အခန်း ၅၃
Vol. 6 Ch. 53
အပိုင်း (၅၃)
“ငါ ဒီဘော့စ်ကို တိုက်နေတာ ခြောက်လတောင် ရှိပြီ၊ အခုထိ အနိုင်မတိုက်နိုင်သေးဘူး”
“ဒါက တကယ့်ကို ငရဲအဆင့် ခက်ခဲမှုပဲ…”
မနက်စောစောအချိန်တွင် လျူယွမ်သည် ပြီးခဲ့သည့်ညက ‘သက်ရှိ တားမြစ်နယ်မြေ’ ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
မနိုင်နိုင်ဘူး… လုံးဝကို အနိုင်မတိုက်နိုင်တာပဲ…။
သမီးလေး မွေးဖွားပြီးတဲ့နောက် ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆင့်ငါးနယ်ပယ်အထိ ခွန်အားတွေ တိုးလာခဲ့တာမို့ ငါနဲ့ ဇနီးသည်ကြားက မျိုးပွားခြင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးတွေ လျော့ကျသွားပြီး ဒုတိယကလေးရဖို့ ပိုလွယ်ကူလာလိမ့်မယ်လို့ အစက ထင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ ဒါက ပိုတောင် ခက်ခဲသွားပုံရတယ်။
သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပါစေ… ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးကိုတော့ သူ အမဲမလိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။
ဒါပေမဲ့လည်း လျူယွမ်အနေနဲ့ အတွေ့အကြုံ အမှတ် (XP) တွေတော့ အများကြီး ရရှိခဲ့တာတော့ အမှန်ပင်။
သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက ပိုမိုတောင့်တင်းလာပြီး အတွင်းပိုင်း ကျင့်ကြံမှုကလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
အတွင်းအင်္ဂါများမှာ ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံနေပြီ ဖြစ်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသော သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များမှာလည်း တဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေသည့် မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ လှည့်ပတ်နေတော့သည်။
သူ့ရဲ့ အရိုးများမှာ ရွှေအိုရောင် သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အရိုးခြင်ဆီများထဲတွင် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်းများ စီးဆင်းနေ၏။
အရေးအကြီးဆုံးကတော့...
ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကြားတွင် အစက ဒြပ်မဲ့သဏ္ဌာန် ရှိနေခဲ့သော သွေးကြောမျှင်များမှာ ယခုအခါ လုံးဝဥဿုံ ရွှေရောင်အကြောမကြီးများအဖြစ် ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ခြေလက်များနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ဆက်သွယ်စီးဆင်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အတွင်းပိုင်း သန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါက သူ အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်ပြီး အဆင့်ခြောက် သိုင်းသူရဲကောင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။
အကယ်၍ နောက်တစ်ဆင့် ထပ်တက်မည်ဆိုပါက သိုင်းဂိုဏ်းချုပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။
“မောင်… ရှုံးပြန်ပြီမလား…”
စုချင်းရွှယ်က ရေချိုးခန်းထဲမှ မည်သည့်အချိန်က ထွက်လာမှန်းမသိဘဲ ရေချိုးပြီးစ ကိုယ်သင်းရနံ့လေး သင်းပျံ့နေခဲ့သည်။
သူမက ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး တွေးတောငေးမောနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချရင်း - “၁ : ၃၀၀၀ တောင် ရှိသွားပြီနော်…”
လျူယွမ် ဆွံ့အသွားကာ - “ဘာကို ပြောတာလဲ မိန်းမ…”
စုချင်းရွှယ် မဖြေခင်မှာပဲ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဒါက သူတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ရလဒ် ဖြစ်ပေသည်။
လျူယွမ်က ၁ ကြိမ်နိုင်ပြီး အကြိမ် ၃ထောင် ရှုံးထားခြင်း ဖြစ်၏။
ဝေါင်း… ငါ့မိန်းမရဲ့ သင်္ချာစွမ်းရည်ကလည်း မသေးလှပါလား။ တွက်ချက်ထားတာ ကွက်တိပဲ။
“မောင်… ထမင်းစားရအောင်၊ ဒီနေ့ သွားစရာ နေရာရှိတယ်…”
“အဲဒါက အောင်မြင်မှုနှုန်းကို မြင့်တက်စေနိုင်တယ်…”
စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်ကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲထူလိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားကို ကိုင်ကာ သူ့အတွက် အသေအချာ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ပေးနေခဲ့သည်။
“ဘယ်ကို သွားမှာလဲ…” လျူယွမ်က မေးလိုက်သည်။
“လင်အန်းမြို့ရဲ့ တောင်ဘက်မှာ ‘ပုဒူ' လို့ခေါ်တဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒီက ကွမ်ရင်မယ်တော်ရုပ်တုက တကယ့်ကို တန်ခိုးကြီးပြီး နာမည်ကြီးတယ်တဲ့၊ အဲဒီကို သွားပြီး ဆုတောင်းရအောင်…”
စုချင်းရွှယ် စကားပြောပြီးနောက် ပလုတ်ကျင်းနေသော လျူယွမ်မှာ ပါးစပ်ထဲက ရေတွေကို ပြန်ထွေးမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ပုဒူ ဘုရားကျောင်းလား။
သားဆုပန် ကွမ်ရင်မယ်တော်လား။
ဒါက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ လက်ထောက် လင်းဝေဝေ ပြောဖူးသလိုလို ရှိသည်။
“မဟုတ်တာ မိန်းမရာ… အယူသည်းတာတွေက လက်ခံလို့မရပါဘူး…”
“ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ…”
စုချင်းရွှယ်က သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဗီဒီယိုတိုလေးတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်ပြီး - “ကြည့်ဦး… ကျွန်မ ဒါကို တွေ့တာ၊ ကလေးရဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အမျိုးသမီး တော်တော်များများက ဆုတောင်းပြီးတော့ ကိုယ်ဝန်ရသွားကြတယ်တဲ့၊ သားဆုပန်တဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာ သင်ခန်းစာတွေတောင် ပါသေးတယ်…”
လျူယွမ်က အနားသို့ တိုး၍ ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါက ရိုးရာဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူသိများတဲ့ အခေါ်အဝေါ်အရ -
‘ရွှေစင်ရုပ်လေးကို အနီရောင်ကြိုးနဲ့ ချည်နှောင်ခြင်း’ ဖြစ်သည်။
လုပ်ငန်းစဉ်ကတော့ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်၏။
ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ယောကျာ်းလေးနှင့် မိန်းကလေး ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန် ဖန်တီးထားသည့် မြေစေးရုပ်လေးများစွာ ရှိသည်။
အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်ပြီးနောက် ကလေးအလိုရှိသူများသည် မိမိတို့ စိတ်ကြိုက်ရုပ်လေးကို ရွေးချယ်ကာ အနီရောင်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ပြီး အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမြေစေးရုပ်လေးများက ကိုယ်စားပြုသည့် ကလေးငယ်များသည် နောက်ဘဝတွင် လူပြန်ဝင်စားလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဖတ်ပြီးနောက် လျူယွမ်က ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စလို့ တွေးလိုက်မိသည်။
သို့သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ကူးကို မဖျက်ဆီးချင်တော့ချေ။
“ကောင်းပြီလေ… သွားပြီး လမ်းလျှောက်ကြတာပေါ့…”
ဒါကို ဒိတ်လုပ်တာနဲ့ ခရီးထွက်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မည်။
သူ့အတွေးအရတော့ ဒါက အလုပ်ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ကူချေ၊ သူ့ဇနီးက နတ်ဘုရားတစ်ပါးမို့ သာမန် သားဆုပန် ကွမ်ရင်မယ်တော်က သူမကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်ပေးဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။
ကလေးဝိညာဉ်တစ်ခု လာခဲ့ရင်တောင် သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲကို ဝင်ရောက်မွေးဖွားဝံ့မှာ မဟုတ်ချေ။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်တာနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
စားပြီးနောက် စုချင်းရွှယ်က အထူးတလည် ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
သူမက ဒူးဆစ်အထိသာ ရောက်သော ဂါဝန်လေးကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သွယ်လျဖြူဝင်းသော ခြေတံလေးများက ပေါ်လွင်နေ၏။
ဆံပင်ရှည်များကို ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးလေးနှစ်ဖက် ကျစ်ထားပြီး မျက်နှာတွင် မိတ်ကပ်တစ်စက်မျှ လိမ်းခြယ်ထားခြင်း မရှိချေ။
သူမသည် ကျောင်းပြီးစ ဘေးအိမ်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်ပုံရပြီး ကလေးအမေတစ်ယောက်ဟု လုံးဝ ပြော၍မရချေ။
လင်မယားနှစ်ဦးသား အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဝင်းခြံထဲတွင် သမီးဖြစ်သူ လျူနျန်က သူမ၏ နေ့စဉ် သိုင်းသင်ခန်းစာကို စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယသခင်ကြီးချင်က သူမကို ထိုင်နည်း သင်ပေးနေပြီး ကောင်မလေး၏ ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်ကာ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းနေခဲ့သည်။
“မမ… ခဲအို… ကျွန်မလည်း လိုက်ချင်တယ်၊ သွားမယ်လေ…”
စုယွီမော့က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် နောက်ကနေ ပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။
လျူယွမ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး - “နင်က ဘာလိုက်လုပ်မှာလဲ၊ လူပိုကြီး ဖြစ်ချင်လို့လား…”
စုယွီမော့မှာ နေရာတွင်တင် ဆွံ့အသွားပြီး ဝေးကွာသွားသော လူရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်ကျန်ခဲ့တော့သည်။
ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင်…
လျူယွမ်နှင့် စုချင်းရွှယ်တို့သည် အပြင်တွင် ညစာစားခဲ့ကြပြီး ည ၈ နာရီမှသာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
ညဉ့်အမှောင်က မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်သော လမ်းကြားလေးထဲတွင် လက်ချင်းချိတ်ကာ လျှောက်လှမ်းလာကြပြီး ဒိတ်လုပ်ပြီးစ ကောလိပ်ကျောင်းသားနှစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။
“မောင်… ဒီမြေစေးရုပ်လေးက တော်တော် ချစ်စရာကောင်းတယ်နော်…”
စုချင်းရွှယ်က သူမလက်ထဲက မြေစေးရုပ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုရုပ်လေးက လက်တစ်ဖက်ကို ရေနွေးအိုးလို ပုံစံလေးလုပ်ပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ထားကာ အတော်လေး မာန်ဝင့်နေသည့် ပုံစံရှိသည်။
ထိုထွက်နေသော နေရာလေးတွင် အနီရောင်ကြိုးတစ်ချောင်း ချည်နှောင်ထား၏။
ဒါက သူမနဲ့ လျူယွမ်တို့ နေ့ခင်းက ပုဒူဘုရားကျောင်းမှာ သားဆုပန်ခဲ့ရာကနေ ရရှိလာတဲ့ ရေနွေးအိုးပုံစံ ပါရှိတဲ့ မြေစေးရုပ်လေး ဖြစ်သည်။
စုစုပေါင်း ယွမ်သုံးရာ တန်ကြေးရှိ၏။
လျူယွမ်က ထိုအရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ… လက်ကားဈေးအရဆိုလျှင် တစ်ခုကို တစ်ယွမ်ပင် ရှိမည်မဟူတ်ချေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေဖွဖွနင်းကာ ဝင်လာခဲ့ကြပြီး သူခိုးများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုချင်း တစ်ထပ်တည်း ကျနေခဲ့သည်။
တကယ့်ကို အတွဲညီလှတဲ့ လင်နဲ့မယားပါတကား။
အဓိကကတော့ သမီးဖြစ်သူ လျူနျန်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် ဖြစ်သည်။
ကလေးမလေးက ခြံဝင်းအလယ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး ကြယ်အလင်းတန်းများ အောက်တွင် လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။
ငွေရောင် ကြယ်အလင်းတန်းများမှာ ရေတွက်၍မရသော ချည်မျှင်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမ၏ ထိပ်ဦးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သွားပြီး သူမ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသော အလင်းအိမ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေကာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသော မြင်ကွင်း ဖြစ်နေ၏။
“နျန်နျန်လေးက အဆင့်လေးနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်တော့မယ်…” စုချင်းရွှယ်က တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - “သူမက အတွင်းအင်္ဂါတွေကို သန့်စင်ဖို့ ကြယ်အလင်းတန်းတွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဆွဲသွင်းနေတာ…”
“ငါတို့ သမီးလေးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ…” လျူယွမ်က လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
စုချင်းရွှယ်က သူမလက်ထဲက မြေစေးရုပ်လေးကို လှုပ်ခါပြကာ သမီးဖြစ်သူ လျူနျန်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထားလိုက်ပြီး ဗီဒီယိုထဲက သင်ခန်းစာအတိုင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏ -
“သား(သမီး)လေး… မြင်လား၊ ဒါက မင်းရဲ့ မမပဲ… မေမေ့ဆီ အမြန်လာခဲ့တော့…”
ထိုမြေစေးရုပ်လေးကို ကြည့်ပြီး လျူယွမ်က စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် - “ငါ့သား… မင်း သေရမှာမကြောက်ရင်တော့ လာခဲ့လိုက်တော့…”
ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေသော အငြိမ်းစား အဘိုးကြီးအဘွားကြီးများမှာ အိမ်ထဲတွင် ရှိနေကြသော်လည်း အသံကြားသဖြင့် ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ကြသည်။
လူအုပ်ကြီးက စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး လျူနျန်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မနှောင့်ယှက်ချင်ကြချေ။
သူမ၏ ဒေါက်ဖိနပ်သံ ထွက်ပေါ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွေ့ခနဲ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
အမှန်တော့ သူမအနေဖြင့် လေထဲတွင် ပျံဝဲသွားနိုင်သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်လောက် စိတ်ချရပြီး နွေးထွေးသည်က မရှိချေ။
လျူယွမ်က ဇနီးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။
“နျန်နျန်လေးက နေ့ရောညပါ ဒီလို ကျင့်ကြံနေတာ ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူးလား…” လျူယွမ် အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားပြီး ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ရှိမှာလဲ…” စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်ကာ - “နျန်နျန်လေးမှာ နတ်ဘုရားသွေးမျိုးဆက်ရှိတယ်၊ သိုင်းပညာကသာ သူမရဲ့ အလားအလာကို ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်မှာ၊ ပြီးတော့ သူမလည်း လုံးဝ မပင်ပန်းပါဘူး…”
“မောင်… ကျွန်မတို့ ဒီရုပ်လေးကို ဘယ်မှာ ထားရမလဲ…” စုချင်းရွှယ်က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လျူယွမ်က အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်ဘေး စားပွဲခုံကို ညွှန်ပြလိုက်ရင်း - “ဟိုမှာ ထားလိုက်၊ အဓိက နေရာပေါ့…”
စုချင်းရွှယ်က မြေစေးရုပ်လေးကို အသေအချာ နေရာချလိုက်ပြီးနောက် လျူယွမ်ကို ရေချိုးရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
“မောင်… အမြန်လာ… ငါတို့ ထုံးတမ်းစဉ်လာရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို လုပ်ရတော့မယ်…”
“ဒီည ပြီးသွားရင်တော့ ဒီရုပ်လေးရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ဘယ်လောက်ရှိလဲ သိရပြီ…”
“အကယ်၍ အလုပ်မဖြစ်ရင်တော့ ကျွန်မ (bad review) ပေးပြီး မနက်ဖြန် သွားပြန်အမ်းပစ်မယ်…”
လျူယွမ်က ပြုံးလျက် သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်လေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း ထုံးတမ်းစဉ်လာကို စတင်လိုက်တော့သည်။
ညဉ့်က နက်သထက် နက်လာခဲ့လေပြီ…
ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။
မှောင်မိုက်သော လမ်းကြားလေးထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာခဲ့ရာ… ၎င်းက အသက် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ့မျက်နှာက ဖြူလျော်နေသော်လည်း သူ့အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ကောက်ကျစ် စဉ်းလဲမှုများ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။
သူဟာ ကံတရားရဲ့ ခြေရာကို လိုက်လာခဲ့ရာ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဖျော့တော့သော အနီရောင်ကြိုးတစ်ချောင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ထိုအနီရောင်ကြိုးက ခြံဝင်း၏ တံခါးမကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် အိမ်အနက်ပိုင်းအထိ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
“မေမေ… သား လာပြီနော်…”
ထိုကောင်လေးက ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
“မေမေက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ နေတာဆိုတော့ တကယ့်ကို သူဌေးကြီး ဖြစ်ရမယ်…”
“ဒါဆို ငါလည်း သူဌေးသားလေး ဖြစ်တော့မှာပေါ့…”
ထိုကောင်လေးက ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း… ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါ ၁၀ ခုက သူ့ထံသို့ ဦးတည် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။
ကောင်လေး၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမျှင်များ ချက်ချင်း ထောင်ထသွားပြီး ကျောရိုးထဲအထိ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက ဘယ်လို နဂါးနဲ့ ကျားတွေ အောင်းနေတဲ့ ဂူကြီးလဲ။
ငါ အထဲကို ဝင်လို့ရပါ့မလား။
သူ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ချင်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့… မစွန့်စားရင် ဘာမှမရနိုင်ပေ။
ကောင်လေးက သတ္တိမွေးလိုက်ပြီး အနီရောင်ကြိုးအတိုင်း အထဲသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်…
ဝင်းခြံထဲ၌ ကြယ်အလင်းတန်းများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်နေသော လျူနျန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမပတ်ပတ်လည်ရှိ အလင်းအိမ်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကြယ်အလင်းတန်းများ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားတော့သည်…။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အစက နူးညံ့နေခဲ့သော အတွင်းအင်္ဂါများမှာ ယခုအခါ ဖျော့တော့သော ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ တောက်ပလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေပြီး ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်တာရာများနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။
ဒါက ကြယ်အလင်းတန်းများကို သုံးပြီး အတွင်းပိုင်း သန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်သွားသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်သွားလေသည်။
အဆင့်လေး သိုင်းသူရဲကောင်းအဆင့်…..
ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများက သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အိမ်မက်ဆန်သော အရောင်များက တောက်ပလာပြီး…
သူမ၏ ကောင်းကင်မျက်စိဖြင့် အထဲသို့ ဝင်လာသော ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ… သူ၏ ကံတရားနှင့် မူလဇာစ်မြစ်ကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်မြင်သွားခဲ့သည်။
“ငါ့ရဲ့ မောင်လေး ဖြစ်ချင်တယ်ပေါ့လေ…”
“ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဝံ့လား…”