အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) - ရင့်ခဲမီးဆီ

ရှဟုန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ သူ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ရှဟုန်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေခဲ့သော်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်ဆိုသည့်အချက်ကိုတော့ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

သူ့တွင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မရှိသလို၊ ရှဟုန်မှာလည်း ရေခဲသားရဲနှင့် တိုက်ပွဲပြီးခါစဖြစ်၍ ဒဏ်ရာများရရှိထားပြီး အားအင်ကုန်ခန်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း ရလဒ်မှာ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

သစ်ခုတ်သမားအဆင့် ဆိုသည်မှာ အပြင်ထွက်၍ သစ်ခုတ်နိုင်ရုံမျှကိုသာ ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။

အခြေခံခွန်အား တိုးမြှင့်ခြင်းကြောင့် ရုပ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံသည် သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်လာပြီး ဖြစ်လေသည်။

လူတိုင်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားရခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် အခြေအနေက အလွန်အရေးပေါ် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

စခန်းထဲက သာမန်လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက်က ရှဟုန်ကို ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ရသနည်း...

ဒုန်း…

သို့သော် ရှဟုန်က လက်ကိုမြှောက်၍ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ လက်သီးကို တားဆီးဖမ်းဆုပ်လိုက်သည့်အချိန်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ၁၀ မီတာကျော် နောက်သို့ ဆုတ်လျှောသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စခန်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြရသည်။

ရှဟုန်သည် ယခုအချိန်တွင် စခန်း၏ အင်အားအကြီးဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်ကို မဆိုထားဘဲ၊ ရေခဲသားရဲနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ် သူပြသခဲ့သော အင်အားကို လူတိုင်း ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သောသူကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ၁၀ မီတာကျော် လွင့်ထွက်သွားစေနိုင်သည်ဆိုလျှင် ထိုသူက သာမန်လူ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား...

“သူ့ကို ငါမှတ်မိတယ်... ဝမ်ဖင် မဟုတ်လား...”

“ဘယ်လိုလုပ် သူဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အတုကြီးပါ..."

“အတု ဟုတ်လား”

…

မဟာရှစခန်းတွင် လူဦးရေ ၁၀၀ ကျော်သာ ရှိသဖြင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အခြေခံအားဖြင့် သိကျွမ်းနေကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် လူတစ်ယောက်က ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို မှတ်မိသွားပြီး သူ၏အမည်ကို ထုတ်ဖော်အော်ခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထို့ထက်ပင် မြန်ဆန်စွာ လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ထိုသူသည် ဝမ်ဖင် မဟုတ်ချေ။

“ငါ့ကို သတိထားနေခဲ့တာပဲလား... ကလေးလေး၊ မင်း သတိကြီးသားပဲ..."

ဝမ်ဖင်၏ အသွင်ယူထားသော ထိုသူက ထပ်မံပြောဆိုလာသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ သစ်သားချင်း ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနားဝင်ဆိုးပြီး ကြားရသူတိုင်းကို ရင်ထဲမှပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာစေခဲ့သည်။

ရှဟုန်က နာကျင်နေသော လက်ကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင် မရှိဘဲ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုသာ ပေါ်လာလေသည်။

“ရေခဲသားရဲက ဒီတောင်စောင်းကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ ဘာကြောင့်လဲလို့ ငါတွေးနေခဲ့တာ... မင်းက ဒီကို မောင်းနှင်ခေါ်လာခဲ့တာကိုး... ကိုယ်တိုင်တော့ မျက်နှာမပြရဲဘဲ ရေခဲသားရဲတစ်ကောင်ကိုပဲ လွှတ်ပြီး စမ်းခိုင်းတာ... မင်းရဲ့ အစွမ်းအစကိုတော့ တကယ် ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ..."

ရှချွမ်၊ ယွမ်ချန်နှင့် အခြား ၄ ယောက်သည်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြလေသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတိအပြည့်နှင့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ထူးဆန်းသော အသံကို ကြားပြီးနောက်၊ ၆ ယောက်စလုံးမှာ မိမိတို့ရှေ့ရှိ ပုံရိပ်သည် လူသားမဟုတ်ကြောင်း၊ ၃ လခန့်က ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတွင် သူတို့ကို ကပ်ဘေးကြီးကျရောက်စေခဲ့သော လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ ဖြစ်ကြောင်း သံသယမရှိတော့ပေ။

“ဟီး...ဟီး...ဟီး... မင်းတို့ကို အဲဒီကောင်က ရှင်းပစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ... ဘယ်သူသိမလဲ၊ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးကောင်က အရမ်းအားနည်းနေတယ်... နောက်ဆုံးတော့ ငါကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရတော့တာပေါ့...”

“အဲဒီ ၆ ကောင်ကတော့ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... မင်းတို့မှာလည်း အင်အား ဘယ်လောက်များ ကျန်တော့မှာလဲ... မင်းတို့ ၁၀၀ ကျော်ရဲ့ အသက်တွေ အားလုံးက ငါ့အပိုင်ပဲ... ဟား...ဟား...ဟား...”

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ရယ်သံမှာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကောက်ကျစ်လိမ်လည်နေပြီး လွန်ခဲ့သော စခန်းသတ်ဖြတ်ပွဲအတွင်းကကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် လူသတ်ခြင်းအပေါ် ထူးထူးခြားခြား စွဲလမ်းနှစ်သက်မှု ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ရှဟုန်၏ အကြည့်သည် ရှေ့ရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း မျက်စိထောင့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်ကို အဆက်မပြတ် သတိထားစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ပေါ်လာမှုကလည်း ယခင်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော သံသယကို ပို၍ အတည်ပြုပေးလိုက်လေသည်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် ထိုအသွင်ယူထားသူများကို နောက်ကွယ်မှ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ကတော့ တစ်ခါမျှ မျက်နှာမပြခဲ့ပေ။ ယခင်တစ်ကြိမ်က မီးကြောင့် ခြောက်လန့်သွားပုံရပေသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရေခဲသားရဲကို ရှေ့ပြေးအဖြစ် ဦးစွာ လွှတ်လိုက်သည့်အပြင်၊ အခြေအနေရှုပ်ထွေးနေစဉ် လူအုပ်ထဲသို့ လူအသွင်ဖြင့် ရောနှောဝင်ရောက်ကာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်သည့် နည်းဖြင့် ရှဟုန်ကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုလက်သီးတစ်ချက်က ရှဟုန်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အင်အား မည်မျှနည်းပါးနေကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သည့်အတွက် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ ရယ်သံမှာ ပို၍ပင် အတင့်ရဲလာတော့သည်။ သူက စခန်းရှိ လူ ၁၀၀ ကျော်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာမှုအရိပ်အယောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အရမ်းစောပြီး မပျော်လိုက်နဲ့... မင်းလက်ဖဝါးကို အရင်ကြည့်လိုက်ဦး..."

ရှဟုန်၏ အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သည့် အသံကြောင့် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ ရယ်သံ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူက နားမလည်သလို ခေါင်းငုံ့၍ မိမိလက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်ရာမှသာ ရှဟုန်ကို ထိုးခဲ့သည့် နေရာတွင် မသိလိုက်ဘဲ အဝါရောင်ဆီအလွှာတစ်ထပ် ကပ်ငြိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့... အား...”

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက ရှဟုန်သည် ဟန်ဆောင်ခြောက်လှန့်နေသည်ဟုသာ ထင်လိုက်သော်လည်း စကားမဆုံးမီမှာပင် ထိုဆီအလွှာသည် ယခင်က လိုဏ်ဂူအတွင်း ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မီးလောင်ကျွမ်းလာပြီး နားကွဲမတတ် စူးရှသော နာကျင်ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အား... အား... ဒီမီးက... နောက်တစ်ခါ... အား...”

မြေပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှဟုန်က အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း သံမီးဖိုက ရင့်ခဲမီးဆီကို တစ်သုတ်သာ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ကြိုတင်၍ ထိုဆီကို မလိမ်းထားခဲ့လျှင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ် ထောင်ချောက်မိသွားနိုင်ပေသည်။

အစကတည်းက ရေခဲသားရဲသည် အကြောင်းမဲ့ လိုဏ်ဂူဘက်သို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်လာသည့်အချိန်တွင် ရှဟုန်က တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကြောင်း ခံစားမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ရွှေမျက်လုံးနတ်ဆိုးသိုးသည် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတွင်သာ အမြဲ ကျက်စားနေခဲ့ပြီး၊ ညအချိန် အပြင်ထွက်တိုင်း သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးသိုးသည် အခြားနေရာများသို့ ရှားရှားပါးပါးသာ သွားလာကြောင်း သက်သေပြနိုင်လေသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စခန်းဘက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့သည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း....

ဝမ်မင်၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်နှင့် ပေါင်းစပ်တွေးတောလိုက်သောအခါ၊ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ လက်ချက်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မသင်္ကာဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ရွှေမျက်လုံးနတ်ဆိုးသိုးနှင့် တိုက်ပွဲမစတင်မီကတည်းက သူသည် ရင့်ခဲမီးဆီကို ကိုယ်ပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် လိမ်းထားခဲ့လေသည်။ နတ်ဆိုးသိုးသည်လည်း လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် လူများကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှတော့ ရေခဲသားရဲကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု သူတွေးထားခဲ့မိသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရေခဲသားရဲကို သူက မထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း စခန်းဘက်သို့ မောင်းနှင်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရင့်ခဲမီးဆီကို ကြိုတင်လိမ်းထားခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် ဖွဲ့စည်းထားသောမီးကို အမှန်တကယ် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

“အား... အား… မင်း ကောင်လေး... ငါ မင်းကို သတ်ကိုသတ်မယ်... မင်းရော၊ ဒီက လူတွေရော... တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေရဘူး... အား… ငါ ပြန်လာဦးမယ်... မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ မလွတ်နိုင်ဘူး...”

အော်ဟစ်သံများမှာ အချိန်ကြာကြာ မခံလိုက်ပေ။ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးထဲတွင် လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး မလိုမုန်းထား စိတ်အပြည့်ဖြင့် ပြောသွားသော စကားအနည်းငယ်သာ လိုဏ်ဂူအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာတစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်များအတွင်း နစ်မြုပ်သွားသည်ကို ရှဟုန် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်စ ပေါ်လာခဲ့သည်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် စခန်းအနီးသို့ ၂ ကြိမ်တိုင်တိုင် ရောက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူသည် ယနေ့တိုင် ၎င်း၏ ပင်ကိုယ်ရုပ်သွင်အစစ်ကိုပင် မမြင်ဖူးသေးပေ။

ထိုလှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် နည်းလမ်းများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း အပြုအမူပိုင်းတွင်မူ အလွန်အမင်း သတိကြီးလွန်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။

“သာမန်လူအသွင်ယူပြီး ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာကိုပဲ ရွေးချယ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် မတိုက်ရဲတာက... သူ့အင်အားက အရမ်းအားနည်းနေလို့လား... ဒါမှမဟုတ် ဖွဲ့စည်းထားသောမီးကို အမှန်တကယ် ကြောက်နေလို့လား...”

ရှဟုန်၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ စောစောက ရေခဲသားရဲနှင့် တိုက်ပွဲအတွင်း မီးပုံလည်း ငြိမ်းသွားပြီး၊ သူတို့လည်း ရေခဲသားရဲ၏ ဖိအားအောက်တွင် လုံးဝ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့်အချိန်မှာ ပြိုင်ဘက်အတွက် အကောင်းဆုံး လှုပ်ရှားရမည့် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်ဟု သူထင်ခဲ့မိသည်။

ရှဟုန်လည်း အဖြေမထွက်သဖြင့် ဆက်မတွေးတော့ဘဲ လူအုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမြန် မီးမွှေးကြ... လူအရေအတွက် စစ်ပြီး ဝမ်ဖင် ရှိသေးလား ကြည့်ကြ..."

အမှန်အားဖြင့် ဝမ်ဖင်က ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသည့်အချိန်မှ စ၍ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ အစစ်အမှန်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီး ရင့်ခဲမီးဆီ၏ မီးတောက်အောက်တွင် ပြာကျသွားသည့်အထိ အားလုံးပေါင်းမှ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော်လည်း စိတ်သက်သာရာရစေသည့် ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် နစ်မျောနေကြပြီး၊ ရှဟုန်၏ စကားကြောင့်သာ သတိပြန်ဝင်လာကာ လူအုပ်ကြားတွင် ဝမ်ဖင်ကို အလျင်အမြန် လိုက်ရှာကြတော့သည်။

“မရှိတော့ဘူး။ ဝမ်ဖင် ပျောက်သွားပြီ။ လိုဏ်ဂူထဲမှာလည်း မတွေ့ဘူး..."

မကြာမီမှာပင် ဝမ်ဖင်ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့နိုင်တော့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှဟုန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်မှုတစ်စ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

အတုဝမ်ဖင် ပေါ်လာပြီး အစစ်ဝမ်ဖင်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သံသယဝင်စရာ မလိုတော့ပေ။ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဦးစွာ ခိုးဝင်လာပြီး ဝမ်ဖင်ကို အသံမထွက်အောင် သတ်ဖြတ်ကာ သူ့အသွင်ကို အစားထိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ဤအချက်က လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် ထိုသူ၏ အသွင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်းကို ညွှန်ပြနေလေသည်။ ထို့အပြင် အဝေးမှပင် ထိုအသွင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သလား...

သို့သော် ရှဟုန်၏ စိုးရိမ်မှုမှာ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းတွင်သာ မကန့်သတ်ထားပေ။

“ဝမ်ဖင်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခုနက လက်သီးတစ်ချက်ရဲ့ အင်အားက သစ်ခုတ်သမားအဆင့်ကိုတောင် ကျော်လွန်နေတယ်..."

သူသည် လူ၏အသွင်ကိုသာ အတုယူနိုင်သည်သာ မဟုတ်ဘဲ ထိုလူ၏ မူလအင်အားကိုပင် တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သလား...

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုလှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် လူအများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

“ဒီလှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို အမြန်မရှင်းလင်းနိုင်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ မလွဲမသွေ ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."