အခန်း ၁၆၅

အခန်း ၁၆၅ ။ ။ ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ။

ယခုလေးတင်မှ။

လီဖန် က လေလံတူ ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာပဲ။

သူ လှည့်လိုက်ပြီး ကျိုင်းပင်အို ကြီး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်သောအခါ သူ ထိုင်လိုက်သည်။

သစ်ပင် ပင်စည် ကို မှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ကစားနေလေသည်။

အားရှီ ၏ အသံက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်:

"သခင်၊ ဘာလို့ တစ်နှစ်တောင် စောင့်ရမှာလဲ"

လီဖန် မျက်လုံးများကို မဖွင့်ခဲ့ပေ။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... အချိန် လိုလို့ပဲ။"

"သူတို့ တာအို နှလုံးသား ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ အချိန် ပေးရမယ်။"

"ငါ့ကိုယ်ငါ ဆက်ပြီး စောင့်ဖို့ အချိန် ပေးရမယ်။"

"အဲဒီ လေလံပွဲ ဆယ်ကြိမ် ရဲ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတွေကို လောကကြီးက လက်ခံနိုင်ဖို့ အချိန် ပေးရမယ်။"

"ပြီးတော့ အမှောင်ထု ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သူတွေ အတွက်လည်း..."

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ပဲ။"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"သခင် ပြောချင်တာက... မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း လား"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အခြား သူတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။"

"ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံချင်တဲ့ သူတွေ၊ လက်မလျှော့သေးတဲ့ သူတွေ၊ အခြေအနေ ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ဖို့ စဉ်းစားနေသေးတဲ့... အဲဒီ သူတွေ။"

"တစ်နှစ် ဆိုတဲ့ အချိန် က သူတို့ အများကြီး လုပ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။"

"ငါ့အတွက်လည်း လုံလောက်ပါတယ်... သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ဖို့။"

အားရှီ က မေးလိုက်သည်၊ "သခင် က သူတို့ ပြဿနာ လာရှာမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

လီဖန် ပြုံးလိုက်သည်။

အဲဒီအပြုံးလေး က အရမ်း မှုန်ဝါးပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြုံးလေး ထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံ တွေကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ပါဝင်နေတယ်

ယုံကြည်မှု။

"သူတို့ကို လာခွင့်ပြုလိုက်ပါ။"

"အတော်ပဲ..."

"ငါလည်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မလုပ်ရတာ ကြာပြီ။"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ လီဖန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုင်းပင်အို ကြီး အောက်မှာ ထိုင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေတဲ့ ကောင်လေး ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရုံ သက်သက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ လောကကြီး တစ်ခုလုံး နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပုံရတယ်။

သူက ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ သာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဧကရာဇ် တစ်ပါး လိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။

ထို့နောက်၊ သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည်—

သခင် ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းခြင်း က ကြောက်ရွံ့မှု ကြောင့် ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။

ထိုအစား၊ အဲဒါ... တည်ငြိမ်မှု ကြောင့်ပဲ။

အဲဒီ တည်ငြိမ်မှု မျိုး— အထွတ်အထိပ် မှာ ရပ်တည်နေပြီး၊ သက်ရှိ အားလုံးကို အထက်စီးကနေ ကြည့်ကာ၊ အပြောင်းအလဲ တွေ ကြားထဲမှာ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေတဲ့ တည်ငြိမ်မှု မျိုး။

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

သူက ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ် သက်သက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ။

သူ၏ အပြုံးကို အခြားသူများ မမြင်နိုင်ရင်တောင်မှ။

ဒါပေမယ့် သူ ပြုံးနေဆဲပါပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူရဲ့ သခင် က နောက်ဆုံးတော့ တကယ်ပဲ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ မို့လို့ပဲ။

နေဝင်သွားပြီ။

ညချမ်း အချိန် ရောက်လာပြီ။

ထို ယာယီ စခန်း တွင် မီးပုံလေးများ နောက်တစ်ကြိမ် ထွန်းညှိလာကြသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ မီးပုံ ဘေးရှိ လူများက စောင့်ဆိုင်းနေရုံ သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။

သူတို့ စတင် ကျင့်ကြံကြလေပြီ။

တာအို နှလုံးသား ကို စတင် ပြန်လည် တည်ဆောက်ကြလေပြီ။

နောက်တစ်နှစ် အကြာမှာ ရောက်လာမယ့် အဲဒီနေ့ အတွက် စတင် ပြင်ဆင်ကြလေပြီ။

ထျန်းယန် အဘိုးအို က ခြံဝင်း ထောင့်တွင်၊ တိတ်ဆိတ်စွာ တံမြက်စည်း လှဲနေသည်။

တစ်ချက်၊ နောက်တစ်ချက်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ အလွန် ဂရုတစိုက်။

တံမြက်စည်း လှဲပြီးနောက်၊ သူ တံမြက်စည်း ကို ချထားလိုက်ပြီး ခြံဝင်း ထောင့်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိနေသည်။

သွေးကြောဖွင့် အဆင့် ၁။

အဆင့် ၂။

အဆင့် ၃။

…

ကျိုင်းပင်အိုကြီး အောက်တွင်။

လီဖန် ထိုင်နေဆဲပင်။

သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ က တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေဆဲပင်။

အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ စီးဆင်းမှု က ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုမြန်နေသည်။

၎င်းက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိနေသကဲ့သို့ ပင်။

၎င်းတို့လည်း... စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ပင်။

တစ်နှစ် အကြာ။

ဒီအချိန်၊ ဒီအခါ။

ဒီနေရာမှာ။

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ၊ ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ။

အိမ်ပြန်ကြစို့။

တစ်နှစ်။

နေထွက်၊ နေဝင် သုံးရာ့ခြောက်ဆယ့်ငါး ကြိမ်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ၏ အပြင်ဘက် မြေကွက်လပ် တွင်၊ ရိုးရှင်းသော ယာယီ တဲလေးများ သည် သေသပ်စွာ စီထားသော သစ်သားအိမ်လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စောင့်ဆိုင်းနေသူ တစ်ထောင်ကျော် အနက်မှ၊ အချို့မှာ သူတို့၏ တာအို နှလုံးသား များကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း များကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့ကြသည်၊ အချို့မှာ ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်၊ အချို့မှာမူ စောင့်ဆိုင်းရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ အဖော်များက တောင်နောက်ဘက်တွင် မြှုပ်နှံပေးခဲ့ကြသည်။

ထျန်းယန် အဘိုးအို သည် တစ်နှစ် တိတိ တံမြက်စည်း လှဲခဲ့သည်။

ခြံဝင်း ထောင့်မှ တံခါးဝ အထိ၊ အရုဏ်တက်ချိန် မှ နေဝင်ချိန် အထိ၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း က သွေးကြောဖွင့် အဆင့် ၁ မှ အဆင့် ၉ သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ အလွန် နှေးကွေးသော်လည်း၊ သူ အလျင်မလိုခဲ့ပေ။

တံမြက်စည်း တစ်ချက် လှဲလိုက်တိုင်း၊ သူ၏ စိတ်က အနည်းငယ် ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။

တည်ငြိမ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းတွင်၊ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် များ၏ အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီး နှင့် တစ်လက်မ ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို သူ ခံစားရသည်။

လီဖန် သည် ကျိုင်းပင်အိုကြီး အောက်တွင် တစ်နှစ် တိတိ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း မရှိဘူး၊ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်း မရှိဘူး၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း မရှိဘူး။ ပန်းတွေ ပွင့်တာ ညှိုးတာ၊ တိမ်တွေ လွင့်မျောနေတာ၊ ပြီးတော့ လဆန်း၊ လဆုတ် ကို ကြည့်ရင်း သူ ဒီတိုင်း ထိုင်နေခဲ့တယ်။ ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ မှာမူ၊ ၎င်း၏ အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်စွာ စီးဆင်းလာသော်လည်း၊ ဘယ်တော့မှ အညှောက်မပေါက်ခဲ့ပေ။ သူ အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ သူ ဒီတိုင်း စောင့်နေရုံ သက်သက်သာ။

သင့်တော်သော အခွင့်အရေး တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မုန်တိုင်း တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဒီနေ့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေတာ။

ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ။

သန်းခေါင်ယံ အချိန် ရောက်လာပြီ။

လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် တစ်ခု က သူ၏ သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ခေတ္တမျှ လင်းလက်သွားသည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ၊ အဝတ်အစား ပေါ်မှ မရှိသော ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး၊ လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ခြေတစ်လှမ်း။

ခြေနှစ်လှမ်း။

ခြေသုံးလှမ်း။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း၊ သူ၏ ချီအငွေ့အသက် က တစ်မှတ်စီ တိုးလာသည်။

လေလံစင်မြင့် အနီးသို့ ရောက်သောအခါ၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် ရဲ့ ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအားက ထိတွေ့နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုလို ခြံဝင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ လေလံတူ ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လေလံတူ ကို ကိုင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်—

"ဘုန်း..."

အရောင်မရှိသော အလင်းတန်း တစ်ခု က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ယံ သို့ ထိုးထွက်သွားသည်။

အလင်းတန်း က မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ ကို ဖောက်ထွင်းပြီး၊ ကောင်းကင် ကိုးလွှာ ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကာ၊ အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော အမြင့် တစ်နေရာတွင် ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

အက်ကွဲကြောင်း ၏ အပြင်ဘက်တွင် လေဟာနယ် ကမ္ဘာ မရှိပေ။

ထိုအစား၊ မရေမတွက်နိုင်သော တာအို အကြည့်များ ရှိနေသည်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက်များ၏ အကြည့်များ။

ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်းမှ။

အချိန် မြစ်ကြီး ၏ အထက်ပိုင်း နှင့် အောက်ပိုင်း မှ။

သူတို့သည် ကောင်းကင် တာအို မှ နာမည် ဖျက်ခံထားရသော တည်ရှိမှု များ၊ ယခင် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး ထက်ပင် ပိုမို ရှေးကျပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းသော တည်ရှိမှုများ ဆီမှ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ အားလုံး စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

လီဖန် ခေါင်းမော့ကာ ထိုအကြည့် များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူကြီးမင်းတို့။"

"အဝေးကြီး ကနေ လာရတာ၊ ပင်ပန်းသွားကြပြီ။"

"လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ၊ ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"'ဧကရာဇ် တစ်ဝက်' တွေ အတွက် အထူး အစီအစဉ်"။

"အခု၊ စတင်ပါပြီ။"

လေလံတူ ကျဆင်းသွားသည်။

"ဒေါင်—"

ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ အဆုံးအစမဲ့ လေဟာနယ် ကမ္ဘာ ကို ဖောက်ထွင်းကာ၊ အတားအဆီး အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းပြီး၊ သက်ရှိတိုင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုခေါင်းလောင်းသံ တွင် ပါဝင်နေသော စည်းမျဉ်း စွမ်းအား က ယခင် အကြိမ်များ အားလုံးထက် ပိုမို အားကောင်းနေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ လေလံမှူး က သေမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး၊ သူတော်စင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် သို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော ကျင့်ကြံသူ လည်း မဟုတ်တော့ဘူး။

ထိုအစား၊ သူက ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်နေလို့ပဲ။

သူ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ခေါင်းလောင်းသံ ၏ ပဲ့တင်သံ က ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားသည်။

လီဖန် လက်မြှောက်ကာ လေလံစင်မြင့် ပေါ်ရှိ ပရမ်းပတာ အရောင် အလင်းတန်း လွှမ်းခြုံထားသော ပထမဆုံး ခုံကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"ပထမဆုံး လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်း။"

ပရမ်းပတာ အလင်းရောင် က ဖြည်းညင်းစွာ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ခုံပေါ်တွင်၊ အရာတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။

အဲဒါ သွေးတစ်စက် ပဲ။

လက်မ အရွယ်အစားလောက်သာ ရှိတဲ့ သွေးတစ်စက်၊ လုံးဝ ရွှေရောင် ဖြစ်နေပေမယ့် အဆုံးအစမဲ့ ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအား များ ပါဝင်နေပုံရတဲ့ သွေးတစ်စက်။

ထို သွေးစက်လေး ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်—

ကောင်းကင်ယံရှိ၊ ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက်များ၏ အကြည့်များ အားလုံး တုန်ခါသွားကြသည်။

အဲဒီ ရွှေရောင် က သာမန် ရွှေရောင် မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ ဧကရာဇ် တွေရဲ့ ရွှေရောင် ပဲ။

အဲဒါ ဧကရာဇ် တစ်ပါးတည်း နဲ့သာ သက်ဆိုင်တဲ့ ရွှေရောင် ပဲ။

အဲဒီ ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအား က ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအား မျိုး မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ စစ်မှန်တဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါးရဲ့ ချီအငွေ့အသက် ပဲ။

သွေးတစ်စက် သက်သက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ။

ချီအငွေ့အသက် အပိုင်းအစလေး တစ်ခု သက်သက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ။

အဲဒါလည်း— ဧကရာဇ် ရဲ့ သွေး ပဲ။

လီဖန် ၏ အသံက တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်:

"ပထမဆုံး လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်းက၊ 'မဟာ ဧကရာဇ် ၏ အနှစ်သာရ သွေး' တစ်စက် ဖြစ်ပါတယ်။"

"၎င်းက ဒီလောကကြီးက အရာတစ်ခု မဟုတ်သလို၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း က အရာတစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘူး၊ လူသိများတဲ့ ဘယ် အတိုင်းအတာ ရဲ့ အကြွင်းအကျန်မှလည်း မဟုတ်ဘူး။"

"၎င်းက... နောက်ဆုံး မဟာ ကပ်ဘေး မတိုင်မီ၊ စစ်မှန်တဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါး မသေဆုံးခင် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး နှလုံးသွေး အနှစ်သာရ အစက်လေး ကနေ လာတာပါ။"

"မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကပ်ဘေး တွေကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်တို့ လေလံရုံ က ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ အပျက်အစီး တစ်ခု ကနေ၊ အထူး နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး ဖမ်းယူ၊ ချိတ်ပိတ်ကာ၊ ဒီကနေ့အထိ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။"

"၎င်းရဲ့ အသုံးဝင်မှု ကတော့—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ဒီသွေးကို သောက်သုံးတဲ့ မည်သည့် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် မဆို၊ နှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်းမှာ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ တံခါးပေါက် ကို ထိတွေ့နိုင်ဖို့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာမှု ရှိစေလိမ့်မယ်။"

"ဒီသွေးကို သောက်သုံးတဲ့ မည်သည့် မဟာ သူတော်စင် မဆို၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ကို နေရာမှာတင် အဆင့်တက်နိုင်ပြီး၊ အခြေခံ အုတ်မြစ် က ခိုင်မာကာ၊ ဘာဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မှ မရှိစေရဘူး။"

"ဒီသွေးကို သောက်သုံးတဲ့ မည်သည့် သူတော်စင် မဆို... သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။”

…………..