင့် အငမ်းမရ သောက်နေ၏။
ဒါက စုချင်းရွှယ်က ကြိုတင် ညှစ်ထုတ်ကာ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် မိခင်နို့ရည် အစစ် ဖြစ်သည်။ သောက်ခါနီးမှ ပြန်နွှေးပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။
သမီးဖြစ်သူမှာ အသက် ခြောက်လ ရှိပြီဖြစ်၍ နို့ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်ရမည့် အချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ကြီး ဖြတ်ပစ်၍ မရသည့်အတွက် နို့ရည်ကို အချိုးကျ ရောစပ်ကာ တိုက်ကျွေးနေခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း နျန်နျန်မှာ နို့ဘူးကို ကိုင်ရင်း မျက်မှောင်လေး ကြုတ်လိုက်မိသည်။
အရသာက အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
ခံစားချက် စည်းချက် မကိုက်ညီသလို ဖြစ်နေခြင်းပင်။
“မေမေ…”
သူမက လက်မောင်းလေးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပွေ့ချီရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
စုချင်းရွှယ်က ပြုံးလျက် သမီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ညင်သာစွာ ချော့မြှူလိုက်တော့သည်။
ထိုအခါမှ လျူနျန်လေးက စိတ်ကျေနပ်သွားပုံ ရ၏။
အမှန်တော့ မေမေ ပွေ့ချီထားတဲ့အချိန် သောက်ရမှသာ လျှာပေါ်မှာ အရသာအစစ်ကို ရရှိနိုင်တာ ဖြစ်သည်။
“နျန်နျန်လေး... မေမေက သမီးကို နို့မတိုက်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူးနော်...” စုချင်းရွှယ်က သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း အလေးအနက် ရှင်းပြလိုက်သည် - “သမီးဖေဖေက အစားအသောက် အရမ်းကြီးလွန်းလို့ပဲ...”
မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်နေသော လျူယွမ် - “...”
သူက သမီးဖြစ်သူ၏ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ - “ဒီကိစ္စကို ဖေဖေ ခေါင်းခံမှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”
လျူနျန်လေးက မျက်တောင်လေး တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ကာ ဘာမှ နားမလည်နိုင်ရှာချေ။
မှောင်ရီပျိုးစအချိန်... နို့သောက်ပြီးနောက် သူမသည် ဝင်းခြံထဲသို့ ပြေးထွက်သွားကာ ခြေထောက်ကို ချိတ်ထိုင်လျက် [ ကြယ်တာရာ အသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ် ] ကို စတင် ကျင့်ကြံလေတော့သည်။ ကြယ်အလင်းတန်းများကို စုပ်ယူကာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင်လုပ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝက သိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်း၊ စားသောက်ခြင်း၊ ထို့နောက် သိုင်းပြန်ကျင့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သမီးဖြစ်သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး လျူယွမ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ငါ့သမီးလေးက တကယ်ကို ကြိုးစားတာပဲ။
သူ့အနေဖြင့် ပိတ်ဆို့နေခဲ့သော ပဉ္စမနယ်ပယ်၏ အတားအဆီးမှာလည်း... မကြာမီ ဖောက်ထွက်နိုင်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
သမီးလိမ္မာလေး... ဆက်ပြီး ကြိုးစားလိုက်စမ်းပါ…
ဖေဖေကတော့ သမီးရဲ့ အရှိန်အဝါကို မှီခိုပြီး အဆင့်တက်ရုံပဲ…
ဒါက သမီးဖြစ်သူ၏ စွမ်းအားကို လုယူခြင်းမဟုတ်ဘဲ မျိုးရိုးဗီဇ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကြောင့် ရရှိလာသော အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်မှု ယန္တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
စုချင်းရွှယ်က ချက်ပြုတ်ရာတွင် သုံးသည့် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ကာ လျူယွမ်နှင့်အတူ ညစာ ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။
စုယွီမော့သည် ဟင်းရနံ့ကို ရရှိသွားပြီးနောက် စားသောက်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
“မမ... နျန်နျန်လေးက တကယ်ကို ကြိုးစားတာပဲ။ မနက်ကနေ ညအထိ သိုင်းကျင့်နေတာ၊ မမ ငယ်ငယ်တုန်းကထက်တောင် ပိုပြီး ကြိုးစားသေးတယ်။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ...”
စုယွီမော့က စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးမွမ်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခွဲခန့်က သူမသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အပျော်အပါးမက်ကာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပစ်ပယ်ထားခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။
“ယွီမော့... နင် အိမ်ပြန်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီနော်...” စုချင်းရွှယ်က သတိပေးလိုက်သည် - “နင် ခိုးထွက်လာတာကို အဖေ သိသွားရင်တော့ မိသားစု စည်းကမ်းအတိုင်း အပြစ်ပေးခံရမှာ သေချာတယ်...”
စုယွီမော့မှာ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်သွားပြီး ထမင်းကို ပို၍ သွက်သွက် စားလိုက်ရင်း - “မမကော... အိမ်ပြန်ဖို့ ဘယ်တော့ စိတ်ကူးထားလဲ။ နောက်သုံးရက်ဆို အမေ ကွယ်လွန်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်နေ့ ရောက်ပြီ။ မမ အမြန်ပြန်မလာရင် အဖေတင် စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီးပါ ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်...”
“နေ့ဝက်လောက် လိုသေးတယ်...” စုချင်းရွှယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“နေ့ဝက်လား” စုယွီမော့၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ - “ဒါဆို ညီမလည်း မမနဲ့အတူ ပြန်မယ်၊ နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် ဆက်ကစားလို့ ရသေးတာပေါ့။ ဟီးဟီး... အစ်ကိုကြီးနဲ့ အဖေ့အတွက် ဒီက ဒေသထွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်သွားဖို့ အချိန်ကွက်တိပဲ...”
စုချင်းရွှယ်က - “ငါ့ကို လိုက်မတုနဲ့။ ငါ အချိန်ဆွဲနေရတာက အိမ်မပြန်ခင် ဖြည့်ဆည်းချင်တဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ...”
စုယွီမော့က စပ်စုလိုသော မျက်နှာဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ - “ဘာဆန္ဒလဲ မမ။ နျန်နျန်လေးရဲ့ တစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပပေးဖို့လား...”
စုချင်းရွှယ် - “အဲဒီအချိန်ကျရင် နင် သိရမှာပါ...”
ထို့နောက် စုယွီမော့က မေးခွန်းတစ်ခုကို ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည် - “မမ... ခဲအိုကိုကော တစ်ခါတည်း အိမ်ကို ခေါ်မသွားဘူးလား...”
“အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ဒီထက်မက အန္တရာယ်များတယ်...” စုချင်းရွှယ်က ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမနှင့် လျူယွမ်တို့သည် ကြိုတင် ညှိနှိုင်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမက အိမ်သို့ အရင်ပြန်ကာ အခြေအနေ သွားကြည့်မည်ဖြစ်ပြီး မကြာမီ ပြန်လာခဲ့မည် ဖြစ်သည်။
စုယွီမော့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှည့်ကွက်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားကာ - “မမ...ကျွန်မရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို တကယ် စဉ်းစားမကြည့်ဘူးလား။ ကျွန်မ ခဲအိုကို ခေါ်ပြီး တစ်နေရာရာမှာ ခဏလောက် ပုန်းနေပေးမယ်လေ...”
စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လျူယွမ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဟင်းချိုကို တစ်ငုံသောက်ရင်း - “ငါ ဒီခြံဝင်းထဲမှာပဲ နေမှာ၊ ဘယ်မှမသွားဘူး။ အကယ်၍ ယောက္ခထီးကြီး တကယ် ရောက်လာရင်လည်း ငါ ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပေးရုံပေါ့...”
လာပြောင်နေတာလား…။ တစ်လောကလုံးမှာ ဒီခြံဝင်းလောက် စိတ်ချရသောနေရာ မရှိတော့ချေ။
ဒါက သူ့ရဲ့ အိမ်ပင်….
သူ့အနေဖြင့် စုကျန့်နန် ရောက်လာပြီး မိဘတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သို့ ပြုမူရမည်ကို သင်ခန်းစာ ပေးလာမည့် အချိန်ကိုပင် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
“ငါ့ယောကျာ်းရဲ့ စကားအတိုင်းပဲ...” စုချင်းရွှယ်က ညီမဖြစ်သူ၏ အကြံပြုချက်ကို ပယ်ချလိုက်သည်။
“ဟူး... သနားစရာကောင်းတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ရေး အကြံပေးဗျူဟာတွေကတော့ သုံးစားမရတော့ဘူးပေါ့...” စုယွီမော့က ထမင်းကို ခပ်သွက်သွက် စားပစ်လိုက်တော့သည်။
သူမ ထမင်းစားသောက်ပြီးနောက် ခိုးထွက်ရန် ပြင်စဉ်တွင် လျူယွမ်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည် -
“မပြန်ခင် ပန်းကန်တွေ ဆေးသွားဦး...”
စုယွီမော့မှာ မလိုလားသော်လည်း မတတ်သာဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလိုက်သင့် ဝင်သွားရတော့သည်။ သူတစ်ပါး အမိုးအောက် ရောက်နေမှတော့ ခေါင်းငုံ့ရပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ထမင်းလာစားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်….
စုချင်းရွှယ်သည် လျူယွမ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တောက်ပနေပြီး -
“မောင်... ကြိုးစားထားနော်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်...”
လျူယွမ်က ပြုံးစိစိဖြင့် သူမကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ရင်း -
“ ဘော့စ်တိုက်ပွဲ... စတင်ပြီ...”
သန်းခေါင်ယံအချိန်... လျူယွမ်သည် ဇနီးဖြစ်သူ စုချင်းရွှယ်ကို ဖက်လျက် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။
အိပ်မက်ထဲတွင်...
ထိုသွေးစွန်းနေပြီးမှောင်မိုက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေကြီးက တဖန် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်သည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီး၏ အုတ်ခဲတိုင်းမှာ သွေးများနှင့် နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နေခဲ့၏။
မြို့တံခါးကြီးမှာ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခြင်း ခံထားရပြီး နက်ရှိုင်းသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြစို့”
ဟိန်းထွက်နေသော စစ်ကြွေးကြော်သံများနှင့်အတူ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားသည် ရဲဘော်ရဲဘက်တို့၏ အလောင်းများကို နင်းဖြတ်ကာ မြို့ထဲသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြသည်။
သို့သော်လည်း...
သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်က အောင်ပွဲ မဟုတ်ခဲ့ချေ။
မြို့ထဲတွင် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှု ရှိနေခဲ့သည်။
ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်…
၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးကို မာကျောပြီး နက်မှောင်သော ခရမ်းရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ၊ အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ ချော်ရည်ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာသွေးများ စီးဆင်းနေ၏။
ထူထဲလှသော သံကြိုးကြီးများက ၎င်းကို တုပ်နှောင်ထားသည်။
ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါများက ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သွေးနီရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံက အလုံးအရင်းဖြင့် ပြေးဝင်လာသော သက်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အစွယ်ကြီးများကို ဖြဲပြလျက် ပြုံးနေခဲ့သည်။
“ဝူး...”
ဟိန်းဟောက်သံ ထုတ်လွှတ်လိုက်လေရာ ရှေ့တန်းမှ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော စစ်သည်တော် သောင်းပေါင်းများစွာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
၎င်းက ဧရာမ လက်သည်းကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ သက်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာကို သာမန်ကာလျှံကာ ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။
“သနားစရာလေးတွေ...”
“ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိကြဘူး...”
ထိုမိစ္ဆာကြီးက ၎င်း၏ လျှာအရှည်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ရေတွက်၍မရသော သက်ရှိများမှာ သုတ်သင် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။
တကယ့်ကို ကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသည်။ စစ်သည်တော်များသည် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို မော့ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်နေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ကြချေ။
ရဲဘော်ရဲဘက်တို့၏ သေဆုံးမှုက သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။
“သတ်... သတ်... သတ်...”
“ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားပါစေ၊ ဝိညာဉ်ပါ ချေမှုန်းခံရပါစေ... ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ရဲ့ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကိုတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး”
“ငါတို့ မျိုးနွယ်စုအတွက်... သေရဲတယ်...”
“ငါတို့မှာ မဆုတ်မနစ်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိရမယ်၊ ငါတို့ရဲ့ အသက်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး... တားမြစ်နယ်မြေကို ရှင်းလင်းပြီး အသက်ရှင်သန်ဖို့ လမ်းစကို ရှာဖွေရမယ်...”
“အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို မမွေးဖွားပေးခဲ့ရင်... ငါ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပစ်မယ်...”
သက်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာထဲမှ စွမ်းအားကြီးမားသော သူရဲကောင်း ခုနစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူတို့သည် ရွှေရောင်မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ဓားအစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ဓားခုနစ်စင်းကို အတူတကွ ပေါင်းစပ်လိုက်ကြသည်။
ထိုအရာက ကောင်းကင်ကို ခွဲဖြတ်နိုင်သော မြင့်မြတ်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိစ္ဆာကြီးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
“သတ်...”
“ဝူး...”
ထိုသားရဲကြီးက မိစ္ဆာမီးလျှံများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုသူရဲကောင်း ခုနစ်ဦးနှင့်အတူ သက်ရှိအားလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။
ထိုမိစ္ဆာကြီးက ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ စစ်တလင်းပေါ်ရှိ သွေးနှင့် စွမ်းအင် အားလုံးကို စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။
မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိုးစုများမှာလည်း ပိုမို ထူထဲလာခဲ့ပြန်သည်။
စစ်သည်တော် သန်းပေါင်းများစွာမှာ... ချက်ချင်းပင် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။