အခန်း ၄၂၈

🍋 Chapter 428

ကျိုးထျန်းသည် သူ့ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော လူကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပါးစပ်မှာ "အို" ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"နိုရယ် နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဝင်ရောက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပြုံးရွှင်နေသော နိုရယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နိုရယ်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးထားပြီး လက်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသော ဂျာကင်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်နှာကို အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ပေးထားသည့် နေကာမျက်မှန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သို့သော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် နှာတံလေးကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကျိုးထျန်းသည် ဤလှပပြီး အလွန်တင့်တယ်လှသော မင်းသမီးငယ်လေးကို မှတ်မိနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

"အံ့သြသွားလား ဟားဟား၊ နင့်ပုံစံကလေ အင်တာနက်ပေါ်က အော်ဟစ်နေတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးနဲ့ တကယ်တူတယ်"

နိုရယ်သည် သူမ၏ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုမုယန်သည်လည်း သူမ၏ ရယ်မောသံကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားကာ လှည့်၍ နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လျိုမုယန်မှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

"သူ သူက အရမ်းလှတာပဲ၊ ရှင် သူ့ကို သိတာလား ဪ၊ သူက ပြီးခဲတဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရှင်တွေ့ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံခြားသား သူငယ်ချင်းမလား"

"ဟုတ်တယ် သူပဲ၊ နင် သူ့ကို နိုရယ်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်၊ နိုရယ် ဒါက ငါ့ရည်းစား လျိုမုယန်"

၎င်းတို့နှစ်ဦးအား မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် နိုရယ်သည် သူမ၏ လက်ဆွဲအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး သိမ်မွေ့ ညင်သာစွာ ထိုင်ချလိုက်ကာ ကျိုးထျန်း၏ ဘယ်ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် မှီလိုက်သည်။

"နင့်မိဘတွေ တရုတ်ကနေ ပြန်သွားကြပြီ မဟုတ်ဘူးလား၊ နင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ၊ တရုတ်ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာတာလား"

"ပေါက်ကရ ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ပြေးနေဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး"

"ဒါမှမဟုတ် နင် လုံးဝ မပြန်ရသေးတာများလား"

ကျိုးထျန်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ သံသယအရိပ်အမြွက်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ် နင် ခန့်မှန်းတာ ကွက်တိပဲ"

နိုရယ်သည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ WeChat ကို ဖွင့်ပြီး QR Code ကို လျိုမုယန်၏ ရှေ့တွင် ပြသလိုက်သည်။

လျိုမုယန်သည် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီးနောက် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စကန်ဖတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လေယာဉ် မထွက်ခွာရသေးသဖြင့် ဖုန်းလိုင်း ရှိနေသေးသည်။

အချင်းချင်း သူငယ်ချင်းအဖြစ် အပ်ပြီးနောက် လျိုမုယန်သည် နိုရယ်အား ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျိုးထျန်းကိုမူ မေးခွန်းထုတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ယင်းက သူ့အား တစ်စုံတစ်ခု ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ယင်းမှာ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

သူမ၏ မိဘများနှင့်အတူ တရုတ်နိုင်ငံမှ မပြန်ဘဲ ကျန်ခဲ့သည့် အချက်မှာ သေချာပေါက် စိတ်လိုက်ကိုယ်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး မဟုတ်ပေ။

သူမသည် သေလုမြောပါး အခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏ ပါးနပ်ပြီး လိမ္မာသော သဘာဝအရ မိုက်မဲသောအရာကို လုပ်ဆောင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤအတွေး အစဉ်အတိုင်း ကြည့်လျှင် သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ သေချာစွာ စဉ်းစားထားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိဘများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်လည်း ပါဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ လောကအမြင်ရှိသူများ ဖြစ်ကြရာ ၎င်းတို့သည် သေချာပေါက် အဆင်အခြင်မဲ့ လုပ်ဆောင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် တော်ဝင်မိသားစု ဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်းတို့၏ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း လှုပ်ရှားမှုများကို အစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့က သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဂျန်ဝေကုန်းသည် နိုရယ် နေရပ်သို့ မပြန်သေးကြောင်းကို သေချာပေါက် သိရှိထားပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ စဉ်းစားမိသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် သူ၏ နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအဘိုးကြီး ဂျန်ဝေကုန်း!

ထိုသူမှာ အစကတည်းက အလွန် လျှို့ဝှက်လွန်းနေပြီး ဘာလုပ်စေချင်သည်ကို မပြောဘဲ ငြင်းဆိုနေခဲ့သည်မှာ အထူးအဆန်းမဟုတ်ပေ။

နိုရယ်မှာ သူ့အား စောင့်နေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

တာဝန်ဆိုသည့် အရာအားလုံးမှာလည်း သူ့အား အချိန်ပြည့် ကလေးထိန်း လုပ်ခိုင်းချင်ရုံသက်သက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တရစပ် ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လှည့်စားခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ပဋိပက္ခဖြစ်ဖွယ် အမူအရာကို ပြသလိုက်ရာ နိုရယ်ကို ရယ်မောစေခဲ့ပြီး လျိုမုယန်ကိုမူ မျက်မှောင်ကုတ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ဂျန်ဝေကုန်းမှ စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ယင်းမှာ သေချာပေါက် အထက်ဆင့် အရာရှိကြီးများထံမှ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းတို့သည် သူ့ထံတွင် လုံလောက်သော လုံခြုံရေး ရှိကြောင်းကို သိရှိထားကြပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကလည်း နိုရယ် လွတ်မြောက်ရန် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သံယောဇဉ် ရှိကြသဖြင့် ဤမိန်းကလေးအား သူနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နိုရယ်၏ မိဘများသည် သူ့အား တော်တော်လေး ယုံကြည်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ၎င်းတို့၏ သဘောတူညီချက် မပါဘဲ ဖြစ်လာနိုင်စရာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ခတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ရှုံ့တွသွားခဲ့ရသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နိုရယ်၏ မိဘများသည် ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံသို့ ပြန်ရာတွင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရဖွယ် ရှိနေသဖြင့် သူမကို ၎င်းတို့နှင့်အတူ မခေါ်ဆောင်သွားလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ပြင် ပြီးခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကိုလည်း ဂျန်ဝေကုန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့က သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မည်သည့် မီဒီယာ သို့မဟုတ် သာမန် အဖွဲ့အစည်းမျှ ယင်းကို မသိရှိကြသဖြင့် နိုရယ်အတွက် တရုတ်နိုင်ငံအား ချစ်မြတ်နိုးသည်ဟူသော အဆင်ပြေသည့် အကြောင်းပြချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူမအား သူ့ဘေးတွင် ထားရှိခြင်းက သူမ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အာမခံချက် ပေးနိုင်သည့်အပြင် မည်သည့် နိုင်ငံရေး ခိုလှုံခွင့် ပုံစံမျိုးမျှ မပေါ်ပေါက်စေရန် ရှောင်ရှားနိုင်ရာ ယင်းက ပြီးပြည့်စုံသော အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤစီမံမှုမှာ ငြင်းပယ်၍မရအောင် ပါးနပ်လှပေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့က ဤကဲ့သို့ စီစဉ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကြိုတင် ပြောပြသင့်ပေသည်။

ဤသို့ တွေးတောရင်း သူသည် နိုရယ်အား မျက်မှောင်ကုတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့မှာ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ နင် ပေါ်လာမယ့်အကြောင်းကို ငါ့ကို မပြောဖို့ အစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ကို တမင်တကာ တောင်းဆိုခဲ့တာလား"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ငါက နင့်ကို အံ့သြသွားစေချင်လို့ပဲ”

“နင့်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ချင်လို့၊ အခု ရလဒ်ကို ငါ တော်တော်လေး သဘောကျတယ်"

နိုရယ်က နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဂျန်ဝေကုန်းနှင့် ဤမိန်းကလေးတို့သည် အဖွဲ့ဖွဲ့၍ သူ့အား လှည့်စားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ထားလိုက်ပါတော့ ငါပဲ အောင့်အီးသည်းခံလိုက်ရုံပေါ့’

ထိုအချိန်တွင် လျိုမုယန်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မေးခွန်းထုတ်မှုများ ရှိနေသည်။

"နိုရယ်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာရတာလဲ"

"ဟူး ဒါတွေအားလုံးက ဆရာ့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တာဝန်ကြောင့်ပဲ"

ကျိုးထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် လျိုမုယန်၏ မျက်နှာနားသို့ ကပ်မသွားဘဲ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို တိုက်ရိုက်သာ ပြောကြားခဲ့သည်။

ဤအရာကို ကြားပြီးနောက် လျိုမုယန်၏ နိုရယ်အပေါ် ထားရှိသော အကြည့်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သတိထားမှု သုံးပုံ၊ မနာလိုမှု သုံးပုံနှင့် သံသယ လေးပုံတို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုမူ ကူရာကယ်မဲ့မှု ကိုးပုံနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ပုံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကူရာကယ်မဲ့မှုမှာ ယခုကဲ့သို့ အလွန်လှပပြီး အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျိုးထျန်း၏ ဘေးတွင် ရေရှည် ရှိနေတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမအနေဖြင့် ယင်းကို တားဆီးရန် အင်အားမရှိသကဲ့သို့ တားဆီးရန် အကြောင်းပြချက်လည်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတော်မှ ပေးအပ်ထားသည့် တာဝန်ဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် သေချာပေါက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းက ကျိုးထျန်းအတွက် အလွန် ထိခိုက်နစ်နာစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ပုံမှာ ကျိုးထျန်း၏ အနာဂတ်အတွက် သူမ စိုးရိမ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ပူလောင်လှသည့် အရာတစ်ခုကို သူ့ဘေးတွင် ထားရှိခြင်းက ဘယ်သောအခါမျှ ဘေးကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျိုးထျန်းသည် မြို့တော်တွင် ၎င်းတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် တိုက်ခိုက်မှု၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အသေးစိတ် ရှင်းမပြခဲ့ချေ။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သဘာဝကျနေသော်လည်း လျိုမုယန်ကမူ အမှန်တရားမှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှပေလိမ့်မည်ကို သိရှိထားသည်။

အကယ်၍ တူညီသောအခြေအနေမျိုး ထပ်မံဖြစ်ပွားလာပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

သူသည် ဤတစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ ကံကောင်းပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်ပါဦးမည်လော။

လျိုမုယန်သည် သေချာပေါက် မပြောရဲချေ။

သူမသည် ကျိုးထျန်းကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပဋိပက္ခဖြစ်ဖွယ် ခံစားချက်ကြောင့် သူမသည် ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရသည်။

နိုရယ်သည် ပါးနပ်သော လူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေကို အလျင်အမြန် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ပြီး လျိုမုယန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ ဘာကို စိုးရိမ်နေသည်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် တမင်တကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။

သူမအနေဖြင့် အကြံဉာဏ်များနှင့် နှစ်သိမ့်မှုများကို ပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း ယင်းမှာ သင့်တော်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အခွင့်ကောင်းယူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယင်းကို ကျိုးထျန်းဘာသာ ဖြေရှင်းပါစေ။

သူမအနေဖြင့် ရှန်ဟိုင်းတွင် နေထိုင်ပြီး ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းရန်သာ လိုအပ်သည်။

သူမမှာ နိုင်ငံရေး ခိုလှုံခွင့် အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံတွင် တရားဝင် ခရီးသွားလာနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည်လည်း တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပြီး သူမဘာသာသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"မုယန် ငါတို့ ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်ရောက်ရင်တောင် အခြေအနေတွေက အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

"ငါ သိပါတယ်၊ အဆုံးသတ် စာမေးပွဲတွေက နီးနေပြီလေ၊ ငါ လွတ်သွားတဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို အမီလိုက်ရဦးမယ်"

လျိုမုယန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် နောက်လမှာ ငါတို့ အချင်းချင်း မတွေ့ကြရအောင်"

‘သွားပြီ သူမ စိတ်ဆိုးသွားပြီ’

ကျိုးထျန်း သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

လျိုမုယန်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်မှစ၍ ဤမိန်းကလေး၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ သူ့အနားတွင် ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

အခြားရှုထောင့်တစ်ခုက ကြည့်လျှင် ယင်းက သူမသည် သူ့အား မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပိုမို ဆက်ဆံလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုရာ ချိုမြိန်လှသော ခံစားချက်ကိုလည်း ခံစားရစေသည်။