အခန်း ၁၇၄

အခန်း ၁၇၄ ။ ။ ဤပစ္စည်းကို၊ ငါ ဧကရာဇ် ယူမည်။

ထိုအတွေး၊ ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာရုံလေး နဲ့တင် ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် သုံးခု ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားစေသည်။

အချိန် မြစ်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားစေသည်။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး၊ စည်းမျဉ်း တွေကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

ထို အရောင်မရှိသော အလင်းတန်းလေး ကို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေသည်။

၎င်းက ပြောသည်:

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ် (၅၀,၀၀၀,၀၀၀)။"

"လျှော့စျေး အဖြစ် ပေးမယ့် ပစ္စည်း: ပျက်သုဉ်းခြင်း ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ရှိတဲ့ 'ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း စမ်းရေတွင်း' မျက်စိ ကို ထာဝရ အသုံးပြုခွင့်။"

"နောက်ပြီး"

၎င်းက ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"တစ်ကြိမ်၊ တာအို ကို ရရှိသူသည် မျိုးစေ့ကို မသောက်သုံးခင်၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း မူလဇာစ်မြစ်က အကြောင်းတရား အားလုံး၊ အကြောင်းတရား ရဲ့ အတားအဆီး အားလုံး၊ နဲ့ ချည်နှောင်မှု အားလုံး ကို ဆေးကြောပေးမယ်၊ ဒါမှ သူ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာ အကြွင်းမဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ရရှိစေဖို့။"

"ပြီးတော့"

၎င်းက နောက်တစ်ကြိမ် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"တစ်ကြိမ်၊ တာအို ကို ရရှိသူ သည် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း မူလဇာစ်မြစ် ကို အခြေခံပြီး သူ့အတွက် တာအို တစ်ခု ဖွင့်ပေးမယ်။ ၎င်းက ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ ဆီကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေတဲ့ တာအို ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်လို ကန့်သတ်ချက် မှ မရှိဘဲ ပျက်သုဉ်းခြင်း ထဲကို အချိန်မရွေး ဝင်ထွက်ခွင့် ပြုလိမ့်မယ်။"

"ဒါ့အပြင်"

၎င်းက နောက်တစ်ကြိမ် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"တစ်ကြိမ်၊ တာအို ကို ရရှိသူ သည် မဟာ ဧကရာဇ် တောင် မရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အဆုံးစွန် ကပ်ဘေး နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းကို သူရဲ့ နောက်ဆုံး နားခိုရာ အဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိနိုင်ပါစေ၊ ဒါမှ သူ... ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းမှု ကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။"

"ပြီးတော့"

၎င်းက နောက်ဆုံး အကြိမ် အဖြစ် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ငါ... တာအို ကို ရရှိသူ အတွက် ပျက်သုဉ်းခြင်း ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ဗိမာန် တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးချင်တယ်။"

"ဗိမာန် ထဲမှာ၊ ထိုင်ခုံ တစ်လုံးတည်းသာ ရှိမယ်။"

"အဲဒီ ထိုင်ခုံ ပေါ်မှာ၊ လူတစ်ယောက် တည်းသာ ထိုင်နေမယ်။"

"အဲဒီ လူဟာ တာအို ကို ရရှိသူ ပဲ။"

"အဲဒီအချိန်က စပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းထဲမှာ တာအိုကို ရရှိသူ ဆိုတာ ရှိလာပြီ။"

"ထာဝရ မြေတဲ့။"

"ပြီးရင်"

၎င်းက နောက်တစ်ကြိမ် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ငါ... တာအို ကို ရရှိသူ အတွက် ပျက်သုဉ်းခြင်း ရဲ့ အထက်မှာ နောက်ထပ် ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခု ဖွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။"

"အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံ ရဲ့ နာမည်က 'ဧကရာဇ် ကောင်းကင်ဘုံ' ပဲ။"

"အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံ နယ်မြေ ထဲမှာ၊ အရာတစ်ခုတည်းသာ ရှိမယ်။"

"အဲဒီ အရာဟာ တာအိုကို ရရှိသူ ရဲ့ ရာဇပလ္လင် ပဲ။"

သန်းငါးဆယ်။

ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း စမ်းရေတွင်းကို ထာဝရ အသုံးပြုခွင့်။

ဧကရာဇ် မဖြစ်လာခင် အကြွင်းမဲ့ လွတ်လပ်မှု။

ဧကရာဇ် ဖြစ်လာပြီးနောက် ပျက်သုဉ်းခြင်း ထဲသို့ အချိန်မရွေး ဝင်ထွက်နိုင်မှု။

အဆုံးစွန် ကပ်ဘေး ၏ ထာဝရ အိမ်တော်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက ထာဝရ မြေ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရား ရဲ့ ရာဇပလ္လင်။

ဒါက……

ဒါက "လေလံဆွဲခြင်း" လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

ဒါက အညံ့ခံလိုက်တာ ပဲ။

၎င်းက ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ၊ ဤနည်းလမ်းကို သုံးပြီး လူတိုင်းကို ပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်းကို ပျက်သုဉ်းခြင်း က လိုချင်သည်။

ဤပစ္စည်းကို ရရှိသူ အတွက် ပျက်သုဉ်းခြင်း က ကောင်းကင်ဘုံ ကို ဖန်ဆင်းပေးလိမ့်မည်။

ဤပစ္စည်းကို ရရှိသူကို ပျက်သုဉ်းခြင်းတွင် နေရာပေးလိမ့်မည်။

ဤပစ္စည်းကို ရရှိသူ သည် ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အထက်၊ ဧကရာဇ် ကောင်းကင်ဘုံ နယ်မြေ တွင်၊ ထာဝရ သခင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် သုံးခု လုံးဝ အေးခဲသွားကြသည်။

သူတို့ နောက်မဆုတ်ကြပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့လို့ပဲ။

သူတို့ က အဲဒီနေရာမှာ လွင့်မျောနေပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို၊ ထို တာအို ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေကာ၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဘုရားဖူးလာသူတွေရဲ့ ကြည်ညိုမှုမျိုးတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

အဲဒါ နတ်ဘုရားတွေဆီ ဘုရားဖူးလာတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေရဲ့ ကြည်ညိုမှုမျိုးပဲ။

အဲဒါ စကြဝဠာဆီ ဘုရားဖူးလာတဲ့ ဖုန်မှုန့်လေးတွေရဲ့ ကြည်ညိုမှုမျိုးပဲ။

အဲဒါ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါးရဲ့ အဆုံးစွန် ကြည်ညိုမှု မျိုးပဲ။

လီဖန် လေလံတူကို ကိုင်ထားသော လက်ကို အနည်းငယ် ဖိလိုက်သည်။

သူ လေလံတူ ထုဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်။

ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဝုန်း"

သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် အလွန် သေးငယ်သော်လည်း တည်ရှိမှု အားလုံး၏ အနှစ်သာရကို အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော တုန်ခါမှု တစ်ခု သည် ကောင်းကင် ကိုးလွှာ ၏ အထက်၊ ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၊ နှင့် အတိုင်းအတာ အားလုံး၏ အဆုံးသတ် မှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုတုန်ခါမှု က အသံ မဟုတ်ပေ။

လှိုင်းဂယက် မဟုတ်ပေ။

ချီ သတင်းအချက်အလက် မဟုတ်ပေ။

ထိုအစား၊ အဲဒါ တည်ရှိမှု ကိုယ်နှိုက် က တုန်ခါနေတာပဲ။

အချိန် မြစ်ကြီးက၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် စီးဆင်းမှု လုံးဝ ရပ်တန့်သွားသည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အကြည့် က ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။

ထို ရှေးဟောင်း အကြည့် သုံးခု က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် များ၏ အတွေးများ က လေထဲက ဖုန်မှုန့် လေးတွေလို တစ်ခဏအတွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၇၀၀ ကျော် က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီး၊ မျက်နှာပြင် လုံးဝ ပျက်သွားမတတ် ဖြစ်သွား၏။

သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လဲကျသွားကြသည်။

လီဖန် ခေါင်းမော့ကာ တုန်ခါမှု လာရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ရုတ်တရက် အလွန် တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ပုံရိပ် တစ်ခု ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို ပုံရိပ် က ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၊ အတိုင်းအတာ အားလုံး၏ အဆုံးသတ်၊ "အဆုံးသတ်" ဆိုတဲ့ သဘောတရား ကိုတောင် အဓိပ္ပာယ် မသတ်မှတ်နိုင်တဲ့ နေရာ တစ်ခုကနေ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာ၏။

ခြေတစ်လှမ်း။

ခြေနှစ်လှမ်း။

ခြေသုံးလှမ်း။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး က တုန်ခါသွားတယ်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း စည်းမျဉ်း တွေက နောက်တစ်ကြိမ် ပြိုကွဲသွားတယ်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း အကြောင်းတရားက ပြတ်တောက်သွားတယ်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ က ပြန်လည် ရေးသားခံရတယ်။

ထို ပုံရိပ် က ကိုးလှမ်းမြောက်ကို လှမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကြားမှာ၊ စည်းမျဉ်း ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။

အကြောင်းတရား ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။

ကံကြမ္မာ ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။

ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။

သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တယ်။

ထို ပုံရိပ် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့တယ်။

ပုံရိပ် က မှုန်ဝါးနေပြီး၊ မျက်နှာ၊ အဝတ်အစား၊ နဲ့ အခြား အသေးစိတ် အချက်အလက် တွေကို ခွဲခြားလို့ မရပေ။

မြင်ရတာ တစ်ခုတည်းက သူ့ကို ဝန်းရံထားတဲ့ အလင်းရောင် အလွှာ တစ်ခုပဲ။

ထို အလင်းရောင် က ရွှေရောင် မဟုတ်သလို၊ အရောင်မရှိတာ လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်အရောင် မှလည်း မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ ဧကရာဇ် ၏ အလင်းရောင် ပဲ။

စစ်မှန်တဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ ဧကရာဇ် ၏ အလင်းရောင်။

ထို ပုံရိပ် က ကောင်းကင် ကိုးလွှာ အထက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး၊ အောက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။

ထို ခြံဝင်းငယ်လေး ကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်နေတယ်။

စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကောင်လေး ကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်နေတယ်။

ထို အရောင်မရှိသော အလင်းတန်းလေး ကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်နေတယ်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။

အသံက အလွန် တိုးညင်းပြီး၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလွန်းလှသည်။

သို့သော် ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။

လောကကြီး က သူရဲ့ စည်းမျဉ်း ကို ပြန်လည် ရရှိသွားတယ်။

အကြောင်းတရား နဲ့ ငါ က ပြန်လည် ဆက်သွယ်မိသွားတယ်။

ကံကြမ္မာ က လမ်းကြောင်းသစ် တစ်ခုပေါ်ကို ရောက်သွားတယ်။

တည်ရှိမှု က သူရဲ့ အဓိပ္ပာယ် ကို ပြန်လည် ရရှိသွားတယ်။

သူ က ပြောသည်:

"ဒီအရာကို..."

"ဒီ ဧကရာဇ် က..."

"ယူမယ်။"

ထို ပုံရိပ် က ကောင်းကင် ကိုးလွှာ အထက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။

ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအား မရှိဘူး၊ ချီအငွေ့အသက် မရှိဘူး၊ အပို လှိုင်းဂယက် တွေ မရှိဘူး။ သူ က တည်ရှိနေရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး က သူ့ရှေ့မှာ ဦးညွှတ်သွားတယ်၊ စည်းမျဉ်း တွေ ပြန်လည် ရေးသားခံရတယ်၊ ပြီးတော့ အကြောင်းတရား တွေ ပြန်လည် မွေးဖွားလာတယ်။

သူ့ကို ဝန်းရံထားတဲ့ ဧကရာဇ် အလင်းရောင် က တောက်ပမှု မဟုတ်ဘူး၊ တာအို လှိုင်းဂယက် မဟုတ်ဘူး၊ ဖော်ပြလို့ မရတဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ တည်ရှိမှု ကိုယ်နှိုက် ပဲ။ အဲဒါ အရာအားလုံး တည်ရှိနေရတဲ့ အကြောင်းရင်း၊ စည်းမျဉ်း အားလုံး ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရဲ့ အနှစ်သာရ ကိုယ်နှိုက် ပဲ။

သူ၏ အသံက သက်ရှိတိုင်း၏ ဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ဖျက်ပစ်လို့ မရနိုင်သော အမှတ်အသား တစ်ခု ထွင်းထုလိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဤပစ္စည်းကို၊ ငါ ဧကရာဇ် ယူမည်။"

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ မဟာ နတ်ဘုရား သုံးပါး ၏ ရှေးဟောင်း အကြည့်များက အေးခဲမနေတော့ပေ။ သူတို့ တုန်ယင်နေကြတယ်။ အဲဒါ မဟာ ဧကရာဇ် တစ်ပါးကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါးရဲ့ အလိုအလျောက် အဖြစ်ဆုံး၊ အခြေခံ အကျဆုံး၊ နဲ့ ခုခံလို့ မရနိုင်တဲ့ တုန်ယင်မှုမျိုးပဲ။ ဒီ မဟာ နတ်ဘုရား သုံးပါးက ခေတ်ကာလ ကိုးခု၊ ခုနစ်ခု၊ နဲ့ ငါးခု တိုင်အောင် အသက်ရှင် နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ လောကကြီး ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး၊ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ရဲ့ တက်ခြင်း နဲ့ ကျခြင်းတွေ၊ ပြီးတော့ မင်းဆက် တွေ အများကြီး ရဲ့ ထွန်းကားမှု နဲ့ ကျဆုံးမှု တွေကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမယ့် စစ်မှန်တဲ့ မဟာ ဧကရာဇ် တစ်ပါးကိုတော့ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မဟာ ဧကရာဇ် ဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုပဲ။ ပုံပြင် တစ်ခုပဲ။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလ တွေ တစ်လျှောက် ဘယ်သူမှ တကယ် မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အဆုံးစွန် ပန်းတိုင် တစ်ခုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့၊ အဲဒီ အဆုံးစွန် တာအို က သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေပြီ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အကြည့် က ရုတ်တရက် အဆုံးစွန် အထိ ကျုံ့သွားသည်။ ၎င်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဗီဇကြောင့်ပဲ။ ပျက်သုဉ်းခြင်း ဆိုတာ အရာအားလုံး ရဲ့ အဆုံးသတ်၊ တည်ရှိမှု အားလုံး ရဲ့ နောက်ဆုံး ခရီးဆုံး ပဲ။ ဒါပေမယ့် မဟာ ဧကရာဇ် ဆိုတာ အဆုံးသတ် ရဲ့ အပြင်ဘက် ကို ကျော်လွန်နေတဲ့ တည်ရှိမှု တစ်ခု၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကတောင် အဓိပ္ပာယ် မသတ်မှတ်နိုင်တဲ့ အဆုံးစွန် အခြေအနေ တစ်ခုပဲ။ ပျက်သုဉ်းခြင်း က အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မဟာ ဧကရာဇ် ကိုတော့ ဝါးမျိုလို့ မရဘူး။ ပျက်သုဉ်းခြင်း က အရာအားလုံးကို ငြိမ်းချမ်းမှု ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဧကရာဇ် ၏ အလင်းရောင် ကိုတော့ ငြိမ်းချမ်းအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။

ဧကရာဇ် အလင်းရောင် တွေ ဝန်းရံထားတဲ့ ထို ပုံရိပ် က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းငုံ့ကာ၊ ထို ခြံဝင်းငယ်လေး နှင့် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ကောင်လေး ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လီဖန် ခေါင်းမော့ကာ ထို တာအို ၏ အကြည့် ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြ၏။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ထို ပုံရိပ် က စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံက တိုးညင်းသော်လည်း အချိန် မြစ်ကြီး ၏ မူလဇာစ်မြစ် မှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပင်: "မင်းက လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ ရဲ့ သခင် လား"

လီဖန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ က ထို ပုံရိပ် ကို၊ ထို ဧကရာဇ် အလင်းရောင် ကို၊ ထို ဒဏ္ဍာရီထဲက အဆုံးစွန် အရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ထို့နောက်၊ သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မဟာ ဧကရာဇ် တောင် လျစ်လျူမရှုနိုင်တဲ့ သေချာမှု တစ်ခု ပါဝင်နေသည်:

"လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ ရဲ့ စည်းမျဉ်း: အများဆုံး စျေးပေးနိုင်တဲ့ သူက အနိုင်ရမယ်၊ လေလံတူ ထုပြီး ရောင်းချမယ်။ စီနီယာ၊ စိတ်ဝင်စားတယ် ဆိုရင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လေလံကြေး ပေးပါ။”

…………..