အခန်း ၄၃၅

🍋 Chapter 435

သမီးဖြစ်သူအကြောင်းကို မိခင်ဖြစ်သူထက် ပို၍သိသူ မရှိပေ။

သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ဒေါ်လေးဖြစ်သူက သူမ၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

"ရှောင်ယင်... ငါ့ကို တွဲထူဦး၊ သွားကြစို့၊ အိမ်နှစ်လုံး ဝယ်နိုင်တာက ဘာများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ၊ အိမ်ခြံမြေအခွန် ဆောင်ရမယ့်ရက်ကိုပဲ စောင့်နေလိုက်ဦး"

သူမက တတွတ်တွတ် ကျိန်ဆဲရင်း လူးလဲထ၍ သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ သူမက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြန်သည်။

"ငါတို့ ဒီလကုန်အထိ ဆက်နေမယ်၊ မဖယ်ပေးနိုင်ဘူး၊ နင်ပဲ ထွက်သွားလိုက်"

လျိုချန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးထျန်းထံသို့ အကဲခတ်သလို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လျှင် သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းတို့အား ချက်ချင်း မောင်းထုတ်ပစ်မည်သာ။

သူမအနေဖြင့် သူ၏ အချစ်ကစားပွဲတွင် ကစားနေရသည့် အဆင့်မြင့် ပြည့်တန်ဆာတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးက သူ့အတွက် ဖုန်မှုန့်ခါလိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူလှသည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းကား အခွင့်ကောင်းယူ၍ နှိပ်ကွပ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူသည် ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် ၎င်းတို့အား ထပ်မံ နှောင့်ယှက်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူက လက်လျှော့သွားပြီဖြစ်ရာ ဒေါ်လေးဖြစ်သူအနေဖြင့်လည်း ထပ်မံ၍ ပြဿနာရှာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

သမီးဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် ဘဝသစ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အမြဲတစေ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အရှိန်အဝါရှိသော လက်တွဲဖော်ကို ရှာဖွေရန် ဝမ်းကွဲအစ်မအား အစဉ်တစိုက် တိုက်တွန်းနေခြင်းမှာလည်း အဆုံးသတ်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လောဘနှင့် မာနကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ လက်ထပ်ခဲ့သော အမျိုးသားသည် သူမ၏ အလိုဆန္ဒများကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဟု ခံစားရသဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ ဘဝကို အသုံးချကာ သူမ၏ လိုအင်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မတတ်မြောက်ခဲ့သော စန္ဒရားတီးခြင်း၊ ကခုန်ခြင်းနှင့် သရုပ်ဆောင်ခြင်း စသည်တို့ကို သမီးရည်းစားများအား အတင်းအကျပ် သင်ယူစေပြီး မိမိတို့၏ ကွက်လပ်ကို သားသမီးများဖြင့် ဖြည့်ဆည်းရန် ကြိုးပမ်းကြသော မိဘများနှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။

"ဖေဖေနဲ့ မေမေ... သွားကြရအောင်၊ သား အိမ်အသစ်ကို လိုက်ပြမယ်၊ ဧည့်ခံကျွေးမွေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေးနဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ"

ကျိုးထျန်းက သူ၏ မိဘနှစ်ပါးအား ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာလာရာ လျိုချန်းကလည်း တံခါးဝအထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကျိုး..."

"ကျွန်တော်တို့က အဲ့လောက်အထိ မရင်းနှီးပါဘူး၊ ကျိုးထျန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ"

ယခင်ကမူ ဒေါ်လေးဖြစ်သူနှင့်သာ သူ စကားပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ သီးသန့်နေရာမျိုးတွင် မိမိထက် တစ်နှစ်မက ၁၂ နှစ်မျှ ကြီးသူတစ်ဦးက သူ့အား "အစ်ကို" ဟု ခေါ်ဆိုနေသည်ကို မကြိုက်ပေ။

"ကျိုးထျန်း... မင်း အခုတလော အားရဲ့လား၊ ငါ မင်းကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးချင်လို့ပါ"

အခြားတစ်ဖက်လူက ရိုးသားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် လိုလားနေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"ကျွန်တော် အခုတလော တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ"

ကျိုးထျန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း ဤလူသည် အကဲခတ် ကောင်းမွန်ပြီး ပါးနပ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု တွေးမိသဖြင့် မိမိက အကြောင်းပြချက် ပေးနေသည်ဟု အထင်မလွဲစေရန် အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ပြောပြလို့ မရသေးဘူး၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားတဲ့အခါမှပဲ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

လျိုချန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ WeChat အကောင့်ချင်း အမြန်ဆုံး အပ်လိုက်တော့သည်။

ကျိုးထျန်းတို့ မိသားစု သုံးဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လျိုချန်းသည် ကျိုးထျန်း၏ စကားများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။

‘ငါ့ကိုတောင် ပြောပြလို့ မရတဲ့ ကိစ္စဆိုရင် ဒါက တကယ်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်ရမယ်၊ ငါသိခွင့်မရှိတဲ့ အရာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါ့အဖေကို မေးကြည့်ရမလား’

‘တော်ပါပြီ၊ ငါနဲ့ မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကျိုးထျန်းက ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပုံရတယ်၊ ငါ အခြေအနေကို မြန်မြန် ရိပ်မိသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့’

‘ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ သားအမိနှစ်ယောက်ကိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့မယ်၊ နောင်ဆိုရင် သူတို့နဲ့ ပတ်သက်တာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ရမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာရှာသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်’

ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် သူက ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ထံ ဆက်သွယ်ပြီး အဆိုပါ တိုက်ခန်းရှိ အိမ်ငှားများအား စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် လကုန်တွင် အပြီးပြောင်းရွှေ့ရန် အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်တော့သည်။

...

ပထမထပ်ရှိ တိုက်ခန်းအသစ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျိုးထျန်းက သော့နှင့် ဝင်ခွင့်ကတ်ပြားကို မိဘနှစ်ပါးထံ ပေးအပ်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဦးစွာ ဝင်ရောက်စေခဲ့သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ကာ အိမ်အနှံ့ ငြိမ်သက်စွာ လျှောက်ကြည့်နေကြပြီး ခြံဝင်းထဲတွင်သာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေခဲ့ကြကာ ကျန်ရှိသော အခန်းများကိုမူ ခပ်မြန်မြန်ပင် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် သုံးဦးသား ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

မိခင်ဖြစ်သူက သားရေဆိုဖာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီး အပေါ်ထပ်က ဆိုဖာထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်ကြောင်း စိတ်ထဲက အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို ဒီမှာ လာနေစေချင်တာလား"

ဖခင်ဖြစ်သူက စတင်၍ စကားဆိုလာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟိုအိမ်မှာ နေလာတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက် ရှိပြီဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲပေါ့"

"ဟိုဘက်အိမ်ကို ငှားစားမယ်ဆိုရင်တောင် တစ်လကို ယွမ်တစ်သောင်းလောက် ရနိုင်တာပဲ၊ အဆင်မပြေဘူးလား"

"အိုး... မင်းက ငါတို့အတွက် အားလုံးကို အဆင်သင့် စဉ်းစားပေးထားတာပဲပေါ့"

ကျိုးကျန့်ခန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ဖေဖေတို့ မေမေတို့ ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်စေချင်လို့ပါ"

"ဒီမှာ နေတာက ပြဿနာမရှိပေမယ့် ဆိုင်နဲ့ကျတော့ တအား ဝေးသွားပြီ၊ နေ့တိုင်း အသွားအပြန် လုပ်ရတာက တော်တော်လေး ဒုက္ခများလိမ့်မယ်"

မိခင်ဖြစ်သူသည် ဤနေရာကို အမှန်တကယ် သဘောကျသော်လည်း သားဖြစ်သူ ပို၍ ဘဝင်မြင့်မသွားစေရန် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်တွင် ဤအိမ်က အလွန်အမင်း ဈေးကြီးလှရာ သားဖြစ်သူအား ငွေကြေးများကို ထိုကဲ့သို့ အလဟဿ သုံးစွဲရန် သူမ မတိုက်တွန်းလိုပေ။

အဓိကအချက်မှာ သားဖြစ်သူ မာနထောင်လွှားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး မိဘများအနေဖြင့် မိမိတို့၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းလိုခြင်းမှာလည်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးအကြား စကားမလိုဘဲ နားလည်ထားသည့် အချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဆိုင်ကိုပဲ ပိတ်လိုက်ပါလား၊ ဖေဖေတို့လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေကြပါတော့”

"အိုး... ငါတို့ အလုပ်မလုပ်ရင် ဘာစားရမှာလဲ"

ကျိုးကျန့်ခန်းက ဟာသလုပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

သူ မငတ်နိုင်ကြောင်းကိုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းစွာ သိရှိပါသည်။

အိမ်ကို ငှားစားရုံမျှနှင့်ပင် ရရှိသော အိမ်ငှားခက သာမန်လူတစ်ယောက်၏ လစာထက် များစွာ ပိုမိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ... ဒါလေးကို ကြည့်လိုက်ပါဦး"

ကျိုးထျန်းက ထူထဲသော စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ထုတ်၍ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့၌ တင်ပေးလိုက်သည်။

ဤစာရွက်စာတမ်းမှာ ဂူချန် အရက် ၏ ဒေသတွင်း အထွေထွေကိုယ်စားလှယ် စာချုပ်ဖြစ်ပြီး လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အသက်ဝင်မည် ဖြစ်သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ဖခင်ဖြစ်သူက စာချုပ်အား စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် ဖြစ်သည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ငြိမ်သက်စွာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကျိုးကျန့်ခန်းက စာရွက်စာတမ်းကို ပြန်ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီတံဆိပ်က တော်တော်လေး လူကြိုက်များတယ်၊ ငါလည်း သောက်ဖူးတယ်၊ အရသာက တကယ် ကောင်းတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်စားလှယ်လုပ်ရတာက လွယ်ကူပြီး ဝင်ငွေလည်း ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ခရီးလည်း ထွက်နိုင်သေးတယ်၊ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိတာပေါ့"

"ဒီလို ကောင်းတဲ့အရာမျိုးက ငါတို့ဆီကို တကယ်ပဲ အလွယ်တကူ ရောက်လာနိုင်ပါ့မလား"

ဖခင်ဖြစ်သူသည် သားဖြစ်သူအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပေးဆပ်ခဲ့ရမည် သို့မဟုတ် မည်သည့် လုပ်ငန်းရှင်အမျိုးသမီး၏ လက်ဝေခံကိရိယာအဖြစ်မဆို အသုံးချခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က ဟယ်ဝေရွှမ်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့သည် သားဖြစ်သူ မည်သို့ကြောင့် ရုတ်ချည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝလာရသလဲဟူသော အချက်ကို ပို၍ပင် သံသယဝင်လာကြသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဂူချန် အရက်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က သားရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ သားက သူ့ကို တစ်ချို့ကိစ္စတွေ ကူညီပေးခဲ့လို့ သူက သူ့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့် လမ်းကြောင်းအချို့ကို ခွဲပေးတာပါ"

ကျိုးကျန့်ခန်းသည် ငါးမိနစ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ထမင်း ကောင်းကောင်း မစားရသေးဘူးမလား"

"အာ... ဟုတ်တယ်၊ သား ဗိုက်မဝသေးဘူး"

"ဒါဆိုရင် သွားစားလိုက်ဦးလေ"

ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့အား ထွက်သွားရန် တိုက်တွန်းနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသဖြင့် ကျိုးထျန်းသည်လည်း အလိုက်သင့်ပင် ထ၍ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူက တံခါးချပ်တွင် နားကပ်၍ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို နားစွင့်နေမိသည်။

"လောင်ကျိုး... ဒီအိမ်က တကယ်ကို မိုက်တယ်၊ ငါတောင် မနည်းအောင့်အီးထားရတယ်၊ ခြံဝင်းရော၊ မီးဖိုချောင်ရော တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းတာပဲ"

"ဟီးဟီး... ဟုတ်ပ့၊ ဧည့်ခန်းကတင် အနည်းဆုံး စတုရန်းမီတာ ၁၅၀ ကျော်လိမ့်မယ်၊ နောက်ကျရင် ငါတို့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို ဖိတ်ပြီး ထမင်းကျွေးရမယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဧည့်အခန်းထဲမှာ မာဂျောက်ဝိုင်းလည်း ရှိသေးတယ်၊ ငါ မဆော့ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ၊ အခုတော့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကို ဖိတ်ပြီး ဆော့လို့ရပြီ"

"အင်း... ဒါပေမဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေဦး၊ အဲ့ဒီကောင်လေး မာနတက်မသွားစေနဲ့၊ မိဘတွေရဲ့ သိက္ခာကို ထိန်းထားရမယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ဘဝင်မမြင့်စေနဲ့"

"ဟူး... ဒါပေမဲ့ ဒီဆိုင်လေးကို လက်လွှတ်ရမှာတော့ တကယ် နှမြောစရာပဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေ့တိုင်း လုပ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ဆိုင်ပိတ်လိုက်ရင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

"ပြီးတော့ ငါတို့ဆီမှာ လုပ်သက်ရင့် ဝန်ထမ်းတွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ တချို့ဆိုရင် ဆယ်နှစ်ကျော်တောင် ရှိပြီ၊ ငါတို့ ဒီဆိုင်လေးကို တစ်သက်လုံး ဆက်လုပ်သွားမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ"

ကျိုးကျန့်ခန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရှင် တကယ်ပဲ ဆိုင်ပိတ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"

"ဟူး... ဆိုင်အသေးလေး ဖွင့်ရတာက တကယ်ကို ပင်ပန်းလွန်းတယ်၊ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေရပြီး ခါးတွေလည်း နာတယ်၊ ပြီးတော့ အကြာကြီး မတ်တပ်ရပ်ရလွန်းလို့ ခြေထောက်က သွေးကြောတွေတောင် ထုံးနေပြီ"

"ဒါ့အပြင် ဒီစာချုပ်ကနေ တစ်နှစ်ကို ငွေဘယ်လောက် ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

"ဘယ်လောက်လဲ"

"ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုရင် ငါတို့ဆိုင် အလုံး ၁၀၀ ရဲ့ ဝင်ငွေလောက် ရှိလိမ့်မယ်"

ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းသည် တံခါးဝတွင် ပြုံးလိုက်မိသည်။

မိဘများ မည်သို့ နေထိုင်ဖြတ်သန်းမည်ဟူသော အချက်မှာ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုသာ ဖြစ်သည်။

ယခင်ကမူ ၎င်းတို့၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူက မိဘများအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော လမ်းခွဲများစွာကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။