အခန်း ၅၅
Vol. 6 Ch. 55
အပိုင်း (၅၅)
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ခြံဝင်းထဲတွင်…
ကောင်လေးက အနီရောင်ကြိုးနောက်သို့ လိုက်လာရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လုဆဲဆဲမှာပင် လျူနျန်က သူလူဝင်စားမည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။
“ဟင်... ဒါက ဒီအိမ်က ကလေး ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်အမေရဲ့ သမီးပေါ့...”
ကောင်လေးက တော်တော်လေး ဉာဏ်ပြေးသဖြင့် လျူနျန်၏ အထောက်အထားကို ရိပ်မိသွားသည်။ သူက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး - “မမ... လမ်းလေးနည်းနည်း ဖယ်ပေးလို့ ရမလားဟင်၊ ကျွန်တော်တို့က အခုကစပြီး မိသားစုတွေ ဖြစ်သွားပြီလေ...”
လျူနျန်က သူပြောနေတာကို နားမလည်သော်လည်း သူမ၏ ‘ကောင်းကင်မျက်စိ’ က ကောင်လေး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတိုင်းသား မြင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဒါက သူမရဲ့ အမေကို လာလုမယ့်ကောင် ဖြစ်သည်။
လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး
ငါ့မောင်လေး ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အမကြီးဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို အရင်ကျော်ဖြတ်ရမယ်….
လျူနျန်က အခုမှ စကားပြောတတ်ခါစပဲ ရှိသေးပြီး လောကဝတ်တွေကို ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးချေ။ သူမ သိတာဆိုလို့ သူမ အမေက သူမနဲ့ ဖေဖေ နှစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာဖြစ်ပြီး တတိယလူ ဝင်ရှုပ်တာကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး ဆိုတာပဲ ဖြစ်သည်။
“မမက မနာလိုဖြစ်နေတာလား...”
ကောင်လေးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ဒီအမကြီးကိုသာ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရင် သူက မိသားစုထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော သား ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါလား။
မောင်နှမတွေဆိုတာ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတည့်ကြတာပင်…
ငါသာ အရင် လက်ဦးမှုမယူရင် မွေးလာပြီးတဲ့အခါ နေ့တိုင်း အမဖြစ်သူရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရမှာပဲ
ဒီပြဿနာကို အခုကတည်းက အမြစ်ပြတ် ရှင်းပစ်မှ ဖြစ်ပေရော့မည်။
“မမ... ကျွန်တော်က မျောလွင့်နတ်ဝိညာဉ်တစ်ပါးပဲ၊ မမ ငါ့ကို တားလို့မရပါဘူး...”
“မေမေနဲ့ ဖေဖေလည်း စောင့်ရတာ စိတ်မရှည်တော့လောက်ဘူး၊ ကျွန်တော် လူဝင်စားတော့မယ်...”
ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဝေဝါးသွားပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံလျက် ဝိညာဉ်ရိပ်အသွင် ပြောင်းလဲကာ လျူနျန်၏ ကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားတော့သည်။
မျောလွင့်နတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုအနေဖြင့် သူသည် လျူနျန်၏ ရုပ်ခန္ဓာကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားနိုင်သည်။
သူမ၏ ဝိညာဉ်ထဲမှာပါ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ပြီး... သူမကို ငတုံးတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လို့ပင် ရသေးသည်။
သို့သော်လည်း...
လျူနျန်က မျက်တောင်ပင့်ကာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ကောင်းကင်မျက်စိ၏ စွမ်းအားအလင်းတန်းများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုကောင်လေး၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မင်း... မင်းက မျက်လုံးကျင့်စဥ်ကို တတ်ထားတာလား...”
“မဟုတ်ဘူး... သာမန်မျက်လုံးပညာဆိုရင် ငါ့ကို အေးခဲအောင် လုပ်လို့မရဘူး... ဒါက ကောင်းကင်မျက်စိ ဖြစ်ရမယ်...”
ကောင်လေးမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာခဲ့လေပြီ။
ကျောက်ဆောင်ကိုမှ သွားတိုက်မိလိုက်ပြီ။
ဒီကောင်မလေးရဲ့ ပါရမီက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတာပဲ။
“မမ... သက်ညှာပေးပါ...”
“ကျွန်တော် ရှင်းပြပါရစေ... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်ကို...”
ကောင်လေးက ကရုဏာသက်ပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ချင်နေခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ လျူနျန်က ရှေ့သို့ လွှားကနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မိမိ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကြယ်ပျံတစ်စင်းအလား အရှိန်မြှင့်ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။
ဘုန်း...
ကောင်လေးမှာ လက်သီးချက်ကြောင့် လေထဲကနေ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လက်သီးမုန်တိုင်းများက ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ မြင်ရသည်အထိ မြန်ဆန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။
ပြိုင်ဘက်ကင်း အတုမဲ့ပညာရပ် - ‘အမကြီး၏ သံလက်သီး’ ပဲ ဖြစ်သည်။
ကောင်လေးမှာ အရိုက်ခံရလွန်းသဖြင့် အော်ပင်မအော်နိုင်တော့ချေ။
သူ ပြန်ခုခံဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ထုထောင်းခံရလွန်းလို့ အာရုံတွေပါ ဝေဝါးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။
လျူယွမ်က ဇနီးဖြစ်သူ စုချင်းရွှယ်ကို ဖက်ထားရင်း ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး-
“ငါတို့သားလေးတော့ မရှိတော့ဘူး...”
“သူ့အမရဲ့ အတားအဆီးကို မကျော်နိုင်ခဲ့ဘူး...”
သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ လျူနျန်က ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုမျောလွင့်ဝိညာဉ်ကောင်လေးကို ထုထောင်းနေသည်ကို သူ အတိုင်းသား အာရုံခံမိသည်။
ဒီကလေးက သူနဲ့ သားအဖ ရေစက်မပါတာ သေချာသွားပြီဖြစ်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲ ဝင်ရောက်မွေးဖွားခွင့် လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါ့အပြင် သူက လျူနျန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ရှေ့မှာ ရက်စက်လှတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေကြီးကို ရင်ဆိုင်ရဦးပေမည်။
သူ့ရဲ့ မျောလွင့်နတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်လေးနဲ့ဆိုရင်တော့ အမြှောက်စာအဆင့်ပဲ ရှိပေလိမ့်မည်။
စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း အနီရောင်ကြိုး ချည်ထားသည့် မြေစေးရုပ်လေးကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် -
“မောင်... ကလေးရဖို့ ကလေးဆုပန်တဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ပဲ မလွယ်ကူပါလား၊ နောက်ကျရင် မောင် ပိုပြီး ကြိုးစားရမယ်နော်...”
လျူယွမ်က ဇနီးဖြစ်သူ၏ ချောမွေ့သော ကျောပြင်လေးကို ပုတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ကိုယ်ဝန်ရဖို့ ကြိုးစားမှုက မအောင်မြင်ခဲ့ပေမယ့် အချည်းနှီးတော့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။
စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံက ဉာဏ်ပညာအလင်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။
သူမက မြေစေးရုပ်လေးကို ကစားရင်း - “ဒီလို အရုပ်လေးနဲ့ ကလေးဆုပန်တဲ့ နည်းလမ်းရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ရမယ်...”
“မင်းပြောချင်တာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတွေ ရှိနေသေးတာလား...” လျူယွမ်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဒါက ကြီးမားတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုပင် ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားတွေဟာ အင်မော်တယ်တွေလိုပဲ ထိပ်သီး သက်ရှိတွေ ဖြစ်ကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် နတ်ဗိမာန်မှာပဲ နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး အာဏာပိုင်များက ကမ္ဘာပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတွေ ရှိနေတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။
သာမန်လူတွေက ဘုရားကျောင်း သွားဖူးတယ်ဆိုတာကလည်း နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အရှိန်အဝါကို တစ်ဖက်သတ် အာရုံခံဖို့ ကြိုးစားရုံသာ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ ဒီအရုပ်ထဲကနေ နတ်ဘုရားတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာ အဆက်အသွယ် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို တွက်ချက်မိလိုက်တယ်...” စုချင်းရွှယ်က ရှင်းပြသည် - “ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးမှာတော့ နတ်ဘုရားရှိနေတာကို ကျွန်မ အာရုံမခံမိဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ တစ်ခုခု သုံးထားတာ နေမှာ...”
လျူယွမ်က ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်သည် - “နတ်ဗိမာန်ထဲက နတ်ဘုရားက ဒီမြေစေးရုပ်လေးတွေကို သားငါးမျှားချိတ်လို သုံးပြီး ကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိတွေကို မျှားနေတာများ ဖြစ်နိုင်မလား...”
“မောင် ပြောမှပဲ... အဲဒါ တကယ် ဖြစ်နိုင်တာပဲ...” စုချင်းရွှယ် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
သူမ မိဘအိမ်မပြန်ခင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းနဲ့ သမီးကို အန္တရာယ်ပြုနိုင်မယ့် အင်မော်တယ်၊ မိစ္ဆာ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားတွေ ရှိမရှိ သေချာအောင် စစ်ဆေးချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘုရားကျောင်းမှာ သားဆုပန်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတွေ တကယ် ရှိမရှိ စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရလဒ်အနေနဲ့ နတ်ဘုရားက ထွက်မလာဘဲ မျောလွင့်ဝိညာဉ်ကောင်လေး တစ်ကောင်ပဲ မိခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ခြံဝင်းထဲတွင်….
လျူနျန်က တိုက်ခိုက်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
မျောလွင့်ဝိညာဉ်ကောင်လေးမှာတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ပါးလွှာတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်လို ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေလေသည်။ သူ့အောက်က အုတ်ကြွပ်မြေပြင်မှာ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး လောကတ်ပင်အိုကြီးရဲ့ အမြစ်တစ်ပိုင်းပါ ပေါ်နေခဲ့၏။
အပင်မြစ်က အောက်ကနေ ခံမထားပေးရင် ဒီတွင်းက ပိုတောင် နက်သွားပေဦးမည် ဖြစ်သည်။
ခြောက်လသားအရွယ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ လျူနျန်၏ စိတ်ထဲမှာတော့ ‘သေခြင်းတရား’ ဆိုတာ ဘာလဲ မသိသေးချေ။
သူမ သိတာက သူမ နိုင်သွားပြီဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်က မလှုပ်နိုင်တော့လို့ သူမရဲ့ မေမေနဲ့ ဖေဖေကို လာလုလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာပဲ ဖြစ်သည်။
ဟွန့်...
မင်းက ငါ့မောင်လေး မဟုတ်ဘူး။
သူမ မျက်ဝန်းထဲက လောကမျက်စိ၏ အလင်းတန်းများက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်ဝန်းနက်လေးတွေ ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဖိအားတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် မျောလွင့်ဝိညာဉ်ကောင်လေးမှာ ချက်ချင်း ပြန်လှုပ်ရှားနိုင်ခွင့် ရသွားပြီး စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုပဲ ရှိတော့သည် -
ပြေးရမယ်... လွတ်အောင် ပြေးရပေမည်။
သူ ဒီနေ့ ခံခဲ့ရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုကို ရင်ထဲ စွဲမှတ်ထားလိုက်သည်။
မောင်နှမ မဖြစ်ရရင်လည်း တခြားမိသားစုမှာ လူဝင်စားလိုက်မယ်။
"ငါကြီးလာတဲ့အခါကျရင် သူမနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး ရည်းစားဖြစ်အောင် အပိုင်ကြံမယ်။ ပြီးမှ ပြတ်ပြတ်သားသား စိမ်းကားပစ်လိုက်မယ်။ ကံကြမ္မာရဲ့ ဝဋ်ကြွေးနဲ့ပဲ သူမကို ကလဲ့စားချေပြီး နာကျင်မှုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိစေရမယ် "
ကောင်လေးက တွင်းထဲကနေ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ဒီအချိန်မှာပဲ ခြံထဲက အငြိမ်းစား အဘိုးကြီးတွေ လုံးဝ ငြိမ်မနေနိုင်ကြတော့ချေ။
“နျန်နျန်လေးက တကယ် တော်တာပဲ... မျောလွင့်နတ်ဝိညာဉ်ကို တောင် အနိုင်ပိုင်းနိုင်တယ်...” အဘိုးကျန်းက အခန်းထဲကနေ ကြည့်ရင်း အံ့သြချီးမွမ်းလိုက်သည်။
“နယ်ပယ်ကျော်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့လူတွေက တကယ့် ပါရမီရှင်တွေပဲ...” ဝမ်ကျန့်ကော်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
သခင်ကြီးချင်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောရင်း - “ဟားဟား... နျန်နျန်လေးက ငါသင်ပေးထားတဲ့ လက်သီးကွက်တွေနဲ့ ထိုးပစ်လိုက်တာလေ...”
ချန်းမိုကတော့ စာလိပ်ကို ဖြန့်ပြီး စုတ်တံကို ကိုင်ကာ ဒီမြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်၊ နျန်နျန်လေး ကြီးလာတဲ့အခါ အမှတ်တရအဖြစ် ပေးဖို့ ဖြစ်သည်။
အဘိုးလီ၏ အကြည့်က နက်ရှိုင်းသွားပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် - “နျန်နျန်လေး နိုင်သွားပေမယ့် သူမက ငယ်သေးတော့ ပြိုင်ဘက်ကို အမြစ်ပြတ် သတ်ရမယ်ဆိုတာကို နားမလည်သေးဘူး၊ ကောင်းပြီ... ငါပဲ သူမကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်တော့မယ်...”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ...
လျူနျန်က မြေပြင်ပေါ်က ထိုမောင်လေးက ပြန်လှုပ်ရှားလာတာကို သတိပြုမိသွားသည်။
သူမက ‘အမြစ်ပြတ်ခြေမှုန်းခြင်း’ ဆိုတာ ဘာလဲ မသိပေမယ့်...
သားကောင်က လှုပ်ရှားနိုင်သေးသရွေ့ တိုက်ပွဲမပြီးသေးဘူးဆိုတာ သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇက သိနေသည်။
သူမ လက်လေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်က လောကတ်ရွက်အချို့က ချက်ချင်း ဓားမြှောင်ပျံများအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှူးကနဲ မျောလွင့်ဝိညာဉ်ကောင်လေး၏ ကိုယ်ကို စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...
တစ်ကိုယ်လုံး အပေါက်တွေ ဗလပွ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။
“အား... မမ...... အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”
ထိုကောင်လေးက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်တောင်းပန်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ လျူနျန်က လုံးဝ နားမလည်ချေ။ သူမ ခေါင်းလေးစောင်းကာ - “ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ...” လို့ မေးလိုက်ရင်း...
သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို ဖွင့်ကာ ကလေးအသံလေးဖြင့် တစ်လုံးတည်းသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်သည် -
“မီး...”
ရုတ်တရက် ဆိုသလိုပင် တောက်လောင်နေသော မီးလုံးကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး ထိုဝိညာဥ်ကောင်လေးကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားတော့သည်။
“အား...” ကောင်လေးက မီးထဲမှာ လူးလိမ့်ရင်း နည်းလမ်းရှာလိုက်သည်။
ကြည့်ရတာ ငါ သေချာပေါက် သေချင်ယောင်ဆောင်ရတော့ပေမည်။
သူက အပူဒဏ်ကို အောင့်ခံပြီး လျှာလေးထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေလိုက်သည်။
သုံးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လျူနျန်မှာ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မလှုပ်တော့တာကို မြင်မှ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် နိုင်သွားပြီမလား။
အခန်းထဲတွင် အဘွားစွန်းက လူတိုင်းကို စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောလိုက်သည် - “နတ်ဝိညာဉ်ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖို့ မလွယ်ဘူး၊ ဒီကောင်က သေချာပေါက် သေချာချင်ယောင်ဆောင်နေတာ...”
ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆေးတံသောက်နေသော အဘိုးကျိုးက ဆေးတံကို ခါထုတ်လိုက်သည်။
တောက်လောင်နေသော မီးပွားတစ်ခု ဆေးတံထဲက ထွက်လာခဲ့သည်၊ အဲဒါက သူ လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ရာမှာ သုံးတဲ့ [မြေကမ္ဘာအူတိုင်မီးတောက်] ဖြစ်သည်။
သူက နျန်နျန်လေးအတွက် ဒီမီးပွားနဲ့ပဲ ဇာတ်သိမ်းပေးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
တခြား အငြိမ်းစား အဘိုးကြီးတွေလည်း ဒီအတိုင်းပဲ တွေးနေကြသည်။
အခန်းထဲက လျူယွမ်နဲ့ စုချင်းရွှယ်တို့လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“မောင်... မောင်ပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင်၊ နတ်ဘုရားက မြေစေးရုပ်ကို သားငါးမျှားချိတ်လို သုံးနေတာဆိုရင် ဒီကောင်လေးကို လုံးဝ ပေးမထွက်သွားနိုင်ဘူး...” စုချင်းရွှယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လျူယွမ်က သူ့ခါးလေး အနည်းငယ် ပျော့ခွေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မိန်းမ... စိတ်အေးအေးထားပါ...” လျူယွမ်က သူမ၏ ချောမွေ့သော ကျောပြင်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည် - “ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးကို ငါတို့ ကိုယ်တိုင် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ အိမ်မှာ ကူညီပေးမယ့်သူ ရှိတာပဲ...”
“ကျွန်မရဲ့ ဆရာလား...” စုချင်းရွှယ် အံ့သြသွားသည်။
လျူယွမ်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည် -
“ခွေးလွှတ်လိုက်မယ်...”
သူ့စကား ဆုံးသည်နှင့် အနောက်တောင်ဘက်ထောင့်က အိမ်ငယ်လေး၏ တံခါးက တိတ်တဆိတ် ပွင့်သွားခဲ့သည်။
လေအေးတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားပြီး ဘာမှမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။
“ဝုတ်... ဝုတ်...”
ရုတ်တရက် ခွေးဟောင်သံ နှစ်ချက် ထွက်လာခဲ့သည်။
လျူနျန် မျက်လုံးလေး ပွတ်ပြီး စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ထဲကနေ အဝါရောင် ခွေးကြီးတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ခွေးဝါကြီးက သေချာချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ ကောင်လေးနား တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားပြီး အနံ့ခံကာ ပါးစပ်ဟပြီး ကိုက်ခဲပစ်လိုက်တော့သည်။
“မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကိုမစားနဲ့...”
“လွှတ်... လွှတ်ဦး...”
“မင်း ငါ ဘယ်သူလဲ သိလား... ငါ့မှာ...”
နတ်ဝိညာဉ်ကောင်လေးမှာ သေလုဆဲဆဲမို့ ပြန်မခုခံနိုင်တော့ချေ။ အဆုံးသတ်မှာတော့ ခွေးဝါကြီးရဲ့ တစ်ကိုက်ချင်း ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်အစအနပင် မကျန်တော့ချေ။
ခွေးဝါကြီးက အားမရသေးဘဲ လျှာထုတ်ပြီး မြေကြီးကိုပါ လျက်ပစ်လိုက်သည်။
သူက သန့်ရှင်းမှု မရှိမှာ စိုးရိမ်သလိုမျိုး ပတ်ပတ်လည်ကိုပါ အကြိမ်ကြိမ် လျက်နေခဲ့သေးသည်။
လျူနျန်က ခွေးကြီးကို ကြည့်ပြီး လက်လေးဆန့်ကာ ခေါင်းကို သေသေချာချာ ပွတ်ပေးလိုက်ရာ မျက်ဝန်းလေးတွေက ချစ်ခင်မှုတွေဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူမက ခွေးဝါကြီးထက် နည်းနည်းလေးပဲ ပိုမြင့်တာ ဖြစ်သည်။
ခွေးဝါကြီးက သူမ လက်ချောင်းလေးတွေကို ချစ်စနိုး လျက်ပေးလိုက်ရာ လျူနျန် တခစ်ခစ် ရယ်မောပြီး လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
သူမကို အမြီးနန့်ပြပြီးနောက် ခွေးဝါကြီးက လှည့်ထွက်ကာ ခွေးအိမ်ထဲ ပြန်ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
လျူနျန် လိုက်ကြည့်ချင်ပေမယ့် ခွေးအိမ်တံခါးက ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခွေးအိမ်ထဲတွင်….
ယွန်းမြောင်က ထောင့်တွင် လဲလျောင်းနေသော အစောင့်ဝိညာဉ်ခွေးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည် -
“တကယ့်ကို သခင်ကို ကာကွယ်တတ်တဲ့ သစ္စာရှိခွေးပဲ...”
မင်း ဒီနေ့ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုတစ်ခု ရလိုက်တာပဲ။
“ဒီမျောလွင့်ဝိညာဉ်က နတ်ဘုရားဘုံက လာတာ၊ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အလုပ်အကျွေးပြု ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ၊ မင်း သူ့ကို စားလိုက်ပြီဆိုတော့ မကြာခင်မှာ ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်ကနေ မျောလွင့်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တိုးတက်သွားပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်ကို လှည့်လည်နိုင်တော့မယ်...”
ယွန်းမြောင်က ခွေးဝါကြီးကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေရန် သူမ၏ ဝိညာဉ်ဖြင့် စိတ်ချင်းဆက်ကာ ပြောလိုက်သည် -
“နောက်ကျရင် ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့၊ ငါနဲ့အတူ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်ရင် မင်းကို ‘ခွေးနတ်ဘုရား’ အဖြစ် ဘွဲ့အပ်နှင်းပေးမယ်...”
ခွေးဝါကြီးက သွားဖြဲပြီး ဒေါသတကြီး ဟောင်လိုက်သည် - “ဝုတ် ဝုတ်...”
ငါ့နေရာမှာ လာနေပြီးတော့...
ငါ့ကိုပါ သစ္စာဖောက်ခိုင်းနေသေးတယ်...
သွားစမ်း...
ယွန်းမြောင် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ကို အောင့်အည်းထားလိုက်ရသည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက လျူယွမ်၏ နယ်မြေ မဟုတ်ပါလား။
သူမ၏ အမူအရာက အေးစက်မြဲ အေးစက်နေပြီး ခွေးဝါကြီးကို အထက်စီးကနေ ပြောလိုက်သည် -
“ငါက မင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံတင်ပါ၊ မင်းက တကယ်ကြီး ထင်မှတ်နေတာလား...”
“အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ မင်းသွားချင်တိုင်း သွားလို့ရတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး...”
“နောက်ကျရင် လျူနျန်ရဲ့ ဘေးမှာပဲ နေ၊ သူမရဲ့ ခွေးအဖြစ် နေပြီး သူမကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်၊ ဒါမှ မင်းအတွက် အနာဂတ် ရှိမှာ...”
ခွေးဝါကြီးက ဒေါသတကြီး ထပ်ဟောင်လိုက်ပြန်သည် - “ဝုတ်... ဝုတ် ဝုတ်... ဝုတ်...”
နင့်အလုပ် မဟုတ်ဘူး...
အဲဒါ ငါ့ရဲ့ သခင် မူလကတည်းက ဖြစ်နေပြီးသား...
ခွေးဝါကြီး၏ ဆဲဆိုသံတွေက ကြမ်းတမ်းလွန်းသဖြင့် ယွန်းမြောင်ပင် စိတ်တိုလွန်းလို့ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။