အခန်း ၁၈၀

အခန်း ၁၈၀ ။ ။ ဤဧကရာဇ် လေလံကြေး မပေးနိုင်ပါ။

အစားထိုး တာအို ရရှိသူများလည်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ပထမဆုံး အစားထိုး တာအို ရရှိသူက ထိုဗလာနတ္ထိကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု မရှိ၊ သက်သာရာရမှု မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း။ ထိုဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းက အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ခြင်း မဟုတ်၊ တာအို လမ်းကြောင်းကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ "တည်ရှိမှု" ကိုယ်နှိုက်ကို ထိုးဖောက်မြင်သွားသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ တစ်သက်လုံး တာအိုကို ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ကို မရှာဘူး၊ မြေကြီးကို မရှာဘူး၊ ဘယ်တည်ရှိမှုကိုမှ မရှာဘူး။ ငါ့အထဲက တာအို ကိုပဲ ရှာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားပြီ။ တာအို ဆိုတာ ကိုယ့်အထဲမှာ မရှိဘူး၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးမှာ မရှိဘူး၊ လေဟာနယ်မှာ မရှိဘူး။ တာအို ဟာ ဗလာနတ္ထိ ထဲမှာ ရှိတာပဲ။ တစ်သက်လုံး တာအိုကို ရှာဖွေရတာက တိတ်ဆိတ်မှု ဆီကို ပြန်သွားရတာလောက် မကောင်းပါဘူး။" သူ က အလင်းတန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ။ တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ တာအို၊ သူတို့၏ တည်ရှိမှု နှင့် သူတို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ဗလာနတ္ထိ ဆီသို့ ဆက်သလိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုများ တစ်ဝက်ကျော် ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူများလည်း တစ်ဝက်ကျော် ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို မည်သူကမျှ အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေခဲ့ပေ၊ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်း မခံရပေ၊ ဖိအားပေးခြင်း မခံရပေ။ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို ထာဝရ တိတ်ဆိတ်မှု ဆီသို့ ပြန်သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်၊ ထို ဗလာနတ္ထိ ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်၊ "တာအို" ကတောင် မထိတွေ့နိုင်သော ထို အကြွင်းမဲ့ အရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ခုနစ်ရာကျော် ၏ ရှေ့တွင်၊ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများ သည် သူတို့ဘဝ၏ အရူးသွပ်ဆုံး၊ အကြေကွဲရဆုံး၊ နှင့် အယုံကြည်ရနိုင်ဆုံး အခိုက်အတန့် ကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ တိုင်အောင် အသက်ရှင် လာခဲ့ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြတ်တောက်ကာ ဧကရာဇ် အဆင့်မှ ပြုတ်ကျလာခဲ့သော ထို ဒဏ္ဍာရီလာ ပုံရိပ်များ၊ ထို အဆုံးစွန် တိုက်ခိုက်သူ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုများ သည် တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး ဗလာနတ္ထိ ဆီသို့ အညံ့ခံ ပေးဆပ်သွားကြသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့နေကြရသည်။

ကောင်းကင် တာအို ကို ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘဲ ကိုယ့်စွမ်းကိုယ်စဖြင့် ဧကရာဇ် အဆင့် အထက်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သော ထို ဒဏ္ဍာရီလာ ပုံရိပ်များ ဖြစ်သည့် အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ သည် တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး ထို ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားကြသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့နေကြရသည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ အပျက်အစီးများ။ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူ သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လဲကျနေပြီး၊ အလင်းမျက်နှာပြင် ကို ကြောင်အမ်းအမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ တာအို နှလုံးသား က ပြိုကွဲသွားခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း က လုံးဝ ပျက်စီးသွားကာ၊ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် မှာလည်း ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က သူ မော့ကြည့်ရန်ပင် မထိုက်တန်ဟု ခံစားခဲ့ရသော ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုများ က တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ခြောက်ကပ်သော ရယ်မောသံ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ရယ်မောသံ၊ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်က စကြဝဠာ ၏ ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှု ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ရယ်မောသံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို... အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ကတောင် သေနိုင်တာပဲ... ဒါဆို... တာအို မှာလည်း အဆုံးသတ် ရှိတာပဲ... ဒါဆို... အရာအားလုံး... ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားရမှာပဲ..." သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး၊ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ အဲဒါ တာအို နှလုံးသား ပြိုကွဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက သူ နောက်ဆုံးတော့ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက် မြင်တွေ့သွားတာပဲ။

ချင်းလန် ဂိုဏ်း အပျက်အစီးများ။ နောက်ဆုံး တပည့်သည် သေဆုံးသွားခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မသေဆုံးမီလေးတွင်၊ အရာအားလုံးကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ၏ အဆုံးသတ်၊ တာအို၏ အဆုံးသတ်၊ ပြီးတော့ ဗလာနတ္ထိ၏ အနှစ်သာရကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ နောင်တကင်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော် တွင်၊ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော ရဟန်း အနည်းငယ် က တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ၊ အလင်းမျက်နှာပြင် ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ အသံများ က မတုန်ယင်တော့ပေ၊ သူတို့၏ အကြည့်များ ကလည်း မယိမ်းယိုင်တော့ပေ။

သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ။ ဗုဒ္ဓ ၏ အဆုံးသတ်၊ တာအို ၏ အဆုံးသတ်၊ ပြီးတော့ သံသရာလည်ခြင်း ၏ အဆုံးသတ် ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ။ အဲဒီ အဆုံးသတ် က သုခဝတီ မဟုတ်ဘူး၊ သန့်စင်တဲ့ မြေ မဟုတ်ဘူး၊ နိဗ္ဗာန် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ ဗလာနတ္ထိ ပဲ။ အဲဒါ ဗုဒ္ဓ ကတောင် မထိတွေ့နိုင်တဲ့ ထာဝရ၊ အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု ပဲ။

ရဟန်းအိုကြီး သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ "ဒါဆို... ဗုဒ္ဓ က ဗလာနတ္ထိ ထဲမှာ ရှိတာပဲ..." သူ၏ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ တိတ်ဆိတ်မှု ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

မြောက်ပိုင်း ပေမင်နှင်းပြင်။ ရေခဲ လိုဏ်ဂူ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကြသော ထိုက်ယင် မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အေးချမ်းစွာ၊ တည်ငြိမ်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ တာအို ကို သိသွားလို့ပဲ။ တာအို ရဲ့ အဆုံးသတ် က ဘာလဲ၊ တည်ရှိမှု ရဲ့ အဓိပ္ပာယ် က ဘာလဲ၊ သူတို့ ဘာကြောင့် အသက်ရှင် ခဲ့ကြလဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့ ဘာကြောင့် သေဆုံးသွားကြလဲ ဆိုတာကို သူတို့ သိသွားကြပြီ။ အဖြေ က ဗလာနတ္ထိ ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ။

အရှေ့ ပင်လယ် ကမ်းခြေ။ ကျောက်ဆောင် ပေါ်တွင်၊ အဘိုးအို ၏ ခန္ဓာကိုယ် က အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးလေး တစ်ခု ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ သူ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ၏ အဆုံးသတ်၊ တာအို ၏ အဆုံးသတ်၊ ဗလာနတ္ထိ၏ အနှစ်သာရကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။ သူ နောင်တကင်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး တွင်၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါး က တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေဆဲပင်။ ၎င်းက ဤခြံဝင်းငယ်လေး ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်၊ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကောင်လေး ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီ ထာဝရ ဗလာနတ္ထိ ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်။

ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင်၊ နောက်ဆုံး အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု က ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ အားလုံး ထဲတွင် အိုမင်းဆုံး ပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ချီအငွေ့အသက် က သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တာအိုသီးပွင့် များ က အသက်ဝင်မှု ကင်းမဲ့လုနီးပါး ညှိုးနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တည်ရှိမှု က လေတိုက်ခံရသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေး လို မှေးမှိန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစတေးခဲ့ပေ။ သူ က သဘာဝအတိုင်း ပြုတ်ကျလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင်နေခဲ့တာ အရမ်း ကြာလွန်းနေပြီ။ သူ၏ တာအို လမ်းကြောင်း အဆုံးသတ်သွားပြီ၊ သူ၏ လမ်း သေဆုံးသွားပြီ၊ သူ၏ အသက် ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကတောင် သူ၏ တည်ရှိမှု ကို လက်မခံနိုင်တော့ပေ၊ လေဟာနယ် ကတောင် သူ၏ ဆွေးမြည့်မှု ကို မသိမ်းဆည်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ သွားစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး၊ ပြန်စရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး၊ ငြိမ်းချမ်းမှု ရှာစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး။

သူ က ထို ဗလာနတ္ထိ ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးတွင် သက်သာရာရမှု မရှိ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု မရှိ၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု မရှိပေ။ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။ ငြိမ်းချမ်းမှု။ ခံစားချက် အားလုံး၊ စွဲလမ်းမှု အားလုံး၊ လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး ကို ကျော်လွန်သွားသော အကြွင်းမဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလ တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ တာအို မွေးဖွားလာတာ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး စတင်တာ၊ အရာအားလုံး ကြီးထွားလာတာ၊ သံသရာလည်ခြင်း အလုပ်လုပ်တာ၊ နဲ့ လေဟာနယ် ဖြစ်ပေါ်လာတာ တွေကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ငါ ထာဝရ အသက်ရှင် နေရလိမ့်မယ် လို့ ထင်ခဲ့တာ။ တာအို အဆုံးသတ်သွားတဲ့ အထိ၊ အချိန် ကာလ အဆုံးသတ်သွားတဲ့ အထိ၊ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အထိပေါ့။" သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့၊ ငါ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားပြီ။ ဘယ်အရာမှ ထာဝရ မဟုတ်ဘူး။ တာအို လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင် လည်း မဟုတ်ဘူး၊ လေဟာနယ် လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဗလာနတ္ထိ တောင် မဟုတ်ဘူး။ ထာဝရ ဆိုတာ အိပ်မက် တစ်ခု သက်သက်ပဲ။"

သူ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

ခြေတစ်လှမ်း၊ ခြေနှစ်လှမ်း၊ ခြေသုံးလှမ်း။

ကိုးလှမ်းမြောက်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ က မှုန်ဝါးသော အလင်းတန်းလေး တစ်မျှင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ လီဖန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံက သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလွန်းလှသည်: "ငါ၊ လေလံဆွဲမယ့်သူ။ လေလံဆွဲမယ့်သူ က ငါကိုယ်တိုင် ပဲ။ ငါ၊ လေလံဆွဲပြီးတဲ့နောက်၊ နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပြီ။"

အလင်းတန်း က ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

အစားထိုး တာအို ရရှိသူ အားလုံးလည်း ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ပါးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သူ က အက်ကွဲကြောင်း အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး၊ ဗလာနတ္ထိ ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်၊ သက်သာရာရမှု မရှိ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု မရှိ၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုလည်း မရှိပေ။ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။ ရှုပ်ထွေးမှု။ ထိုရှုပ်ထွေးမှု က တွေဝေမှု မဟုတ်၊ ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်၊ တောင့်တမှု မဟုတ်ပေ။

အဲဒါက မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ တစ်လျှောက် ပထမဆုံး အကြိမ် အဖြစ်၊ ဘယ်လို ရွေးချယ်ရမလဲ ဆိုတာ မသိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ က မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး၊ တာအို ကို ရယူကာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို အထက်စီးမှ ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ ဟာ ဒီလောကကြီးရဲ့ တစ်ပါးတည်းသော ဧကရာဇ်၊ ဧကရာဇ် အားလုံးရဲ့ ဧကရာဇ်၊ ကောင်းကင် တာအို ကိုယ်နှိုက်ပဲ။ သူရဲ့ အဆုံးသတ် ကို သူ ရောက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တာအို ရဲ့ အဆုံးသတ်၊ လမ်းကြောင်း ရဲ့ အဆုံးသတ်၊ တည်ရှိမှု ရဲ့ အဆုံးသတ်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့၊ အဲဒီ ဗလာနတ္ထိ ကို ကြည့်ရင်း၊ ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ၊ ထို အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး တိတ်ဆိတ်မှု ဆီသို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်ကို ကြည့်ရင်း။

သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ သူ အဆုံးသတ်ကို မရောက်သေးဘူး ဆိုတာကိုပဲ။ ဧကရာဇ် အဆင့် ၏ အထက်တွင်၊ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှိသေးသည်။ အဲဒီ လမ်းကြောင်း က တာအို ထဲမှာ မရှိဘူး၊ ကံကြမ္မာ ထဲမှာ မရှိဘူး၊ လေဟာနယ် ထဲမှာ မရှိဘူး။ အဲဒီ လမ်းကြောင်း က ဗလာနတ္ထိ ထဲမှာ ရှိတာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ အဲဒီကို သွားလို့ မရဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ က မဟာ ဧကရာဇ်၊ ဒီလောကကြီးရဲ့ သခင်၊ ဧကရာဇ် အားလုံးရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေလို့ပဲ။ အကယ်၍ သူ ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားလိုက်မယ် ဆိုရင်၊ ဒီလောကကြီး က သခင် မဲ့သွားလိမ့်မယ်၊ ကောင်းကင် တာအို ပြိုကွဲသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သက်ရှိ အားလုံး က ပျက်စီးယိုယွင်းမှု ထဲကို ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။ သူ မသွားနိုင်ဘူး။

သူ က ဗလာနတ္ထိ ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံ က တိုးညင်းသော်လည်း ကောင်းကင် ကိုးလွှာ အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်: "ငါ ဧကရာဇ်၊ လေလံကြေး မပေးနိုင်ဘူး။ ငါ ဧကရာဇ်၊ သွားလို့ မရဘူး။ ဒီလောကကြီး က ငါ့ကို လိုအပ်တယ်။ သက်ရှိ အားလုံး က ငါ့ကို လိုအပ်တယ်။ တာအို က ငါ့ကို လိုအပ်တယ်။ ငါ ဧကရာဇ်၊ ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားလို့ မရဘူး။”

……………..