အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂) - ရေခဲသားရဲ၏ တိုက်ခိုက်မှု

မီးပုံငယ်လေးသည် သံမီးဖိုအဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားခဲ့လေသည်။

အပူဓာတ် ဖြန့်ကျက်နိုင်သော အကွာအဝေးသည် မူလ ၁၀ မီတာမှ ၁၀၀ မီတာအထိ တိုးချဲ့သွားခဲ့သည်။

ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းနှင့် ထိခိုက်စေနိုင်စွမ်းတို့လည်း များစွာ မြင့်တက်လာသော်လည်း မည်မျှအထိ တိုးလာသည်ကိုတော့ လက်ရှိတွင် မသိရသေးပေ။

ကျောက်မီးသွေးကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြု၍ သံကိရိယာများကို သွန်းလုပ်နိုင်လာခဲ့သည်။

မီးရှူးငယ် ထုတ်လုပ်နိုင်သော စွမ်းရည်မှာလည်း ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ အသစ်ထပ်တိုးလာသော အထူးပစ္စည်းဖြစ်သည့် ရင့်ခဲမီးဆီပင် ဖြစ်သည်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းပေမည်။

မီးပုံငယ်လေးကို ပထမဆုံး ဆင့်ခေါ်ခဲ့စဉ်က အယောင်ဆောင် ရှတင်းကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာကျသွားစေခဲ့သည့် မြင်ကွင်းသည် ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ရင့်ခဲမီးဆီ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုလည်း သူ အလွန်မျှော်လင့်လာမိလေသည်။

ဒီရင့်ခဲမီးဆီသည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အကောင်းဆုံးလက်နက်ဟုပင် ဆိုနိုင်တောသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤကာလအတွင်း ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သွားခဲ့သော်လည်း၊ သွားသည့်အခါတိုင်း ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှု အနည်းငယ်တော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်နယ်စပ်တွင် တွေ့ရသော ရေခဲသားရဲများကိုတော့ သူ အခြေခံအားဖြင့် မကြောက်တော့ပေ။

စခန်း၏ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် လူဦးရေ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ယင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းလည်း တိုးလာခဲ့သည်။ သို့သော် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်တော့ သူ့မှာ ယုံကြည်ချက် မပြည့်ဝသေးပေ။

မီးရှူးငယ်များကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သည်မှာ မှန်ပေသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ မီးရှူးငယ် အရေအတွက် အကန့်အသတ်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အများဆုံးဆိုလျှင် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ခြောက်လှန့်နိုင်ရုံသာ ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် မိစ္ဆာက ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေပြီး မီးလောင်ခံမည်ဟုတော့ မျှော်လင့်၍ မရပေ။

ထို့ပြင် မီးရှူးငယ်တစ်ခု၏ လောင်ကျွမ်းချိန်မှာလည်း ၁၅ မိနစ်သာ ရှိပေသည်။

သို့သော် ရင့်ခဲမီးဆီကတော့ မတူဘဲ အရည်ပုံစံဖြစ်သောကြောင့် သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူသည့်အပြင် အလွယ်တကူ သတိမထားမိနိုင်ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ လူသားများကို အန္တရာယ်မပြုဘဲ၊ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤစကား ၈ လုံးတည်းကပင် ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို ဖော်ပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မီးတောက်များ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် မူလက မြေသားများဖြင့် အလွယ်တကူ တည်ဆောက်ထားသော မီးပုံသည် မည်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်မသိရဘဲ အချင်း ၁ မီတာကျော်၊ အမြင့် ၂ မီတာရှိသော စက်ဝိုင်းပုံစံ မီးဖိုတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။

"ဟင်... မီးပုံက ဘယ်လိုလုပ် မီးဖိုဖြစ်သွားတာလဲ...”

ပထမဆုံး မြင်လိုက်သူက အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း လာရောက်ကြည့်ရှုကြတော့သည်။

လူများသည် မီးဖိုပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံလာကာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားကြရင်း ရှဟုန်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော လေးစားယုံကြည်မှုများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက လိုဏ်ဂူအတွင်း ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်ပွားခဲ့စဉ် ရှဟုန်က လေထဲမှ မီးတောက်ကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို မြင်ခဲ့သူမှာ လူအနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် လူတစ်ဆင့်စကားတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် စခန်းရှိ လူတိုင်းနီးပါး သိရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။

သို့ရာတွင် လူအများစုမှာ ကြားဖူးရုံသာဖြစ်ပြီး၊ လုပ်ကြံပြောဆိုမှုဟု ထင်နေသူများလည်း မနည်းခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ မတူတော့ပေ။

မီးပုံသည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် မီးဖိုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ရှဟုန်၏ အဆင့်အတန်းကိုလည်း လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် မြင့်မားသွားစေခဲ့သည်။

ရှဟုန်ကတော့ ထိုအကြောင်းကို ရှင်းပြရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

လူတစ်ဦးကို နတ်ဘုရားသဖွယ် ကိုးကွယ်စေခြင်းသည် အမြဲတမ်း ကောင်းသောအရာ မဟုတ်သော်လည်း၊ အခြေအနေပေါ်တော့ မူတည်သေးပေသည်။

ယခုကဲ့သို့ မဟာရှစခန်း၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အချိန်မျိုးတွင်၊ အစွမ်းထက်ပြီး နက်နဲသိမ်မွေ့သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းက လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို စုစည်းပေးနိုင်သလို၊ အနာဂတ်အတွက် ယုံကြည်မှုကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်လေသည်။

စခန်းသားများ၏ စိတ်ထားမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ ရှချွမ်၊ ယွမ်ချန်နှင့် သစ်ခုတ်အဖွဲ့မှ ၇ ဦးတို့သည် မီးရှူးငယ်၏ စွမ်းအားကိုလည်းကောင်း၊ ရှဟုန်၏ ရေခဲသားရဲများကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သော ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်ကိုလည်းကောင်း ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသဖြင့်၊ အခြားသူများထက်ပင် သူ့အပေါ် လေးစားယုံကြည်မှု ပိုမိုပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

မဟာရှစခန်းရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း မသိမသာ အတွေးတစ်ခု အမြစ်တွယ်လာခဲ့လေသည်။

‘ရှဟုန်သည် အလွန်အစွမ်းထက်သူဖြစ်ပြီး၊ ထူးဆန်းနက်နဲသော စွမ်းအားတစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်…’

‘ရေခဲသားရဲများကို အမဲလိုက်နိုင်ရုံသာမက လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများကိုလည်း အနိုင်ယူ၍ မောင်းထုတ်နိုင်သည်...’

‘ရက်ရောပြီး လူတိုင်း ဗိုက်ပြည့်အောင် စားနိုင်စေရန် ရေခဲသလင်းသီးများကို ပိုမိုခွဲဝေပေးလိုသည်...’

‘တရားမျှတမှုရှိပြီး လူတိုင်း၏ အင်အားတိုးတက်လာစေရန် ရေခဲသားရဲအသားကိုလည်း မျှဝေပေးလိုသည်...'

ဤအတွေးအမြင်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် မည်သူမျှ ထုတ်ဖော်မပြောကြသော်လည်း လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တူညီသော သဘောထားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ရှဟုန်သာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသရွေ့ သူတို့သည် ပိုမိုကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်နိုင်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ရရှိနိုင်လာပေမည်။

ရှဟုန်သည် စိတ်ဖတ်နိုင်သူ မဟုတ်သဖြင့် လူတိုင်း ဘာတွေးနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် အခြားသူများ၏ အကြည့်များမှတစ်ဆင့် အချက် ၂ ချက်ကို အလွယ်တကူ သတိပြုမိခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ သူ၏ အဆင့်အတန်းသည် ဒီလူများ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ စခန်းရှိ လူတိုင်းသည် ရှချွမ်နှင့် သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်စေ၊ အခြား သာမန်စခန်းသားများဖြစ်စေ၊ လူလတ်ပိုင်းများမှ ကလေးများအထိ မျက်လုံးများထဲတွင် ဘဝကို ရှင်သန်လိုစိတ်နှင့် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

…

နောက်ရက်များအတွင်း ရှဟုန်သည် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောသို့ နောက်ထပ်အဖွဲ့ မခေါ်ဆောင်သွားတော့ပေ။

သံမီးဖိုအဖြစ် အဆင့်မြှင့်ပြီးနောက် နေ့စဉ် သစ်သားလောင်ကျွမ်းမှုသည် ၂ ဆ တိုးလာကာ တစ်ရက်လျှင် သစ်သား ၄ ယူနစ် ကုန်ကျသော်လည်း၊ ရှဟုန်၏ လက်ရှိ သစ်သားအရင်းအမြစ်မှာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုလျှံနေသည်။

လက်ကျန် သစ်သားအရင်းအမြစ် ၄၇၀ ယူနစ်ဖြင့် အပြင်မထွက်ဘဲ ၃ လကျော်အထိ လုံလောက်စွာ သုံးစွဲနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ယခင်က စုဆောင်းထားသော ရေခဲသလင်းသီးများလည်း ပေါင် ၁၀,၀၀၀ ကျော် ကျန်ရှိသေးသဖြင့် လောလောဆယ် စခန်းထဲတွင်သာ နေထိုင်ရန် ပြဿနာ လုံးဝ မရှိပေ။

ရှဟုန်သည် တာရှီစခန်း၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်မလား၊ သူတို့၏ အခြေအနေကိုလည်း သွားရောက်ကြည့်ရှုနိုင်မလားဟူ၍ တာဝါတောင်ဘက်သို့ သွားရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးပေသည်။

သို့သော် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် အနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း တွေးမိသဖြင့် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

ပထမအချက်မှာ တာရှီစခန်းသည် တာဝါတောင်ဘက်တွင် ရှိသည်ကို အတည်ပြုနိုင်သော်လည်း၊ စခန်းများသည် အများအားဖြင့် အလွန်ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြပေသည်။

သွားခဲ့ရင်တောင် ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းတို့၏ စခန်းတွင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါက မိမိရောက်လာရသည့် အကြောင်းကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည့်အပြင် အလွယ်တကူ ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားနိုင်သေးပေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ထိုလှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို အလွန်သတိထားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်တစ်ကြိမ်တွင် ထိုမိစ္ဆာသည် အရိပ်ထဲတွင်သာ ပုန်းကွယ်နေပြီး အယောင်ဆောင် ရှတင်းကို ထိန်းချုပ်ခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ရှဟုန်သည် ထိုလှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ယနေ့တိုင် မမြင်ဖူးသေးပေ။

ယခုအခါ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်နိုင်သော နည်းလမ်းများ ရှိလာပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုမိစ္ဆာအကြောင်းကို မသိရှိသေးဘဲ အလောတကြီး ချဉ်းကပ်ပါက မိမိဘက်ကသာ အားနည်းသွားနိုင်ပေမည်။

ဤအကြောင်းကြောင်းများကြောင့် ရှဟုန်လည်း စခန်းထဲတွင်သာ စိတ်ရှည်ရှည် နေထိုင်ရင်း လူတိုင်းနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ကာ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို သုတေသနပြုနေခဲ့လေသည်။

"ငါနဲ့အတူ မဟာဘိုးဘေး လက်သီးရှည်သိုင်းကို လေ့ကျင့်တာက ရေခဲသားရဲအသားထဲက စွမ်းအားကို ပိုပြီး ထိရောက်စွာ စုပ်ယူနိုင်အောင် ကူညီပေးရုံသာ မဟုတ်ဘူး...”

“နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်... အဲဒါကတော့ မင်းတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ပဲ...”

သံမီးဖိုဘေးတွင် ကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဗလာဖြင့် ရပ်နေသော ရှဟုန်သည် လှုပ်ရှားမှု အတိုင်းအတာကို ကန့်သတ်ထားပြီး လက်သီးချက်များကို ဆက်တိုက်ထုတ်လွှတ်ရင်း၊ ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းကြည့်နေသူများအား မဟာဘိုးဘေး လက်သီးရှည်သိုင်း၏ အဓိကအချက်များကို ရှင်းပြနေခဲ့လေသည်။

"ဘယ်ကိုယ်ခံပညာမဆို အနှစ်သာရအားဖြင့် အရာ ၂ ခုကို လေ့ကျင့်တာပဲ... တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းနဲ့ ပေါက်ကွဲအား...”

“ဒီ ၂ ခုကပဲ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရာမှာ မင်းတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားကိုးရာနဲ့ ယုံကြည်ချက် ဖြစ်တယ်... တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းဆိုတာ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်အာရုံခံနိုင်စွမ်းပဲ...”

“ရေခဲသားရဲကို ဥပမာယူကြည့်... သူ့လက်သည်း မပစ်ခတ်ခင်ကတည်းက ဘယ်ဘက်ကနေ တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုတာ ကြိုမှန်းဆပြီး အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ရင် မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ပေါက်ကွဲအားဆိုတာကတော့ အတိုဆုံးအချိန်အတွင်း၊ အမြန်ဆုံးအရှိန်နဲ့ အကြီးမားဆုံး ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်းပဲ... ဒါက ရန်သူကို အပြင်းထန်ဆုံး ထိခိုက်စေတဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်တယ်... လက်ဗလာနဲ့ တိုက်ခိုက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ လက်နက်ကိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်တာဖြစ်ဖြစ် အခြေခံသဘောတရားက အတူတူပဲ..."

ရှဟုန်၏ လက်သီးချက်များသည် အနည်းငယ် ပိုမြန်လာပြီး၊ ပြင်းထန်သော လက်သီးလေဝဲကြောင့် သံမီးဖိုပင် တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ဆက်ပြောသည်။

"သစ်ခုတ်သမားအဆင့်ရဲ့ အခြေခံခွန်အားက ပေါင် ၅,၀၀၀ ဖြစ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငြိမ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာရှိတဲ့ အခြေခံခွန်အားပဲ... ပေါင် ၅,၀၀၀ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းကို မနိုင်တယ်ဆိုတာ လက်သီးချက်တိုင်းမှာ ပေါင် ၅,၀၀၀ အား ထုတ်နိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး...”

“တကယ့်တိုက်ပွဲမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုနဲ့ လှုပ်ရှားမှု ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် ပေါင် ၅,၀၀၀ အားကို အလွယ်တကူ ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ရတာ ဖြစ်တယ်... ကြွက်သားတွေကို တဖြည်းဖြည်း သန်မာလာအောင်၊ လက်သီးထိုးတဲ့ လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ရင်းနှီးလာအောင် လေ့ကျင့်မှသာ ကိုယ့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးခွန်အားကို ထုတ်ဖော်နိုင်မှာ..."

"လှုပ်ရှားမှု အတိုင်းအတာ ပိုကြီးလေ၊ အသုံးပြုရတဲ့ ကြွက်သားတွေ ပိုများလေ ဖြစ်တယ်... အဲဒါက လက်သီးရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ အားကို ထိခိုက်စေတယ်... ဒါကြောင့် မဟာဘိုးဘေး လက်သီးရှည်သိုင်းရဲ့ အဆင့် ၄ ဆင့်ဖြစ်တဲ့ တိုက်ပွဲငယ်၊ တိုက်ပွဲကြီး၊ လက်ဗလာတိုက်ကွက်နဲ့ ပေါင်းစပ်တိုက်ကွက်တို့ထဲမှာ အရိုးရှင်းဆုံးဖြစ်တဲ့ တိုက်ပွဲငယ် လက်သီးတိုများကို အရင်ဆုံး စသင်တာ ဖြစ်တယ်...”

ရှဟုန်၏ လက်သီးချက်များသည် အလွန်မြန်ဆန်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာတစ်ခုအတွင်းတွင်သာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် လေနှင့် ပွတ်တိုက်သံများမှာတော့ တရှူးရှူးနှင့် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ တိုက်ပွဲငယ် လက်သီးတိုကို လေ့ကျင့်တာ မကြာသေးလို့ အများဆုံး အခြေခံခွန်အားရဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ထုတ်နိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အားစိုက်ပြီး ဆက်လေ့ကျင့်ရင် ငါ့လိုပဲ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ထုတ်နိုင်လာလိမ့်မယ်...”

“တိုက်ပွဲငယ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ငါ တိုက်ပွဲကြီးကို ဆက်သင်ပေးမယ်... လက်သီး၊ ခြေကန်ချက်နဲ့ ခါးလှည့်အားကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီး ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ခွန်အားကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်နိုင်မယ်... အဆင့်မြင့်တဲ့အထိ ကျွမ်းကျင်သွားရင် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကိုတောင် ကျော်လွန်တဲ့ ပေါက်ကွဲအားကို ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

ရှချွမ်နှင့် အခြားသူများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ရှဟုန်နှင့်အတူ အပြင်ထွက်ဖူးကြပြီး၊ တိုက်ပွဲငယ်၊ တိုက်ပွဲကြီးနှင့် လက်ဗလာတိုက်ကွက်များကို ရှဟုန်ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသဖြင့် ဤကိုယ်ခံပညာ၏ အစွမ်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြပေသည်။

"တကယ်တော့ လက်သီးရှည်သိုင်းရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး အပိုင်းက လက်နက်တွေနဲ့ တွဲသုံးတဲ့အချိန်မှာ..."

ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...

ရှဟုန် စကားတစ်ဝက်အရောက်တွင် ရုတ်တရက် သူ့ခြေအောက်မြေပြင်မှ တုန်ခါမှုများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လိုဏ်ဂူဝင်ပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သံမီးဖိုပတ်လည်တွင် ရပ်နေသော လူအားလုံးသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး လိုဏ်ဂူဝင်ပေါက်ဘက်သို့ အတူတကွ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"တစ်ခုခု ပြေးဝင်လာနေတာလား..."

"ဒီလောက် အသံကြီးတာ... ရေခဲသားရဲတွေများလား..."

"လိုဏ်ဂူဝင်ပေါက်ကို ငါတို့ ပိတ်ထားပြီးသားပဲ... ရေခဲသားရဲက ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့သွားတာလဲ..."

"အခုက နေ့ခင်းဘက်ကြီး... ရေခဲသားရဲသာ ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားရင်တော့ ပြီးပြီ..."

...

စခန်းရှိ လူအများစု၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။