အခန်း ၄၂၆

🍋 Chapter 426

လူစုသည် မညီညာသော တွင်းကုန်းစောင်းအတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ဆန်းတို့စ်သည် ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ဘေးမှနေ၍ အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူမအနေဖြင့် မညီညာသော မြေပြင်ကြောင့် ခြေချော်လဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လိုအပ်ပါက ကူညီရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် ထိုမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ မဟုတ်ပေ။

ယခင်က အပျော်တမ်းအားကစားသမားဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူမသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အားကစားစွမ်းဆောင်ရည်ရှိရာ လက်ရှိတွင် ပြေးခုန်ပစ်ဖိနပ်သို့ လဲလှယ်စီးထားသဖြင့် ဤမညီညာသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က သူမအတွက် စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ် မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

တွင်းဝကို သွပ်မိုးများဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး ၎င်းက အရိပ်ရစေရန်နှင့် မိုးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးသည့်အပြင် ပြင်ပလူများ လာရောက်ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုခြင်းမှလည်း တားဆီးပေးသည်။

"မစ္စဟယ်... ဒီနေရာကို ပုံမှန်စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတွေလွှတ်ထားပါတယ်၊ ပြီးတော့ သတ္တုရိုင်းတွေကို ဘယ်သူမှ လာမထိခိုက်စေဖို့အတွက် စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကိုလည်း တပ်ဆင်ထားပါတယ်"

ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆန်းတို့စ်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။

ကင်မရာများသည် အတွင်းလူများ ခိုးယူခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှရာ အထူးသဖြင့် ဤမျှ အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းအမြောက်အမြားက ၎င်းတို့ရှေ့တည့်တည့်တွင် မြှုပ်နှံထားသဖြင့် စွန့်စားလိုသူများ မရှားပါချေ။

လူစုသည် ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် တွင်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးသော်လည်း အဘိုးကြီးလီဟု ခေါ်သော အလယ်အလတ်အရွယ်အမျိုးသားသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

"ရှူး..."

ဟယ်ဝေရွှမ်းက ကျိုးထျန်း တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ပေးပို့ခဲ့သော ကျောက်ရိုင်းကို သူ့အား ပြသခဲ့ဖူးသော်လည်း သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရင်နေဆဲပင်။

သူသည် ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ရည်မှန်းချက်ကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သိရှိထားသည်။

သူမသည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် နံပါတ်တစ် ရတနာကုန်သည် ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ဤအရာက ပထမဆုံးသော ပန်းတိုင်အသေးစားလေးသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်က များစွာပိုမိုကြီးမားလှသည်။

ဤနေရာသို့ မလာရောက်မီကပင် သူက မစ္စဟယ် ပြောသကဲ့သို့ ကုမ္ပဏီအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အရည်အသွေးမြင့်မားသော သတ္တုရိုင်းများ၏ တူးဖော်ခွင့်ကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့မည်ဆိုပါက သူ အဘိုးကြီးလီအနေဖြင့် အသက်အနည်းငယ် ပိုတိုသွားပါစေဦးတော့ ၎င်းက ထိုက်တန်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ယခုမူ တွင်းအတွင်းရှိ သတ္တုရိုင်းများမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့က သူ့အတွက် အပြင်းထန်ဆုံးသော စိတ်ကြွဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း၌ ကြီးပြင်းလာပြီး ဝါရင့်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကာ ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ရှေ့တွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်သော အဘိုးကြီးလီသည် ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖန်ဂေါ်လီလုံးကို တွေ့ရှိ၍ ကောက်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖုန်ထူသော မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပါးကို ကုန်း၍ ဝပ်စင်းနေတော့သည်။

"ကိရိယာတွေ၊ မြန်မြန်၊ ကိရိယာတွေ ယူခဲ့ကြစမ်း"

လက်ထောက်အချို့က ကိရိယာသေတ္တာများကို အဘိုးကြီးလီ၏ ဘေးတွင် ချထားပေးပြီး ၎င်းတို့၏ ကျောပိုးအိတ်များထဲမှ အယ်လ်အီးဒီမီးချောင်း အမြောက်အမြားကို ထုတ်ယူကာ သူ့ကို ဝိုင်းရံပေးခဲ့ကြသည်။

"ဟားဟားဟား၊ ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်..."

အဘိုးကြီးလီသည် စုန်းပူးသကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ခံစားချက်များကို လွတ်လပ်စွာ ဖော်ပြနေတော့သည်။

သူ့ဘေးရှိ လက်ထောက်များသည်လည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းနေကြသည်။

၎င်းတို့သည် ကျွမ်းကျင်သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်လဲဆိုသည်ကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သိရှိကြသည်။

တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်သူမှာ ဟယ်ဝေရွှမ်း တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်ပင် ခဏတာ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အပြုံးကို မည်သူမျှ မြင်တွေ့ခွင့်မရှိသကဲ့သို့ပင်။

အဘိုးကြီးလီသည် မနက်ခင်းတစ်ခုလုံးကို ရူးသွပ်စွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ဘူမိဗေဒ၊ ကျောက်ရိုင်းများ၊ တူးဖော်မှုအခြေအနေ၊ ရေအရင်းအမြစ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများ၏ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် အခြားပြဿနာ အမြောက်အမြားကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မကျေမနပ် ညည်းညူခြင်း မပြုခဲ့ကြချေ။

ဥက္ကဋ္ဌဟယ်ကိုယ်တိုင်က ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချိန်လုံး ရပ်နေခဲ့ရာ ၎င်းတို့က မည်သို့ စကားပြောဝံ့ပါမည်နည်း။

"ဥက္ကဋ္ဌဟယ်၊ ကျွန်တော် အခု နိဂုံးချုပ်ချက်ကို ထုတ်ပြန်နိုင်ပါပြီ" အဘိုးကြီးလီသည် သူ၏ ရွှေဘောင်မျက်မှန်ကို ကိုင်တွယ်ကာ မှန်ဘောင်ပေါ်မှ ဖုန်အချို့ကို သုတ်လိုက်သည်။

"အင်း၊ ပြောပါ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ အတွင်းမှာ ဒီလောက် အရည်အသွေးမြင့်မားတဲ့ နီလာတွင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး"

အဘိုးကြီးလီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ တူးဖော်မှုက အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်၊ သတ္တုရိုင်းတွေရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို သေချာစေဖို့နဲ့ အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရရှိဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ လွှတ်ရမယ်၊ ဒီလို လူကြမ်းတွေကို ပေါက်တူးတွေနဲ့ လျှောက်ထုခိုင်းလို့ မရဘူး"

အဘိုးကြီးလီသည် ဆန်းတို့စ် ဦးဆောင်သော လူကြမ်းများကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်သည်။

ဆန်းတို့စ်ကလည်း သူ့ကို အလွန်ရိုင်းစိုင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

‘မင်းက ဘော့စ်ရဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းအပေါ် ယဉ်ကျေးပြနေစရာ မလိုဘူး’

"ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပြီ"

ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤရလဒ်က မျှော်လင့်မထားသောအရာ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် လူအကဲခတ်သည့် မိမိ၏ အရည်အချင်းကို အလွန်ယုံကြည်ပြီး ကျိုးထျန်းသည် သူမကို လှည့်စားမည်မဟုတ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသဖြင့် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာခြင်းက အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ရလဒ်က ဆိုးဝါးနေမှသာ မျှော်လင့်မထားသော ဖြစ်ရပ် ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဆန်းတို့စ်၊ ငါ နောက်မှ ငါ့အဖွဲ့ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုးထျန်းကိုတော့ ကြိုတင်အကြောင်းကြားပါ့မယ်"

"မလိုပါဘူး၊ မစ္စဟယ်ပြောတာက ငါ့ဘော့စ်ပြောတာနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ အားလုံးက အတူတူပါပဲဗျာ"

ဆန်းတို့စ်က ချက်ချင်းပင် ဖားလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဟယ်ရှင်းဝမ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်ထဲမှ မထီမဲ့မြင် ဖြစ်မိသည်။

ဤကဲ့သို့သော အောက်တန်းစား ဖားမှုမျိုးက ဆိုးဝါးရုံသာမက ဥက္ကဋ္ဌဟယ်နှင့် ကျိုးထျန်းတို့အကြား မသင့်လျော်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဝေဝါးစေသည်။

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကမူ လုံးဝကျေနပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ဟယ်ဝေရွှမ်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်လှသော သူမ၏ ဘော့စ်သည် ယခုအခါ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်နေပြီး ဆန်းတို့စ် ပြောဆိုခဲ့သည့်အရာအပေါ် အလွန်ကျေနပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

‘ဒီကမ္ဘာကြီးတော့ ရူးသွားပြီ၊ ငါ့အစ်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးနေပါလား’

ဟယ်ရှင်းဝမ်သည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ကစားနေမိကာ အကြောင်းရင်းကို မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။

"အဟမ်း" ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေး၏ လွင့်ပျံနေသော အတွေးများကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ အပြုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ယခင်က သူမ၏ ‘စိတ်လှုပ်ရှားမှု’ ကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားကာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဤကဲ့သို့ မဖြစ်စေရန် ကတိပြုလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးလီ၊ အခု ငါတို့ လုံလောက်အောင် ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ သွားကြစို့၊ ဆန်းတို့စ်၊ ငါတို့ကို ဒီအနီးနားက အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်ကို ခေါ်သွားပေးပါ"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ"

လူစုသည် ဤရတနာသိုက်ကြီးမှ အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန် စစ်သားအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။

ဤအစောင့်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိစေရန်နှင့် မကောင်းသော စိတ်ကူးများ မရှိစေရန်အတွက် အပတ်စဉ် အလှည့်ကျ စောင့်ကြပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းက ဘော့စ်၏ တန်ဖိုးထားရသော စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြစ်ရာ ဆန်းတို့စ်သည် အလွန်အမင်း သတိထားခဲ့သည်။

"ဟေး... ဘော့စ်၊ လူလဲမယ့်အချိန် မရောက်သေးဘူးလား၊ ငါ ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်"

စစ်သားတစ်ဦးက အခြားတစ်ဦးကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"မကြာခင် လာမှာပါ၊ မလောပါနဲ့၊ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မတိုင်ခင် ရာထူးကနေ ထွက်ခွာရင် ဘော့စ်ရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ခံရမယ်ဆိုတာ မင်းသိသားပဲ၊ အဲဒီအပြစ်ပေးတာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဗိုက်ဆာတာလေးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ထိုဘောစ်ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ စကားပြောခဲ့သော လူမည်းကြီးသည် မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ဆန်းတို့စ်၏ ရက်ရောမှုသည် သူ၏ ရက်စက်မှုနှင့် တိုက်ရိုက်အချိုးကျလှရာ အမိန့်ကို မနာခံပါက ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးမှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ထိုဘော့စ်သည် ဤတပ်စခန်း၏ တပ်မှူးဖြစ်ပြီး သူက ၎င်းတို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာကတည်းက ဆန်းတို့စ်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကာ မရေမတွက်နိုင်သော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ကပြားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ဆန်းတို့စ်သည် ဤအရေးကြီးသော တွင်းကို သူ့အား အပ်နှံ၍ စောင့်ရှောက်ခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။

အသက်နှင့်လဲ၍ ရရှိခဲ့သော ယုံကြည်မှုက ငွေကြေးဖြင့် ဝယ်ယူထားသော လက်အောက်ငယ်သားများထက် များစွာပိုမိုသာလွန်လှသည်။

ဘော့စ်သည် တွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောက်လောင်နေသော နေရောင်ခြည်ကို ကြည့်ကာ သူ့လူများကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက် အစားအစာနဲ့ ရေ သွားယူကြ၊ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့"

"ဟေး... ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့"

စားသောက်ရတော့မည်ကို ကြားသောအခါ လူအားလုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"မြန်မြန်သွားပြီး အစားအစာကို ပြန်ယူခဲ့ကြ၊ ခိုးမစားကြနဲ့ဦး"

အငယ်ဆုံး စစ်သားသုံးဦးသည် အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး အသက်ကြီးသူများကို ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြပ်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။

ဤလူသစ်များသည် အနီးနားရှိ ရွာများမှ ကောင်လေးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆန်းတို့စ်သည် ဤနယ်မြေကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် စည်းကမ်းတစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဒေသခံများအား နေ့စဉ် အစားအစာ အနည်းငယ်နှင့် သောက်သုံးရေကို အခမဲ့ ပံ့ပိုးပေးရန်ဖြစ်သည်။

၎င်းက အသက်ရှင်ရုံမျှသာ ဖူလုံသော်လည်း အခြားစစ်ဘုရင်များအောက်တွင် အလုပ်လုပ်ရသည်ထက်မူ များစွာပိုမိုသာလွန်လှသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဆန်းတို့စ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့က လူသားများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော်လည်း ၎င်းတို့က လူသားများ ဖြစ်ကြဆဲပင်။

စစ်သားများသည် ၎င်းတို့အား နေ့စဉ် အစားအစာ ပံ့ပိုးပေးသော ဆိုင်ဟောင်းကြီးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

၎င်းကို စားသောက်ဆိုင်ဟု ခေါ်သော်လည်း တကယ်တော့ အမိုးပါသော ပျက်စီးနေသည့် ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနေရာတွင် စားသောက်နိုင်ခြင်းက ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဆန်းတို့စ်သည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား သုံးစွဲသောကြောင့် ထိုဆိုင်ဟောင်းကြီးသည် ၎င်းတို့အား ထမင်းတစ်နပ်တိုင်းတွင် အသားဟင်းတစ်ခွက် ပံ့ပိုးပေးသည်။

ယနေ့တွင် ၎င်းက ချက်ထားသော ကြက်ပေါင်းပေါင် ဖြစ်ပြီး စစ်သားသုံးဦးသည် ထိုအနံ့ကို ရရုံမျှဖြင့် သွားရည်ကျနေကြပြီဖြစ်ရာ အခြားသူများက ၎င်းတို့အား ခိုးမစားရန် အထူးမှာကြားခဲ့ခြင်းက မဆန်းတော့ပေ။

"ကျွန်တော်တို့ အစားအစာ လာယူတာပါ၊ ဟေး... အဲဒီ ဂျာအေးတဲ့ အဘိုးကြီး ဒီမှာမရှိဘူးလား"

"အော်... သူ ဒီနေ့ နေမကောင်းလို့၊ ငါက သူ့သူငယ်ချင်းပါ၊ သူ့ကိုယ်စား ရက်အနည်းငယ် လာကူပေးတာ"

ပြုံးနေသော အလယ်အလတ်အရွယ်အမျိုးသားက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"အော်... ရော့၊ ဒီမှာ"

ထုပ်ပိုးထားသော မနက်စာကို ယူပြီးနောက် ထိုသုံးဦးသည် အပြေးအလွှား ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြရာ ထိုအမျိုးသား၏ ယုတ်မာသော အပြုံးကို လုံးဝသတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။