အခန်း ၄၂၅

🍋 Chapter 425

ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် နေကာမျက်မှန်အမည်းကြီးကို တပ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်မှန်ဘောင်များတွင် စိန်များစီခြယ်ထားသဖြင့် အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်း သိသာလှသည်။

သူမသည် တင်ပါးကိုလှုပ်ခါကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြုံးနေသော ဆန်းတို့စ်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ပေါင်ကော ရတနာသိုက်မှ အဓိကအဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ဤခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဟေကျိုးရှိ ကျိုးထျန်း၏ နီလာတွင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်ဖြစ်ပြီး ယခုမူ ၎င်းက ၎င်းတို့ပူးတွဲပိုင်ဆိုင်သည့် တွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် ဤကိစ္စအပေါ် အလွန်အလေးအနက်ထားရှိရာ သို့မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ လာရောက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမသည် အလွန်မာနကြီးပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည့် တကယ့်စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဟေကျိုးခရီးစဉ်မတိုင်မီတွင် သူမသည် ပုံမှန်မဟုတ်စွာပင် ကျိုးထျန်းထံသို့ ကြိုတင်အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

သူ့အကူအညီလိုအပ်သည်ဟု ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခရီးစဉ်အသေးစိတ်ကိုမူ သေချာစွာ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းသည်လည်း လူအ မဟုတ်ရာ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်သဖြင့် ဆန်းတို့စ်ထံ ချက်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကာကွယ်ပေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

သူ၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ "မင်းကိုယ်မင်း ကာကွယ်သလိုမျိုး သူမကို ကာကွယ်ပေးပါ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဆန်းတို့စ်က ချက်ချင်းပင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

‘ဟေး... ဒါက ဘော့စ်ရဲ့ မိန်းမ... အင်း၊ ဘော့စ်ရဲ့ မိန်းမပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ အဘိုးကြီး ဆန်းတို့စ်ကတော့ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိတာပေါ့’

ကျိုးထျန်းသည် သူ၏ နားလည်မှုလွဲနေခြင်း သို့မဟုတ် အတွေးများကို လုံးဝမသိရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆန်းတို့စ်က သူ့ကို ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ သူ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် ဆန်းတို့စ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ အမူအရာရှိသော ဤအရပ်ရှည်ရှည် လူမည်းကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ အခြားသက်တော်စောင့်သာဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် လုံးဝယုံကြည်မည်မဟုတ်သော်လည်း ဤလူက ကျိုးထျန်း စီစဉ်ပေးထားသူဖြစ်သဖြင့် သူမ ယုံကြည်လိုက်သည်။

"လမ်းပြပါဦး"

သူမက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်ပြီး နေရောင်ခြည်ဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် အတွင်းရေးမှူးထံမှ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကြီးကို ယူ၍ ယမ်းပြလိုက်သည်။

"လာပါ၊ ဒီဘက်ကပါ၊ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ၊ အရင်ဆုံး ဟိုတယ်ကို လိုက်ပို့ပေးပါမယ်၊ မနက်ဖြန်ကျမှ တွင်းကို တန်းသွားကြတာပေါ့"

"ဟမ့်... ကောင်းပြီ၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်တာပေါ့"

သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ တွင်းကို ချက်ချင်းသွားကြည့်မှသာ စိတ်အေးရမည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုနေရာသို့ သွားရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့သော်လည်း ဤဒေသနှင့် စိမ်းနေသဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာခြင်းကသာ ပို၍ ဘေးကင်းလိမ့်မည်။

သူမနှင့် သူမ၏ အတွင်းရေးမှူးသည် ဇိမ်ခံကားကြီးပေါ်သို့ တက်ကာ ဟိုတယ်သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

ဆန်းတို့စ်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ဒေသခံတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများ၊ အစားအစာများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မိတ်ဆက်ပေးပြီး အခြေအနေကို တတ်နိုင်သမျှ ပေါ့ပါးအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်လဲမသိ၊ ဘော့စ်၏ မိန်းမကမူ အေးစက်သော မျက်နှာထားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

သူမ စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်သွားပါက ဘော့စ်က သူ့ကို အပြစ်တင်မလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

သူမဘေးက မိန်းကလေးငယ်မှာမူ အလွန်တက်ကြွပြီး အထူးသဖြင့် အစားအစာအကြောင်း ပြောသည့်အခါ မျက်လုံးများ တောက်ပလာခဲ့သည်။

‘ဟူး... ဘော့စ်ရဲ့ မိသားစုကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရတာက ငါ့အလုပ် မဟုတ်တာ သေချာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ငါမယုံဘူး’

ဆန်းတို့စ်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း တွေးနေမိသည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် ဤအရာအားလုံးကို သတိပြုမိသွားရာ သူမ၏ နောက်ဆုံးအကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားလိုက်တော့သည်။

‘သူက ငါ့ကို မျက်နှာချိုသွေးနေတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလို့လည်း စိတ်ပျက်နေပုံရတယ်’

‘သူက ကျိုးထျန်းရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်လို့ ကျိုးထျန်းအပေါ် အားနာသလို ခံစားနေရတာနေမှာ’

ဝေးကွာသောနေရာတွင် ဤမျှ သစ္စာရှိသည့် လက်အောက်ငယ်သားရှိနေသဖြင့် ကျိုးထျန်းမှာ ဤမျှ အရည်အချင်းရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ ဟေကျိုးခရီးစဉ်က များစွာပိုမိုချောမွေ့လိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။

...

ကျိုးထျန်းသည် မနေ့ညက ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း တောက်လောင်နေသော မီးတောက်မီးလျှံများကို အိမ်မက်မက်နေပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နိုးလာခဲ့သည်။

‘ဟူး... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ ဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေမဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုတော့ ဖျောက်ဖျက်ဖို့ ခက်ခဲတုန်းပဲ’

သူသည် မနေ့ညက မုယန်နှင့်အတူ အိပ်စက်ခဲ့သော်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ပထမအချက်မှာ မုယန်သည် ယနေ့တွင် သူမ၏ နောက်ဆုံးပွဲစဉ်ရှိနေသဖြင့် သူမကို မနှောင့်ယှက်ချင်ပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ သူသည် တကယ်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမျိုးက လူကို နုံးချည့်သွားစေသည်။

သူသည် ယခုအခါ အလတ်တန်းစားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကူကယ်ရာမဲ့မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့မနက်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်စွာ စောစီးစွာ နိုးလာခဲ့ရာ ၎င်းက အလွန်ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အခြေအနေကို ညှိနှိုင်းရန်အတွက် သူက မုယန်ကို မနှိုးဘဲ ထကာ ဟိုတယ်ရေကူးကန်သို့ တန်းသွားခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဟိုတယ်ရေကူးကန်သည် အသက်ကယ်သမားမရှိဘဲ လည်ပတ်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ကိုးနာရီမှသာ ဖွင့်လှစ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကွဲပြားပြီး သူက ဘော့စ်၏ တိုက်ရိုက်စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာမှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး ရေကူးကန်၏ ရေလှည့်စနစ်နှင့် အပူပေးစနစ်များကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

"ပြင်ဆင်နေဆဲဖြစ်သည်" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကိုလည်း ရေကူးကန်အပြင်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် ကျိုးထျန်းတစ်ဦးတည်းသာ စိတ်ကြိုက်အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ကျိုးထျန်း၏ အားအင်ကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် မနက်စာလှည်းတစ်လှည်းကိုပင် သီးသန့်ယူဆောင်လာပေးခဲ့ရာ တကယ်ကို အားထုတ်မှုကြီးမားလှသည်။

ဤသို့ အလေးထားမှုအားလုံးမှာ ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် သူ့ဘော့စ်ထံတွင် သူ့အကြောင်း ကောင်းမွန်စွာ ပြောဆိုပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

‘နိုရယ်နဲ့ သူမရဲ့ မိသားစု ထွက်သွားပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်’

‘ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဝံ့တဲ့ကောင်တွေကိုတော့ လွှတ်ထားလို့မရဘူး၊ ငါက ကြားညှပ်သွားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ကို ရှင်းပစ်ရမယ်’

သူက ရေကူးကန်အနားသတ်ကို မှီရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

‘နိုရယ်မိသားစုက ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်နိုင်မလားမသိဘူး’

‘အကြီးအကဲဂျန်ဝေကုန်းရဲ့ စကားအရဆိုရင် ဒီကိစ္စက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်၊ ဒါက အကျိုးစီးပွားလုပွဲတင်မကဘဲ အဆင့်အတန်းလုပွဲလည်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်’

‘သူတို့က တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေဖြစ်ပေမဲ့ တကယ့်အာဏာမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးသမားတွေက သူတို့ကို လုပ်ကြံမှာမဟုတ်ဘူး’

‘ပြီးတော့ အဲ့အချိန်က နိုရယ်ရဲ့ သဘောထားအရဆိုရင် သူမကို ဘယ်သူက ပစ်မှတ်ထားနေလဲဆိုတာ သူမ သေသေချာချာ သိနေတာ ထင်ရှားတယ်’

‘အဲဒီလိုဆိုရင် ရန်သူက သူတို့ တော်ဝင်မိသားစုထဲက လူတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့များတယ်’

‘ငါ့အထင်တော့ အဲဒီနီးစပ်တဲ့ ဆွေမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်’

‘ထီးနန်းလုပွဲပေါ့’

‘စည်းမျဉ်းခံဘုရင်စနစ်ဖြစ်နေရင်တောင်၊ တကယ့်အာဏာမရှိရင်တောင် ဘွဲ့အမည်က ပေးတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ တန်ဖိုးက ရှိနေတုန်းပဲ၊ သူတို့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေကလည်း ရှိနေတုန်းပဲ’

‘ယူကေရဲ့ သက်တမ်းရှည်ဘုရင်မကြီးလိုပေါ့၊ အသက်တစ်ရာနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဘာလို့ ထီးနန်းမစွန့်တာလဲ၊ အားလုံးက ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား’

‘ဒါ့အပြင် နိုရယ်မိသားစုရဲ့ တရုတ်လိုလားတဲ့ သဘောထားက လူအများအပြားကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေမယ် ထင်တယ်’

‘ဒါကြောင့် ဒီနောက်ကွယ်မှာ အင်အားစုတစ်ခု ရှိနေရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအင်အားစုက ငါ တတ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းထက် ကျော်လွန်နေနိုင်တယ်’

ကျိုးထျန်းသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဌာနများ ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်၌ ပြဿနာရှာရသည်ကို နှစ်သက်သည့် အဖွဲ့အစည်း အနည်းငယ်သာ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

‘ဒါက ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဖြစ်သွားတာ၊ ငါက နိုရယ်ကို ကယ်တင်လိုက်ရုံပဲ၊ အဲဒီအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ပေမဲ့ ငါက သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်တော့ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး’

‘ဟဲဟဲ၊ ငါ့အဆင့်က အဲဒီလောက် မမြင့်သေးဘူး’

ကျိုးထျန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ငွေကြေးတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ၊ အာဏာရှိရန် လိုအပ်သည်။

သူ့အာဏာမှာ အကြီးအကဲဂျန်ဝေကုန်းနှင့် အခြားအရာရှိကြီးများ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

‘ဒီတစ်ခါ ကတိပေးထားတဲ့ ဆုလာဘ်က ဘာလဲမသိဘူး၊ ငါ အရှက်မရှိဘဲ အကြီးအကဲဆီ ဖုန်းဆက်မေးကြည့်ရင် ကောင်းမလား’

သို့သော် ထိုလူကြီးမင်း၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် နောက်ဆုတ်သွားပြီး လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

ကမ်းခြေရှိ ကုန်းပတ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ့ဖုန်းက ထိုအချိန်တွင် မြည်လာခဲ့သည်။

သူက မုယန်ထံသို့ သူ ဘယ်မှာရှိကြောင်း စာပို့ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမ ဖြစ်နိုင်စရာမရှိပေ။

ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။

ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည့်အခါ အကြီးအကဲဂျန်ဝေကုန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟေး... ဦးလေး၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ ဆုလာဘ်ကို သဘောတူလိုက်ပြီလား"

"ငွေမက်တဲ့ကောင်လေး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်၊ တစ်ဝက်ပဲ မှန်တာပေါ့"

ဂျန်ဝေကုန်းက အရင်ဆုံး ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အသံတွင် ရယ်မောသံစွက်ကာ ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခဏလေးပါဦး၊ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်က ကျွန်တော် တစ်ခုခုလုပ်ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

“ကျွန်တော် အသက်က ငယ်သေးတယ်၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ဟာတွေဆို မလုပ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားအုံးမယ်နော်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက ခက်ခဲတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကျွန်တော် ဦးလေးကိုမယုံဘူး"

"ကောင်လေး၊ မင်း ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးဘူး၊ အရေးကြီးတာက မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား ဆိုတာပဲ"

ကျိုးထျန်းသည် ခါးသက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဆင်သင့်ဖြစ်ရမည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူက အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဟု ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။

အကယ်၍ သူသာ အဆင်သင့်မဖြစ်ပါက မိမိမှာ သူတို့လူမဟုတ်တော့ပေ။

သူတို့လူမဟုတ်လျှင် ဆုလာဘ်ကို မေ့ထားလိုက်လျှင်ပင် သူ ရရှိမည့်အရာမှာ နှိပ်ကွပ်ခြင်းနှင့် ဖယ်ကြဉ်ခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ၊ ပြောသာပြောပါတော့"