အခန်း ၁၆၂

အခန်း ၁၆၂ ။ ။ အလျင်လိုစရာ မရှိဘူး။

ကလေးငယ် က သူ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆို လာကစားလေ"

လီဖန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူ ကလေးများ နှင့်အတူ နာရီဝက်ခန့် ဆော့ကစားခဲ့သည်။

တူတူပုန်းတမ်း၊ ကွက်ကျားခုံတမ်း၊ နဲ့ ပဲအိတ်ပစ်တမ်း ကစားနည်းများ။

သူ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေခဲ့၏။

သာမန် ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်စစ်စစ် တစ်ယောက်လိုပင်။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်၊ သူ ကလေးများ ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားလိုက်၏။

ရွာထဲမှ ထွက်ခွာလာစဉ်၊ သူ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကလေးများ က ကစားနည်း အသစ် တစ်ခု စတင်နေကြပြီ။

သူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ဆော့ကစားရင်း၊ ရယ်မော နောက်ပြောင်နေကြသည်။

ပူပင်သောက ကင်းမဲ့စွာဖြင့်။

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

လှည့်ကာ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

နေဝင်ချိန်။

လီဖန် သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား သို့ ပြန်ရောက်လာ၏။

ဆည်းဆာနေရောင် က ကောင်းကင်ကြီးကို ရွှေနီရောင် ဆိုးထားပြီး၊ ၎င်း၏ အလင်းရောင်များက ခြံဝင်း ပေါ်သို့၊ ကျိုင်းပင်အိုကြီး ပေါ်သို့၊ လေလံစင်မြင့် ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။

သူက ကျိုင်းပင်အို ကြီး ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်၏။

သစ်ပင် ပင်စည်ကို မှီကာ နေဝင်ချိန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အားရှီ ၏ အသံက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်:

"သခင် ဒီနေ့ အရမ်း ပျော်နေတဲ့ပုံပဲ"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။"

"ငါ ဒီလောက် မပျော်ရတာ ကြာပြီ။"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဲဒီ ကလေးတွေကြောင့်လား"

လီဖန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။

"အဲဒါက... သာမန် လူတစ်ယောက်လို နေထိုင်လို့ ရသေးတယ် ဆိုတာကို ငါ သိလိုက်ရလို့ပဲ။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"တစ်နှစ်ကျော်ကျော် လောက်၊ ငါ အမြဲတမ်း ပြေးလွှားနေခဲ့တယ်၊ တိုက်ခိုက်နေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။"

"အသက်ရှင်ဖို့၊ အသက်ဆက်ဖို့၊ အဆင့်တက်ဖို့၊ တာအို ကို ရယူဖို့..."

"ဘယ်တော့မှ မရပ်နားခဲ့ဘူး။"

"ဒီနေ့မှ ပထမဆုံး အကြိမ် အဖြစ်၊ ငါ ရပ်နားလိုက်တယ်။"

"ပထမဆုံး အကြိမ် အဖြစ်... လူတစ်ယောက်လို ငါ စားသောက်ခဲ့တယ်၊ လမ်းလျှောက် ထွက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကလေးတွေနဲ့ ဆော့ကစားခဲ့တယ်။"

"ပထမဆုံး အကြိမ် အဖြစ်... ငါဟာ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး ဆိုတာကို မေ့သွားတယ်၊ လေလံမှူး ဆိုတာကို မေ့သွားတယ်၊ အဲဒီ မဟာ သူတော်စင် တွေ၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တွေ၊ နဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်း တွေကို မေ့သွားတယ်..."

"ဒီတိုင်း... အသက်ရှင်နေရုံ သက်သက်ပဲ။"

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

ဆည်းဆာနေရောင် က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများကို နွေးထွေး တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြင့် လင်းလက်စေသည်။

"အားရှီ၊ မင်း သိလား"

"အရင်က ငါ ထင်ခဲ့တာက၊ ပိုသန်မာလာမှ၊ အဆင့်တက်မှ၊ တာအို ကို ရယူနိုင်မှသာ ငါ တကယ် အသက်ရှင်နိုင်မယ် လို့။"

"ဒီနေ့မှ ငါ နားလည်သွားတယ်..."

"အသက်ရှင်တယ် ဆိုတာ ဒီတိုင်း အသက်ရှင်နေရုံ သက်သက်ပဲ။"

"ပိုသန်မာလာစရာ မလိုဘူး၊ အဆင့်တက်ဖို့ မလိုဘူး၊ တာအို ကို ရယူဖို့ မလိုဘူး။"

"ဒီတိုင်း... စားသောက်မယ်၊ လမ်းလျှောက် ထွက်မယ်၊ ကလေးတွေနဲ့ ဆော့ကစားမယ်။"

"အဲဒါ လုံလောက်ပါပြီ။"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ထို တာအို အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ခံစားချက် တစ်ခု ပါဝင်နေသည်:

"သခင် ပြောင်းလဲသွားပြီ။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အင်း။"

"ပိုကောင်းလာတာလား ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးသွားတာလား"

အားရှီ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"သခင်... လူသားပိုဆန်လာတယ်။"

လီဖန် ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့။"

ဆည်းဆာနေရောင် က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။

ညချမ်း အချိန် ရောက်လာပြီ။

ကြယ်များ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူက ကျိုင်းပင်အို ကြီး အောက်တွင် ထိုင်ကာ၊ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်နေဆဲပင်။

ယခုလေးတင် ထွက်ပေါ်လာသော လမင်းကြီး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသည့် ကြယ်လေးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက်၊ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏:

"အားရှီ"။

"ရှိပါတယ်။"

"မနက်ဖြန် ပန်းစိုက်ကြမယ်။"

အားရှီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ပန်းစိုက်မယ် ဟုတ်လား"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။"

"ဒီခြံဝင်းက အရမ်း ရှုပ်နေတယ်။ ပန်းလေးတွေ စိုက်လိုက်ရင် ကြည့်ကောင်းသွားမှာပါ။"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက်၊ ထို တာအို အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော ရယ်မောသံ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါဝင်နေ၏:

"ကောင်းပါပြီ။"

နောက်နေ့ မနက်ခင်း။

လီဖန် အနီးနားရှိ ဈေးသို့ သွားခဲ့သည်။

ပန်းစေ့ အထုပ် အနည်းငယ်၊ ပေါက်ပြား အနည်းငယ်၊ နှင့် ရေလောင်းခွက် တစ်ခု ဝယ်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်း ထဲ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ သူ မြေကြီး စတင် တူးဆွလေသည်။

မြေကြီး တူးဆွရန် အတွက် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားကို အသုံးပြုရခြင်းက အနည်းငယ် နှမြောစရာ ကောင်းလှ၏။

သို့သော် သူက အလွန် ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်နေသည်။

ပေါက်ပြား တစ်ချက် ပေါက်လိုက်၊ နောက်တစ်ချက် ပေါက်လိုက်။

မာကျောနေသော မြေကြီးကို မြေဆီလွှာများ ပွလာစေရန် တူးဆွလိုက်သည်။

ပေါင်းပင်များကို အမြစ်မှ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ခဲများကို ဖယ်ရှားပြီး ဘေးတွင် ပုံထားလိုက်၏။

အားရှီ ဘေးမှ ကြည့်နေသည်။

တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို ဦးညွှတ်သွားစေခဲ့သော ဤကောင်လေးကို ကြည့်နေရင်း၊ ယခုအခါ လယ်သမားအိုကြီး တစ်ယောက်လို ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်:

"သခင်၊ ကျွန်တော် ကူညီပေးဖို့ လိုလား"

လီဖန် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။"

"ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်လို့ပါ။"

"အဲဒီလို လုပ်မှ၊ ပန်းလေးတွေက ပိုပြီး လှလှပပ ပွင့်လာမှာ။"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ စောင့်ကြည့်နေရုံသာ။

လီဖန် မြေကြီး တူးဆွနေတာကို၊ မျိုးစေ့ ကြဲနေတာကို၊ ပြီးတော့ ရေလောင်းနေတာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။

ပူပြင်းတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ၊ ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးလေး နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။

နေရောင်အောက်မှာ အညှောက်ပေါက်လာဖို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အသစ်စိုက်ပျိုးထားတဲ့ မြေကွက်လေး ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံး မျိုးစေ့ ကို စိုက်ပျိုးပြီးနောက်၊ လီဖန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်၏။

သူက ထိုမြေကွက် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အညှောင့် ပေါက်လာပြီး ပန်းတွေ ပွင့်လာရင် အရမ်း လှမှာပဲ။"

အားရှီ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်:

"သခင်၊ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရဦးမလဲ"

လီဖန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး။"

"ရက်ပိုင်း၊ အပတ်ပိုင်း၊ ဒါမှမဟုတ် လပိုင်း ကြာနိုင်တယ်။"

"ဒါပေမယ့် အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ငါ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။"

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

ကလေး တစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေ၏။

ကောင်လေး က အသစ်စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ပန်းခင်း ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး၊ သူ့မျက်နှာမှာ ချွေးတွေ ရွှဲနေပေမယ့်၊ တောက်ပစွာ ပြုံးနေတယ်။

အားရှီ သူ့ကို ကြည့်နေတယ်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ အခြေအနေ တွေထဲမှာ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့၊ ရူးသွပ်မှု တွေနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့၊ ပြီးတော့ စောင့်ဆိုင်းခြင်းတွေနဲ့ ရင့်ကျက်လာခဲ့တဲ့ ဒီလူငယ်လေးကို ကြည့်နေတယ်။

ထို့နောက်၊ သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည်—

သခင် ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းခြင်း က အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုလည်း မဟုတ်ဘူး။

ထိုအစား၊ အဲဒါ ရွေးချယ်မှု တစ်ခုပဲ။

သူ ကိုယ်တိုင် စောင့်ဆိုင်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ။

ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်တဲ့ အဲဒီနေ့ ကို၊ ဒီလို နည်းလမ်း နဲ့ ဖြတ်သန်းဖို့ ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။

အားရှီ လည်း ပြုံးလိုက်သည်။

သူက ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ် သက်သက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ။

သူ၏ အပြုံးကို အခြားသူများ မမြင်နိုင်ရင်တောင်မှ။

ဒါပေမယ့် သူ ပြုံးနေဆဲပါပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူရဲ့ သခင် က နောက်ဆုံးတော့ တကယ် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာပြီ မို့လို့ပဲ။

ညဘက်။

လီဖန် ကျိုင်းပင်အို ကြီး အောက်တွင် ထိုင်ကာ၊ ကြယ်ပြည့်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

ပန်းစေ့ တွေ ကြဲပြီးသွားပြီ။

ရေ လည်း လောင်းပြီးသွားပြီ။

ကျန်တာက စောင့်ဖို့ပဲ။

အညှောင့်ပေါက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ဖို့။

ပန်းတွေ ပွင့်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ဖို့။

အဲဒီနေ့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ဖို့။

အားရှီ ၏ အသံက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်:

"သခင်... အရင်ကလို အလျင်လိုမနေတော့ဘူး ထင်တယ်။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။"

"အလျင်လိုနေလို့လည်း အပိုပဲလေ။"

"မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ က အညှောင့်ပေါက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ရင် သဘာဝအတိုင်း အညှောင့် ပေါက်လာမှာပါ။"

"အတင်းအကျပ် လုပ်လို့ မရဘူး။"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါဆို... လေလံပွဲ ကရော"

လီဖန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အလျင်လိုစရာ မရှိဘူး။"

"ငါစိုက်ထားတဲ့ ပန်းတွေ ပွင့်လာပြီးမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။"

အားရှီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်:

"ဒါ... ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာပဲလား"

လီဖန် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာပေါ့"

"အရင်တုန်းကတော့၊ ငါ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် လေလံပွဲ တွေ လုပ်ခဲ့တယ်။"

"နောက်ပိုင်းကျတော့၊ ပိုသန်မာလာဖို့ အတွက် ဖြစ်လာတယ်။"

"နောက်ပိုင်းကျတော့၊ တာအို ကို ရယူဖို့ အတွက် ဖြစ်လာတယ်။"

"အခုတော့……"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါလည်း တာအို ဘာကို စဉ်းစားနေလဲ ဆိုတာ မသိပါဘူး။"

"ဒါပေမယ့် အလျင်လိုစရာ မရှိဘူး ဆိုတဲ့ တာအို ကိုတော့ ငါ သိတယ်။"

"အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

သူ မေးလိုက်သည်:

"ဒါဆို၊ သခင် အခု ဘာလိုချင်တာလဲ"

လီဖန် ကြယ်ပြည့်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တောက်ပသော လမင်းကြီး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏:

"ဒီအတိုင်းလေးပဲ။"

"ကောင်းပါတယ်။"

ကြယ်ရောင်များ ဖြာကျလာသည်။

ညလေပြေ က တိုက်ခတ်သွားသည်။

ကျိုင်းပင်အိုကြီးက တရှဲရှဲ မြည်သွားသည်။

ကောင်လေး က သစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်နေပြီး၊ မျက်လုံးမှိတ်ကာ၊ မျက်နှာပေါ်မှာ မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ရှိနေတယ်။

သူ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

တရားထိုင်တဲ့ အခြေအနေ ကို ဝင်ရောက်ဖို့ အသက်ရှူနှုန်း ထိန်းညှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။

တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာ လည်း မဟုတ်ဘူး။

သူ ဒီတိုင်း... အိပ်ပျော်သွားတာပဲ။

တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတဲ့ သာမန် ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်အစစ် တစ်ယောက်လိုပဲ။

အားရှီ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူတို့က ဒီကောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးနေကြတယ်။

ဒီတည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ကာကွယ်ပေးနေကြတယ်။

ဘယ်လောက်ကြာမယ်မှန်း မသိတဲ့ ဒီစောင့်ဆိုင်းခြင်း ကို ကာကွယ်ပေးနေကြတယ်။

ဆယ်ရက်မြောက် နေ့။

မနက်စောစော။

ထုံးစံအတိုင်း လီဖန် ပန်းခင်းကို ရေသွားလောင်းသည်။

ပန်းခင်း အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဲဒီ မြေကွက် ပေါ်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အစိမ်းရောင် အညှောင့်လေးတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။

နုနယ်ပြီး စိမ်းလန်းနေကာ၊ မနက်ခင်း နေရောင်အောက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကြတယ်။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ နုနယ်တဲ့ အဖူးလေးတွေကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အားရှီ၊ ကြည့်စမ်း"

"အညှောင့်ပေါက်လာပြီ”

……….