အခန်း ၁၆၁

အခန်း ၁၆၁ ။ ။ လမ်းလျှောက် ထွက်ရုံသက်သက်။

ဒသမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ပထမဆုံး လ။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး သည် အချိန်အကြာကြီး မျှော်လင့်စောင့်စားခဲ့ရသော တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ပထမဆုံး နေရောင်ခြည် တစ်မျှင် က မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါး ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ခြံဝင်း အတွင်းသို့ ဖြာကျလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ လီဖန် က သူ၏ မျက်လုံးများကို အချိန်တိကျစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ ဤကဲ့သို့ မအိပ်ခဲ့ရသည်မှာ အချိန်အကြာကြီး ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေစဉ် ကာလအတွင်း၊ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိခြင်းက အနားယူခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

လေလံပွဲ ကာလအတွင်းတွင်၊ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ရခြင်းက ပုံမှန် ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ၊ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံစရာ မလိုတော့ပေ၊ လေလံပွဲများ လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ၊ မည်သည့် အကျပ်အတည်းကိုမျှ ဖြေရှင်းရန် မလိုတော့ပေ—

သူ အိပ်စက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်က ကျင့်ကြံခြင်း သဘောတရား ဖြင့် တရားထိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

အဲဒါ အစစ်အမှန်၊ သေမျိုး တွေရဲ့ အိပ်စက်ခြင်း မျိုးပဲ— မျက်လုံး မှိတ်လိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားပြီး၊ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ နိုးလာတဲ့ အိပ်စက်ခြင်းမျိုး။

အဲဒါ အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခုပဲ။

ဒါပေမယ့် အရမ်းလည်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်။

သူ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည် က ဆောင်းဦးအစပိုင်း ၏ အေးမြမှုကို သယ်ဆောင်လာကာ ဖြာကျနေသည်။

ခြံဝင်း ထဲရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များ က ယခင်ကထက် ပို၍ ထူထပ်စွာ စုပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။

တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ခေါင်းဆောင် လေးယောက် နှင့် စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် အစောင့် သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက် တို့သည် ရုပ်တုများလို မတ်မတ် ရပ်နေဆဲပင်။

လီဖန် က သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာ နံနက်ခင်းပါ။"

အစောင့်များ က မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။

သူတို့သည် စည်းမျဉ်း များနှင့် စွမ်းအင် တို့၏ ဖန်တီးမှုများ ဖြစ်ကြပြီး၊ တုံ့ပြန်ရန် သို့မဟုတ် နှုတ်ဆက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

သို့သော် လီဖန် က နေ့တိုင်း ပြောနေဆဲပင်။

ဤသည်က သူ၏ "လူသားဆန်မှု" ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် သူ အသုံးပြုသော နည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။

သူက ခြံဝင်း ၏ ထောင့်တစ်နေရာ၊ ရေတွင်း တစ်တွင်း ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရေတွင်း ရေက ကြည်လင်ပြီး အေးမြနေသည်။

သူ ရေတစ်ပုံး ခပ်ယူလိုက်ပြီး မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက် ခပ်မြန်မြန် လုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြံဝင်း အတွင်းရှိ ကျိုင်းပင်အို ကြီး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သစ်ပင်ကြီးက အလွန် အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ပင်စည် တစ်လျှောက် အက်ကွဲကြောင်းများ အနှံ့အပြား ရှိနေကာ၊ သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များက ကျဲပါးနေသည်။

သို့သော် ၎င်းက အသက်ရှင်နေသေး၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သစ်ပင် ပင်စည်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ဖိထားလိုက်သည်။

သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးသော ဝိညာဉ် စွမ်းအင် လေး တစ်မျှင် က သူ၏ လက်မောင်းမှ တစ်ဆင့် စီးကျသွားပြီး သစ်ပင် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကျိုင်းပင်အို ကြီးက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး၊ ၎င်း၏ ကျဲပါးနေသော သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များက အနည်းငယ် ပို၍ စိမ်းလန်းသွားသကဲ့သို့ ပင်။

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ လှည့်လိုက်ပြီး လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လေလံစင်မြင့် ပေါ်တွင်၊ လေလံတူ က တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။

လီဖန် က စင်မြင့်အောက်ရှိ လျှို့ဝှက်အခန်း ငယ်လေး ထဲမှ အစားအစာ ထည့်သည့် သစ်သားဘူး တစ်ဘူး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က အားရှီ ကို မြို့ထဲတွင် သွားဝယ်ခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်သားဘူး ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ ပေါက်စီ အလုံး အနည်းငယ်၊ ချဉ်ဖတ် ဟင်းတစ်ပွဲ နှင့် အေးနေသော ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အလွန် ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်က ရှင်သန်ရန် တစ်လသာ အချိန်ရတော့ပြီး စားစရာပင် မဝယ်နိုင်ခဲ့သော သူတစ်ယောက် အတွက်မူ၊ ဤသည်က ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သူက လေလံစင်မြင့် ၏ အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ မနက်စာ စတင် စားသောက်လိုက်၏။

ပေါက်စီ များက အနည်းငယ် မာနေသည်၊ ချဉ်ဖတ် က အနည်းငယ် ငန်နေသည်၊ ထို့ပြင် ဆန်ပြုတ် က အနည်းငယ် အေးနေသည်။

သို့သော် သူက အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ နှင့် ဂရုတစိုက် စားသောက်နေလေသည်။

တစ်လုတ်ချင်းစီတိုင်းကို အချိန်အကြာကြီး ဝါးနေသည်။

တစ်လုတ်ချင်းစီတိုင်းကို ဂရုတစိုက် မျိုချနေသည်။

နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေ၏။

သစ်ရွက်ခြောက်များ လွင့်မျောနေသည်။

သာမန် သေမျိုး တစ်ယောက်လိုပင် သူ တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေသည်။

ထမင်းစားရင်း တစ်ဝက်လောက် ရောက်သောအခါ၊ သူ ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်:

"အားရှီ"။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင်၊ မှုန်ဝါးသော မီးခိုး...အပြာရောင် အလင်းရောင်လေး က အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာ၏:

"သခင်။"

လီဖန် က ပေါက်စီ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး ဗလုံးဗထွေး ဖြင့် မေးလိုက်သည်:

"ပြောစမ်းပါဦး၊ သူတို့ အခု ဘာတွေ လုပ်နေကြမလဲ"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘယ်သူတွေလဲ"

လီဖန် က ပေါက်စီ ကို ဝါးရင်း၊ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဇီဝေ ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ၊ မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင်၊ နေမင်း ဘိုးဘေး နတ်ဘုရား၊ ရွှမ်ဖင် တာအိုမိတ်ဆွေ၊ မဟာနေမင်း တထာဂတ..."

"အဲဒီ မဟာ သူတော်စင် တွေ၊ အဲဒီ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တွေ။"

"ငါတို့ ကြောင့်... အကြောက်လွန်သွားခဲ့တဲ့ သူတွေလေ။"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ထို တာအို အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်:

"ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော် က နှစ်တစ်ရာ တိုင်တိုင် ချိတ်ပိတ်ထားပါတယ်။"

"ရှေးဟောင်း လစန္ဒာ မင်းဆက် က ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်းကို ပြောင်းရွှေ့သွားပါပြီ။"

"နေမင်း ဘိုးဘေး နတ်ဘုရား က အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဆီကို ပြန်သွားပါပြီ။"

"ပရမ်းပတာ ကောင်းကင် နန်းတော် တွင် သခင် မရှိတော့ဘဲ၊ ရွှမ်ဖင် တာအိုမိတ်ဆွေ က ပရမ်းပတာ ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပါပြီ။"

"မဟာနေမင်း တထာဂတ လူဝင်စား က၊ သူ့ရဲ့ သခင် ကို သွားစောင့်နေပါပြီ။"

လီဖန် က ပေါက်စီ ကို ဝါးရင်း၊ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပါတယ်။"

"သူတို့ အားလုံး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်း တွေကို ရှာတွေ့သွားကြပြီပဲ။"

သူ ပေါက်စီ နောက်တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"ငါတို့ကရော"

အားရှီ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

လီဖန် ကိုယ့်ဘာသာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကတော့... စောင့်ရမှာပေါ့။"

နောက်ဆုံး ပေါက်စီ တစ်လုံး နှင့် နောက်ဆုံး ဆန်ပြုတ် တစ်ငုံ ကို သောက်ပြီးနောက်၊ ပန်းကန် နှင့် တူများ ကို သစ်သားဘူး ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ အကြောဆန့်လိုက်၏။

နေရောင်ခြည် ဖြာကျလာသည်။

သူ မျက်လုံးကို မှေးကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ရာသီဥတု ကောင်းတာပဲ။"

"လမ်းလျှောက် ထွက်ကြမလား"

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ၏ အပြင်ဘက်တွင် လူသူကင်းမဲ့သော မြို့ဆင်ခြေဖုံး ဒေသ တစ်ခု ရှိသည်။

တစ်ချိန်က၊ ဤနေရာသည် လေလံရုံ ၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာစာကို မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးရာ နေရာ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ၊ ဤနေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို ကျင့်ကြံသူများ အနက်မှ အချို့မှာ သေဆုံးသွားကြသည်၊ အချို့မှာ ရူးသွပ်သွားကြသည်၊ အချို့မှာ သူတို့၏ တာအို နှလုံးသား များ ပြိုကွဲသွားကြပြီး၊ အချို့မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားကြသည်။

ကျန်ရစ်သူများမှာ အလွန် အလှမ်းဝေးသော နေရာများသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အနားမကပ်ရဲကြတော့ပေ။

မခိုးကြည့်ရဲကြတော့ပေ။

အနှောင့်အယှက် မပေးရဲကြတော့ပေ။

လီဖန် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာပြီး မြက်ပင်များ ထူထပ်နေသော လမ်းကြောင်း ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။

သူ အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။

တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်နေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် လမ်းလျှောက် ထွက်လာသော သာမန် ဆယ်ကျော်သက် လူငယ် တစ်ယောက်လိုပင်။

နေရောင် က တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

လေပြေ က ညင်သာနေသည်။

မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် တောရိုင်းပန်းလေးများ ယိမ်းနွဲ့နေကြ၏။

သူ ခေတ္တမျှ လျှောက်သွားပြီးနောက် ကျောက်ဆောင်ကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အဲဒီနေရာက တစ်ချိန်က ထျန်းဖုန်းမြို့ ပဲ။

အခုတော့ အပျက်အစီး တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

အဲဒီ အဆောက်အအုံ တွေ၊ အဲဒီ လမ်းမ တွေ၊ တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့တဲ့ အဲဒီ လူအုပ်ကြီး တွေ၊ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

နေရောင်အောက်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေတဲ့ အပျက်အစီး တွေပဲ ကျန်တော့တယ်။

လီဖန် အပျက်အစီး များကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထို့နောက်၊ သူ တိုးတိုးလေး စကားပြောလိုက်သည်:

"အားရှီ"။

"ရှိပါတယ်။"

"ပြောစမ်းပါဦး၊ လူဘယ်နှစ်ယောက် ရဲ့ နှလုံးသား တွေကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီးပြီလဲ"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီဖန် ပြုံးလိုက်၏။

"အများကြီး ရှိမှာပေါ့။"

"ငါ သေမျိုး တစ်ယောက် ဘဝကနေ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ကြည့်နေခဲ့တဲ့ သွေးကြောဖွင့် အဆင့် နဲ့ ဝိညာဉ်အချက်အချာ အဆင့် က အဲဒီ ကျင့်ကြံသူ ငယ်လေး တွေ၊ မဟာ သူတော်စင် တွေ ရူးသွပ်သွားတာကို ကြည့်နေခဲ့တဲ့ သူတွေ၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ဒူးထောက် တောင်းပန်နေတာကို ကြည့်နေခဲ့တဲ့ သူတွေ..."

"သူတို့ရဲ့ တာအို နှလုံးသား က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလဲ"

"သေတဲ့သူက သေ၊ ရူးတဲ့သူက ရူး၊ ဒုက္ခိတ ဖြစ်တဲ့သူက ဖြစ်..."

"အကုန်လုံး ငါ့ကြောင့်ချည်းပဲ။"

အားရှီ ၏ အသံက နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ပေါ်လာသည်:

"သခင်၊ အဲဒါ သခင့် အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။"

လီဖန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ့ အပြစ် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ တာအို ရယ်။"

"ဒါပေမယ့်... ငါ နည်းနည်းတော့ ဝမ်းနည်းမိတယ်။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ချိန်တုန်းက ငါလည်း သူတို့ အထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ။"

"ငါ ရှင်သန်ဖို့ တစ်လပဲ အချိန်ရတော့တယ်၊ စားစရာတောင် မဝယ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ အပေါဆုံး ဆေးလုံး လေး တစ်လုံးတောင် မဝယ်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက၊ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ငါ့ကို လာပြောခဲ့မယ် ဆိုရင်၊ နောက်တစ်နှစ် အကြာမှာ မင်း ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ တွေ အားလုံး မင်းကို ဦးညွှတ်ရလိမ့်မယ် လို့..."

"ငါလည်း ရူးသွားနိုင်တာပဲ။"

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ အပြုံးတွင် ခါးသီးမှု အချို့ ရောယှက်နေသည်။

သူ၏ အပြုံးတွင် သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင် အချို့လည်း ပါဝင်နေ၏။

"ဒါကြောင့်၊ သူတို့ ရူးသွားကြတာက နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။"

"အကယ်၍ ငါသာ ဆိုရင်လည်း ရူးသွားမှာပါပဲ။"

သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

အဝတ်အစား ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို သူ ခါထုတ်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာအောင် လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။

ရှေ့တွင် ရွာငယ်လေး တစ်ရွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရွာလေးက သေးငယ်ပြီး၊ အိမ်ခြေ ဒါဇင် အနည်းငယ် သာ ရှိကာ၊ မီးခိုးခေါင်းတိုင် များမှ မီးခိုးငွေ့ လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီဖန် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ အာရုံခံမိလိုက်၏။

ရွာလေး ထဲတွင် သေမျိုးများသာ အပြည့် ရှိနေသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

သူ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

ရွာထိပ်တွင်၊ ကလေး အနည်းငယ် ဆော့ကစားနေကြသည်။

သူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ဆော့ကစားရင်း၊ ရယ်မော နောက်ပြောင်နေကြကာ၊ သူတို့ရဲ့ ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံ နဲ့ ကောင်လေး ဟာ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို လုံးဝ မသိကြပေ။

လီဖန် ဘေးတွင် ရပ်ကာ၊ သူတို့ကို ကြည့်နေလေသည်။

သူတို့ ပြေးလွှားနေတာကို ကြည့်နေတယ်၊ သူတို့ ရယ်မောနေတာကို ကြည့်နေတယ်၊ သူတို့ လဲကျသွားပြီး ပြန်ထကာ ဆက်ပြေးနေတာကို ကြည့်နေတယ်။

သူ အချိန်အကြာကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။

အဲဒီအပြုံးလေး က အရမ်း နွေးထွေးနေတယ်။

ကလေး တစ်ယောက် ပြေးလာပြီး သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အစ်ကိုက ဘယ်သူလဲ။

လီဖန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သူ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်၏။

"ငါက ဒီကနေ ဖြတ်သွားတဲ့ ခရီးသည် တစ်ယောက်ပါ။"

ကလေးငယ် က ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မေးလိုက်သည်၊ "အစ်ကိုက ဘယ်က လာတာလဲ"

လီဖန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အရမ်း ဝေးတဲ့ နေရာကနေ လာတာ။"

ကလေးငယ် က ထပ်မေးသည်၊ "အစ်ကိုက ဘယ်ကို သွားမှာလဲ"

လီဖန် ထပ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။"

ကလေးငယ် က ပြုံးလိုက်ရာ၊ ကျိုးနေသော အရှေ့သွား တစ်ချောင်း ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကို သွားမယ့်နေရာကိုတောင် အစ်ကို မသိဘူး ဆိုရင်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လမ်းလျှောက်မှာလဲ‌ဗျ"

လီဖန် လည်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီတိုင်း... လမ်းလျှောက် ထွက်လာရုံ သက်သက်ပါ။”

………….