အခန်း ၄၂၉

🍋 Chapter 429

ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် လေယာဉ်သည် စတင်ထွက်ခွာသွားသည်။

ရိုးရိုးတန်းအတွင်းရှိ အထက်တန်းနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေကြသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူတစ်စုသည်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိကြသည်။

အနည်းဆုံးတော့ လမ်းခရီးတွင် မည်သည့်မတော်တဆမှုမျှ ဖြစ်ပွားခြင်းမရှိဘဲ မြို့တော်မှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုလူများသည် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ကွဲနေသော်လည်း အချင်းချင်း သိရှိထားကြပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ ကျိုးထျန်းနှင့် နိုရယ်တို့၏ သက်တော်စောင့်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့အား အထက်တန်းနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် ထိုင်ခိုင်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ မည်သည့်ဖြစ်ရပ်မျိုးကိုမဆို ကာကွယ်ရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ အလုပ်ရှင်များကို ချက်ချင်း ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

"မုယန်... ငါတို့ ရောက်ပြီ၊ လည်ချောင်းထဲ အဆင်ပြေသွားအောင် ရေသောက်လိုက်ဦး"

ကျိုးထျန်းသည် ပြုံး၍ ရေတစ်ဖန်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ လျိုမုယန်က မည်သည့်မျက်နှာအမူအရာမျှမပြဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် ငါတို့ နင် ကြိုက်တဲ့ ဟော့ပေါ့ သွားစားကြမလား၊ ငါတို့မစားဖြစ်တာလည်း ကြာပြီလေ"

ကျိုးထျန်းသည် မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမအား မချော့မော့နိုင်ပါက သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုများ ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"လေယာဉ်ပေါ်ကဆင်းရင် နင် အရင်ဆုံး မစ္စနိုရယ်ရဲ့ တည်းခိုဖို့နဲ့ စားသောက်ဖို့အတွက် စီစဉ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါနဲ့အတူ ထမင်းစားဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

လျိုမုယန်က မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

"နိုရယ်က အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ၊ သူဘာသာသူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်ပါတယ်"

သူက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

"ကျိုးထျန်း... မစ္စတာဂျန်က ပြောတယ်၊ ငါက နင့်အိမ်မှာပဲ နေလို့ရတယ်တဲ့၊ အဲဒါမှ ပိုပြီး ဘေးကင်းမှာမို့လို့တဲ့"

နိုရယ်က မီးလောင်ရာလေပင့်ကာ ဝင်ရောက်ပြောကြားလိုက်ပြန်သည်။

"ငါက ဆင်ခြေဖုံးက ဗီလာမှာပဲ နေရနေရ၊ မြို့လယ်က တိုက်ခန်းအကြီးကြီးမှာပဲ နေရနေရ ငါ့အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်၊ နင် ဘယ်လိုစီစဉ်ပေးမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့"

နိုရယ်သည် ပြောပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဒုက္ခရောက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့ရန် မျှော်လင့်နေသည်။

"အဲလောက်အထိလည်း သတ္တိမနည်းစမ်းပါနဲ့၊ နင် ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ နေ"

ကျိုးထျန်းက မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည့်အထဲသို့ ဆီလောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ပြတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... မစ္စတာကျိုး၊ ရှင်က မစ္စနိုရယ်ကို ဘယ်မှာ ထားဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲဟင်"

လျိုမုယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာပြန်လှည့်လာပြီး နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က Host ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သဖြင့် လျိုမုယန်သည် အပြုံးအတုကို မည်သို့ ဖန်တီးရမည်ဟူသော သိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပ... ဟုတ်ပ၊ ရှင်က ကျွန်မကို ဘယ်မှာ ထားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ၊ ဟီးဟီး"

ကျိုးထျန်းသည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် မွန်းကြပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မသက်မသာ ဖြစ်ရသည့် ခံစားချက်မျိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

‘ငါက ငယ်သေးတာပဲ ခုလို အခြေအနေမျိုးကို ကိုင်တွယ်တဲ့နေရာမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးပုံပဲ’

ဟု စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

‘ဒါပေမဲ့ ငါ ကျိုးထျန်းကလည်း အညံ့ခံမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး၊ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လို့မရရင် အနုနည်းကို သုံးရမှာပေါ့’

ဤသို့ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ရှုံ့သွားခဲ့ရသည်။

"အား... ဒုက္ခပါပဲ၊ အဲဒီနေ့က တိုက်ခိုက်ခံရပြီးကတည်းက ငါ့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်တဲ့ ရောဂါ ဖြစ်သွားတာ၊ အခု ပြန်ထလာပြန်ပြီ”

“မြန်မြန်... လေယာဉ်ကို ရပ်ပေးကြပါ၊ ငါ အသက်ရှူရတာ အဆင်ပြေအောင် ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ချင်လို့၊ ပိတ်လှောင်နေတဲ့ နေရာမှာ နေရင် ငါ့ရောဂါက ပိုဆိုးလာလိမ့်မယ်"

ဤသို့ ပြောဆိုရင်း သူသည် သူ၏ ညာလက်ဖြင့် နှာခမ်းအထက် အလယ်ဗဟိုကို နှိပ်နယ်ကာ ဘယ်လက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို တဒုန်းဒုန်း ထုရိုက်နေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော သရုပ်ဆောင်ချက်မျိုးကိုသာ နွေဦးပွဲတော် ဖျော်ဖြေပွဲ စင်မြင့်ပေါ်တွင် တင်ဆက်လိုက်ပါက အလွန်တရာ ပြောင်မြောက်သော ပြဇာတ်တိုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ယင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လျိုမုယန်သည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားပြီး ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ငုံ့ကာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေယာဉ်မယ်အား ရေနွေးကြမ်း ယူလာပေးရန် လှမ်း၍ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

နိုရယ်သည်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက်မှ သဘောပေါက်သွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုင်ခုံတွင် ဆက်လက်၍ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေခဲ့သည်။

"ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ကျွန်မတို့ ဆရာဝန်ကို လာကြည့်ခိုင်းရမလား"

လျိုမုယန်သည် သူမ၏ နဖူးကို သူ၏ မျက်နှာနှင့် ကပ်လိုက်ရာ သူမ၏ နွေးထွေးသော ထွက်သက်ဝင်သက်များက သူ၏ မျက်တောင်များကို တွန့်သွားစေသည်။

"ဟင့်အင်း... မလိုပါဘူး၊ ငါ ခံနိုင်ရည် ရှိပါတယ်"

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေတာပေါ့၊ ဒီနေ့ည ငါတို့ ဟော့ပေါ့ သွားစားကြမယ်လေ"

လျိုမုယန်က တိုးညင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

‘တောက်... ငါ့ရဲ့ ပြောင်မြောက်လှတဲ့ သရုပ်ဆောင်မှု စွမ်းရည်နဲ့တောင် တစ်ယောက်မှကို လှည့်စားလို့ မရပါလား’

‘ဒါပေမဲ့ မုယန်ကတော့ ငါ့ရဲ့ အချစ်တော်လေး ဖြစ်နေဆဲပဲ၊ သူက ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်တာကို ဘယ်လို ပူးပေါင်းပေးရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိသားပဲ’

သူမသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စူးရှသော ထိပ်တိုက်တွေ့မှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ယခုကဲ့သို့ သရုပ်ဆောင်နေရခြင်းကို သနားသွားသဖြင့် ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကာ ဟော့ပေါ့ သွားစားမည်ဟုပင် ပြောကြားလာခြင်းက သူမ အလျှော့ပေးလိုက်သည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... နင်က အဲလိုပြောမှတော့ ငါ့ရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်တဲ့ ရောဂါက တော်တော်လေး သက်သာသွားပြီ”

“ဒါနဲ့... ဒီနေ့က ပိတ်ရက် ဆိုတော့ မနက်ဖြန် ကျောင်းပိတ်တယ် မလား၊ ငါတို့ ဗီလာကိုသွားပြီး ရေလည်းကူး၊ ချွေးထုတ်ရင်း အတူတူ အနားယူကြရင် မကောင်းဘူးလား"

လျိုမုယန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ နိုရယ်အား ခိုး၍သာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ သူ့ကို ဗီလာမှာပဲ တည်းခိုဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် နင်နဲ့ငါက မြို့ထဲမှာပဲ နေကြမယ်၊ ဒါမှ ကျောင်းတက်ရတာ ပိုပြီး အဆင်ပြေမှာ"

ကျိုးထျန်းသည် အစီအစဉ်များကို ကြိုတင် ချမှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

အန်တီလီက ဗီလာတွင် ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာမှာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းသဖြင့် သက်တော်စောင့်များအတွက် အလုပ်လုပ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

ယခုတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်ချိန်တွင် မိဘများကို အန်းရှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော် အရက်အတွက် ကိုယ်စားလှယ် လုပ်ငန်းအကြောင်းနှင့် အိမ်အကြောင်းကိုလည်း ဆွေးနွေးရမည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းမှာ မိဘများ၏ စားသောက်ဆိုင် အလုပ်အသေးစားလေးကို စွန့်လွှတ်စေဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည် ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို အိမ်အသစ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်စေတာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

လေယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ပြီး သက်တော်စောင့်များမှာ အရင်ဆုံး ဆင်းသက်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့က ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် လေကြောင်းလိုင်းသည် အလွန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကာ သက်တော်စောင့်များအား လေယာဉ်ပေါ်မှ စောစီးစွာ ဆင်းသက်ခွင့် ပြုခဲ့သည်။

ကားပါကင်တွင် အနက်ရောင် ကားအချို့က ကြိုတင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။၏

"ဘာလို့ သက်တော်စောင့်တွေ အားလုံးက အနက်ရောင် ကားတွေကိုပဲ သုံးရတာကို သဘောကျကြတာလဲ"

ကျိုးထျန်း ညည်းညူလိုက်မိသည်။

နိုရယ်၏ လူများသည် သတိကြီးစွာ ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမအား ကျိုးထျန်းနှင့် တစ်စီးတည်း အတူတူ စီးနင်းခွင့် မပြုခဲ့ချေ။

ကျိုးထျန်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်မိသော်လည်း လျိုမုယန်က သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့သွားရာ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

"အား... ငါ့ရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်တဲ့ ရောဂါက ပြန်ထလာတော့မယ် ထင်တယ်..."

သူက ရောဂါကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

...

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျိုးကျန့်ခန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိပ်ပြီး မကောင်းလှချေ။

ယင်းက စီးပွားရေးကြောင့် သို့မဟုတ် သူ၏ ဇနီးသည်က သူ၏ ဝှက်ဖဲ ငွေစုဘူးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုသားအဖနှစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာ ရန်သူတော်ကြီးက သူ့ရှေ့တွင် ထပ်မံ ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်း၏ အန်တီဖြစ်သူမှာ ဒေါသကြောင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့ပြီးကတည်းက သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် မိသားစု Group Chat မှာ ပိုမို၍ သဟဇာတ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုပြဿနာရှာတတ်သူ မရှိတော့သဖြင့် လူတိုင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသွားခဲ့ကြသည်။

သူဌေးအတုနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်မှာ ထိုမိခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့အား မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာမပြရဲအောင် လက်တွေ့ကျကျ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ကျိုးထျန်း ငွေရှင်းမသွားခဲ့သဖြင့် ယွမ်သောင်းချီသော ကြွေးမြီများမှာ ၎င်းတို့အတွက် ပြင်းထန်သော ဘဏ္ဍာရေး ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဤထိုးနှက်ချက်မှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထိုမိခင်နှင့် သမီးမှာ ကြွေးမြီလာရောက် တောင်းခံခြင်း မရှိသည်ကို ကျိုးကျန့်ခန်က အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိရှိထားကြရာ ၎င်းတို့သည် သေချာပေါက် ပြေစာကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးကို လာရောက်ခေါက်ပြီး ငွေတောင်းခံခြင်းနှင့် မကျေမနပ် ညည်းညူခြင်းများကို ပြုလုပ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ခဲ့ကြချေ။

ဘဝတွင် အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်မှုဟူသည် ရှားပါးလှပေသည်။

ထိုလူရှုပ်လေး ကျိုးထျန်း အိမ်တွင် မရှိသဖြင့် ကျိုးကျန့်ခန်သည် အသက်အတော်များများ ငယ်ရွယ်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ၏ အစားအသောက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤပျော်ရွှင်မှု အားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်ခန့်က လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုကျေးဇူးရှင် နှစ်ဦး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

ကျိုးကျန့်ခန်၏ အမဖြစ်သူမှာ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလျက် ပြည်ပမှ တင်သွင်းလာသော မုန့်အိတ်အချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ မာနထောင်လွှားမှုမှာ သိသာထင်ရှားလှရာ ကျိုးကျန့်ခန်က သူမ ထီပေါက်သွားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် သူတို့အိမ်တွင် နေမွန်းလွဲပိုင်း တစ်ခုလုံးကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီး

လက်ပတ်နာရီများ၊ လက်ကောက်များ၊ ဖုန်းများမှသည် နေကာမျက်မှန်များ၊ ပဝါများနှင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များအထိ အရာအားလုံးကို ကြွားဝါနေခဲ့သည်။

အချိန်တိုင်းမှာပင် တက်ကြွနေပြီး သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ဒီဇိုင်နာ အမှတ်တံဆိပ်များနှင့် ပြည်ပသွင်း ကုန်ပစ္စည်းများအကြောင်း ပြောဆိုနေစဉ်ွ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ကျိုးကျန့်ခန်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး လစ်ထွက်သွားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း အလွန် သန်မာလှသော ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးကြီးက သူ့အား ပြန်လည်ဆွဲခေါ်ကာ သူမ၏ စည်းစိမ်ကြွယ်ဝမှုဆိုင်ရာ ဟောပြောပွဲကြီးကို နားထောင်စေခဲ့သည်။

အန်တီဖြစ်သူ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေနေခဲ့ပြီး ကုန်တင်ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ပြန်လည် စဉ်းစားရန် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

အကျဉ်းချုပ်ရလျှင် ဤမာနကြီးလှသော ဆွေမျိုးမှာ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူက နောက်ထပ် ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် ရည်းစားတစ်ယောက်ကို ထပ်မံ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘော့စ်ကြီးတစ်ဦး၏ သားကြီးဖြစ်ပြီး ချမ်းသာရုံသာမက အဆက်အသွယ် ကောင်းမွန်ကာ အလွန်အမင်း ရက်ရောသူလည်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားသမျှ အရာအားလုံးမှာ ၎င်းတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က ထိုသူ ပေးအပ်ခဲ့သည့် လက်ဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ကျိုးကျန့်ခန်သည် အကဲခတ် ကောင်းမွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤမိခင်နှင့် သမီးမှာ တကယ်ပင် ရွှေအိုးကြီးကို ကောက်ရလိုက်ပုံရသည်။

၎င်းတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဝတ်ဆင်ထားသမျှမှာ ခေါင်းအစခြေဆုံး ယွမ်သောင်းချီ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤပြဿနာရှာတတ်သော အမျိုးသမီးသည် လာမည့်ရက်များတွင် သူ့ထံသို့ မကြာခဏ လာရောက် လည်ပတ်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားပြီး သူ၏ အေးချမ်းလှသော နေ့ရက်များမှာ ပြီးဆုံးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။