အခန်း ၁၇၉

အခန်း ၁၇၉ ။ ။ ကျိုးပဲ့သံ

ထို ပရမ်းပတာ အလင်းရောင် ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ လောကကြီး တွင် ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ မည်သည့် စည်းမျဉ်း မှ မကျိုးပဲ့သွားသလို၊ မည်သည့် အကြောင်းတရားမှ မပြတ်တောက်သွားပေ၊ မည်သည့် ကံကြမ္မာ မှလည်း ပြန်လည် ရေးသားမခံရပေ။ လေဟာနယ် ကမ္ဘာ သည် လေဟာနယ် ကမ္ဘာ အဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေပြီး၊ အချိန် မြစ်ကြီး က တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေကာ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ သည်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုများ၊ ထို အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ၊ ထို မဟာ ဧကရာဇ်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ အကြည့်များ က ထိုခြံဝင်းလေး ဆီသို့သာ စူးစိုက်နေကြသည်။ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။

သို့သော် လူတိုင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် အလွန် တိုးညင်းသော ကျိုးပဲ့သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံ သည် ပြင်ပလောက မှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ ကိုယ်ပိုင် တာအို နှလုံးသား ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းက မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ တစ်လျှောက်လုံး တစ်ခါမှ မယိမ်းယိုင်ခဲ့ဖူးသော "တည်ရှိမှု" ကိုယ်နှိုက် အပေါ် ထားရှိသည့် ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှု ဖြစ်ပြီး၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အက်ကွဲသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခုံပေါ်တွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်။

အလင်းရောင် မရှိဘူး၊ ချီအငွေ့အသက် မရှိဘူး၊ အာရုံခံလို့ ရနိုင်တဲ့ အရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ အဲဒါ ဗလာကျင်းခြင်း သက်သက်ပဲ။ "ဗလာကျင်းခြင်း" ဆိုတဲ့ သဘောတရားတောင် မရှိတဲ့ အကြွင်းမဲ့၊ လုံးဝ ဗလာကျင်းခြင်းကြီးပဲ။ သို့သော် ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသူတိုင်း က တူညီသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

ထိုအရာ တွင် ပုံသဏ္ဍာန် မရှိဘူး၊ အရောင် မရှိဘူး၊ အကန့်အသတ် မရှိဘူး။ ၎င်းက ပြောပြလို့ ရနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ၎င်းက အရာအားလုံး မမွေးဖွားမီ အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

အဲဒါ တာအို မမွေးဖွားခင်၊ ပရမ်းပတာ မမွေးဖွားခင်၊ ဗလာနတ္ထိ မမွေးဖွားခင်ကတည်းက။ အဲဒါ "ဗလာနတ္ထိ" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကိုတောင် အဓိပ္ပာယ် မသတ်မှတ်ရသေးတဲ့ မူလ အခြေအနေကနေ လာတာပဲ။

လီဖန် ၏ အသံက အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံက အလွန် တိုးညင်းပြီး၊ အချိန်မရွေး လေလွင့်သွားနိုင်သကဲ့သို့ တိုးညင်းလွန်းလှသော်လည်း၊ ထွက်ကျလာသော စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ က လူတိုင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ဖျက်ပစ်လို့ မရနိုင်သော အမှတ်အသား တစ်ခု ထွင်းထုလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"သတ္တမမြောက် လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်းက 'ဗလာနတ္ထိ ၏ မျိုးစေ့' ဖြစ်ပါတယ်။"

"၎င်းက ဒီလောကကြီးက အရာတစ်ခု မဟုတ်သလို၊ လေဟာနယ် က အရာတစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘူး၊ လူသိများတဲ့ ဘယ် အတိုင်းအတာ ရဲ့ အကြွင်းအကျန်မှလည်း မဟုတ်ဘူး။ ၎င်းက အရာအားလုံး မစတင်ခင် ကတည်းက လာတာပါ၊ 'စတင်ခြင်း' ဆိုတဲ့ သဘောတရား မမွေးဖွားခင် ကတည်းက ရှိနေခဲ့တဲ့ အကြွင်းမဲ့ မူလ အခြေအနေ ကနေ လာတာပါ၊ 'တည်ရှိမှု' နဲ့ 'မတည်ရှိမှု' ဆိုတာတောင် မကွဲပြားသေးတဲ့ အဆုံးစွန် တိတ်ဆိတ်မှု ကနေ လာတာပါ။"

"ဒီအရာကို ရရှိတဲ့ သူဟာ ပေါင်းစပ်ဖို့ မလိုဘူး၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဖို့ မလိုဘူး၊ တာအို ကို ရယူဖို့ မလိုဘူး။ ၎င်း ကိုယ်နှိုက် က တာအို အားလုံး ရဲ့ အဆုံးသတ်၊ တည်ရှိမှု အားလုံး ရဲ့ ခရီးဆုံး၊ ဖြစ်နိုင်ခြေ အားလုံး ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ပဲ။ ဒါကို နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ထားလိုက်တာနဲ့တင်၊ မင်းဟာ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းဟာ အရာအားလုံး မမွေးဖွားခင် က တိတ်ဆိတ်မှု၊ အဆုံးသတ် အားလုံး ပြီးနောက် က ထာဝရ ရှင်သန်မှု၊ 'တာအို' ကတောင် မထိတွေ့နိုင်တဲ့ အကြွင်းမဲ့ အရာ ဖြစ်သွားပြီ။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်က လုံးဝ အေးခဲသွားသော ပုံရိပ်များကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ စကားလုံး တိုင်းတွင် ကြီးမားလှသော အလေးချိန်များ ပါဝင်နေသည်။

"ဒါက နောက်ဆုံး ပစ္စည်း ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ လေလံရုံ က ဒီပစ္စည်းကို တစ်ကြိမ်တည်းသာ လေလံတင် ရောင်းချမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီပစ္စည်း အပြီးမှာ၊ နောက်ထပ် လေလံပွဲ မရှိတော့ပါဘူး။"

"စတင်မယ့် လေလံကြေး: ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘီလီယံ တစ်ဆယ် (၁၀,၀၀၀,၀၀၀,၀၀၀)။ စျေးတိုးခေါ်လိုက်တိုင်း ဘီလီယံ တစ်ခု အောက် မနည်းရဘူး။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို လက်မခံဘူး၊ တာအိုသီးပွင့်တွေကို လက်မခံဘူး၊ တည်ရှိမှုတွေကိုလည်း လက်မခံဘူး။ တစ်ခုတည်းသော အရာကိုသာ လက်ခံမယ်" သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ ဧကရာဇ်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ၊ နှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထို တာအို ၏ အကြည့် များကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ "လေလံဆွဲမယ့်သူ၊ ကိုယ်တိုင်ကိုပဲ။"

သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း။ အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ အချိန် ကာလ ကပင် ရပ်တန့်သွားလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ၊ ထို အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ၊ ထို မဟာ ဧကရာဇ်။ သူတို့သည် ထို ဗလာနတ္ထိ ကို၊ "ဗလာကျင်းခြင်း" ဟူ၍ပင် မရှိသော ထို အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ တောင့်တမှု၊ တွေဝေမှု များနှင့်အတူ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ တစ်လျှောက် တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကြည်လင် ပြတ်သားမှု မျိုး ပါဝင်နေသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားကြပြီ။ ဒီနောက်ဆုံး ပစ္စည်း က တကယ်တမ်း ဘာလဲ ဆိုတာကို သူတို့ နားလည်သွားကြပြီ။

အဲဒါ ရတနာ တစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ အခွင့်အရေး တစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ စွမ်းအား လည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ အဆုံးသတ် ပဲ။ တာအို ရဲ့ အဆုံးသတ်၊ တည်ရှိမှု ရဲ့ အဆုံးသတ်၊ အချိန် ကာလ ရဲ့ အဆုံးသတ်၊ လေဟာနယ် ရဲ့ အဆုံးသတ်။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ ကျန်ရစ်မယ့် နောက်ဆုံး၊ ထာဝရ၊ အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု ပဲ။

၎င်းကို ရရှိခြင်းက ဗလာနတ္ထိ ကို ရရှိခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အဲဒါ "တာအို" ကတောင် မထိတွေ့နိုင်တဲ့ အကြွင်းမဲ့ အရာပဲ။ ဒါပေမယ့် ပေးဆပ်ရမယ့် စျေးနှုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးရှုံးရမှာပဲ။ တာအို ကို ဆုံးရှုံးရမယ်၊ တည်ရှိမှု ကို ဆုံးရှုံးရမယ်၊ မှတ်ဉာဏ် တွေကို ဆုံးရှုံးရမယ်၊ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရမယ်။ အဲဒီ ဗလာနတ္ထိ ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သွားဖို့၊ အဲဒီ ထာဝရ တိတ်ဆိတ်မှု ဖြစ်သွားဖို့၊ "ဗလာနတ္ထိ" ဆိုတာတောင် မဟုတ်တဲ့ အဲဒီ အကြွင်းမဲ့ အရာ ဖြစ်သွားဖို့ပဲ။

ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင်၊ ဆယ့်ချီသော အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ၊ ခုနစ်ပါး၊ ရှစ်ပါး ခန့် ရှိသော အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ၊ နှင့် ထို မဟာ ဧကရာဇ်။ သူတို့ သည် ဗလာနတ္ထိ ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

သူတို့ သည် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလ များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကပ်ဘေး များကို ခံစားခဲ့ကြသည်၊ နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော တက်ခြင်း နှင့် ကျခြင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြတ်တောက်ပြီး၊ ယနေ့အထိ အသက်ဆက် ရှင်သန်နေခဲ့ကြသည်၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်း ကို ဖောက်လုပ်ပြီး၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင် တာအို ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်၊ သူတို့ သည် တာအို ကို ရယူ အောင်မြင်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နိုင်သော ဧကရာဇ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ထို ဗလာနတ္ထိ ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ သူတို့ ပထမဆုံး အကြိမ် အဖြစ် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ တွေဝေမှုပင် ဖြစ်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်ဘူး၊ လောဘ မဟုတ်ဘူး၊ တောင့်တမှု မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ တွေဝေမှု ပဲ။ "ဆက်လက် တည်ရှိနေခြင်း" နှင့် "တိတ်ဆိတ်မှု သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခြင်း" အကြား မရွေးချယ်နိုင်သော တွေဝေမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး စကားပြောလာသူမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု မဟုတ်ပေ၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူများလည်း မဟုတ်ပေ၊ ဧကရာဇ်လည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းက အက်ကွဲကြောင်း ၏ အစွန်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသော ပုံရိပ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ချီအငွေ့အသက်က ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ က အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ဆိုသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလ များကို ဖြတ်တောက်ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များတိုင်အောင် အသက်ရှင်လာခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာ က လုံးဝ မှုန်ဝါးနေပြီး၊ သူ၏ တာအိုသီးပွင့်က ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ၊ သူ၏ တည်ရှိမှုက လေတိုက်ခံရသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေးလို မှေးမှိန်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေဆဲပင်။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ၏ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျများ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာများ၏ မှတ်ဉာဏ်များ၊ နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကံကြမ္မာများ၏ ရောယှက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူ က ထို ဗလာနတ္ထိကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးလေး က သက်သာရာရမှု၊ နားလည်မှု၊ နှင့် ငြိမ်းချမ်းမှု အပြုံးလေးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ အသက်ရှင် နေခဲ့တာ အရမ်း ကြာလွန်းနေပြီ။ ဘာအတွက် အသက်ရှင် နေလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားတဲ့ အထိ ကြာခဲ့ပြီ၊ တာအို ဆိုတာ ဘယ်လို ပုံစံလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားတဲ့ အထိ ကြာခဲ့ပြီ၊ ပြီးတော့ ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုတောင် မေ့သွားတဲ့ အထိ အရမ်း ကြာခဲ့ပြီ။"

"ငါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးခဲ့တယ်၊ ဧကရာဇ် အဆင့် ကနေ ပြုတ်ကျခဲ့တယ်၊ အခုချိန်ထိ အသက်ဆက် ရှင်သန်နေခဲ့တာ၊ အဖြေ တစ်ခု ကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ။" သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့၊ အဲဒါကို ငါ နောက်ဆုံးတော့ ရလိုက်ပြီ။ အဲဒီ အဖြေ က တာအို ထဲမှာ မရှိဘူး၊ ကံကြမ္မာ ထဲမှာ မရှိဘူး၊ လေဟာနယ် ထဲမှာ မရှိဘူး။ အဲဒီ အဖြေ က ဗလာနတ္ထိ ထဲမှာ ရှိတာပဲ။"

သူ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ ခြေတစ်လှမ်း၊ ခြေနှစ်လှမ်း၊ ခြေသုံးလှမ်း။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း၊ သူ၏ ပုံရိပ် က အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။ ကိုးလှမ်းမြောက်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ က မီးခိုးငွေ့ တစ်မျှင် လို ဖြစ်သွားပြီး၊ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် အတိုင်းပင်။ သူ က လီဖန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံက သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းနေသည်: "ငါ၊ အရှင်သခင် လေလံဆွဲမယ်။ လေလံဆွဲမယ့်သူ က ငါကိုယ်တိုင် ပဲ။"

ထို့နောက်၊ သူ က မှုန်ဝါးသော အလင်းတန်းလေး တစ်မျှင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဟိန်းဟောက်သံ မရှိဘူး၊ တုန်ခါမှု မရှိဘူး၊ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ် တွေလည်း မရှိဘူး။ သူ က တိတ်ဆိတ်မှု ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခြင်း သက်သက်သာ။

သူ သည် ထို ထာဝရ ဗလာနတ္ထိ ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု အားလုံး၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူ အားလုံး၊ နှင့် ထို မဟာ ဧကရာဇ် တို့သည် သူ ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ထို့နောက်၊ နောက်ထပ် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု တစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ချီအငွေ့အသက် က ပထမ တစ်ပါး ထက် ပိုမို ရှေးကျပြီး၊ သူ၏ ဆွေးမြည့်မှု က ပိုမို နက်ရှိုင်းသည်။ သူ က ဗလာနတ္ထိ ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သက်သာရာရမှု မရှိဘဲ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသာ ရှိသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ တစ်လျှောက်လုံး တစ်ခါမှ မလျော့ပါးခဲ့ဖူးသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ ငါ့ရဲ့ လမ်းကြောင်း အဆုံးသတ်သွားပြီ၊ ငါ့ရဲ့ အသက် ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ လေဟာနယ် က ငါ့ကို မဆွဲထားတော့ဘူး၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး က ငါ့ကို မသိမ်းဆည်းထားတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ အချိန် ကာလ ကလည်း ငါ့ကို မမြှုပ်နှံပေးတော့ဘူး။ ငါ သွားစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး။" သူ ရယ်မောလိုက်သည်၊ ခြောက်ကပ်သော ရယ်မောသံ ဖြင့်။ "ဒီနေ့တော့၊ ငါ သွားစရာ နေရာ နောက်ဆုံးတော့ ရသွားပြီ။" သူ က အလင်းတန်း တစ်တန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်၊ ပဉ္စမမြောက်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အချို့က သက်သာရာရသွားကြသည်၊ အချို့က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်၊ အချို့က တည်ငြိမ်နေကြပြီး၊ အချို့က ရူးသွပ်နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ ရွေးချယ်မှု ကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်: သူတို့ ကိုယ်သူတို့ ဗလာနတ္ထိ ဆီသို့ ဆက်သလိုက်ကြပြီး၊ ထို ထာဝရ တိတ်ဆိတ်မှု ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာကြသည်။

………