အခန်း ၁၆၃

အခန်း ၁၆၃ ။ ။ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် တွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက် တွေ ရှိသေးတယ်

အားရှီ ၏ အသံက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး၊ ရယ်မောသံ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါဝင်နေသည်:

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။"

လီဖန် ပြုံးလိုက်သည်။

သကြားလုံး ရသွားတဲ့ ကလေး တစ်ယောက်လို သူ ပြုံးလိုက်တယ်။

သူက အဖူးလေးတွေကို အထိအခိုက် ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်တဲ့ အလား အလွန် ဂရုတစိုက် ရေလောင်းပေးနေသည်။

ရေလောင်းနေရင်း၊ သူက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်:

"မြန်မြန် ကြီးလာကြပါ။"

"မြန်မြန် ပွင့်လာကြပါ။"

အားရှီ သူ့ကို ကြည့်နေတယ်။

တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို ဦးညွှတ်သွားစေခဲ့တဲ့ ဒီကောင်လေးဟာ၊ အခုတော့ အညှောင့်လေး တစ်ခုကြောင့် ဒီလောက်တောင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေတာကို ကြည့်နေတယ်။

ထို့နောက်၊ သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်—

သခင် ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းခြင်း က အလဟဿ မဖြစ်ပါဘူး၊ အချိန်ဖြုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ နာကျင်စရာ လည်း မကောင်းပါဘူး။

ထိုအစား... အဲဒါ ဘဝ ပဲ။

အဲဒါ အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ သာမန်ပေမယ့် အစစ်အမှန် ဖြစ်တဲ့ ဘဝ မျိုးပဲ။

ရေလောင်းပြီးနောက်၊ လီဖန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

နုနယ်တဲ့ အဖူးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သူတို့ ပွင့်လာတဲ့ အခါ..."

"အရမ်း လှမှာ သေချာတယ်။"

နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေသည်။

ကောင်လေး က ပန်းခင်း ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့နောက်မှာ အဲဒီ ခြံဝင်းငယ်လေး ရှိတယ်။

သူ့ရှေ့မှာ ကြီးထွားလာနေတဲ့ အသက်ဝင်မှု တွေ ရှိတယ်။

ကောင်းကင်ကြီးက အရမ်း ပြာလဲ့နေတယ်။

လေပြေ က ညင်သာနေတယ်။

အချိန်တွေက ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေတယ်။

သူ စောင့်နေတယ်။

ပန်းတွေ ပွင့်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတယ်။

အဲဒီနေ့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတယ်။

ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်တဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ့် လမ်းကြောင်းကို စောင့်နေတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့—

သူ အဲဒီမှာ ရပ်နေရုံ သက်သက်ပဲ။

တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေတယ်။

ဒီသာမန် နေ့လေး တစ်နေ့ကို ခံစားနေတယ်။

ဒသမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် လေးဆယ့်ကိုးရက်မြောက် နေ့။

မနက်စောစောတွင်၊ လီဖန် ထုံးစံအတိုင်း ပန်းခင်းကို ရေသွားလောင်းသည်။

ပန်းခင်း အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဲဒီ မြေကွက် ပေါ်မှာ နုနယ်တဲ့ အစိမ်းရောင် အညှောင့်လေးတွေ မရှိတော့ဘူး။

ထိုအစား၊ အဲဒါ လှပခမ်းနားတဲ့ ပန်းပင်လယ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

အနီ၊ အဝါ၊ အပြာ၊ အဖြူ…

အရောင်စုံ ပန်းတွေက မနက်ခင်း နေရောင်အောက်မှာ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ ပန်းပွင့်ဖတ်တွေ ပေါ်က နှင်းစက်လေးတွေက သက်တံ့ရောင် ဖြာထွက်နေတယ်။

လိပ်ပြာလေးတွေက ပန်းတွေ ကြားမှာ ပျံသန်းနေကြတယ်။

ပျားလေးတွေက အလုပ်များစွာ အသံမြည်နေကြတယ်။

မှုန်ဝါးဝါး ပန်းရနံ့လေး တစ်ခုက လေထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတယ်။

လီဖန် ပန်းခင်း ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး၊ အချိန်အကြာကြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။

အားရှီ ၏ အသံက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး၊ ရှားပါးလှသော နူးညံ့မှု တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေ၏:

"သခင်၊ ပန်းတွေ ပွင့်လာပြီ။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။"

"ပွင့်လာပြီ။"

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ အနီရောင် ပန်းလေး တစ်ပွင့်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေက နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးနေကာ၊ သူ၏ လက်ချောင်းလေးတွေ ထိတွေ့လိုက်ချိန်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားတယ်။

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

အဲဒီအပြုံးလေး က အရမ်း မှုန်ဝါးပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြုံးလေး ထဲမှာ ကျေနပ်မှု တွေ၊ သက်သာရာရမှု တွေ၊ နဲ့... လွမ်းဆွေးမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါဝင်နေပါတယ်။

"လေးဆယ့်ကိုးရက်..."

သူ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ မျိုးစေ့ ကနေ ပန်းပွင့် ဖြစ်လာဖို့ လေးဆယ့်ကိုးရက် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။"

"ငါ ကရော"

"ဘယ်လောက်ကြာကြာ အချိန်ယူရမှာလဲ"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီဖန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပန်းပင်လယ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေပြီး၊ လေထဲမှာ ပန်းရနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

သူက ရုပ်တု တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

သူ ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်:

"အားရှီ"

"ရှိပါတယ်။"

"သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

အားရှီ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပန်းအမျိုးအစားပေါ် မူတည်ပြီး ပွင့်တဲ့ အချိန် ကွာခြားတယ်။

"တချို့က ရက်ပိုင်း၊ တချို့က အပတ်ပိုင်း လောက် ခံနိုင်ပါတယ်။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီတော့... ပန်းတွေ ညှိုးနွမ်းသွားပြီးရင် ဘာဖြစ်မလဲ"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"မျိုးစေ့ တွေ ထွက်လာမှာပေါ့။"

"ပြီးရင်၊ နောက်နှစ် ကျရင် ငါတို့ ထပ်စိုက်လို့ ရပြီ။"

လီဖန် ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီတော့၊ သူတို့က သေဖို့ စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲ့ဒါအစား၊ သူတို့က... နောက်နှစ် နွေဦး ကို စောင့်နေတာပဲ။"

သူ လှည့်လိုက်ပြီး လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ လာခဲ့တုန်းကထက် သူ၏ ခြေလှမ်းများက ပိုပြီး ခိုင်မာနေသည်။

လေလံစင်မြင့်။

လေလံတူ က အဲဒီမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။

လေးဆယ့်ကိုးရက် လွန်ခဲ့ပေမယ့်၊ ဘယ်သူမှ လာမထိကြဘူး။

လေလံတူ ပေါ်မှာ ဖုန်မှုန့် ပါးပါးလေး တစ်လွှာ တင်နေပြီ။

လီဖန် စင်မြင့်ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး၊ လေလံတူ ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

တစ်ချိန်က ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စံချိန်တင် အရောင်းအဝယ် တွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့ လက်တစ်ဖက် ကို ကြည့်နေတယ်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ လေလံတူ ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဖုန်မှုန့်တွေက လက်ဖဝါးမှာ ကပ်သွားပြီး၊ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခံစားချက် ကို ဖြစ်စေတယ်။

သူ လေလံတူ ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အင်္ကျီလက်စ ဖြင့် သေသေချာချာ သုတ်လိုက်သည်။

တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ အလွန် ဂရုတစိုက် သုတ်နေသည်။

လေလံတူ ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက်၊ သူ လေလံစင်မြင့် ကို စတင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေသည်။

စားပွဲမျက်နှာပြင် ကို နှင်းဆီသစ်သား ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ လေလံပွဲ ဆယ်ကြိမ် ကျင်းပခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြီး အသစ်လို ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော် ၎င်းပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့် အချို့ တင်နေသည်။

သူ ရေတစ်ပုံး ခပ်ယူလိုက်ပြီး၊ အဝတ်စ တစ်ခုကို ရေစွတ်ကာ စတင် သုတ်လေသည်။

စားပွဲမျက်နှာပြင် ကနေ ခြေထောက်တွေ အထိ၊ အရှေ့ကနေ အနောက် အထိ။

ဘယ်ထောင့် ကိုမှ မချန်ထားခဲ့ဘူး။

အားရှီ ဘေးမှ ကြည့်နေသည်။

ဤ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ကို ကြည့်ရင်း၊ သာမန် အလုပ်သမား တစ်ယောက်လို လေလံစင်မြင့် ကို သေသေချာချာ သုတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်:

"သခင်၊ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် သုတ်နေရတာလဲ"

လီဖန် အလုပ် မရပ်ခဲ့ပေ။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... အဲဒါ ဓလေ့ထုံးစံ တစ်ခု မို့လို့ပဲ။"

"လေလံပွဲ မစခင် တိုင်းမှာ စားပွဲ ကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်ရမယ်။"

"ဖုန်မှုန့်တွေကို သုတ်သင်လိုက်မယ်၊ အတိတ်ကို သုတ်သင်လိုက်မယ်။"

"အဲဒီလို လုပ်မှသာ အစပြုခြင်း အသစ် ကို ငါတို့ လက်ခံနိုင်မှာ။"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူက လီဖန် နောက်ဆုံး နေရာကို သုတ်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တာကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။

သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူက လေလံတူ ကို စင်မြင့်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ပြန်ချထားလိုက်၏။

သူ ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

လေလံစင်မြင့် က အညစ်အကြေး ကင်းစင်ပြီး အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေသည်။

လေလံတူ က အဲဒီမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေတယ်။

အရာအားလုံးက ဒသမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ မတိုင်ခင်က အခြေအနေ အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

"ငါတို့ စလို့ ရပြီ။"

သူ စကားပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်—

နယ်မြေ၏ အစွန်းမှ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးသော လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီဖန် ခေါင်းမော့ကာ ထိုအရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ပုံရိပ် တစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်။

အဲဒါ တာအိုကျင့်ကြံသူ အိုကြီး တစ်ယောက်ပဲ。

သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များက ဖြူဖွေးနေပြီး၊ မျက်နှာက ပိန်ချုံးနေကာ၊ အရောင်လွင့်နေသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ လက်ထဲတွင် ယပ်တောင် တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံက အလွန် အားနည်းနေသည်။

သွေးကြောဖွင့် အဆင့်သာ ရှိသည်။

သို့သော် လီဖန် ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့...

သူ ဒီ တာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီးကို သိလို့ပဲ။

ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် တဲအိမ်၊ ထျန်းယန် အဘိုးအို။

ဆဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ မတိုင်မီ သူ၏ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် များ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသူ— နံပါတ်တစ် ဟောကိန်းထုတ်သူ။

တာအိုကျင့်ကြံသူ အိုကြီး က နယ်မြေ ၏ အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ဝင်ရောက်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

သူက အဲဒီနေရာမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ ခြံဝင်း အတွင်းရှိ လီဖန် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအိုကြီးများ ထဲတွင်၊ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘူး၊ ရိုသေမှု မရှိဘူး၊ ရူးသွပ်မှု မရှိဘူး။

တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်— အေးချမ်းမှု။

အလွန်အမင်း ရူးသွပ်မှုတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အေးချမ်းမှုမျိုးပဲ။

လီဖန် နဲ့ အရမ်း တူတယ်။

လီဖန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်၏:

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာပါ။"

နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါး က တိတ်ဆိတ်စွာ ဟသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီး က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာသည်။

သူ အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လာသည်။

လေလံစင်မြင့် ၏ ရှေ့ သုံးပေ အကွာတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

ထို့နောက်၊ သူ ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

မတ်မတ် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

အလွန် ကြည်ညိုဆည်းကပ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

လီဖန် သူ့ကို မထူပေးခဲ့ပေ။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရုံသာ။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

တာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီး က စကားပြောလာသည်၊ သူ၏ အသံက အက်ကွဲနေသော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်:

"ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ... ထျန်းယန်"

"ဒီကို လာရတာက အဓိကအကြောင်းအရင်းက... တောင်းပန်ဖို့ပါ။"

လီဖန် တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

တာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီး က ဆက်ပြောသည်:

"အဲဒီတုန်းက၊ ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ က ကိုယ့်အရည်အချင်း ကိုယ် မသိဘဲ ကျေးဇူးရှင် ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။"

"တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွေ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး၊ တာအို နှလုံးသား လည်း ပြိုကွဲသွားခဲ့ရတယ်။"

"ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ မုန်းတီးခဲ့တယ်၊ နာကြည်းခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ရူးသွပ်သွားခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျတော့..."

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ နားလည်သွားပြီ။"

"အဲဒါ ပြစ်ဒဏ် မဟုတ်ဘူး။"

"အဲဒါက... ကောင်းချီး တစ်ခုပဲ။"

လီဖန် မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

တာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီးက ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအိုကြီးများ ထဲတွင်၊ ရူးသွပ်မှုများ မရှိတော့ဘဲ၊ ကြည်လင်မှု သာ ရှိတော့သည်။

"ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ တစ်သက်လုံး ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထိုးဖောက် မြင်နိုင်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမယ့် ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် တွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက် တွေ ရှိသေးတယ် ဆိုတာကို မသိခဲ့ဘူး။"

"ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ... ကျော်လွန်သွားခြင်း ဆိုတာ ရှိတယ်။"

"အဲဒီနေ့က၊ ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပေမယ့်၊ စစ်မှန်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ကို... မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။"

"အဲဒါ တွက်ချက်ထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ မဟုတ်ဘူး။"

"ထိုအစား... တကယ် တည်ရှိနေတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ပဲ။"

"အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ၊ ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ နားလည်သွားပြီ။"

"မနက်ခင်းမှာ တာအိုကို ကြားရရင်၊ ညနေခင်းမှာ ကျေနပ်စွာ သေဆုံးနိုင်ပြီ ဆိုတာကို အခုမှ နားလည်တော့တယ်။"

သူ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်၊ ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ က တောင်းပန်ဖို့ လာတာပါ။"

"အဲဒီတုန်းက ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ် အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”

…………..