အခန်း ၁၇၂

အခန်း ၁၇၂ ။ ။ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့။

ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများမှာ "အသက်ရှင်ခြင်း" ဆိုတဲ့ ခံစားချက် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့က အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်ရှိ ကောင်လေးကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်ရင်း ထိုင်သူထိုင်၊ ဒူးထောက်သူထောက်၊ လဲလျောင်းသူက လဲလျောင်းနေကြသည်။

အဲဒီ ကောင်လေး က ယခုလေးတင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ လေလံပွဲ တစ်ခုကို ဦးဆောင် ကျင်းပခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကောင်လေး က ယခုလေးတင် ရှေးဟောင်း ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့ သွားစေခဲ့ပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကို အတင်းအကျပ် ဝင်ပါလာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကောင်လေး က ယခုလေးတင် ကျောက်တုံး တစ်တုံး ကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့တယ်။ မူလဇာစ်မြစ် မတိုင်ခင်ကတည်းက လာတဲ့ အရာ တစ်ခုကိုလေ။

မူလဇာစ်မြစ် မတိုင်ခင်။

အဲဒါ သူတို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ သဘောတရား တစ်ခုပဲ။

အဲဒါ သူတို့ ရောက်ဖို့တောင် အိပ်မက် မမက်ရဲတဲ့ နယ်ပယ် တစ်ခုပဲ။

အဲဒါ သူတို့ မော့ကြည့်ဖို့တောင် မြင့်မြတ်လွန်းတယ် လို့ ခံစားရတဲ့ အကြွင်းမဲ့ မူလဇာစ်မြစ် ပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့။

အဲဒီ သဘောတရား က၊ သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင်၊ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ် ဆိုတဲ့ အံ့မခန်း စျေးနှုန်း နဲ့ လေလံတင် ရောင်းချခံလိုက်ရပြီ။

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တယ်။

သူရဲ့ ရယ်မောသံက ခြောက်ကပ်ပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတယ်။ ဖားသူငယ် တစ်ကောင်က နောက်ဆုံးတော့ တွင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိလဲ ဆိုတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုးပဲ။

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်တယ်။

သူတို့က ရင်ထဲက လာတဲ့အထိ ငိုတယ်၊ အသည်းနှလုံးတွေ ကွဲအက်သွားမတတ် ငိုတယ်၊ သူတို့ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ဗလာနတ္ထိ ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေလို ငိုကြွေးတယ်။

အများစုကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေကြတယ်။

အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်နေကြတယ်။

အဲဒီ ကောင်လေး ကို ကြည့်နေကြတယ်။

သူတို့လိုပဲ၊ တစ်ချိန်တုန်းက ရှင်သန်ဖို့ တစ်လပဲ အချိန်ရတော့တဲ့ အဲဒီ ကောင်လေးကို ကြည့်နေကြတယ်။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ခြံဝင်းလေး ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ဒီကနေ့ အခြေအနေ အထိ ရောက်လာတဲ့ အဲဒီ ကောင်လေးကို ကြည့်နေကြတယ်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အမူအရာနဲ့၊ ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို ဦးညွှတ်သွားစေတဲ့ အဲဒီ ကောင်လေးကို ကြည့်နေကြတယ်။

"မူလဇာစ်မြစ် ၏ ကျောက်တုံး" ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အဲဒီ ကောင်လေး။

ထျန်းဖုန်းမြို့ အပျက်အစီးများ။

ဒူးထောက်နေတဲ့ တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်က တစ်ရာ အောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

ကျန်တဲ့ လူတွေ က၊ "မူလဇာစ်မြစ် ၏ ကျောက်တုံး" အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတင်၊ သူတို့ရဲ့ တာအို နှလုံးသား တွေ ပြိုကွဲသွားပြီး နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တဲ့ လူတစ်ရာ ကတော့ ဒူးထောက်နေဆဲပင်။

ဒူးထောက်ရင်း ကြည့်နေကြတယ်။

ဒူးထောက်ရင်း နားထောင်နေကြတယ်။

ဒူးထောက်ရင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်။

သူတို့ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ ဆိုတာကိုတောင် မသိကြတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် စောင့်ရမယ် ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ သိတယ်။

အဲဒီ လူငယ်လေး ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ့်နေ့ အထိ။

မူလဇာစ်မြစ် ထွက်ပေါ်လာမယ့် နေ့ အထိ။

အဲဒီ ကျော်လွန်သွားခြင်း လမ်းကြောင်း စတင်မယ့် နေ့ အထိ။

ချင်းလန် ဂိုဏ်း အပျက်အစီးများ။

အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော တပည့် ဒါဇင် အနည်းငယ် အနက်၊ သုံးယောက် တည်းသာ ကျန်တော့သည်။

ကျန်တဲ့ လူတွေ က၊ အဆက်မပြတ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု တွေကြောင့် တာအို နှလုံးသား တွေ ပြိုကွဲသွားပြီး၊ အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရစ်သူ သုံးယောက် ကတော့ အပျက်အစီးများ ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ၊ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သူတို့ မငိုချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။

ငိုဖို့တောင် ခွန်အား မရှိတော့လောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေလို့ပဲ။

သူတို့ မရယ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။

ရယ်တောင် မရယ်နိုင်တော့လို့ပဲ။

သူတို့ က ဒီတိုင်း ဗလာကျင်းနေတယ်။

လုံးဝ ဗလာကျင်းနေတယ်။

လုံးဝကို ဗလာကျင်းနေတယ်။

စာရွက်အလွတ် တစ်ရွက် လို ဗလာကျင်းနေတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီ စာရွက်အဖြူ ပေါ်မှာ၊ စာကြောင်း တစ်ကြောင်း က ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်:

"မနက်ခင်းမှာ တာအိုကို ကြားရရင်၊ ညနေခင်းမှာ ကျေနပ်စွာ သေဆုံးနိုင်ပြီ။"

အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသ၊ အဲဒီ စည်ကားသော မြို့ကြီး။

မြို့လယ်ခေါင် ရှိ အလင်းမျက်နှာပြင် ရှေ့တွင် မည်သူမျှ ဒူးထောက် မနေကြတော့ပေ။

သူတို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လို့ မဟုတ်ဘူး။

ထိုအစား၊ အဲဒါက သူတို့ သေဆုံးသွားကြပြီ မို့လို့ပဲ။

သူတို့ အစုလိုက် အပြုံလိုက် သေဆုံးသွားကြတယ်။

အေးချမ်းစွာ သေဆုံးသွားကြတယ်။

အေးချမ်းစွာ သေဆုံးသွားကြတယ်။

ဘယ်လို နာကျင်မှု မှ မရှိဘဲ သေဆုံးသွားကြတယ်။

သူတို့ အားလုံး မှာ တူညီတဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေကြတယ်။

အဲဒါ အမှန်တရား ကို နောက်ဆုံးမှာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ရရှိလာတဲ့ အပြည့်စုံဆုံး သက်သာရာရမှု အမူအရာမျိုးပဲ။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော်။

ထို ကျောင်းသင်္ခမ်း ငယ်လေး သည် ယခုအခါ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော ရဟန်း သည် "မူလဇာစ်မြစ် ၏ ကျောက်တုံး" ရောင်းချပြီးစီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

သူမသေဆုံးမီလေးတွင် စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ ရေရွတ်သွားခဲ့သည်:

"မူလဇာစ်မြစ်……"

ထို့နောက်၊ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ရှိနေ၏။

မြောက်ပိုင်း ပေမင် နှင်းပြင်။

ထို ရေခဲ လိုဏ်ဂူ အတွင်း၊ ထိုက်ယင် မျိုးနွယ်စု မှ ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ် က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ကိုယ်အပူချိန် ကို မခံစားမိကြတော့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ အေးခဲ တောင့်တင်းသွားကြပြီ မို့လို့ပဲ။

ရေခဲ လိုဏ်ဂူကြောင့် အေးခဲ တောင့်တင်းသွားတာ မဟုတ်ဘူး။

"မူလဇာစ်မြစ် ၏ ကျောက်တုံး" ရဲ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု ကြောင့် အေးခဲသွားတာပဲ။

သူတို့၏ အသိစိတ်များက နိုးကြားနေဆဲပင်။

သို့သော် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက သူတို့ ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်တော့ပေ။

အရှေ့ ပင်လယ် ကမ်းခြေ။

ကျောက်ဆောင်များ ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော တံငါသည်များ ၏ သားစဉ်မြေးဆက် များ အားလုံး လဲကျသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လွန်းလို့ သွေးတွေ အရမ်း ထွက်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် လဲကျသွားတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ရှိနေကြတယ်။

အဲဒါ "ဒီဘဝမှာ နောင်တ မရတော့ဘူး" လို့ ပြောနေတဲ့ အပြုံး မျိုးပဲ။

လေလံစင်မြင့် ပေါ်တွင်။

လီဖန် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

စတုတ္ထမြောက် ပစ္စည်း ရောင်းချပြီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ တာအို လှိုင်းဂယက် ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုက၊ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်လာသည်။

ထို ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ် ထဲတွင် ပါဝင်နေသော တာအို အနှစ်သာရများ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ သွားခဲ့သော ထို ရှေးဟောင်း တာအို သုံးခု ၏ စည်းမျဉ်းများ၏ ပဲ့တင်သံများက ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ကိုးကွယ်ခံရမည့် အမှတ်အသား။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အားလုံး၏ အတွေးများ အညံ့ခံလိုက်ချိန်တွင် ပြန့်ကျဲသွားသော အပိုင်းအစများ။

သက်ရှိ အားလုံး သေဆုံးသွားချိန်တွင် ချန်ရစ်ခဲ့သော နောက်ဆုံး ယုံကြည်မှု စွမ်းအားများ။

ဤအရာ အားလုံးက၊ ကမ္ဘာဦး အစက ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုလို၊ ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ ကို အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

မျိုးစေ့ က အပြင်းအထန် တုန်ခါသွား၏။

ထို အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ရုတ်တရက် အလွန် တောက်ပလာသည်။

တာအို အက်ကွဲကြောင်း က ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာသည်။

၉၉ ရာခိုင်နှုန်း။

ဆံချည်မျှင် တစ်မျှင်စာလေးပဲ လိုတော့တယ်။

တစ်မျှင်လေးပဲ လိုတော့တယ်။

မျိုးစေ့ က အညှောင့်မပေါက်လာသေးပေ။

လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က မျက်လုံးအိမ် ထဲကနေ လျှံကျလာမတတ် တောက်ပနေခဲ့၏။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

လက်သီး ဆုပ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် အဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၊ အကြောင်းတရား၊ ကံကြမ္မာ၊ နှင့် လေဟာနယ် ကမ္ဘာ တို့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်က အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူကိုယ်တိုင်က စကြဝဠာ ကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ။

သူကိုယ်တိုင်က အကြောင်းတရား ဖြစ်နေသလိုပဲ။

သူကိုယ်တိုင်က ကံကြမ္မာ ဖြစ်နေသလိုပဲ။

သူကိုယ်တိုင်က လေဟာနယ် ကမ္ဘာ ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ဆံချည်မျှင် တစ်မျှင်စာလေးပဲ လိုတော့တယ်။

နောက်ဆုံး တာအို လှိုင်းဂယက်လေး တစ်မျှင် ပဲ လိုတော့တယ်။

နောက်ဆုံး ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လုံးဝ မှေးမှိန်သွားသော ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် များ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် များ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို တာအို ၏ အကြည့် က ရှိနေဆဲပင်။

၎င်းက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သက်သာရာရမှုတွေ ရှိတယ်။

သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးသော ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှု တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် တစ်ပါးကို ၎င်း မကြောက်ပေ။

သို့သော် ရှေးဟောင်း ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့ သွားစေနိုင်ပြီး၊ လေဟာနယ် ကို အတင်းအကျပ် ဝင်ပါလာအောင် လုပ်နိုင်ကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို ဦးညွှတ်သွားစေနိုင်တဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် တစ်ပါးကိုတော့။

၎င်း ကြောက်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ တာအို အရ၊ ဒီလူငယ်လေး က ဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ် ဆိုတာကို ၎င်း သိလို့ပဲ။

ပြီးတော့ ဒီ နောက်ဆုံး ခြေတစ်လှမ်း က

နောက်ထပ် လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်းမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

အခု ချက်ချင်းတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။

လီဖန် ထိုအကြည့်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူ လှည့်လိုက်ရုံသာ။

ပဉ္စမမြောက် ခုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပရမ်းပတာ အရောင် အလင်းတန်းများက တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ထိုအလင်းရောင် ပေါ်တွင် ဖိထားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ လုံးဝ မှေးမှိန်သွားသော ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် သုံးခု က ရုတ်တရက် ပြန်လင်းလာကြသည်။

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဧကရာဇ် တစ်ဝက် များ၏ အတွေးများ က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြ၏။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အကြည့် က အဆုံးစွန် အထိ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၇၀၀ ကျော် ၏ ရှေ့တွင်၊ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများ က အလင်းမျက်နှာပြင် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများ က လည်ချောင်း ထဲ ရောက်နေသလိုပဲ။

ပဉ္စမမြောက် ပစ္စည်း။

ဘာလဲ။

မူလဇာစ်မြစ် ၏ ကျောက်တုံး ထက်တောင် ပိုပြီး ရှေးကျမလား။

ပျက်သုဉ်းခြင်း မှာ ကိုးကွယ်ခံရတာ ထက်တောင် ပိုပြီး မြင့်မြတ်မလား။

လီဖန် ၏ လက်က ပရမ်းပတာ အလင်းရောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

အလင်းရောင် လွင့်ပျယ်သွားပြီး ခုံပေါ်တွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်။

အလင်းတန်း တစ်တန်း တည်းသာ ရှိသည်။

အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင် နေသလို၊ အလွန် သူစိမ်းဆန် နေတဲ့ အလင်းတန်း တစ်တန်း။

ထို အလင်းရောင် က၊ သူ၏ ဒန်တျန် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရောင်မရှိသည့် အလင်းရောင် နှင့် လုံးဝ အတိအကျ တူညီနေသည်။

ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့ အလား၊ လီဖန် ၏ အသံက သက်ရှိတိုင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်:

"ပဉ္စမမြောက် ပစ္စည်း"

"'မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့'"

"ကျွန်ုပ်တို့ လေလံရုံ ၏ လေလံမှူး ထဲမှာ ရှိတဲ့ မျိုးစေ့ နဲ့ မူလဇာစ်မြစ် အတူတူပဲ။"

"ဒီမျိုးစေ့ ကို ရရှိတဲ့ သူဟာ တာအို ကို ရယူဖို့ မလိုဘူး၊ ကပ်ဘေး ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ မလိုဘူး၊ ပြီးတော့ စောင့်ဆိုင်းဖို့လည်း မလိုဘူး။"

"သောက်သုံးလိုက်တဲ့ သူဟာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"နေရာမှာတင် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့။”

…………..