အခန်း ၄၃၆

🍋 Chapter 436

ဓာတ်လှေကားစီးကာ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ပြန်တက်လာပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် မိဘနှစ်ပါးအား ၎င်းတို့၏ အခန်းထဲတွင် အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားနိုင်စေရန် လွှတ်ထားပေးလိုက်သည်။

သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်၍ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ နိုရယ်နှင့် လျိုမုယန်တို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး ၎င်းတို့ရှေ့ရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင်မူ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း နှစ်ခွက်နှင့် မုန့်ပွဲတော်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့သည် နေ့လယ်ခင်း လက်ဖက်ရည်ဝိုင်း ကျင်းပနေသည့် အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးကြီးများကဲ့သို့ ပြုမူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင် ငါ ဒီမှာနေတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

ကျိုးထျန်းက လျှောက်လှမ်းသွားပြီး လျိုမုယန်၏ ပန်းကန်ကို ကောက်ယူကာ စတော်ဘယ်ရီကိတ်မုန့်တစ်ခုကို စားလိုက်သည်။

"ငါ ဂျန်ဝေကုန်းကို ဖုန်းဆက်မေးတော့ သူက ပြောပြတာ"

နိုရယ်က ပြုံး၍ ပြောဆိုကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

‘ဂျန်ဝေကုန်း ဒီအဖိုးကြီးကတော့ တကယ့် လူလည်ပဲ၊ ငါ့အိမ်နံပါတ်ကို ပေါက်ကြားအောင် လုပ်ထားပြီးတော့မှ နေ့တိုင်း ငါ့ကို စောင့်မကြည့်ပါဘူးလို့ ပြောနေသေးတယ်’

"ဒါဆို နင် ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ငါ နင့်ကို အိမ်တစ်လုံး ပေးပြီးပြီပဲဟာ"

ကျိုးထျန်းသည် နိုရယ်အား ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိပသာဒဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်မိသော်လည်း လျိုမုယန် ရှိနေသဖြင့် သံသယဝင်စရာ ဖြစ်ရပ်မျိုးကို ရှောင်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။

"ငါ နင်တို့ဆီကို လာလည်တာလေ"

နိုရယ်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

"နင် ငါ့ကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လိုက်ကျွေးပြီး ပျော်စရာကောင်းတာတွေ လိုက်ပြစေချင်လို့"

ကျိုးထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပြန်လည်ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ဤမိန်းကလေးက ဖွင့်မပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ စိတ်မအေးဖြစ်နေရှာသည်။

ယခုကဲ့သို့ မိမိတို့ထံ လာရောက်ခြင်းမှာလည်း စိတ်မလုံခြုံမှုကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တရုတ်နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး၌ သူသည်သာ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော အသိမိတ်ဆွေ ဖြစ်နေရှာသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ခဏနေရင် ငါ့ဆိုင်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်၊ တကယ့် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ နင်တို့ကို ပြရတာပေါ့"

သူသည် ထျန်းရှီဟွေ့၏ အစားအစာများအပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။

၎င်းမှာ သူရောက်ဖူးသမျှ စားသောက်ဆိုင်များအနက် အနည်းဆုံး ထိပ်တန်း သုံးခုစာရင်းဝင် ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသဖြင့် သူက နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုလိုတော့ပေ။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့ ပြောဆိုနေကြသည့် အကြောင်းအရာများကိုလည်း သူ နားမလည်သဖြင့် ဝင်ရောက် စကားပြောနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဗီရိုရှေ့သို့ ရောက်ရုံရှိသေးစဉ် သူ၏ဖုန်း မြည်လာခဲ့သည်။

‘နံပါတ်စိမ်းပါလား’

ဖုန်းနံပါတ်က ရွေးမရရုံသာမက နိုင်ငံရပ်ခြားမှ လာသော နိုင်ငံတကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။

ကျိုးထျန်း ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဖုန်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

သူ့၌ နိုင်ငံရပ်ခြားရှိ မိတ်ဆွေများ ရှိနေသဖြင့် အကယ်၍ လိမ်လည်သည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဖြစ်ပါက ချက်ချင်း ချပစ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ဟဲလို ဘယ်သူပါလဲ"

"ဟဲလို မစ္စတာကျိုး"

ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ ပီပြင်မှုမရှိသော ပြင်သစ်အသံထွက်ဖြင့် စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေယူလေသိမ်း၊ အသံအနေအထားနှင့် အသံစတိုင်တို့မှာ သူ လုံးဝ သတိမရဖူးသည့် အရာများ ဖြစ်ပြီး သူ သိကျွမ်းသူတစ်ဦးလည်း မဟုတ်ပေ။

"ဘယ်သူလဲခင်ဗျာ"

"ဟားဟား နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါတို့က အချင်းချင်း မသိကြသေးဘူးဆိုတော့ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ခွင့်ပြုပါ"

ကျိုးထျန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ဝေဝါးစွာ ခံစားမိသဖြင့် ဂျက်ဆီက သူ့အတွက် ထည့်သွင်းပေးထားသည့် အက်ပလီကေးရှင်းကို ချက်ချင်း နှိပ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်လူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေကာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပုံပျက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ငါ့နာမည်က ကာတာ ရို ဘူးဘွန် လို့ ခေါ်ပါတယ်"

"နိုရယ် ဒီ ဘူးဘွန် က ငါ့ရဲ့ တူမတော်စပ်တာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

နိုရယ်၏ ဦးလေး ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချက်က နိုင်ငံခြား ဖုန်းနံပါတ် ဖြစ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းလင်းသွားစေသော်လည်း မိမိထံသို့ အဘယ်ကြောင့် ဆက်သွယ်လာရသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နိုရယ်၏ မိဘများထံ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းလော။

ကျိုးထျန်း ပျာယာခတ်သွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချက်ချင်းပင် ချွေးများ စိုစွတ်လာခဲ့ကာ တံခါးဘက်သို့ မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်မိရင်း သူ၏ လေသံပင် တင်းမာသွားခဲ့သည်။

"ဟဲလို မစ္စတာကာတာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲခင်ဗျာ"

"ဟားဟား မစ္စတာကျိုး၊ မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ငါ နိုရယ်နဲ့ သူ့အဖေဆီကနေ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ တရုတ်နိုင်ငံကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတော့ မင်းနဲ့ လူချင်း မတွေ့ဖူးသေးဘူး ဖြစ်နေတာ"

"အားနာစရာကြီးဗျာ၊ ကျွန်တော်လည်း လူကြီးမင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တာပါ"

ကျိုးထျန်းသည် အခြားတစ်ဖက်လူ၏ စကားများမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး လွန်လွန်ကဲကဲ ယဉ်ကျေးလွန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

"ဟုတ်တယ် ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အချင်းချင်း သိကျွမ်းဖို့ အခွင့်အရေး ရလာတာက တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းပါတယ်"

"ဟင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ခင်ဗျာ"

"ဟဲဟဲ ငါ အခု လောလောဆယ် ဟေကျိုးမှာ ခရီးသွားနေတာ၊ မစ္စတာကျိုးက တော်တော်လေး ချမ်းသာပြီး အဲ့ဒီမှာတောင် အိမ်ခြံမြေ အမြောက်အမြား ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်"

ကျိုးထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏ လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်လာကာ စိတ်မအေးစရာ ခံစားချက်ကြီးက ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

"မင်းက ဟေကျိုးရဲ့ အရှေ့ပိုင်းမှာ အရည်အသွေးမြင့် နီလာတွင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဒေသခံ စစ်ဘုရင်တွေနဲ့လည်း ပူးပေါင်းပြီး ဒေသတွင်း အိမ်ခြံမြေ အမြောက်အမြားကို သိမ်းပိုက်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်"

ကျိုးထျန်း ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်လူ ပြောဆိုသည့်အရာမှာ တစ်ဝက် အမှန်၊ တစ်ဝက် အမှား ဖြစ်သည်။

သူသည် နီလာတွင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ မှန်ကန်သော်လည်း ဒေသတွင်း ပြည်သူ့အခြေခံအဆောက်အအုံ စီမံကိန်းများတွင်မူ ဝင်ရောက်ပတ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အကြောင်းမူကား ထိုငွေကြေးများမှာ သွေးနှင့် ချွေးဖြင့် ရုန်းကန်ရှာဖွေထားရခြင်းဖြစ်ရာ သူ စွန့်လွှတ်ရန် မရက်စက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆန်းတို့စ်ကိုပင် ရေ၊ လျှပ်စစ်နှင့် သဘာဝဓာတ်ငွေ့ ကဲ့သို့သော အခြေခံအရင်းအမြစ်များ၏ ဈေးနှုန်းများကို လွန်လွန်ကဲကဲ မြှင့်တင်ခြင်းမပြုရန် သူကိုယ်တိုင် အထူးတလည် ညွှန်ကြားထားခဲ့သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ၎င်းတို့အား ငွေကြေးဆုံးရှုံးစေခြင်း သို့မဟုတ် အမြတ်အစွန်း မရရှိစေခြင်းမျိုးလည်း သူ မလုပ်ဆောင်နိုင်ချေ။

မဟုတ်ပါက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဆန်းတို့စ်နှင့် သူ၏လူများကိုသာ စိတ်ဝမ်းကွဲစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒီက နီလာတွင်းရှိတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ၊ ကျွန်တော် ဟေကျိုးက အခြေအနေတွေကို နိုရယ်ကို ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်လို့ မထင်မိပါဘူး"

"အိုး မစ္စတာကျိုး၊ ငါက သတင်းအချက်အလက် တော်တော်လေး စုံလင်တဲ့လူပါ၊ နိုရယ်နဲ့ သူ့အဖေထက် အများကြီး ပိုပြီးတော့တောင် သိတာပေါ့"

"ဖရန်စစ်ကတော့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ မင်းလို နိုင်ငံခြားသား ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သူက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ"

"မစ္စတာကာတာ ခင်ဗျာ အတိအကျ ဘာပြောချင်နေတာလဲ"

ကျိုးထျန်း ထပ်မံ၍ အောင့်အီးမထားနိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ဘာမှထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိလို့ပါ"

ကာတာ စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းထဲမှ ရှဲရှဲမြည်သံ အချို့နှင့်အတူ တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အလား ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အင်္ဂလိပ်စကားကို မပီမသ ပြောဆိုနေကြသည့် အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ဦးအား ဆဲဆိုနေကြခြင်း သို့မဟုတ် လူအချို့ အပြန်အလှန် ဆဲဆိုအော်ဟစ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကဲ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက မင်းကို စကားအနည်းငယ် ပြောချင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်"

ယုတ်မာသော ရယ်မောသံနှင့်အတူ ဖုန်းကို တစ်စုံတစ်ဦးထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

နောက်ခံမှ ဆဲဆိုသံများမှာလည်း ညည်းတွားသံအချို့နှင့်အတူ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

"ကျိုးထျန်း ငါပါ"

ဖုန်းထဲမှ အသံကို ကြားရသောအခါ သူ၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်သွားပြီး သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလျက် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်း!

ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံမှာ မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန်းထဲမှ ကြားလိုက်ရသမျှ အရာအားလုံးက ဤအမျိုးသမီးသည် ယခုအခါ ကာတာ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့အား အသိပေးနေခဲ့သည်။

အနောက်နိုင်ငံမှ ဤတိရစ္ဆာန်သည် ဟေကျိုး နယ်မြေပေါ်တွင် သူ၏ သူငယ်ချင်းအား ပြန်ပေးဆွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ၊ သူတို့ မင်းကို ဘာလုပ်ကြလဲ၊ ဆန်းတို့စ်ကော ဘယ်မှာလဲ"

သူက သူ၏ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း တတည်ငြိမ်စွာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ တွင်းထဲကို အလှည့်စားခံပြီး ဝင်သွားမိရင်း လူဖြူတစ်စုရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲတာကို ခံလိုက်ရတာ၊ ဆန်းတို့စ်ကတော့ အသက်ရှင်သေးတယ်”

“ဒါပေမဲ့ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုအတွင်းမှာ သူ့လူ တော်တော်များများ သေဆုံးသွားပြီး ငါ့ဘက်က လူတွေလည်း သေနတ်မှန်ပြီး သေကုန်ကြပြီ"

အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ မေးနေတာက မင်း ဘယ်လိုနေလဲ၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေက ဘာလဲလို့"

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ လောလောဆယ်အထိတော့ပေါ့"

ဟူး

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အခုကစပြီး ကျန်တာအားလုံးကို ငါပဲ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်၊ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ပဲ စောင့်နေပါ"

"ကောင်းပြီ"

ဟယ်ဝေရွှမ်းက ခိုင်မာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

သူမ မိမိအား ယုံကြည်ကြောင်း ကျိုးထျန်း သိရှိပါသည်။

ဖုန်းမှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားမှ လွှဲပြောင်းသွားခဲ့ပြီး ကာတာ၏ ရွံရှာဖွေကောင်းသော အသံမှာ သူ၏ နားထဲသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

"မစ္စတာကျိုး မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံး အခုထိတော့ အဆင်ပြေကြပါသေးတယ်၊ အဲ့ဒီ ဒေါသကြီးတဲ့ လူမည်းကိုတောင် ငါတို့ သိပ်ပြီး နှိပ်စက်မထားပါဘူး၊ငါက ယဉ်ကျေးတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ"

ကျိုးထျန်း သူ၏ မျက်ခုံးအစုံကို နှိပ်နယ်လိုက်ပြီး ဝင်ခွဲရခက်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျာ အတိအကျ ဘာလိုချင်နေတာလဲ"

‌