အခန်း ၁၃၅
Vol. 14 Ch. 135
🍅 Chapter 135
ထိုအခါ သူ ချက်ချင်းပင် နေရခက်လာသဖြင့် ပန်းကန်ကိုကိုင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်သွားပြီး စားသောက်လေတော့သည်။
အားလုံးမနက်စာစားပြီးသွားသောအခါ ဝူယွီလန်က နောက်ဆုံးတွင် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ စုဆောင်းမည့်ကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ့အိမ်ပြိုကျသွားတော့ အားလုံးက ဝိုင်းပြီးတူးဖော်ပေးခဲ့လို့သာ အသက်ရှင်ခဲ့ရတာလေ၊ လူဆိုတာ ကျေးဇူးသိတတ်ရမယ်”
“ဒါကြောင့် ငါ တွေးနေတာက၊ ငါတို့ရဲ့ စုန့်မိသားစုရွာမှာ တောင်ကုန်း၊ တောင်တန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတော့ ရွာထဲက ရိုးသားတဲ့မိသားစုတွေကို ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာ သင်ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့”
“ပြီးရင် အိမ်မှာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေကို စုဆောင်း၊ အခြောက်ခံပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံတဲ့အပိုင်းကို ငါတို့က တာဝန်ယူမယ်၊ ဒါဆို ငါတို့လည်း အကျိုးအမြတ်ရနိုင်တာပေါ့”
“နင်တို့ ဘယ်လိုထင်လဲ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်အာ့လန်မှာ အလွန်စိတ်အားထက်သန်လာသည်။
“အဘွားပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်အရဆိုရင် နောင်ကျရင် ကျွန်တော်တို့က ဆေးပင်တွေရှာဖို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး သေမတတ် အလုပ်လုပ်စရာမလိုတော့ဘဲ အိမ်မှာပဲထိုင်ပြီး ဒီငွေတွေကို ရှာလို့ရပြီပေါ့”
“မှန်တာပေါ့”
အဆုံးသတ်တွင်မူ သူတို့ကသာ ဤကိစ္စမှ အကျိုးအမြတ်အများဆုံးရရှိမည့်သူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် သဘောတူတယ်၊ အကျိုးကျေးဇူးပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး အန္တရာယ်တစ်စက်လေးမှမရှိတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို အရူးကလွဲရင် ဘယ်သူမလုပ်ဘဲနေမှာလဲ”
စုန့်အာ့လန်မှာ ပညာသင်ကြားနေရသဖြင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များရှာဖွေရန် အချိန်လုံးဝမရှိပေ။
ယခုအခါ အပြင်ထွက်ရှာစရာမလိုဘဲ ငွေရှာနိုင်မည်ဟု ကြားသိရသောအခါ သူ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။
“ကျွန်မလည်း သဘောတူပါတယ်”
ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ ဝူယွီလန်၏ အမာခံပုရိတ်သတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်သူများကလည်း တရစပ် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။
“ကန့်ကွက်သူမရှိဘူးဆိုတော့ ဒီကိစ္စကိုတိုင်ပင်ဖို့ ခဏနေရင် ရွာလူကြီးဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်”
လွန်ခဲ့သည့်ရက်များက ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုမှာ သူမ၏အိမ်အတွက် အလွန်အမင်းပင်ပန်းခဲ့ရသည်ကို တွေးမိသဖြင့် ဝူယွီလန် သူမအခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ စနစ်ကုန်တိုက်ထဲမှ ပီလော့ချွန်းလက်ဖက်ခြောက်တစ်ဘူးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။
သူမက ထိုလက်ဖက်ခြောက်ဘူးကိုကိုင်ဆောင်ကာ ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှု၏ အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရွာသားအတော်များများ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီကပင် ရွာသားများက ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုအား တစ်စုံတစ်ရာကို တောင်းဆိုနေကြသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဦးလေးကျန်းရှု၊ ဒီနှစ်က သီးနှံထွက်နှုန်းမကောင်းဘူး၊ တကယ်လို့ အလုပ်အကိုင်တစ်ခုခုသာ မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့် မိသားစုတစ်စုလုံး…… ရွာထဲက လူကြီးလူငယ်အားလုံး ဒီဆောင်းတွင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းလမ်းတစ်ခုခုစဉ်းစားပေးပါဦး”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အခု ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်လည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အားလုံးက အားနေကြတာလေ၊
ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လေးဘာလေးရနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုစဉ်းစားပြီး အသက်ရှင်သန်ဖို့ လမ်းစလေးတစ်ခုလောက် ဖန်တီးပေးပါဦး”
“လုပ်စရာအလုပ်လေး ရှိနေရင်ရပါပြီ၊ ကြေးပြားနည်းနည်းပါးပါး ရရင်ကို အဆင်ပြေပါတယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်”
သေချာနားထောင်ကြည့်သောအခါ သူတို့က ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုအား အလုပ်ရှာပေးရန် တောင်းဆိုနေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ယခုနှစ်တွင် သီးနှံထွက်နှုန်းမကောင်းလှသဖြင့် လူတိုင်းက စပါးပိုရစေရန်အတွက် အလုပ်အကိုင်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေလိုကြခြင်းဖြစ်သည်။
ရွာ၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုမှာ ဤကိစ္စများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည်မှာအမှန်ပင်။
သူ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ခါးပင် အနည်းငယ်ကိုင်းညွတ်နေလေပြီ။
“အခုချိန်မှာ အားလုံးက အားနေကြတာဆိုတော့ ဆိပ်ကမ်းတွေမှာလည်း လူမခေါ်တော့ဘူးလေ၊ မင်းတို့ အားလုံး အိမ်ကိုအရင်ပြန်ကြပါ၊ မြေပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ယောက်များ အလုပ်သမားငှားမလားဆိုတာ ငါ စုံစမ်းကြည့်ပေးပါ့မယ်”
ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုမှာ သူတို့ကို ကူညီရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း ရွာသားများ သိရှိထားသဖြင့် သူတို့မှာ အိမ်သို့အရင်ပြန်ရန်မှအပ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။
အဒေါ်ဝူကို မြင်သောအခါ ရွာသားများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။
“အဒေါ်ဝူ၊ သက်သာသွားပြီလား”
“ဘယ်နေရာမှ ဖိမိသွားတာမျိုး မရှိဘူးမဟုတ်လား၊ အသက်အရွယ်လည်း ကြီးနေပြီဆိုတော့ ပိုပြီးဂရုစိုက်ရမယ်နော်”
“ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေ မလုပ်ဘဲ သေချာလေးအနားယူပြီး ကျန်းမာရေးကိုဂရုစိုက်ပါ”
ဝူယွီလန် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အားလုံးရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ တော်တော်လေး ပြန်ကောင်းနေပါပြီ”
“အရင်က အားလုံး ကျွန်မအိမ်ကို လာကူညီပေးကြတုန်းက ကျွန်မ သေချာကျေးဇူးမတင်လိုက်ရဘူးလေ၊ အခု ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးဆီလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အားလုံးကို ဝေမျှချင်တဲ့ ကိစ္စကောင်းလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ၊ အားလုံး အချိန်ရရင် ဒီမှာပဲ နားထောင်သွားကြမလား”
ထိုစကားကြားသောအခါ ရွာသားများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်သို့ပြန်လှည့်လာကြသည်။
“အဒေါ်ဝူရယ်၊ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ဆွေမျိုးသားချင်းတွေပဲလေ၊ ကူညီသင့်တာ ကူညီရမှာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကူညီသင့်တာ ကူညီရမှာပေါ့”
ရွာသားများ၏စကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန်က ဖော်ရွေပြီးရိုးသားသော ဤရွာသားများကို ငွေရှာရန်အတွက် သူမနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းက ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမက ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အားလုံးအတွက် အလုပ်ကိစ္စကြောင့်ပါပဲ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုမှာ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းတက်ကြွသွားတော့သည်။
“အို….”
“ဒီနှစ်က သီးနှံအထွက်နှုန်း မကောင်းတော့ အားလုံးငတ်မွတ် ခေါင်းပါးမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်လေ၊ အဲဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်လည်း စိတ်ပူနေတာ၊ အကယ်၍ ခင်ဗျားကသာ အားလုံးကို ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ ဒီကျေးဇူးကို သေချာပေါက်မှတ်ထားကြမှာပါ”
ဝူယွီလန် လက်ကာပြလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စက ကျွန်မရော အားလုံးအတွက်ပါ အပြန်အလှန်အကျိုးရှိစေမယ့် ကိစ္စတစ်ခုလို့ဆိုနိုင်ပါတယ်”
“ဒီလိုပါ၊ အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ရွာမှာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေစုဆောင်းဖို့ ကျွန်မ စီစဉ်ထားတယ်၊ အားလုံး အားတဲ့အချိန် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေရှာနိုင်တယ်၊ ပြီးရင် ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မက တာဝန်ယူပြီးဝယ်ယူပေးမှာပါ”
“ဈေးနှုန်းကတော့ မြို့ပေါ်မှာထက် သဘာဝကျကျ အများကြီးပိုနည်းမှာပေါ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အားလုံးရှာလာတဲ့ ဆေးပင်တွေကို ဝယ်ယူပြီးတဲ့အခါ ကျွန်မက အခြောက်ခံပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံရမယ်၊ ပြီးတော့ ဆေးဆိုင်ကိုမရောင်းခင် အဆိပ်ရှိတဲ့အပင်တွေကိုလည်း ရွေးထုတ်ရဦးမယ်လေ၊ ဒါက လုပ်အား တော်တော်များများ လိုအပ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဆေးဆိုင်က အဆိပ်ဆေးပင်တွေကို လက်မခံဘူးဆိုတဲ့ အန္တရာယ်ကိုလည်း ကျွန်မက တာဝန်ယူရသေးတယ်မဟုတ်လား”
ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရွာသားများမှာ ချက်ချင်းလက်ငင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်။
“အဒေါ်ဝူ၊ တ... တကယ် ပြောနေတာလား”