အခန်း ၄၃၈

🍋 Chapter 437

လူကြီးတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲခြင်းမှာ ရုတ်ချည်းပင် ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။

ဖိအားအောက်တွင် ကျိုးထျန်း၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသိတရားဖြင့်သာ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရသည်။

"ခင်ဗျား အတိအကျ ဘာလိုချင်နေတာလဲ"

"ဟက်... မစ္စတာကျိုး၊ ငါ လိုချင်တာက ရိုးရှင်းပါတယ်"

"မနက်ဖြန် နေ့လယ်ပိုင်းကျရင် နိုရယ်ကို လူတစ်ယောက်ဆီ လွှဲပေးရမယ်၊ လိပ်စာကိုတော့ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ ငါပေးမယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် သူမကို ခေါ်ပြီး လာခဲ့ရမယ်၊ သဘောပေါက်လား၊ မင်းကိုယ်တိုင် သူမနဲ့အတူ လာခဲ့"

"မင်းရဲ့ သက်တော်စောင့်တွေရော၊ နိုရယ်ရဲ့ သက်တော်စောင့်တွေကိုပါ လုံးဝ ခေါ်မလာခဲ့နဲ့"

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်"

ကျိုးထျန်း၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်လူ တောင်းဆိုသမျှကိုသာ သူ လိုက်လျောရန် သဘောတူလိုက်ရသည်။

"ဒါ့အပြင် ငါ အတိုးလည်း ကောက်ချင်သေးတယ်"

ကာတာမှ ယုတ်မာသော ရယ်မောသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"လက်ရှိ ငါ့လက်ထဲမှာ လူ ၃၅ ယောက် ရှိနေတယ်၊ မင်းရဲ့လူတွေအပြင် ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ မင်းမိန်းမရဲ့ လူတွေချည်းပဲ"

ကျိုးထျန်းသည် အခြားတစ်ဖက်လူ တစ်စုံတစ်ခုကို အထင်လွဲနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ ထုတ်ဖော်မပြောတော့ပေ။

"ဒီလူ ၃၅ ယောက်ရဲ့ တည်းခိုခအတွက် တစ်ယောက်ကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းစီ... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

"ငွေသားပဲ လက်ခံမယ်၊ ငါသတ်မှတ်ပေးမယ့် အကောင့်ထဲကို လွှဲပေးရမယ်၊ အကောင့်နံပါတ်နဲ့ လိပ်စာကိုတော့ နောက်မှ ပို့ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ကျွန်တော် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားလည်း ဒီလူ ၃၅ ယောက်ရဲ့ အသက်အန္တရာယ် ကင်းရှင်းမှုကို လုံးဝ အာမခံရမယ်၊ သူတို့ကို ထိခိုက်အောင် ဘာမှမလုပ်ရဘူး"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါက ကတိတည်တဲ့လူပါ၊ ငွေလည်းရောက် နိုရယ်ကိုလည်း လွှဲပေးတာနဲ့ သူတို့ကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီ... သဘောတူတယ်၊ ကျွန်တော် အခုပဲ ငွေသွားရှာလိုက်ဦးမယ်"

"ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သတိပေးလိုက်မယ်၊ ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ့လူတွေက စိတ်လိုက်မာန်ပါ တစ်ခုခု လုပ်မိသွားလိမ့်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကာတာသည် ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းထဲမှ အချက်ပေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း...

ကျိုးထျန်းကား ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည့် အနေအထားအတိုင်း ငါးမိနစ်တိတိ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီးနောက်မှသာ တောင့်တင်းနေသော သူ၏ လက်မောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများ ပြေလျော့သွားကာ ဖုန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်လျက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းပြုတ်ကျသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက်မှသာ သူ၏ အတွေးများ ကမ္ဘာဦးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခုတင်ပေါ်သို့ နောက်ပြန် လဲကျသွားပြီး အိစက်နေသော အိပ်ရာပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ယခုအချိန်သည် ဒေါသထွက်နေရမည့် အချိန်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိသည်။

ဤအခြေအနေဆိုးကြီးမှ မည်သို့ ရုန်းထွက်ရမည်ကို သူ နည်းလမ်းရှာဖွေရန် စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။

အဆိုပါလူက မိမိကိုယ်ကိုယ် နိုရယ်၏ ဦးလေးဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ လိမ်လည်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

‘ငါက သူ့အပေါ်မှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး၊ အချင်းချင်း သိတာတောင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူက ငါ့ကို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး’

‘ဆိုလိုတာကတော့ ကနဦးကတည်းက ဒီကိစ္စအားလုံးဟာ နိုရယ်ကို ဦးတည်နေတာဖြစ်ပြီး ပြန်ပေးငွေဆိုတာက ဒီတိုင်း အချောင် အမြတ်ထုတ်တာပဲ’

ဤအတွေးအမြင်အတိုင်း ဆက်စပ်ကြည့်လျှင် ၎င်းတို့ မြို့တော်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း ထိုလူ၏ လက်ချက် ဖြစ်ရန် သေချာသလောက် ရှိနေပြီး မဟုတ်ပါက သူသည် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူများအနက် တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဂျန်ဝေကုန်းသည် ထိုစဉ်က ကိစ္စရပ်များတွင် အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် သူ့အား အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သူကဲ့သို့ သာမန်နိုင်ငံသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နိုင်ငံတကာရေးရာများကို အလွန်အကျွံ သိရှိရန် မသင့်တော်ချေ။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဆန်းတို့စ်နှင့် ဂျက်ဆီတို့ကို အဆိုပါ တိုက်ခိုက်သူများအား စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အကူအညီတောင်းခဲ့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးရာ မည်သည့် ရလဒ်မျှ မထွက်ပေါ်လာသေးမီမှာပင် ရန်သူက တံခါးဝအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်အရ ကြည့်လျှင် ဟယ်ဝေရွှမ်း အဖမ်းခံရခြင်းမှာ ၎င်းတို့ တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ထို့ပြင် ဆန်းတို့စ်သာ ပြဿနာတက်ခဲ့လျှင် သူ၏လူများက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုမူ ၎င်းတို့သည် ဓားစာခံအဖြစ် အဖမ်းခံထားရသဖြင့် အားသာသော လက်နက်အင်အား ရှိနေလျှင်ပင် လှုပ်ရှားရန် တွန့်ဆုတ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကာတာမှ ဟယ်ဝေရွှမ်းကို အဘယ်ကြောင့် ရည်ရွယ်ရသနည်းဟူသော အချက်မှာမူ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

မိမိသိကျွမ်းသော လူများအနက် ဟယ်ဝေရွှမ်း တစ်ဦးတည်းသာ နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ရှိနေပြီး ၎င်းမှာလည်း ထိန်းချုပ်ရန် အခက်ဆုံးဖြစ်သော ဟေကျိုး နယ်မြေတွင် ဖြစ်နေသည်။

၎င်းတို့သည် တစ်စုံတစ်ရာသော လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် မိမိနှင့် သူမ၏ ရင်းနှီးမှုကို သိရှိသွားခဲ့ကြသဖြင့် သူမအား မိမိ၏ အမျိုးသမီးဟု ယူဆလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဟယ်ဝေရွှမ်းကို ပြန်ပေးဆွဲခြင်းဖြင့် မိမိအား ခြိမ်းခြောက်ရန် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုမူ သူက မိမိအား နိုရယ်ကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာခိုင်းခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် မိမိက နောက်ဆုတ်သွားမည် သို့မဟုတ် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်မူ ၎င်းတို့သည် နိုရယ် သို့မဟုတ် မိမိအား ခေါ်ဆောင်သွားရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ဦးစလုံးအား ထိုနေရာတွင်ပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ဖြတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန် မြင့်မားလှသည်။

ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အဆိုပါ လူ ၃၅ ယောက်သည်လည်း ငွေရရှိပြီးနောက် လွတ်မြောက်လာကြမည် မဟုတ်ဘဲ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံကြရပေလိမ့်မည်။

ကျိုးထျန်း သူ၏ နားထင်များကို နှိပ်နယ်ရင်း ဤသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင် လူတိုင်း သေဆုံးကြရပေလိမ့်မည်။

အကြောင်းမူကား မြို့တော်တွင် ၎င်းတို့၏ မဟာဗျူဟာမှာ သတ်ဖြတ်ရန်ဖြစ်ပြီး ပြန်ပေးဆွဲရန် မဟုတ်ရာ ယခုအကြိမ်တွင်လည်း ၎င်းတို့က ထိုသို့ မကြံစည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

၎င်းအပြင် မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ပြင်ပလုံခြုံရေးမှာ သေချာပေါက် ပိုမိုတင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အနေဖြင့် နိုရယ်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားလျှင်ပင် နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းနေရာတွင်ပင် ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်းက အလွယ်ကူဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် မိဘများကို ရည်ရွယ်ခြင်းမပြုဘဲ နိုရယ်ကိုသာ အဘယ်ကြောင့် ဆက်တိုက် ပစ်မှတ်ထားနေရသနည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကောင်၏ စိတ်နှလုံးမှာ တကယ်ကို ရက်စက်ယုတ်မာလှသည်။

သူ အလိုရှိသည်မှာ နိုရယ်ကို မိမိ၏ ဇာတိမြေနှင့် ဝေးကွာသော တရုတ်နိုင်ငံ မြေပေါ်တွင် သေဆုံးစေရန် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းဖြင့် အနောက်နိုင်ငံရှိ ပြည်သူများနှင့် နိုင်ငံရေးသမားများသည် တရုတ်နိုင်ငံနှင့် မည်သည့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု သို့မဟုတ် မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကိုမဆို ဆန့်ကျင်ရန် အကြောင်းပြချက်နှင့် ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးတောမိသောအခါ ကျိုးထျန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ၏ အတွေးများကို စီစစ်ပြီးနောက် ကာတာနှင့် မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တရုတ်နိုင်ငံ၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုနှင့် အခြားနိုင်ငံများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဖျက်ဆီးရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသော အဖွဲ့အစည်းမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

သာမန် တော်ဝင်ဦးလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော သူသည် တရုတ်နိုင်ငံနှင့် ဟေကျိုးတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပြဿနာရှာနိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းမှာ မထူးဆန်းတော့ချေ။

နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူမှာသာ တကယ့် ရန်သူဖြစ်ပြီး ကာတာမှာမူ မျက်နှာပြင်ပေါ်က လူပြက်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်း ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်ကို တစ်ဦးတည်း ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ရာ သူသည် ဂျန်ဝေကုန်းအား အကြောင်းကြားရပေလိမ့်မည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဖုန်းထဲတွင် ဂျန်ဝေကုန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးနောက်မှသာ "ငါ့ကို နာရီဝက် အချိန်ပေး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားကာ ဖုန်းချသွားခဲ့တော့သည်။

ကျိုးထျန်းသည် သူ၏ အထက်လူကြီးများထံသို့ သတင်းပို့တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

အစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ ၏ ခေါင်းဆောင်များ လှုပ်ရှားနေစဉ်အတွင်း ကျိုးထျန်းသည်လည်း မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အရင်းအမြစ်များကို စတင် ဖြန့်ကြက်လိုက်တော့သည်။

...

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အခန်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာမူ ဆက်လက် စကားပြောဆိုကာ ပြုံးရွှင်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နိုရယ်၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမို သဘာဝကျနေပြီး ဤကဲ့သို့သော လူမှုဆက်ဆံရေး အခြေအနေများတွင် ပိုမို အတွေ့အကြုံရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

လျိုမုယန်၏ ပါးပြင်များမှာမူ လွန်လွန်ကဲကဲ ပြုံးနေခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် သဘာဝမကျသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရှာသည်။

၎င်းတို့သည် ဟန်ဆောင်ချစ်ကြည်ရေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်း သူ၏ နားထင်များကို နှိပ်နယ်ရင်း ဧည့်ခန်းစားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"နင်တို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လွတ်လပ်စွာ စကားစတင်လိုက်သည်။

"မစ္စနိုရယ်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်၊ သူက ငါတို့နဲ့ အသက်တူတူပဲကို ကမ္ဘာပတ်ပြီး သွားဖူးနေပြီ"

လျိုမုယန်က အားကျသည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

မိန်းကလေးတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကဗျာဆန်ဆန် ခရီးဝေးများသို့ သွားရောက်လိုသည့် စိတ်ကူးလေးများ ရှိကြသည်သာ။

သို့သော် ယောကျာ်းလေးများမှာမူ ကွဲပြားသည်။ ၎င်းတို့သည် ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒနှင့် ပြီးပြည့်စုံမှုကိုသာ တောင့်တကြသည်။

"နင် ခရီးသွားရတာကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် အားလပ်ရက်ကျရင် ငါတို့ ကမ္ဘာပတ်ခရီး သွားကြတာပေါ့၊ သွားမယ့်နေရာကို နင်ပဲ ရွေးလိုက်၊ နင့်သဘောအတိုင်းပဲ"

"အင်း..."

လျိုမုယန်က ချိုသာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ နင်တို့ ငါတို့နိုင်ငံ ကို လာလို့ရတာပဲ၊ ငါ လမ်းပြပေးမယ်၊ တခြားလူတွေ သွားလို့မရတဲ့ နေရာအများကြီးကို လိုက်ပြပေးလို့ရတယ်"

နိုရယ်က ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ နင် ငါတို့ရဲ့ စားစရိတ်နဲ့ တည်းခိုခကို တာဝန်ယူရမယ်နော်"

"ဒါပေါ့... အဆင်ပြေရစေရမယ်"