အခန်း ၁၆၄

အခန်း ၁၆၄ ။ ။ ဒုတိယမြောက် လူ

"ငါ့ကို... အဲဒီ ဉာဏ်ပညာ အရိပ်အယောင်လေး ပေးခဲ့တဲ့ အတွက်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လီဖန် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ထို့နောက်၊ သူ ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်သည်:

"ထပါ။"

တာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

လီဖန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ချိန်က ဩဇာအာဏာ ကြီးမားခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သွေးကြောဖွင့် အဆင့်သာ ကျန်ရှိတော့တဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ အိုကြီး ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ မေးလိုက်သည်:

"ခင်ဗျား ဒီကို လာတာ တောင်းပန်ဖို့ သက်သက်ပဲလား"

တာအိုကျင့်ကြံသူ အိုကြီး က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင် ဆီမှာ နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုဖို့ လာတာပါ။"

လီဖန် တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

တာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီး က ပြောသည်:

"ဒီအောက်ခြေက လူက... ကျေးဇူးရှင် ရဲ့ အနားမှာ နေချင်ပါတယ်။"

"တံမြက်စည်း လှဲမယ်၊ ရေခပ်မယ်၊ မီးမွှေးမယ်၊ ကျေးဇူးရှင် ခိုင်းတာ အကုန် လုပ်ပါ့မယ်။"

"ဘာမှ ပြန်မလိုချင်ပါဘူး။"

"အသက်ရှင်နေတုန်းလေး... နောက်ထပ် အကြိမ် အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး မြင်တွေ့ချင်လို့ပါ။"

"ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေရဲ့ အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်ကြီး ကို... နောက်ထပ် အကြိမ် အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး... ခိုးကြည့်ချင်လို့ပါ။"

လီဖန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ တာအိုကျင့်ကြံသူအိုကြီး ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ တည်ငြိမ်မှု နှင့် ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်:

"ငါ့ရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် လေလံပွဲ က ဘယ်အချိန် ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား"

တာအိုကျင့်ကြံသူ အိုကြီး က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသိပါဘူး။"

"ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ သိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒီနေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ။"

"ဘယ်လောက်ပဲ ကြာကြာပေါ့။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် စောင့်တာပေါ့။"

"ရောက်လာတဲ့ အခါကျရင် ခင်ဗျား မြင်ရမှာပေါ့။"

တာအိုကျင့်ကြံသူ အိုကြီး က နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးရှင်။"

သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သည်။

ပန်းပုရုပ် တစ်ရုပ်လို၊ အဲဒီနေရာမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေတယ်။

စောင့်နေတယ်။

တာအိုကျင့်ကြံသူ အိုကြီး ရောက်လာပြီး မကြာမီမှာပင်၊ နယ်မြေ ၏ အစွန်းမှ နောက်ထပ် လှိုင်းဂယက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ ချီအငွေ့အသက် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုအစား... တာအို ချီအငွေ့အသက် တွေ အများကြီးပဲ။

လီဖန် ခေါင်းမော့ကာ ထိုအရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ၏ အပြင်ဘက်တွင်၊ အမှောင်ထု ထဲတွင် လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ် ဒူးထောက်နေကြသည်။

အနည်းဆုံး လူတစ်ထောင်လောက် ရှိမယ်။

အသက်အရွယ် စုံတယ်၊ ယောကျ်ား၊ မိန်းမ စုံတယ်။

တချို့က အဝတ်အစား ကောင်းကောင်း ဝတ်ထားတယ်၊ တချို့က စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတယ်။

တချို့က နက်နဲတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တွေ ရှိတယ်၊ တချို့က ဘာကျင့်ကြံခြင်း မှ မရှိဘူး။

သူတို့က အဲဒီနေရာမှာ မလှုပ်မယှက် ဒူးထောက်နေကြတယ်။

မည်းနက်နေတဲ့ ဒီရေ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုလိုပဲ။

လီဖန် မျက်ခုံး အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံက နယ်မြေ တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏:

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

လူအုပ်ကြီး ထဲမှ အသက်ကြီးကြီး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်:

"ကျွန်တော်တို့က ကျေးဇူးရှင်ကြောင့် တာအို နှလုံးသား ပြိုကွဲသွားခဲ့ရတဲ့ သူတွေပါ။"

"ပြီးတော့ ကျေးဇူးရှင် ကြောင့်ပဲ တာအို နှလုံးသား ကို ပြန်လည် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူတွေပါ။"

လီဖန် တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

အသက်ကြီးကြီး အသံက ဆက်ပြောသည်:

"အဲဒီနေ့က၊ ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးရှင် ရဲ့ လေလံပွဲ ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။"

"သေမျိုး ဘဝကနေ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး အဖြစ် တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းလာတာကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။"

"မဟာ သူတော်စင်တွေ ရူးသွပ်သွားတာ၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက်တွေ ဒူးထောက် တောင်းပန်နေတာ၊ ပြီးတော့ ပျက်သုဉ်းခြင်းကတောင် ဦးညွှတ်သွားတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ တာအို နှလုံးသား က နေရာမှာတင် ပြိုကွဲသွားခဲ့တယ်။"

"လူတချို့ သေသွားတယ်၊ တချို့ ရူးသွားတယ်၊ တချို့ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ကတော့ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမယ့် အသက်ရှင် နေရတာက သေရတာထက် ပိုခက်ခဲတယ်။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တာအို နှလုံးသား ပြိုကွဲသွားပြီးရင်၊ ဘယ်လို ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ရမလဲ ဆိုတာ မသိတော့လို့ပဲ။"

လီဖန် တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

အသက်ကြီးကြီး အသံက ဆက်ပြောသည်:

"ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျတော့၊ ကျွန်တော်တို့ နားလည်သွားတယ်။"

"တာအို နှလုံးသား ပြိုကွဲသွားပေမယ့်၊ ပြန်လည် တည်ဆောက်လို့ ရတယ်။"

"ကျင့်ကြံခြင်း တွေ ပျက်စီးသွားပေမယ့်၊ အစကနေ ပြန်စလို့ ရတယ်။"

"အသက်ရှင် နေသရွေ့တော့၊ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။"

"အသက်ရှင် နေသရွေ့တော့၊ ဆက်ပြီး ကြည့်လို့ ရသေးတယ်။"

"ပိုမြင့်တဲ့ ကောင်းကင်ကြီး၊ ပိုဝေးတဲ့ လမ်းကြောင်း၊ ပြီးတော့ ပိုကြီးမားတဲ့... ဖြစ်နိုင်ခြေ တွေကို ကြည့်လို့ ရသေးတယ်။"

သူ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်၊ ကျွန်တော်တို့က တောင်းဆိုဖို့ လာတာပါ။"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျေးဇူးရှင်... ကျွန်တော်တို့ကို နေခွင့်ပြုပါ။"

"ဘာလုပ်ရ လုပ်ရ ရပါတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့က... ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။"

"ကျေးဇူးရှင် ရဲ့ လေလံပွဲ တွေကို စောင့်ကြည့်ချင်တယ်၊ ကျေးဇူးရှင် ရဲ့ တာအို ကို စောင့်ကြည့်ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျေးဇူးရှင် ရဲ့... အနာဂတ် ကို စောင့်ကြည့်ချင်တယ်။"

လီဖန် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်:

"နောက်တစ်ကြိမ် လေလံပွဲ က ဘယ်အချိန် ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိလား"

အသက်ကြီးကြီး အသံက ပြန်ဖြေသည်:

"မသိပါဘူး။"

"ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရ စောင့်ရ၊ ကျွန်တော် စောင့်မှာပါ။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် စောင့်ကြတာပေါ့။"

"အပြင်ဘက်က မြေကွက်လပ်ကြီးက လုံလောက်ပါတယ်။"

"ခင်ဗျားတို့... အဲဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေကြပါ။"

ထို အသက်ကြီးကြီး အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်:

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးရှင်။"

လူထောင်ပေါင်းများစွာ က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ မတ်တတ်ရပ်ကာ မြေကွက်လပ် သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ယာယီ တဲလေးတွေ စတင် ဆောက်လုပ်ကြတယ်။

မီးဖိုတွေ ဖိုပြီး ထမင်းဟင်းတွေ စတင် ချက်ပြုတ်ကြတယ်။

စတင်... စောင့်ဆိုင်းကြတယ်။

လီဖန် သူတို့ကို အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူ လှည့်လိုက်ပြီး ကျိုင်းပင်အို ကြီး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်သောအခါ သူ ထိုင်လိုက်သည်။

သစ်ပင် ပင်စည် ကို မှီကာ၊ တည်ဆောက်နေကြသော ယာယီ စခန်း ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အားရှီ ၏ အသံက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပဲ့တင်ထပ်လာ၏:

"သခင်၊ သူတို့... တကယ်ပဲ စောင့်နေကြမှာလား"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စောင့်ကြမှာပါ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ငါနဲ့ တူလို့ပဲ။"

"စောင့်တာကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ။"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီဖန် က စခန်း ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ အလုပ်များနေကြတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက်၊ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်:

"အားရှီ"

"ရှိပါတယ်။"

"အဲဒီနေ့ ရောက်လာတဲ့ အခါကျရင်၊ သူတို့ ဘာတွေ မြင်ရမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

အားရှီ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး။"

"ဒါပေမယ့် သူတို့ ဘာပဲ မြင်ရ မြင်ရ၊ သူတို့ကတော့ ဆန္ဒရှိကြပါတယ်။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။"

"ဆန္ဒရှိရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

နေဝင်သွားပြီ။

ညချမ်း အချိန် ရောက်လာပြီ။

စခန်း ထဲတွင် မီးပုံလေးများ ထွန်းညှိထားကြသည်။

ညကောင်းကင်ယံက ကြယ်လေးတွေလိုပဲ။

လီဖန် မီးပုံလေးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အလင်းရောင် တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

ထို့နောက်၊ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ဆက်ပြီး စောင့်နေလိုက်တယ်။

နောက်ထပ် ရက်နှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားသည်။

ပန်းတွေ စတင် ညှိုးနွမ်းလာပြီ။

တစ်ချိန်က တက်ကြွ လန်းဆန်းနေခဲ့တဲ့ ပန်းပင်လယ်ကြီး က တဖြည်းဖြည်း ကျဲပါးလာတယ်။

အနီရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေ မြေကြီးပေါ်ကို ကြွေကျသွားတယ်။

အဝါရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေ လေနဲ့အတူ လွင့်ပါသွားတယ်။

အပြာရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေက မိုးရေစိုပြီး၊ မြေကြီး ထဲကို ပေါင်းစပ်သွားတယ်။

လီဖန် ပန်းခင်း ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး၊ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ ပန်းလေးတွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု မရှိပေ။

အေးချမ်းမှု သာ ရှိသည်။

အားရှီ ၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်:

"သခင်၊ ပန်းတွေ ညှိုးသွားပြီ။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။"

"ညှိုးသွားပြီ။"

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ကြွေကျနေသော ပန်းပွင့်ဖတ် တစ်ခု ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ပန်းပွင့်ဖတ် က ခြောက်သွေ့၊ တွန့်လိမ်နေပြီး၊ တစ်ချိန်က တက်ကြွ လန်းဆန်းမှု တွေ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက ၎င်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေဆဲပင်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

သူ ပြောလိုက်သည်:

"အားရှီ၊ မင်း သိလား"

"ပန်းတွေ ညှိုးသွားပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဒါက အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘူး။"

"အဲဒါ အစပြုခြင်း ပဲ။"

အားရှီ မေးလိုက်သည်၊ "ဘာက စတာလဲ"

လီဖန် ပန်းခင်း ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မျိုးစေ့ တွေ စတင် ဖြစ်တည်နေပြီ။"

"နောက်နှစ် နွေဦးကို စပြီး စောင့်ကြတာပေါ့။"

သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပန်းပွင့်ဖတ် လေးကို မြေကြီးပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ပြန်ချထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လှည့်လိုက်ပြီး လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

လေလံစင်မြင့် ပေါ်တွင်၊ ထို လေလံတူ က အဲဒီမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။

သူ လေလံတူ ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

လေလံတူ က ရေခဲလို အေးစက်နေဆဲပင်။

သို့သော် သူ၏ လက်ဖဝါးများ က နွေးထွေးနေသည်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နေမင်းကြီး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ထို့နောက်၊ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်:

"အားရှီ"

"ရှိပါတယ်။"

"အချိန်တန်ပြီ။"

အားရှီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သခင်... နောက်တစ်ကြိမ် လေလံပွဲ အတွက် ပြင်ဆင်မှု တွေ စတင်တော့မလို့လား"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။"

"ပန်းတွေ ပွင့်တာ၊ ညှိုးတာ က သံသရာလည်ခြင်း ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုပဲ။"

"သူတို့လည်း ရက်ခုနစ်ဆယ် စောင့်ခဲ့ရသလို၊ ငါလည်း ရက်ခုနစ်ဆယ် စောင့်ခဲ့ပြီးပြီ။"

"အဲဒါ လုံလောက်ပါပြီ။"

သူ လှည့်လိုက်ပြီး စခန်း ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီမှာ စောင့်နေဆဲ ဖြစ်တဲ့ သူတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ခြံဝင်း ထောင့်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ တံမြက်စည်း လှဲနေတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူ အိုကြီး ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေနိုင်သည့် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး၏ ထူးခြားသော ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအား တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့။"

စခန်း ထဲက လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

လီဖန် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်:

"ခင်ဗျားတို့ စောင့်နေခဲ့ကြတဲ့"

"နောက်တစ်ကြိမ် လေလံပွဲ က—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်နှစ် အကြာ။"

"ဒီအချိန်၊ ဒီအခါ။"

"ဒီနေရာမှာ။"

"လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ၊ ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ"

"ခေါင်းစဉ် က—"

သူ ကောင်းကင်ကြီးကို၊ အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့။"

တစ်နှစ်။

၃၆၅ ရက်။

သေမျိုး တွေ အတွက်တော့ အချိန်အကြာကြီး ပဲ။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အတွက်တော့ အရမ်း တိုတောင်းပါတယ်။

ဒါပေမယ့် စောင့်နေတဲ့ သူတွေ အတွက်တော့—

သိပ်လည်း မကြာပါဘူး၊ သိပ်လည်း မတိုပါဘူး။

………….