အခန်း ၄၃၇

🍋 Chapter 438

နိုရယ်သည် ကျိုးထျန်းမှ သူမ၏ ဇာတိမြေသို့ လည်ပတ်ရန် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သောအခါ စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။

ယခင် ကားကိစ္စတုန်းကကဲ့သို့ပင် သူမသည် ကျိုးထျန်းအား ကျေးဇူးဆပ်ရန် အခွင့်အရေးများကိုသာ ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့တော်တွင် သူက သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် အချက်ကပင် သူမအနေဖြင့် တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးဆပ်ရန် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျိုးထျန်းသာ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လျှင် နိုရယ်အနေဖြင့် သူ့အား ဆန်းပြားသော ဇိမ်ခံကားများ၊ စံအိမ်ကြီးများ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအပြင် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများနှင့် နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့်တို့ကိုပါ ပေးအပ်နိုင်သည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းသည် ထိုအရာများကို လိုအပ်နေသူ မဟုတ်ရာ သူမအနေဖြင့် အခွင့်အခါသင့်တိုင်း တတ်နိုင်သမျှ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်သာ ကျေးဇူးဆပ်နိုင်တော့သည်။

နိုရယ်အတွက်မူ အဖိုးတန်ဆုံးနှင့် တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမနှင့်အတူ အနောက်နိုင်ငံသို့ ခရီးသွားခွင့်ရရန်ဆိုလျှင် ထိုလူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အနည်းဆုံး အိမ်ရှေ့မင်းသားအဆင့်ခန့်တော့ ရှိရပေလိမ့်မည်။

"ဒါနဲ့ နိုရယ် မနက်ဖြန် ငါရော မုယန်ရော ကျောင်းသွားရမှာဆိုတော့ နင့်ကို တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ တက္ကသိုလ်တွေဆီ လိုက်ပြရင် ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းတာပေါ့၊ ငါ တက္ကသိုလ်မရောက်ဖြစ်တာ တောင် တော်တော်ကြာပြီ"

နိုရယ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ် နေဦး၊ ဆိုလိုတာက နင် တက္ကသိုလ်တက်ဖူးတယ်ပေါ့"

"ငါ အခု အသက် ၁၈ နှစ်လေ၊ အဲ့တော့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ဘွဲ့လွန်သင်တန်း ပြီးသွားပြီ၊ နောက်နှစ်ကျရင်တော့ မဟာဘွဲ့ နှစ်ခု ထပ်ယူဖို့ ပြင်နေတာ"

"အသက် ၁၈ နှစ်နဲ့ တက္ကသိုလ်ပြီးပြီ ဟုတ်လား"

"အတန်းတွေ ကျော်တက်ခဲ့တာပဲ"

ထိပ်တန်းကျောင်းသူအဖြစ် လူသိများသော လျိုမုယန်ပင်လျှင် အံ့ဩမှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် သူမ၏ ရွယ်တူများအကြား အလွန် ထူးချွန်သူဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော်လည်း နိုရယ်၏ အခြေအနေမှာမူ ၎င်းထက် များစွာ သာလွန်လွန်းလှသည်။

ရုပ်ရည်၊ ပညာအရည်အချင်း၊ မိသားစုနောက်ခံ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနှင့် အရှိန်အဝါ စသည်ဖြင့်

သူမ၏ အရာအားလုံးက သူမနှင့်သက်တူ ရွယ်တူ မည်သူ့ကိုမဆို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"နင် အသက် ၁၈ နှစ်နဲ့ တက္ကသိုလ် ဘယ်လိုပြီးအောင် တက်ခဲ့တာလဲ၊ တော်ပါပြီ ငါ ဆက်မမေးတော့ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မာနကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့"

ကျိုးထျန်း သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် စာတော်လွန်းသော ကျောင်းသားတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် ဤအချက်က သူ့အတွက် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

"တကယ်တော့ ငါ အသက် ၁၆ နှစ်မှာ ပထမဆုံး ဘွဲ့တစ်ခု ရခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ မနှစ်က ဒုတိယမြောက် ဘွဲ့ကို ရခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့်မလို့ အခု မဟာဘွဲ့ နှစ်ခု ထပ်ယူချင်နေတာပေါ့"

နိုရယ်သည် ကျိုးထျန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အသက် ၉ နှစ်မှာ မူလတန်းပြီးတယ်၊ ၁၁ နှစ်မှာ အလယ်တန်း၊ ၁၃ နှစ်မှာ အထက်တန်းပြီးတယ်၊ အဲ့ဒါပြီးတော့ ကမ္ဘာပတ် ခရီးသွားဖို့နဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေး ပရဟိတလုပ်ငန်းတွေမှာ ပါဝင်ဖို့ ဘဝကို တစ်နှစ်လောက် အနားယူခဲ့တာ"

ဤသည်မှာ ဗြောင်ကျကျ ကြွားဝါခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊ မိမိ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဗြောင်ကျကျ လာရောက် ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမ တရုတ်ဘာသာစကားကို ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းမှာ မထူးဆန်းတော့ချေ။

၎င်းမှာ ဗဟုသုတစုံလင်ခြင်းနှင့် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းခြင်းကြောင့်သာမက သူမကိုယ်တိုင်က တကယ့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိမိထက် ပါရမီရှိသူများက မိမိထက် ပို၍ပင် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မျိုးရိုးဗီဇ ကွာဟချက်ကို မည်သို့ ဖြည့်ဆည်းရပါမည်နည်း။

‘ဟူး မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး’

‘မျိုးရိုးဗီဇ ကွာဟချက်ကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ အတူတူ သားသမီးတွေ မွေးဖွားဖို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်’

‘ဟုတ်တယ်၊ ဒါကပဲ တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ နည်းလမ်းပဲ’

သူ ဤမျှ အလေးအနက် တွေးတောနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုမုယန်က သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လက်ယမ်းပြရင်း လက်ရှိ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ခေါ်လိုက်ရသည်။

"ကဲ ငါတို့ အပြင်သွားကြရအောင်၊ အရင်ဆုံး နင်တို့ကို ငါ့ဆိုင် လိုက်ပြမယ်၊ အဲ့ဒီဆိုင်က တကယ်ကို ထူးခြားတာ"

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျိုးထျန်းသည် ပုံမှန်ကျောင်းတက်ရက်များကဲ့သို့ပင် ကျောင်းသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ယနေ့တွင်မူ သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး လျိုမုယန်နှင့် တစ်စီးတည်း တူတူ မစီးခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ ကားထဲတွင် သက်တော်စောင့်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘော့စ်ဖြစ်သော သူ့အား အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ညှပ်၍ ထည့်ထားကြသည်။

ကျောင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ၄၂ ထပ်ရှိသော ရုံးခန်းအဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ရုံးဝန်ထမ်းများဖြင့် စည်ကားလှသည်။

၎င်း၏ ကောင်းမွန်သော တည်နေရာနှင့် သင့်တင့်သော အိမ်ငှားခတို့ကြောင့် ကုမ္ပဏီအများအပြားအတွက် ရေပန်းစားသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ၁၅ နှစ်ခန့်က တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုခေတ်ကာလကမှသာ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံတစ်ခုအား မြေအောက်ရထားဘူတာနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ထားရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေတ်မီ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံများနှင့် မတူဘဲ ဝင်ပေါက်တွင် ကတ်ပြားဖြင့် ဖြတ်သန်းရသော ဂိတ်တံခါးများ မရှိချေ။

လုံခြုံရေးမှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲလှသဖြင့် ပစ္စည်းပို့သမားများနှင့် ပါဆယ်ပို့သူများ အလွယ်တကူ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သည်။

ကြီးမားသော ပရိဘောဂများ သို့မဟုတ် စားပွဲများကို ရွှေ့ပြောင်းသည့်အခါမှသာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ဓာတ်လှေကား ပျက်စီးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝင်ရောက် တားဆီးလေ့ရှိသည်။

ဤကဲ့သို့ လျော့ရဲသော စီမံခန့်ခွဲမှုကြောင့် ရုံးဝန်ထမ်း အများအပြားသည် ဆေးလိပ်သောက်ရန် အဆောက်အအုံ၏ အမိုးပေါ်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိကြသည်။

လေကောင်းလေသန့် ရရှိပြီး အနီးနားရှိ တက္ကသိုလ်နှင့် အားကစားကွင်းကိုလည်း ကောင်းစွာ လှမ်းမြင်နိုင်သည်။

မှန်ပြောင်းရှိလျှင် အချို့သော လူရှုပ်လူပွေများသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ကျောင်းသူများ၏ ဖြူဖွေးရှည်လျားသော ခြေတံများကိုပင် ချောင်းမြန်းကြည့်ရှုနိုင်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ အမိုးပေါ်သို့ တက်သည့် လုံခြုံရေးတံခါးမှာ ပိတ်ထားခဲ့သည်။

ဆေးလိပ်သောက်သူ အချို့မှာ ထိုနေ့မနက်က တံခါးဖွင့်၍ မရသဖြင့် ကျိန်ဆဲရင်း ပြန်ဆင်းသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက တံခါးပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။

အကြောင်းမူကား အမိုးပေါ်တွင် ဆေးလိပ်သောက်သူများအား စီးကရက်တိုများကို စည်းကမ်းမဲ့ မပစ်ရန်နှင့် အောက်သို့ လွှင့်မပစ်ရန် လုံခြုံရေးဧည့်ခန်းတွင် သတိပေးချက်များ အကြိမ်ကြိမ် ကပ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

မြင့်မားသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ အောက်သို့ တစ်စုံတစ်ခု ပစ်ချချင်စိတ် အမြဲ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက တံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုလူများ တွေးထင်ထားသကဲ့သို့ ပျင်းရိလှသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းသည် ဤကဲ့သို့သော အပိုအလုပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ချေ။

အဆိုပါ သတိပေးချက်များမှာ တိုင်ကြားချက်များကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်မူ အမိုးပေါ်က လုံခြုံရေးတံခါးကို ထူထဲသော သံတုတ်နှစ်ချောင်းဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ် ပိတ်ထားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကိုလည်း သံကုလားထိုင်တစ်လုံး၏ နောက်ကျောဖြင့် တားဆီးထားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မည်သူမျှ လာရောက် မနှောင့်ယှက်နိုင်စေရန် သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အမိုး၏ အစွန်းတွင် အပြာရောင် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး ဝန်ထမ်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စွမ်းအားမြင့် မှန်ပြောင်းတစ်လက်ဖြင့် ကျောင်းဝင်းအတွင်း လှုပ်ရှားနေသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ပစ်မှတ် ကျောင်းထဲကို ဝင်သွားပြီ၊ သက်တော်စောင့် ၇ ယောက် လိုက်ပါလာတယ်၊ ပုံမှန်မဟုတ်တာ ဘာမှမရှိဘူး၊ အကြောင်းပြန်ချက် ရပြီ"

"အဖွဲ့ B ရပြီ၊ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ပြီး အသင့်ပြင်ထားပါ၊ အဆုံးသတ်ပြီ"

အတိုချုံး အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် အမိုးပေါ်တွင် ဆက်လက် ဝပ်စင်းနေခဲ့ပြီး မလှုပ်မယှက်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

အခြားလူအချို့သည်လည်း သူကဲ့သို့ပင် ကျောင်းအနီးနားတွင် ခြုံခိုပုန်းအောင်းနေကြပြီး ကျိုးထျန်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် မဟာဗျူဟာမြောက်သော နေရာအသီးသီးကို ရယူထားကြသည်။

ကာတာနှင့် သူ၏လူများသည် လူအများ မဟုတ်ကြရာ ၎င်းတို့သည် ကျိုးထျန်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။

သို့မှသာ သူသည် မိမိတို့၏ အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သေချာစေမည် မဟုတ်ပါလား။

ဝေးကွာလှသော ဟေကျိုး နယ်မြေတွင်မူ ကာတာသည် ပါးစပ်နားမဆံ့အောင် ပြုံးပျော်နေခဲ့သည်။

ပြန်ပေးငွေ အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၃၅၀ ကို သူ သတ်မှတ်ပေးထားသည့် အကောင့်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပြန်ပေးဆွဲမှုများတွင် ပြန်ပေးသမားများသည် ပြန်ပေးငွေ ရရှိပြီးသည်နှင့် ဓားစာခံကို ပြန်လွှတ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ စည်းမျဉ်းဖြစ်သော်လည်း လူအများစုကမူ ၎င်းကို လျစ်လျူရှုလေ့ ရှိကြသည်။

သို့သော် ကာတာသည် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့အား လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိချေ။

အကြောင်းမူကား သူသည် ကျိုးထျန်းထံသို့ အခြေအနေ နှစ်ခု ပေးထားခဲ့ပြီး ပြန်ပေးငွေမှာ ၎င်းတို့အနက် တစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ပြန်ပေးငွေကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူသည် ကျိုးထျန်းအား ဆန်းတို့စ်နှင့် ဟယ်ဝေရွှမ်းတို့ထံ စကားပြောဆိုခွင့်ကို ကတိအတိုင်း ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် အဆိုပါ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ သူ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင်သာ ရှိရပေလိမ့်မည်။

ဆန်းတို့စ်သည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေပြီး နောင်တရကာ ယူကျုံးမရ ဖြစ်နေသည့် ပုံစံရှိသည်။

သူသည် မိမိ၏ လက်ရှိ အကျပ်အတည်းကို ကောင်းစွာ သိရှိပြီး ဘော့စ်ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို မိမိက ပျက်ကွက်ခဲ့ကြောင်း နားလည်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်ဘုရင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ဘော့စ်က ငွေပေးသည်ဖြစ်စေ၊ မပေးသည်ဖြစ်စေ မိမိ၏ အသက်ရှင်သန်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးကြောင်း သူ ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်းမှာမူ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုမျိုးမျှ ပြသခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူမ၏ ဖြူလျော့နေသော လက်ဆစ်များကို သတိပြုမိလျှင် ၎င်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် လက်ကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည့် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။