အခန်း ၃၅

အခန်း (၃၅) - နောက်ဆုံးအောင်ပွဲ၊ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ

"အား..."

ရှုနင်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံသည် လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေခဲ့လေသည်။

ရှဟုန်နှင့် အခြားသူများလည်း ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်အေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ပုဆိန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ကျောပေါ်သို့ မကျသွားခဲ့ပေ။

မကျသွားရုံသာမက မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးကို အတင်းဆွဲနုတ်ထုတ်လိုက်သည့်အလား မျက်လုံးအိမ်မှာ ဟာလာဟင်းလင်းသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာရာ မြင်ရက်စရာမရှိအောင် သွေးသံတရဲရဲ ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်းတို့ သူ့ကို ထိန်းထားကြ... ငါ သွားကယ်မယ်..."

စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသော်လည်း ရှဟုန်သည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ရေခဲသားရဲ၏ အမွေးများကို အားပြင်းပြင်း ဆွဲကိုင်ကာ ၎င်း၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

ရှဟုန်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှုနင်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ရှချွမ်တို့က ချက်ချင်း လက်ခံဖမ်းယူလိုက်ကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်... သူ့ကျောပေါ်က မျက်လုံးကို မကြည့်နဲ့... ခုနက ကျွန်တော့် ဘယ်မျက်လုံးကို မှိတ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုက ထွက်လာပြီး ညာဘက်မျက်လုံးကို ဆွဲနုတ်သွားတာနဲ့ တူတယ်..."

ရှုနင်သည် ညာဘက်မျက်လုံး ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း အသိစိတ်မှာ ကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အောက်သို့ မဆင်းခင် သူသည် အသံကုန် အော်ဟစ်ကာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

ရှဟုန်လည်း အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရေခဲသားရဲ ရုန်းကန်နေသည့် ဦးတည်ရာဘက်သို့ ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သားရဲ မျက်လုံးကို ကြည့်ရန် လုံးဝ မဝံ့တော့ပေ။

ထို့အစား လက်ကိုသာ ဆန့်ထုတ်ကာ ရေခဲသားရဲ၏ ကျောပေါ်တွင် စမ်းသပ် ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှဟုန်သည် ရွှေရောင်မျက်လုံး၏ တည်နေရာကို စမ်းမိသွားခဲ့လေသည်။

"လူခွဲပြီး သူ့ခြေလေးချောင်းကို ထိန်းထားကြ... ခဏလေးပဲ ရအောင်လုပ်၊ မြန်မြန်..."

ရှဟုန်၏ အမိန့်ကို ကြားလိုက်သည့် ရှချွမ်တို့သည် ရေခဲသားရဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း ကျောက်ပုဆိန်များကို ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်ပြီး လက်ဗလာဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

ကျောက်ပုဆိန်များသည် ရေခဲသားရဲ၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကို မထိုးဖောက်နိုင်သဖြင့် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ဆက်ကိုင်ထားလျှင်သာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေပြီး မိမိတို့၏ ခွန်အားကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်ပေမည်။

လင်ခိုင်နှင့် ချူဖန်းတို့သည် ရေခဲသားရဲ၏ နောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားကာ ၎င်း၏ ညာဘက်နောက်ခြေကို တစ်ယောက်တစ်ဖက် ဆွဲဖမ်းလိုက်ကြသည်။

ယွီဖုန်းနှင့် လုယန်တို့က ဘယ်ဘက်နောက်ခြေကို ဆွဲဖမ်းထားကြသည်။

ယွမ်ချန်နှင့် ရှချွမ်ကတော့ ရှေ့ဘက်သို့ သွားကာ ရှေ့ခြေတစ်ဖက်စီကို ကိုင်ထားလိုက်ကြလေသည်။

ဂါးးးး...

လူခွဲထားပုံက သင့်တော်သော်လည်း ရေခဲသားရဲ၏ ခွန်အားနှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့ ၆ ယောက်၏ အင်အားမှာ သိသိသာသာ မလုံလောက်ပေ။

ရေခဲသားရဲလည်း အရူးအမူး ရုန်းကန်လိုက်ပြီး လူ ၆ ယောက်ကို မြေပြင်ပေါ်မှ ဆွဲခေါ်လျက် လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးအနှံ့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားတော့သည်။

လိုဏ်ဂူမှာ မကြီးမားသဖြင့် ရှေ့မှ နောက်ထိ မီတာအနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့မှာ ကျောက်နံရံများကို အကြိမ်ကြိမ် ဆောင့်တိုက်ခံနေကြရသည်။

လူ ၆ ယောက်စလုံး ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာကြလေသည်။ အချို့မှာ ရေခဲသားရဲ၏ နင်းခြင်းကို ခံရပြီး၊ အချို့မှာတော့ ဝင်တိုက်အားကြောင့် ကျောက်နံရံများနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူတို့ ၆ ယောက်ထဲမှ မည်သူမျှ လက်မလွှတ်ခဲ့ကြပေ။

လူတိုင်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး ရေခဲသားရဲ၏ ခြေလက်များကို အတင်းဖက်ထားကာ ရှဟုန်အတွက် ထိုခဏတာ အခွင့်အရေးလေးကိုသာ ဖန်တီးပေးရန် ကြိုးစားနေကြလေသည်။

ရှဟုန်သည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားသေးပေ။ သူ မလှုပ်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ရေခဲသားရဲ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အောက်ဘက်တွင် ခြေများကို ဖက်ထားသော လူ ၆ ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရေခဲသားရဲသည် ၎င်း၏ ကျောပေါ်ရှိ လူသားကို ပို၍ အန္တရာယ်ကြီးသော ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်နံရံကို ဝင်တိုက်တိုင်း ကျောနှင့် အမြီးကိုသာ တမင် အသုံးပြုနေခဲ့လေသည်။

ရှဟုန်လည်း ကျောက်နံရံများနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆောင့်တိုက်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူ၏ ဘယ်လက်က ရေခဲသားရဲ၏ အမွေးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ပြုတ်မကျခဲ့ပေ။ ညာလက်ကတော့ ယခုလေးတင် စမ်းတွေ့ထားသော မျက်လုံးနေရာပေါ်တွင်သာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

"လက်မလွှတ်ကြနဲ့... ခဏလေးပဲ ထပ်တောင့်ခံထား၊ သူ အားကျလာတော့မယ်..."

ရှဟုန်လည်း လူတိုင်းကို အော်ဟစ်အားပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့ရသည်။

"ဒီသားရဲမှာ အဆုံးမရှိတဲ့ ခွန်အား ရှိမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး..."

လူ ၇ ယောက်သည် ရေခဲသားရဲနှင့် စက္ကန့် ၃၀ ကျော်ကြာ အားပြိုင်နေခဲ့ကြသည်။ အကြိမ်ကြိမ် အနင်းခံရ၊ အကြိမ်ကြိမ် ကျောက်နံရံနှင့် ဆောင့်တိုက်ခံရသော်လည်း မည်သူမျှ လက်မလွှတ်ခဲ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်နံရံကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်တိုက်ပြီးနောက် ရေခဲသားရဲသည် ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့လေသည်။

ဟူး...

ရှဟုန်သည် မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။

အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရှဟုန်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ညာလက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ ခါးတွင် သိုဝှက်ထားသော ၅ လက်မပင် မပြည့်သည့် ဓားမြှောင်တိုတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာ မှတ်သားထားခဲ့သော နေရာသို့ အားကုန် စိုက်သွင်းလိုက်သည်။

ဖောက်...

"လွှတ်လိုက်ကြ... အားလုံး ဘေးကို အမြန်ရှောင်..."

မိမိ အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည့် ရှဟုန်လည်း ရှချွမ်တို့ကို ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လက်လွှတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ရေခဲသားရဲ၏ ခြေလက်များကို တင်းတင်းဖက်ထားသော လူ ၆ ယောက်သည် ချက်ချင်း လက်လွှတ်ကာ အနောက်သို့ အမြန်ဆုတ်လိုက်ကြလေသည်။

ဂါးးးး…

ရေခဲသားရဲ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ နွေးထွေးသော အရည်တစ်မျိုးသည် ရှဟုန်၏ လက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ၏ အောက်တွင် ရေခဲသားရဲသည် ယခင်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှဟုန်မှာတော့ ကြောက်ရွံ့စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူသည် ရေခဲသားရဲ၏ ကျောပေါ်တွင် ခွစီးထားလျက် ၎င်း၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဓားမြှောင်ကို အားလွန်ကဲစွာ ထိုးသွင်းလိုက်မိကြောင်း ထိုအချိန်မှသာ သိလိုက်ရသည်။

ဓားသွားတိုလေးသာမက သူ၏ လက်တစ်ဖက်လုံးပင် အတွင်းသို့ ထိုးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုနွေးထွေးသော အရည်မှာ မျက်လုံးကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီးနောက် သွေးထဲတွင် လက်တစ်ဖက်လုံး နစ်မြုပ်သွားသည့် ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျောပေါ်ရှိ ရွှေရောင်မျက်လုံးကို ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရခြင်းသည် ရေခဲသားရဲအတွက် နာကျင်ရုံမျှ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ခွစီးထားသော ရှဟုန်က ထိုအပြောင်းအလဲကို အရှင်းလင်းဆုံး ခံစားနိုင်ပေသည်။

မျက်လုံးကို စတင်ထိုးဖောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရေခဲသားရဲသည် ယခင်ထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို ပေါက်ကွဲထွက်လာစေခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်လာပြီး နှေးကွေးလာကာ ထုတ်သုံးနိုင်သော ခွန်အားလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာတော့သည်။

သို့သော် ရှဟုန်လည်း ပေါ့ဆမနေဝံ့ဘဲ ရေခဲသားရဲ၏ ကျောပေါ်တွင် ဆက်လက်ခွစီးထားပြီး အမွေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရေခဲသားရဲ၏ ကျောပေါ်ရှိ ရွှေရောင်မျက်လုံးမှ သွေးများ မစီးတော့သည့်အချိန် ၎င်း၏ ခြေလက်များ စတင်ယိုင်နဲ့လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ရှဟုန်သည် အမှန်တကယ် စိတ်အေးသွားရတော့သည်။

သူသည် အနီးကပ်ရှိနေသဖြင့် ရေခဲသားရဲ၏ အသက်ဓာတ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်လေသည်။

လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက ချက်ချင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

"သေ... သေသွားပြီလား..."

"တကယ် သေသွားတာလား..."

"သေပြီ... အားလုံး ဒီဘက်လာ..."

ရှဟုန်၏ အဖြေကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ရှချွမ်၊ ယွမ်ချန်တို့နှင့် အခြားသူများ၏ တင်းကျပ်နေသော စိတ်များသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟားဟား... အရင်က အမြဲရှောင်ခဲ့ရတဲ့ကောင်က အခုကျတော့ ကိုယ့်ဆီကိုတောင် လာရှာတယ်..."

"တကယ်ကို သီသီလေး လွတ်သွားတာ... ခေါင်းဆောင်သာ မရှိရင် ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလဲ မပြောနိုင်ဘူး..."

"ခုနက ငါ သူ့နောက်ခြေကို ဆွဲထားရင်း အကြိမ်ကြိမ် နင်းသတ်ခံရတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... မင်းတို့ အားလုံး မလွှတ်သေးတာကို မြင်လို့သာ ဆက်တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာ..."

"ဟားဟား... ငါလည်း အတူတူပဲ..."

အသက်ရှင်ရေးအတွက် အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ခြင်းထက် လူအချင်းချင်းကို ပိုမိုရင်းနှီးစေသော အရာ မရှိပေ။

လူတိုင်းတွင် ဒဏ်ရာအနည်းအများ ရရှိထားကြပြီး အချို့မှာ အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်သည့် မျက်လုံးများတွင် ယခင်ကထက် ကွဲပြားသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အန္တရာယ်ကျော်လွန်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ ပေါ့ပါးသော စကားသံများကို နားထောင်ရင်း ရှဟုန်လည်း စိတ်ထဲ၌ များစွာ သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

သို့သော် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသူ တစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ အခြေအနေကို ရှဟုန် မသိသေးပေ။

"ရှုနင်ရော... ရှုနင် ဘယ်မှာလဲ... သူ ဘယ်လိုနေသေးလဲ..."

ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းသည် လိုဏ်ဂူ၏ အတွင်းဘက်သို့ အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်... လိုဏ်ဂူဝင်ပေါက်ကို အရင်ပိတ်လိုက်ပါ... လူကြီးတော်တော်များများရဲ့ မျက်နှာတွေက နှင်းကိုက်ပြီး ပြာလာနေပြီ... ကလေးတချို့လည်း မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး..."

ညာဘက်မျက်လုံး ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း ရှုနင်၏ အသိစိတ်မှာ ကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှဟုန်ကို ပြန်ဖြေရင်း ဝင်ပေါက်ကို အမြန်ပိတ်ရန် သတိပေးလိုက်လေသည်။

ရှဟုန်သည် လူအုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူကြီးဖြစ်စေ၊ ကလေးဖြစ်စေ မျက်နှာများအားလုံးမှာ အေးခဲပြီး ပြာနှမ်းနေကြောင်း ယခုမှ သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

သူလည်း ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်ပေါက်ကို ပြန်ပိတ်ရန်နှင့် မီးမွှေးရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် ၁၀ မိနစ်ပင် မပြည့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထို ၁၀ မိနစ်အတွင်းမှာပင် စခန်းရှိ သာမန်လူများသည် မိမိတို့၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် သူတို့သာ မဟုတ်ဘဲ ရှဟုန်ကိုယ်တိုင်လည်း တိုက်ပွဲမှ ခွာလိုက်သည်နှင့် အအေးဒဏ်ကို လျင်မြန်စွာ ခံစားလာရလေသည်။

နေ့အချိန်သည် ဤမျှပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ရှဟုန်လည်း ဒဏ်ရာပိုပြင်းထန်သော ရှချွမ်တို့ကို အနားယူခိုင်းလိုက်ပြီး မိမိကတော့ လူအုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ရှုနင်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသဖြင့် အလုပ်ကူလုပ်နေသူများမှာ စခန်းရှိ အခြားအရွယ်ရောက်ပြီးသား လူများသာ ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားလည်း ဒဏ်ရာရထားတယ်... အနားယူလိုက်ပါ၊ ဒီအလုပ်ကို ကျွန်တော်တို့ လုပ်လိုက်မယ်..."

ရှဟုန်သည် ပစ္စည်းများ သယ်နေစဉ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေတယ်... ဒဏ်ရာလည်း သိပ်မပြင်းဘူး... မြန်မြန်လုပ်ကြစို့... ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ပြီးတာနဲ့ မီးမွှေးလို့ရပြီ... ဒါမှ အားလုံး နွေးနွေးထွေးထွေး နေလို့ရမယ်..."

အခြားသူများလည်း ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာများဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝင်ပြောကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်... ဒီလောက်အလုပ်လေးကို ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်ပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့..."

ရှဟုန်ကို အနားယူခိုင်းခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် ရှဟုန်ထံသို့ လှမ်းလာကာ ရှဟုန်ကိုင်ထားသော သစ်သားများကို ကူသယ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

ရှဟုန်၏ မျက်လုံးအရိပ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ သစ်သားများကို ချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ထိုလူ ရှဟုန်အနားသို့ ရောက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားခဲ့လေသည်။

ထိုလူသည် ညာဘက်လက်သီးကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး ရှဟုန်၏ ဦးခေါင်းကို အားကုန် ထိုးချလိုက်လေသည်။

ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်လာသော အခြေအနေကြောင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။