အခန်း ၁၆၉

အခန်း ၁၆၉ ။ ။ စတုတ္ထမြောက် ပစ္စည်း။

အဲဒီ ကောင်လေး က ကောင်းကင်ဘုံ တွေကို ဦးညွှတ်သွားစေခဲ့ပြီး၊ လေဟာနယ် ကတောင် အကြည့် ကို အောက်ချသွားစေခဲ့တယ်။

သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ကြတယ်။

သွေးကြောဖွင့် အဆင့်။

ဝိညာဉ်အချက်အချာ အဆင့်။

စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့်။

တစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့တဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် တွေဟာ အခုတော့ အဲဒီ ကောင်လေး လေလံတင် ရောင်းချလိုက်တဲ့ အရာတွေရဲ့ အပိုင်းအစ လေး တစ်ခုလောက်တောင် တန်ဖိုး မရှိတော့ဘူး။

တစ်ယောက်ယောက်က ရယ်မောလိုက်တယ်။

သူရဲ့ အပြုံးက ခါးသီးနေတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က ငိုနေတယ်။

သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုနေတယ်။

အများစုကတော့ တိတ်ဆိတ်နေရုံ သက်သက်သာ။

တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်နေကြတယ်။

တိတ်ဆိတ်စွာ မျက်မြင်သက်သေ အဖြစ် ရှိနေကြတယ်။

ကိုယ့်ရဲ့ အရေးမပါ အရာမရောက်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခံနေကြတယ်။

အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသ၊ စည်ကားသော မြို့ကြီး တစ်မြို့။

မြို့လယ်ခေါင် တွင် ဧရာမ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ကြီး တစ်ခု ရှိသည်။

လူတွေ က အလင်းမျက်နှာပြင် ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေကြတယ်။

ကျင့်ကြံသူ တွေ ရှိတယ်၊ သေမျိုး တွေ ရှိတယ်၊ သက်ကြီးရွယ်အို တွေ နဲ့ ကလေး တွေ ရှိတယ်။

ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။

ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြဘူး။

ဘယ်သူမှ အသက်တောင် မရှူကြဘူး။

သူတို့ ဒီတိုင်း ဒူးထောက်နေကြတာပဲ။

အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်က ကောင်လေး ကို ဒူးထောက်ပြီး ကြည့်နေကြတာ။

အဲဒီ အံ့မခန်း လေလံကြေး တွေကို ဒူးထောက်ပြီး နားထောင်နေကြတာ။

နားလည်နိုင်စွမ်း တွေကို အားလုံး ပြိုကွဲသွားစေနိုင်တဲ့ အဲဒီ လွှမ်းမိုးမှုကြီး ကို ဒူးထောက်ပြီး ခံစားနေကြတာ။

သွေးကြောဖွင့် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ငယ်လေး တစ်ယောက် က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

သူက အလင်းမျက်နှာပြင် ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်:

"ထိပ်တန်းအဆင့်... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်း..."

"ငါ... ငါ တစ်သက်လုံး ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆိုတာကို မြင်တောင် မမြင်ဖူးဘူး..."

"ငါ... ငါက ဘယ်လို ကျင့်ကြံသူ မျိုးလဲ..."

သူ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

သူ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ မြို့ထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို မတားကြဘူး။

ဘယ်သူမှ သူ ဘယ်သွားမလို့လဲ လို့ မမေးကြဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတိုင်းမှာ လျှောက်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်းတွေ ရှိလို့ပဲ။

ဒါပေမယ့် ဒီညမှာတော့၊ သူရဲ့ လမ်းကြောင်း ဟာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော်။

ထို ကျောင်းသင်္ခမ်း ငယ်လေး သည် ယခုအခါ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော ရဟန်း သည် "ဧကရာဇ် မူလဇာစ်မြစ်" ရောင်းချပြီးစီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသေဆုံးမီလေးတွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

အဲဒီအပြုံးလေး က သက်သာရာရမှု အပြုံးလေး ပဲ။

အဲဒါ "မနက်ခင်းမှာ တာအိုကို ကြားရရင်၊ ညနေခင်းမှာ ကျေနပ်စွာ သေဆုံးနိုင်ပြီ" ဆိုတဲ့ သက်သာရာရမှု မျိုးပဲ။

အဲဒါ အဆုံးစွန် အမှန်တရား ကို မြင်တွေ့ခွင့် ရပြီးတဲ့နောက်၊ သေရရင်တောင် နောင်တ မရတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သက်သာရာရမှု မျိုးပဲ။

မြောက်ပိုင်း ပေမင် နှင်းပြင်။

ထို ရေခဲ လိုဏ်ဂူ အတွင်း၊ ထိုက်ယင် မျိုးနွယ်စု မှ ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ် က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကြသည်။

သူတို့ က အလင်းမျက်နှာပြင် ကို မကြည့်ရဲကြပေ။

သို့သော် သူတို့ မကြည့်ဘဲလည်း မနေနိုင်ကြပေ။

တစ်ခါ ကြည့်လိုက်တိုင်း၊ သူတို့ရဲ့ တာအို နှလုံးသား က အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြိုကွဲသွားရတယ်။

တစ်ခါ ပြိုကွဲသွားတိုင်း၊ အဲဒါကို ပြန်ဆက်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားကြတယ်။

ပြန်ဆက်လိုက်၊ ပြီးရင် ပြန်ပြိုကွဲသွားလိုက်။

ပြန်ကြိုးစားလိုက်။

ဒီဖြစ်စဉ်ကြီးက ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်ကို လဲကျသွားတဲ့ အထိပဲ။

အရှေ့ ပင်လယ် ကမ်းခြေ။

ကျောက်ဆောင်များ ပေါ်တွင်၊ တံငါသည်များ ၏ သားစဉ်မြေးဆက် အနည်းငယ် က ဒူးထောက်နေကြသည်။

သူတို့ က "ဧကရာဇ် မူလဇာစ်မြစ်" ဆိုတာ ဘာလဲ၊ "ဧကရာဇ် တစ်ဝက်" ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် "ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး" ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို မသိကြပေ။

သို့သော် သူတို့ သိသည်မှာ၊ အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်က ကောင်လေး ဟာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဆိုတာပဲ။

သူတို့ ဘိုးဘေး တွေ ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရား တွေ အားလုံးထက် ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ပဲ။

သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ကြတယ်။

ခေါင်းနဲ့ မြေကြီး ဆောင့်မိပြီး သွေးတွေ အများကြီး ထွက်လာတယ်။

သူတို့ ခေါင်းတွေ အရမ်း မူးဝေလာပြီး သတိလစ်သွားတဲ့ အထိပဲ။

သူတို့ အရမ်း အပြင်းအထန် လဲကျသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မထနိုင်တော့တဲ့ အထိပဲ။

လေလံစင်မြင့် ပေါ်တွင်။

လီဖန် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

ဒုတိယမြောက် ပစ္စည်း ရောင်းချပြီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ တာအို လှိုင်းဂယက် ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုက၊ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်လာသည်။

ထို ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်း ထဲတွင် ပါဝင်နေသော တာအို ချီအငွေ့အသက်များ။

ထို ရှေးဟောင်း ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး ၏ စတေးမှု မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော စည်းမျဉ်းများ၏ ပဲ့တင်သံများ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ဘွဲ့နှင်းသဘင် အမှတ်အသား။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အားလုံး၏ ရူးသွပ်စွာ လေလံဆွဲနေမှု အတွင်း ရောယှက်သွားခဲ့သော တာအို အပိုင်းအစများ။

သက်ရှိ အားလုံး ဒူးထောက်လိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ယုံကြည်မှု စွမ်းအားများ။

ဤအရာ အားလုံးက၊ ကမ္ဘာဦး အစက ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုလို၊ ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ ကို အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

မျိုးစေ့ က အပြင်းအထန် တုန်ခါသွား၏။

အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ရုတ်တရက် ဆယ်ဆလောက် ပို၍ တောက်ပလာသည်။

တာအို အက်ကွဲကြောင်း က ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာသည်။

လုံးဝ အက်ကွဲသွားတော့မလို။

ပွင့်အာလာတော့မလို။

အညှောင့်ပေါက်လာတော့မလို။

သို့သော်

နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်လေးမှာ။

အဲဒီ နောက်ဆုံး တာအို လှိုင်းဂယက်လေး တစ်မျှင် က မျိုးစေ့ ထဲကနေ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာတော့မယ့် အချိန်လေးမှာ

မျိုးစေ့ က အနည်းငယ် ကျုံ့သွားတယ်။

အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားတယ်။

အက်ကွဲကြောင်း က တစ်ဝက်မှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။

၎င်း လုံးဝ အက်ကွဲမသွားခဲ့ပေ။

၎င်း အညှောင့်မပေါက်လာခဲ့ပေ။

တာအို ကို ရယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က မျက်လုံးအိမ် ထဲကနေ လျှံကျလာမတတ် တောက်ပနေခဲ့၏။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

လက်သီး ဆုပ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် အဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၊ အကြောင်းတရား၊ ကံကြမ္မာ၊ နှင့် လေဟာနယ် ကမ္ဘာ တို့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်က အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူကိုယ်တိုင်က စကြဝဠာကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ။

သူကိုယ်တိုင်က အကြောင်းတရား ဖြစ်နေသလိုပဲ။

သူကိုယ်တိုင်က ကံကြမ္မာ ဖြစ်နေသလိုပဲ။

သူကိုယ်တိုင်က လေဟာနယ် ကမ္ဘာ ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။

နောက်ဆုံး တာအို လှိုင်းဂယက်လေး တစ်မျှင် ပဲ လိုတော့တယ်။

နောက်ဆုံး ပန်းတိုင် ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလာသော ဧကရာဇ် တစ်ဝက်များ၏ စိတ်ဆန္ဒ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်း ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး အထက်တွင် လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်သော ထို အရှေးကျဆုံး အကြည့် သုံးခု ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို တာအို ၏ အကြည့် က ရှိနေဆဲပင်။

၎င်းကလည်း သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြ၏။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ တာအို အတွေး က ညင်သာစွာ လှိုင်းထသွားသည်:

"မကြာခင် ပါပဲ။"

"ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။"

"ငါ... မင်းကို စောင့်နေမယ်။"

အတွေး လွင့်ပျယ်သွားသည်။

အကြည့် မှေးမှိန်သွားသည်။

လီဖန် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်၏။

အဲဒီအပြုံးလေး က အရမ်း မှုန်ဝါးပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြုံးလေး ထဲမှာ သက်သာရာရမှုတွေ၊ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှုတွေနဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။

"မကြာခင် ပါပဲ။"

သူ တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လှည့်လိုက်ပြီး တတိယမြောက် ခုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပရမ်းပတာ အရောင် အလင်းတန်းများက တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေ၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအလင်းရောင် ပေါ်တွင် ဖိထားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အားလုံး၏ စိတ်ဆန္ဒများက နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် သုံးခုက နောက်တစ်ကြိမ် စုစည်းလာကြသည်။

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၇၀၀ ကျော် ၏ ရှေ့တွင်၊ ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများက နောက်တစ်ကြိမ် အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြသည်။

တတိယမြောက် ပစ္စည်း။

ဘာလဲ။

မဟာ ဧကရာဇ် ၏ အနှစ်သာရ သွေး ထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးမလား။

ဧကရာဇ် မူလဇာစ်မြစ် ထက်တောင် ပိုပြီး ရူးသွပ်ဖို့ ကောင်းနေမလား။

လီဖန် ၏ လက်က ပရမ်းပတာ အလင်းရောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

အလင်းရောင် လွင့်ပျယ်သွားသည်။

ခုံပေါ်တွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်။

တံခါး တစ်ပေါက်တည်းသာ ရှိသည်။

လက်ဖဝါး အရွယ်အစား လောက်သာ ရှိတဲ့ တံခါး တစ်ပေါက်၊ လုံးဝ ပွင့်လင်းမြင်သာ နေပြီး၊ သန့်စင်တဲ့ အလင်းရောင် တွေနဲ့ ဖန်တီးထားသလိုပဲ။

တံခါး မှာ ဘောင် မရှိဘူး၊ တံခါးရွက် မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ရုပ်ဝတ္ထု ပုံသဏ္ဍာန်လည်း မရှိဘူး။

၎င်းက ဝင်ပေါက် တစ်ခု သက်သက်သာ။

အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော နယ်မြေ ဆီသို့ သွားရာ ဝင်ပေါက် တစ်ခု။

ထို တံခါး ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အားလုံး၏ စိတ်ဆန္ဒ များ က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲ ထွက်လာကြသည်။

ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် သုံးခု က ရုတ်တရက် အရှေ့ကို အပြင်းအထန် တိုးလာကြလို့ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားကြတယ်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ယခုလေးတင် ဆုတ်ခွာသွားသော ထို တာအို ၏ အကြည့် က ဟိန်းဟောက်သံကြီး နဲ့အတူ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အချိန် မြစ်ကြီးက၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွား၏။

ဘီလီယံချီသော ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် များ ၏ ရှေ့တွင်၊ သက်ရှိပေါင်းများစွာ က နေရာမှာတင် သတိလစ် မေ့မြောသွားကြသည်။

ကံကြမ္မာ ကိုယ်နှိုက် အလား၊ လီဖန် ၏ အသံက တည်ရှိမှု အားလုံး၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်:

"တတိယမြောက် ပစ္စည်း"

"'ဧကရာဇ် ၏ တံခါးပေါက်'။"

"ဒီတံခါး ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ သူက မဟာ ဧကရာဇ် ၏ ရာဇပလ္လင် ကိုယ်နှိုက် နဲ့ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တွေ့ရလိမ့်မယ်။"

"တာအို ကို ရယူဖို့ မလိုဘူး၊ ကပ်ဘေး ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ မလိုဘူး၊ ပြီးတော့ ဘယ်လို အန္တရာယ် ကိုမှ ရင်ဆိုင်ဖို့ မလိုဘူး။"

"ဒီတိုင်း ဝင်သွားရုံပဲ။"

"မင်း ဝင်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ အဲဒီ ဧကရာဇ် ရာဇပလ္လင် ပေါ်မှာ ထိုင်ရလိမ့်မယ်။"

"ဒီလောကကြီးရဲ့ တစ်ပါးတည်းသော မဟာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့။"

စတုတ္ထမြောက် ပစ္စည်း။

ဒီစကားလုံး လေးလုံး က မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်တဲ့ ဧရာမ သံတူကြီး တစ်လက်လို၊ သက်ရှိတိုင်းရဲ့ ဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို အပြင်းအထန် ထုရိုက်လိုက်တယ်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ "ဧကရာဇ် ၏ တံခါးပေါက်" ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု မှ ယခုလေးတင် ပြန်လည် သက်သာရာ ရလာသော ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် သုံးခုသည် နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားကြသည်။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် များ၏ အတွေးများ က လေတိုက်ခံရသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေး လို ယိမ်းယိုင်နေပြီး၊ အချိန်မရွေး ပြိုကျသွားနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေ၏။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထို တာအို ၏ အကြည့် က အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၇၀၀ ကျော် ၏ ရှေ့တွင်၊ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိများ က အလင်းမျက်နှာပြင် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများ က လည်ချောင်း ထဲ ရောက်နေသလိုပဲ။

ပထမဆုံး ပစ္စည်း သုံးခု - မဟာ ဧကရာဇ် ၏ အနှစ်သာရ သွေး၊ ဧကရာဇ် မူလဇာစ်မြစ်၊ ဧကရာဇ် ၏ တံခါးပေါက်။

တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပိုပြီး ရူးသွပ်ဖို့ ကောင်းလာတယ်။

တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပိုပြီး တားမြစ်ခံထားရတယ်။

တစ်ခုပြီး တစ်ခု အဆုံးစွန် ဧကရာဇ် ရာဇပလ္လင် နဲ့ ပိုနီးစပ်လာတယ်။

စတုတ္ထမြောက် ပစ္စည်း က ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။

ဧကရာဇ် ၏ တံခါးပေါက် ထက်တောင် ပိုပြီး တိုက်ရိုက်ကျတဲ့ အရာလား။

ဧကရာဇ် မူလဇာစ်မြစ် ထက်တောင် ပိုပြီး စေ့စပ်သေချာတဲ့ အရာလား။

မဟာ ဧကရာဇ် ၏ အနှစ်သာရ သွေး ထက်တောင် ပိုပြီး မူလဇာစ်မြစ် နဲ့ နီးစပ်တဲ့ အရာလား။

လီဖန် ၏ လက်က စတုတ္ထမြောက် ခုံ၏ ပရမ်းပတာ အလင်းရောင် ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ချက်ချင်း မလှန်လိုက်ပေ။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် သုံးခု ကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် များ၏ အတွေးများကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်၏။

…………..