အခန်း ၄၂၇

🍋 Chapter 427

Host ပြိုင်ပွဲကြီးသည် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ထားစရာမရှိဘဲ လျိုမုယန်တစ်ယောက် ပထမဆုကို မရရှိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ ကျိုးထျန်းသာ အလိုရှိပါက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ရုံမျှဖြင့် ဤပြိုင်ပွဲ၏ နောက်ကွယ်မှ အတွင်းရေးများကို အလွယ်တကူ ခြယ်လှယ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်ငြား… ယင်းမှာ ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း လုပ်ဆောင်ရန်မူ မလိုအပ်ချေ။

သူမက ပထမနှစ် ကျောင်းသူလေးသာ ရှိသေးပြီး မြို့တော်၌ အလုပ်သင် ဆင်းရန်လည်း ရည်ရွယ်ချက် မရှိသဖြင့် ဒုတိယဆု ရရှိခြင်းကပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်းက ကိုယ်ရေးရာဇဝင်အတွက် အလှဆင်ရုံနှင့် ဘဝအတွေ့အကြုံ တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် ပထမဆု ရရှိသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဥက္ကဋ္ဌကျင်း၏ သမီးဖြစ်ပြီး ထိုနေရာ၌တင် သေလုမြောပါး ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အမျိုးသမီးငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်မူ တစ်လှမ်းဆုတ်ခြင်းက ရှေ့တိုးခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

သူနှင့် ဥက္ကဋ္ဌကျင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် နားလည်မှု ရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ပိုမို သဟဇာတ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထာဝရ ရန်သူဟူ၍ မရှိသကဲ့သို့ ထာဝရ မိတ်ဆွေဟူ၍လည်း မရှိဘဲ ထာဝရ အကျိုးစီးပွားသာ လောကတွင် တည်ရှိနေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကျင်းမှာလည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သြဇာအာဏာရှိသည့် လူတစ်ဦးဖြစ်ကာ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာလည်း တော်တော်လေး သဘောထားကြီးလှပေသည်။

ထို့ပြင် လူတိုင်းမှာ သတင်းအချက်အလက်များကို ကောင်းမွန်စွာ သိရှိထားကြရာ သူသည် ကျိုးထျန်းနှင့် အထက်လူကြီးများအကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုကို ထူထောင်ရန်အတွက် သူ့ထံသို့ အလျင်အမြန် ဆက်သွယ်လာခဲ့သည်။

ဤပါးနပ်လှသော အဘိုးကြီး၏ အတွင်းစိတ်ကူးမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး တစ်ခုချင်းစီ အပြန်အလှန် လဲလှယ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် တရုတ်နိုင်ငံပြင်ပရှိ ဒေသအားလုံးတွင် ကျင်းချိုက် အရက်ဖြူ အား သီးသန့် ဖြန့်ချီပိုင်ခွင့်ကို ကျိုးထျန်း၏ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်းရှိ သူ၏ ကုမ္ပဏီအပေါ် အပြည့်အဝ ထောက်ခံအားပေးမှုနှင့် လဲလှယ်ရန် အလိုရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကျိုးထျန်းမှာ အရင်းကျေရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း ဘော့စ်ကျင်းမှာမူ သေချာပေါက် အမြတ်အစွန်း အမြောက်အမြား ရရှိပေလိမ့်မည်။

အရက်ဖြူ (တရုတ်အရက်) မှာ မူလကတည်းက ဒေသစွဲ အလွန်ပြင်းထန်လှရာ တရုတ်နိုင်ငံ ပြင်ပတွင်မူ ၎င်းကို လက်ခံမည့် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ စားသုံးသူ အရေအတွက်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။

ကမ္ဘာတစ်ဝန်း၌ ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ လက်ခံထားကြသည့် ဝီစကီ၊ ဗော့ဒ်ကာနှင့် ဘရန်ဒီ ကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် အရက်များနှင့်မူ မတူညီပေ။

ထို့ကြောင့် ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် ဖြန့်ချီပိုင်ခွင့်ကို ရရှိခဲ့လျှင်ပင် အမြတ်အစွန်းမှာ သိသာထင်ရှားလှမည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် သီးသန့် ဖြန့်ချီပိုင်ခွင့်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ကြော်ငြာများအတွက် ငွေကြေး အမြောက်အမြား သုံးစွဲပြီး အချို့သော ဒေသများတွင် အောင်မြင်မှု ရရှိနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ ၎င်းကို ဒုတိယအဆင့် ဖြန့်ချီရေးကိုယ်စားလှယ်ထံသို့ ပြန်လည် ရောင်းချပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ခါနေသည့် ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြည်ပတွင် ရေပန်းစားမှု မရှိသလောက် နည်းပါးလှသည့် ကုန်အမှတ်တံဆိပ် တစ်ခုက ဒုတိယအဆင့် ဖြန့်ချီရေး ကိုယ်စားလှယ်ထံမှ မည်မျှ ဆွဲဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။

သဘာဝကျကျပင်ကျိုးထျန်းသည် ယင်းကို သဘောတူလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည်လည်း ထိုကမ်းလှမ်းချက်မှာ အပေါ်ယံ ရွှေမှုန်ကြဲထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အသုံးမဝင်ဘဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နာမည်တစ်ခုထက် မပိုကြောင်းကို နားလည်ထားသည်။

ကျွမ်းကျင်သော စီးပွားရေးသမား ဖြစ်သည့် အခြားတစ်ဖက်လူမှာလည်း ကျိုးထျန်းက သဘောတူလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သိရှိထားရာ ၎င်းမှာ စမ်းသပ်ကြည့်သည့် ကမ်းလှမ်းချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးထျန်းအတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ရန် လမ်းစမှာ ယင်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

မစ္စတာကျင်း၏ ချဉ်းကပ်ပုံမှာ အစပျိုးမှုကို ရယူထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးထျန်းကမူ တက်ကြွမှု မရှိဘဲ နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကျိုးထျန်းသည် သူကမ်းလှမ်းသည့် အကျိုးအမြတ်များအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပါက အစပျိုးနိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

မည်သို့မျှ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ "အလိုဆန္ဒ မရှိလျှင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ" ဟူသော သဘောထားကို မွေးမြူခြင်းဖြင့် သူသည် အာဏာ၏ မျှခြေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မုယန်အား မြို့တော်ရှိ နေရာအချို့သို့ လိုက်လံပြသပေးပြီး သူ၏ အချိန်များကို စားသောက်ပျော်ပါးခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်မှလွဲ၍ သူသည် မစ္စတာကျင်းထံသို့ လုံးဝ ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သုံးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျောင်းမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုလာခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ကျောင်းသို့ ပြန်လာရန် တွန့်ဆုတ်စွာ တောင်းဆိုလာခဲ့ပြီး အကြောင်းမှာ အဆုံးသတ် စာမေးပွဲများ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ပြန်မလာပါက မဟာဌာန၏ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ၎င်းတို့အား မြို့တော်မှ ပြန်ရန် ဆင့်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်နေသည်မှာ တကယ်ပင် ကြာလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ WeChat Moments တွင် စာတင်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းဘေး၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သေချာပေါက်ပင် နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီအချိန်၌ မစ္စတာကျင်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုအကြောင်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းလာခဲ့သည်။

ထိုမြေခွေးအိုကြီးသည် ဆက်လက်၍ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ညနေတွင် သူသည် ဝတုတ်အား ပီကင်း၌ နောက်ဆုံးညစာကို ဥက္ကဋ္ဌကျင်းနှင့်အတူ စားသုံးရန် တိုက်ရိုက် ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လျိုမုယန်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ထမင်းစားပွဲ၌ ဥက္ကဋ္ဌကျင်းသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဆက်တိုက် အရိပ်အမြွက် ပြသနေသော်လည်း အရက်ရှိန် တက်နေသည့် ကျိုးထျန်းကမူ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ယင်းမှာ ဆုတောင်းပွဲ ပြီးဆုံးလုနီးပါး အချိန်အထိ ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ ဥက္ကဋ္ဌကျင်းက သူ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်ကာ ပြောကြားလာခဲ့သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... ရှန်ဟိုင်းမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကျင်းချိုက် အရက်ဖြူရဲ့ အရောင်းရဆုံး အခြေအနေကို မင်း ကြားဖူးလား"

ကျိုးထျန်းသည် ချက်ချင်းပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"တကယ်တော့ သိပ်မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိချင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် နှစ်ဦးသားသည် နားလည်မှု ရှိရှိဖြင့် ဖန်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရှန်ဟိုင်းရှိ ကျင်းချိုက် အရက်ဖြူအတွက် သီးသန့် ဖြန့်ချီပိုင်ခွင့်မှာ သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဒေသမှာ တစ်နှစ်လျှင် ဝင်ငွေ ဘီလီယံတစ်ရာကျော် ရှိပြီး နှစ်စဉ် အသားတင် အမြတ်အစွန်းမှာ သန်း ၃၀၀ ထက်မနည်းသော အရောင်းရဆုံး ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သီးသန့် ဖြန့်ချီသူအနေဖြင့် ကျိုးထျန်း၏ နှစ်စဉ် ဝင်ငွေမှာ သန်း ၅၀ ထက်မနည်း ရှိပေလိမ့်မည်။

ဤငွေပမာဏမှာ ယခုအခါတွင် သူ့အတွက် များပြားလှခြင်း မရှိရာ သူသည် ဤတည်ငြိမ်သော ဝင်ငွေကို မိမိအတွက် သိမ်းဆည်းထားရန် မရည်ရွယ်ချေ။

သူသည် သူ၏ မိဘများအား မိသားစု စားသောက်ဆိုင် လုပ်ငန်းမှ ထွက်ခွာစေပြီး ယခုကဲ့သို့ ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

...

နောက်နေ့ နံနက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်မည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူသည် အထက်တန်းထိုင်ခုံ ကို ကြိုတင်မှာယူခဲ့သည်။

လေယာဉ်စီးချိန်မှာ မကြာသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သေးငယ်သော ထိုင်ခုံတွင် နာရီပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေရခြင်းက တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှချေ။

အပိုကုန်ကျစရိတ်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အတွေ့အကြုံကို သဘာဝကျကျပင် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

လေယာဉ်ပေါ်သို့ အရင်ဆုံး တက်ရောက်ခဲ့ကြသည့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုင်ခုံများတွင် အချိုရည်များကို သောက်သုံးလျက် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟေး... ကျိုးထျန်း၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီမှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိတာလဲ"

လျိုမုယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း ထူးဆန်းသလို ပြောလိုက်သည်။

သူမ သတိပေးလိုက်သဖြင့် ကျိုးထျန်းသည်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ပီကင်းမှ ရှန်ဟိုင်းသို့ သွားသည့် ဤလမ်းကြောင်းတွင် ကုမ္ပဏီအမှုဆောင်များ သို့မဟုတ် ဘော့စ်ကြီးများကို မကြာခဏ သယ်ဆောင်လေ့ရှိပြီး ယခုကဲ့သို့ ၁၀ နာရီဝန်းကျင် အချိန်မှာ အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် အထက်တန်းအဆင့် ထိုင်ခုံများမှာ လုံးဝ ပြည့်မနေလျှင်ပင် ထက်ဝက်ကျော် ပြည့်နေသင့်လှသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှလွဲ၍ ပြုံးရွှင်စွာ ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေသည့် လေယာဉ်မောင်မယ်များသာ ရှိနေကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ဒီနေ့ ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ လားဗျ"

ကျိုးထျန်းသည် လေယာဉ်မယ်တစ်ဦးအား လက်လှမ်းပြ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မစ္စတာရှင်... နောက်ထပ် ခရီးသည်တစ်ဦး ရှိပါသေးတယ်၊ သူတို့ မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မ မုန့်အချို့ ယူလာပေးပါ့မယ်"

လေယာဉ်မယ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး သူ စောင့်ဆိုင်းရင်း ပျင်းရိနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ရိုးရိုးတန်း က ခရီးသည်တွေကို စောင့်နေမှာမို့လို့ ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ကျိုးထျန်းသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ကာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အစောဆုံး လေယာဉ်များတွင် အထက်တန်းအဆင့်၊ ပထမတန်းနှင့် ရိုးရိုးတန်းတို့ကို ပိုင်းခြားထားသည့် လိုက်ကာများ မရှိကြောင်းကို သူ အင်တာနက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

လူအများစုက ယခုအခါတွင် ဤလိုက်ကာကို လူတန်းစား ခွဲခြားမှုတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြကြပြီး ယင်းက ချမ်းသာသည့် ခရီးသည်များကို ကာကွယ်ပေးသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

သို့သော် အမှန်တရားမှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်သည်။

လိုက်ကာမှာ အမှန်တကယ်တွင် အထက်တန်းဆင့် ခရီးသည်များအတွက် မဟုတ်ဘဲ ရိုးရိုးတန်း ခရီးသည်များအတွက် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုကို လျှော့ချရန်နှင့် လေယာဉ်မောင်မယ်များအတွက် အဆင်မပြေမှုများကို လျှော့ချရန် ဖြစ်သည်။

အကာအကွယ် မရှိပါက ရိုးရိုးတန်း ခရီးသည်များသည် အဆင့်မြင့် ခရီးသည်များ ခံစားနေရသည့် ဝန်ဆောင်မှုများနှင့် အစားအသောက်၊ အချိုရည်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

မနာလိုမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုများအပြင် အချို့သော ခရီးသည်များသည် မကြာခဏဆိုသလို အဆင့်မြင့်ခန်းများကဲ့သို့ တူညီသော အစားအစာများနှင့် အချိုရည်များကိုပင် တောင်းဆိုကြလေ့ရှိသည်။

ယင်းက လေယာဉ်မောင်မယ်များအတွက် အလုပ်တာဝန်များကို သိသိသာသာ တိုးမြင့်စေပြီး ၎င်းတို့သည် ဤဝန်ဆောင်မှုများမှာ လက်မှတ်ခတွင် ပါဝင်ပြီးဖြစ်သဖြင့် တူညီသော နှုန်းထားဖြင့် မပံ့ပိုးနိုင်ကြောင်းကို အမြဲတစေ ရှင်းလင်းပြောကြားနေရသည်။

အကယ်၍ ခရီးသည်များက နားလည်ပါက အဆင်ပြေသော်လည်း အချို့မှာမူ ပြဿနာ ရှာကြသဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အန္တရာယ်များကို တိုးမြင့်စေသည်။

ထို့ကြောင့် လိုက်ကာသည် သာမန်ခရီးသည်များနှင့် လေယာဉ်မောင်မယ်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းရာတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လိုက်ကာသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက ညင်သာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းနှင့် လျိုမုယန်တို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြသဖြင့် အသစ်ဝင်ရောက်လာသူကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ခြေသံများက ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏ ဘေး၌ ရပ်တန့်သွားကာ ထိုင်ခုံတွင် ဆိုင်းငံ့သွားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက ထိုင်ချလိုက်သံ သို့မဟုတ် ခရီးဆောင်အိတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သံကို မကြားရဘဲ ထိုသူမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ သူ့ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုသူမှာ မည်သို့မျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ကျိုးထျန်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်းလား"

မယုံကြည်နိုင်လောက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။