အခန်း ၄၃၃

🍋 Chapter 433

ထမင်းစားပွဲဝိုင်း၏ သဟဇာတဖြစ်နေသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အမဝမ်းကွဲက စကားစတင်လိုက်သည်။

"ရှောင်ထျန်း... ဒီအိမ်ကို ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုနေလဲ"

"တော်တော်ကောင်းပါတယ်"

ကျိုးထျန်းက ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တမ်း သူ၏စိတ်ထဲ၌မူ 'ရိုးရိုးသာမန်ပါပဲ၊ သေးလည်းသေးပြီး ကျဉ်းကျပ်လိုက်တာ' ဟု တွေးနေမိသည်။

"ဟင်း... မင်းက အမြင်ရှိသားပဲ၊ ဒီအိမ်ရာဝင်းရဲ့ ပျမ်းမျှစျေးက တစ်စတုရန်းမီတာကို ယွမ်တစ်သိန်းခွဲကျော် ရှိတယ်၊ ရှန်ဟိုင်းက အိမ်ရာသစ်တွေထဲမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ပဲ"

"ကြည့်ဦး... ဒီအိမ်မှာ ကြမ်းပြင်အောက် အပူပေးစနစ်၊ လေသန့်စင်စနစ်ပါတဲ့ ဗဟိုလေအေးပေးစက်၊ ပြီးတော့ တစ်အိမ်လုံး တိုက်ရိုက်သောက်လို့ရတဲ့ ရေသန့်စနစ်တွေလည်း ရှိတယ်"

"ပရိဘောဂတွေကလည်း အီတလီ ဒါမှမဟုတ် ပြင်သစ်ကပစ္စည်းတွေချည်းပဲ၊ အရည်အသွေးက အကောင်းစားတွေ"

"ဒါတင်မကသေးဘူး... ဒီအိမ်ရာဝင်းထဲမှာ ၂၄ နာရီပတ်လုံး ဖွင့်ထားတဲ့ ကလပ်ဟောက်စ်၊ စားသောက်ဆိုင်၊ ရေကူးကန်၊ အားကစားခန်းမ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုထုံးခန်းနဲ့ အစည်းအဝေးခန်းတွေပါ ရှိတာ"

ကျိုးထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး 'ဒါတွေကို ငါက နင့်ထက်တောင် ပိုသိသေးတယ်' ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီက အိမ်နီးနားချင်းတွေကလည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် အရာရှိကြီးတွေချည်းပဲ... ချမ်းသာတဲ့သူတွေ၊ အဆင့်အတန်း အရမ်းမြင့်တယ်"

'နင်က ငါ့ကို ဒီလို လာကြွားနေပေမဲ့ ငါက ဂရုကိုမစိုက်တာ’

ကျိုးထျန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ကြည့်လေ... ဒီလိုမျိုး အခန်းကျယ် တစ်ထပ်တိုက်ခန်းမှာ နေရတာက ပိုကောင်းတယ်၊ မြို့လယ်ခေါင်က ဗီလာအဟောင်းတွေက အငွေ့အသက်ကောင်းတယ် ဆိုပေမဲ့ အလှဆင်တာတွေနဲ့ အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေက ခေတ်နောက်ကျလွန်းတယ်”

“ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အိမ်ဟောင်းတွေနဲ့ အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ အဘွားကြီးတွေချည်းပဲ... တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းတယ်"

အမဝမ်းကွဲသည် သူမ၏ အကွက်ကို မထုတ်မီ ကျိုးထျန်းဘက်မှ ဒေါသတကြီး ပြန်လည်ချေပလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ သူမ၏ မောင်ဝမ်းကွဲကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် မနေ့ညကတည်းက ကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားသည့် အစီအစဉ်များ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းကမူ သူမ၏ ဆွဲဆောင်ရာနောက်သို့ လိုက်ပါရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

"အမဝမ်းကွဲ... နင် ခုနကပြောသွားတဲ့အထဲက ငါသဘောမတူတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်"

"အို... ဘာလဲ"

အမဝမ်းကွဲဖြစ်သူသည် ကလဲ့စားချေရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ စတုရန်းမီတာ ၅၀၀ အောက် အိမ်တွေကို အခန်းကျယ် တစ်ထပ်တိုက်ခန်းလို့ မခေါ်နိုင်ဘူး၊ ဒါက သာမန် တစ်ထပ်တိုက်ခန်းလေး သက်သက်ပါပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျိုးထျန်းက သူမအား လျစ်လျူရှုကာ ဟင်းရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေလိုက်သည်။

အမဝမ်းကွဲမှာ ဆွံ့အသွားပြီး တစ်ဖက်လူက ပုံမှန်အတိုင်း မကစားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက မိမိ၏အိမ် မည်မျှကောင်းကြောင်း ပြောပြီး သူမကို ပြန်လည်ချေပရမည် မဟုတ်ပါလော။

"အော်... ပြီးတော့ ငါက အဲ့ဒီဗီလာမှာ နေဖို့မလိုတဲ့အတွက် အလှဆင်ဖို့ကိစ္စကိုလည်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး"

ဟက်!

‘ငါ့ကို ဒီလို အောက်ခြေအဆင့် စကားနိုင်လုပွဲထဲ ဆွဲသွင်းချင်တာလား။ ငါက အဲ့ဒီအဆင့်မှာ ရှိမနေတော့ဘူး’

အမဝမ်းကွဲသည် ခေတ္တမျှ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ လျူချန်း၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကာ အရှက်ရသွားသည့် မျက်နှာပေးကို ပြသလိုက်သည်။

လျူချန်းက သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ နှစ်သိမ့်သော အပြုံး ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး ကျိုးထျန်း ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီအိမ်က တကယ်တော့ ပုံမှန်ပါပဲ၊ မြို့တော်က ငါ့အိမ်က ပိုကောင်းတယ်၊ တစ်ထပ်တိုက်ခန်းက ကောင်းတာမှန်ပေမဲ့ ငါကတော့ မြေပြင်နဲ့နီးတဲ့ ရိုးရာအိမ်ဝန်းတွေကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်၊ ပိုပြီးတော့ သဘာဝကျတာပေါ့"

ကျိုးထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤလူက စကားနည်းပြီး နှိမ့်ချသော သဘောထားရှိသော်လည်း မြို့တော်တွင် ရိုးရာအိမ်ဝန်းတစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်းပြောဆိုသွားခဲ့သည်။

မြို့တော်ရှိ ရိုးရာအိမ်ဝန်းများ၏ စျေးနှုန်းမှာ မည်မျှ ကြီးမားလှကြောင်း သိသူသာ သိကြပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ရိုးရာအိမ်ဝန်းများနှင့် ဗီလာအဟောင်းများသည် တကယ်တော့ အမျိုးအစားတူ အိမ်ရာများဖြစ်ရာ သူ၏ စကားမှာ ကျိုးထျန်းဘက်သို့ ငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ် ကမ်းလှမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ တော်တော်လေး ပါးနပ်လှပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်၊ မြို့တော်က ရိုးရာအိမ်ဝန်းတွေဆိုရင် နေရာကောင်းရင် ယွမ်သန်းပေါင်း ရာနဲ့ချီ တန်တာ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါတွေက ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်တွေလေ၊ ဒီလို အိမ်သစ်တွေနဲ့ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး"

အဒေါ်ဖြစ်သူက စကားဝိုင်းကို ချက်ချင်းဝင်လုလိုက်ပြီး သူမ၏ သမက်လောင်းကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားတော့သည်။

"အင်း... ငါလည်း ရိုးရာအိမ်ဝန်းတွေကို မြင်ဖူးပါတယ်၊ တကယ့်ကို မြို့ဟောင်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိတာပေါ့"

ကျိုးထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

လတ်တလော ဖီထောင် ဟူထုန်တွင် စားသောက်ခဲ့သော ထမင်းဝိုင်းက လူမှုရေးအရ ဆက်ဆံမှုများအပြင် မြို့တော်၏ တကယ့် ရှေးဟောင်းအိမ်ရာများကိုပါ သူ့အား အမြင်ပွင့်စေခဲ့သည်။

"အော်... ညီလေးကျိုးထျန်းက ဘယ်ဘက်က အိမ်တွေကို မြင်ဖူးတာလဲ၊ ငါက မြို့တော်နဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပါတယ်၊ ငါတို့ကိုလည်း ပြောပြပါဦး"

လျူချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလာသည်။

"ဖီထောင် ဟူထုန်လေ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ အဲ့ဒီကို သွားပြီး ထမင်းစားခဲ့တာ"

ကျိုးထျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဖီထောင် ဟူထုန်..."

လျူချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူသည် ထိုနေရာကို သိသော်လည်း ဝင်ထွက်သွားလာခွင့် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

အဓိကမှာ သူကိုယ်တိုင်က ထိုနေရာသို့ သွားရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ဖခင်တွင်သာ ထိုအခွင့်ထူးရှိပြီး သူကမူ ထိုအဆင့်နှင့် ဝေးကွာလွန်းလှသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ သူသည် သဲလွန်စတစ်ခုကို ရရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထပ်မံ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြန်သည်။

ဖီထောင် ဟူထုန်... သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ အဲ့ဒီမှာ ထမင်းစားခဲ့တယ် ဟုတ်လား။

ထိုနေရာသည် အငြိမ်းစား အရာရှိကြီးများ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး အချို့မှာ အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ရှိကြသည်။

ကျိုးထျန်းက ရှန်ဟိုင်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

သူ ထမင်းစားခဲ့သည့်နေရာနှင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် စားသောက်ခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဟူး... သူ့မျက်နှာက ပိုပိုပြီး ရင်းနှီးလာသလိုပဲ၊ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရတယ်’

လျူချန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးထျန်းက သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။

‘အင်း... ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ငါ ညတိုင်း ပါတီပွဲတွေ သွားနေတာကို ရပ်သင့်ပြီထင်တယ်၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ မကောင်းတော့ဘူး ထင်တယ်’

သို့သော် လက်ရှိကောင်မလေးမှာ အိပ်ရာထဲတွင် အလွန်တက်ကြွသဖြင့် ခါးပင် ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သူ၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်း အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားသည်။

‘ငါ ဒီလောက်အထိ ထင်ရှားတဲ့ သဲလွန်စတွေ ပေးထားတာတောင် မင်း မမှတ်မိသေးဘူးလား’

‘ဒါက မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက မမြင့်မားသေးဘူးဆိုတာကို ပြနေတာပဲ’

သူသည် ပွဲစားလမ်းကြားနှင့် လတ်တလော အဖြစ်အပျက်များကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သတိပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူသည် မြို့တော်ရှိ တကယ့် အရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပါက သူ၏ တည်ရှိမှုကို သေချာပေါက် သိရှိပေလိမ့်မည်။

"အစ်ကိုချန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နေမကောင်းလို့လား"

အမဝမ်းကွဲက သူ့နားထင်ကို ချက်ချင်း ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အချို့အရာတွေကို မမှတ်မိတော့လို့..."

လျူချန်း စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

ထို့နောက် သံချေးတက်နေသော စက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး တစ်ချက်ချင်းစီ မော့လိုက်တိုင်း သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုနေရသကဲ့သို့ပင်။

ခွမ်း!

လျူချန်းသည် သစ်သားတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ထရပ်လိုက်သဖြင့် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထိုင်ခုံမှာ လဲကျသွားပြီး သူ့ရှေ့မှ ဟင်းပန်းကန်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

နိုင်ငံခြားဖြစ် ကြမ်းခင်းကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားသော အဒေါ်ဖြစ်သူမှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း... မင်း... မင်းက... မစ္စတာကျိုး လား"

"အစ်ကိုချန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူ့မျိုးရိုးက ကျိုး လေ"

အမဝမ်းကွဲသည် သူ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းက အဘိုးစွင်းရဲ့ ထမင်းဝိုင်းမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ မစ္စတာကျိုး လား"

သူ၏ စကားလုံးများမှာ မေးခွန်းထုတ်နေသော်လည်း တစ်လုံးချင်းစီကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ငါပါပဲ"

ဝုန်း!

လျူချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူသည် လုံးဝ ဆွံ့အကာ ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သူက ချက်ချင်း စတင်တွေးတောတော့သည်။

သူက ကျိုးထျန်းဖြစ်ပြီး အသက်နှင့် ရုပ်ရည်မှာ ကိုက်ညီလှသည်။

သူ့ဖခင်သည် ထိုနေ့က ထမင်းဝိုင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး အဖွဲ့လိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ရာ ကျိုးထျန်းက ထိုအဘိုးကြီး၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

အဘိုးစွင်းက ဘယ်သူလဲ

သူ့ရှေ့တွင် မည်သူက ရိုင်းပျစွာ မပြုမူရဲပေ။

မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူ့ဖခင်မှ ထိုလူငယ်မှာ ထူးခြားလှပြီး တစ်နေ့တွင် အလွန်တရာ မြင့်မားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟု ပြောပြခဲ့သည်။

သူသည် အဘိုးစွင်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

သူ့ဖခင်က သူ့ကို ဤသို့ ကိုယ်တိုင်ပြောပြခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ သေချာပေါက် မှတ်မိနေသည်။

ကျိုးထျန်းသည် သူကိုယ်တိုင် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြုမူရမည့်သူ ဖြစ်နေသော်လည်း ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသည်၊ ယင်းမှာ သူ ဖက်ထားသော ဤအမျိုးသမီးပင်။

ဤအမျိုးသမီးက သူ့ကို ပျော်ရွှင်မှု အများကြီး ပေးနိုင်သော်လည်း သူမမှာ ကစားစရာ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤမိခင်နှင့် သမီးနှစ်ဦးလုံးမှာ မာနကြီးပြီး ကြွားဝါတတ်ကာ ကျိုးထျန်း၏ မိသားစုအပေါ် ရန်လိုနေကြသည်ကို သူ သိရှိသည်။

ကျိုးထျန်းသည် သူမ၏ မိခင်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ပျင်းရိကာ လောဘကြီးပြီး ဆိုးသွမ်းသော သားတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

ယနေ့ ထမင်းစားပွဲမှာလည်း ၎င်းတို့က ကလဲ့စားချေရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်ပြီး သူက ယင်းကို ကူညီပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ပြောဆိုခဲ့သမျှကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူသည် တစ်လျှောက်လုံးတွင် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး မည်သည့် မသင့်လျော်သော သဘောထားမျိုးကိုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

ကံကောင်းလိုက်တာ... တကယ်ကို ကံကောင်းလိုက်တာ...

သို့သော် သူ ထပ်မံ စဉ်းစားမိသည်မှာ ထိုသားအမိသည် ကျိုးထျန်းအပေါ် ရန်လိုနေကြသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဘက်မှား ရွေးချယ်မိပါက သူကိုယ်တိုင် ဘာမှမှားယွင်းစွာ မပြောခဲ့သော်လည်း အလကားနေရင်း ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။

သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့် မပြုနိုင်ချေ။

ဤအတွေးဖြင့် လျူချန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းကို အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

"အစ်ကိုကျိုး... အစ်ကိုနဲ့ တွေ့ရတာ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"