အခန်း ၃၈

အခန်း (၃၈) - လိုက်ပါမပေးနိုင်သည့်အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ

နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော ညအချိန်၌ ဖြူဖွေးထူထပ်သော သစ်ပင်များက ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ ပုံရိပ်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပုံဖော်ထားလေသည်။

ဤတောအုပ်၏ မပြောင်းလဲသော အဓိကသွင်ပြင်မှာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့် တိတ်ဆိတ်အထီးကျန်မှုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စခန်း ၉ ခု ဝန်းရံထားပြီး၊ အစောပိုင်းက လူဦးရေ စုစုပေါင်း ၃,၀၀၀ မှ ၄,၀၀၀ ခန့် ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်လှသော နေရာအတွက် ထိုလူဦးရေမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နယ်မြေများကို စတင်ပိုင်းခြားစဉ်ကပင် အင်အားအကြီးဆုံး တာရှီစခန်းသည်ပင် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ အစွန်အဖျားမှ ၁ ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အတွင်း၌သာ လှုပ်ရှားရန် ရဲဝံ့ခဲ့လေသည်။ အခြားစခန်း ၈ ခုဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဆိုထားနှင့်၊ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားနယ်မြေမှာ အစွန်အဖျားမှ မီတာ ၅၀၀ အတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ထားခဲ့ကြသည်။

ဤစံနှုန်းကို အကြောင်းမဲ့ သတ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ရိုဂယ်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း လော်ဖုန်းသည် အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ လူအသက်များစွာ ပေးဆပ်ကာ စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ပြီးမှ သတ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ အပြင်ဘက်ဆုံး မီတာ ၅၀၀ အတွင်းတွင် အခြေခံအားဖြင့် အဆင့်နိမ့် ရေခဲသားရဲများသာ ရှိကြလေသည်။ ထိုထက် ပို၍ အတွင်းဘက်သို့ ဝင်သွားလေလေ အလယ်အလတ်အဆင့် ရေခဲသားရဲများ ပိုမိုများပြားလာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ မီတာ ၁,၀၀၀ အတွင်းအထိ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားပါက ထိုနေရာသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ရေခဲသားရဲများ၏ နယ်မြေ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပေသည်။ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောထဲသို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ သစ်ပင်များက ပိုမိုကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ရေခဲသားရဲများသည် သစ်ပင်များပေါ်တွင် နေထိုင်ရခြင်းကို နှစ်သက်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် အတွင်းပိုင်းရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်သူများသည် သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အဆုံးမဲ့ အရင်းအမြစ်များ ရှိနေသည်ကို သိနေကြသော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည့်တိုင် မည်သည့်စခန်းကမျှ ထိုစည်းကို မကျော်ရဲခဲ့ကြပေ။

အမဲလိုက်နိုင်သည့် အရည်အချင်း အပြည့်ရှိသော ရိုဂယ်စခန်းပင်လျှင် ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့်နိမ့် ရေခဲသားရဲများပင် အများအားဖြင့် ပေါင် ၈,၀၀၀ ကျော် ခွန်အား ရှိကြပြီး၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ပိုမိုသန်မာသည့် ရေခဲသားရဲအချို့မှာ ပေါင် ၁၀,၀၀၀ ကျော် ခွန်အား ရှိကြလေသည်။ လူသားများအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် အနည်းဆုံး မြေတူးသမားအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

အလယ်အလတ်အဆင့်၊ သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့် ရေခဲသားရဲများဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် မဆိုထားနှင့်...

အဆင့်နိမ့် ရေခဲသားရဲများသည်ပင် လူသားများ ရင်ဆိုင်နေရသော အခက်အခဲများထဲမှ တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

၎င်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရေခဲသားရဲများကသာ ဤကမ္ဘာ၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ခံထားရသော မျိုးစိတ်များကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ၁၅ နှစ်က လော်မင်သည် သူ၏ဖခင် လော်ဖုန်းထံမှ ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို လွှဲပြောင်းရယူခဲ့သည်။ ထိုနောက်ပိုင်း အမဲလိုက်အဖွဲ့နှင့်အတူ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် အပြင်ထွက်ခဲ့သော်လည်း စည်းကမ်းကို အမြဲလိုက်နာခဲ့ပြီး၊ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောအတွင်း မီတာ ၁,၀၀၀ ကျော်သည့် နယ်မြေထဲသို့ တစ်ခါမျှ မဝင်ခဲ့ဖူးပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုမီတာ ၁,၀၀၀ စည်းမျဉ်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကျော်ဖြတ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်စကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

အပေါ်ယံအားဖြင့် အတွင်းပိုင်းနှင့် အစွန်အဖျားကြား သိသာသော ကွာခြားချက် မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များကို သေချာလေ့လာလိုက်လျှင် အသေးစိတ်ကွာခြားချက်များစွာကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

အစွန်အဖျားတွင် အများဆုံး တွေ့ရသော သစ်ပင်မှာ ကြက်သွေးနှင်းပင် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယမှာ ရွှေကြေးခွံနှင်းပင်၊ အနည်းဆုံးမှာ ရေခဲပင်ကြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ ရွှေကြေးခွံနှင်းပင်က အများဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယမှာ ကြက်သွေးနှင်းပင်၊ အနည်းဆုံးမှာ ရေခဲပင်ကြီး ဖြစ်လေသည်။

ထိုသစ်ပင် ၃ မျိုးအပြင် အစွန်အဖျားတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသေးသော သစ်ပင်မျိုး ၇ မျိုး၊ ၈ မျိုးခန့်ကိုလည်း လော်မင် တွေ့ရှိခဲ့သေးသည်။

ထို့အပြင် ရေခဲသားရဲများ၏ သိပ်သည်းဆမှာလည်း မတူညီတော့ပေ။

လော်မင်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင် ၁၀ ကျော်ပေါ်တွင် ရေခဲသားရဲ အနည်းဆုံး ၃ ကောင် နားခိုနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

၎င်းတို့၏ ကိုယ်အရွယ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ၂ ကောင်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ထိုအချက်ကြောင့် လော်မင်သည် မသိမသာ ပို၍ သတိထားလာပြီး အသံအနည်းဆုံး ထွက်စေရန် ဂရုစိုက်၍ ရှေ့ဆက်သွားခဲ့သည်။

ရေခဲသားရဲများသည် ညအချိန်တွင် အိပ်မောကျလေ့ရှိပြီး အနှောင့်အယှက်မပေးလျှင် အများအားဖြင့် မနိုးတတ်ကြသော်လည်း၊ အလယ်အလတ်အဆင့် ရေခဲသားရဲနှင့် မတော်တဆ ရင်ဆိုင်မိပါက အန္တရာယ်ကြီးမားနိုင်သေးသည်။

လော်မင်က နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော ရှီချင်း၏ မျက်နှာမှာ လေးလံညှိုးငယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှီချင်း၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ရှီချင်း၊ အရမ်း မစိုးရိမ်နဲ့... ငါတို့ ရောက်တော့မယ်... အဲဒီ လူကြီး ၂ ယောက် စောင့်ကြည့်ပေးနေသရွေ့ မင်းညီက ဘာမှ မဖြစ်ဘူး... သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ တကယ်ပေါ်လာရင်တောင် သူတို့မှာ အရိုးလေချွန် ရှိတယ်... လေချွန်သံ ကြားတာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း သွားကူကြမယ်..."

ရှီချင်းက အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ စကားပြောတော့မည့် အချိန်မှာပင်...

ဝီ…

လော်မင်၏ စကားကို သက်သေပြလိုက်သလိုပင်၊ ရှီချင်း ပါးစပ်ဖွင့်မည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဘယ်ဘက်အရပ်မှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အရိုးလေချွန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူ ၂ ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာအရောင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ရှီချင်းက အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကျောပေါ်မှ လေးကို ဆွဲထုတ်ကာ သံမြှားတစ်စင်းကို လေးကြိုးပေါ် တင်ပြီးသားအနေအထားဖြင့် ဘယ်ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လော်မင်လည်း အမြန်လိုက်သွားပြီး အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အရိုးလေချွန်သံ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ လူ ၂ ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှီတုန်းသည် ခြေတစ်ဖက်ဆွဲ၍ သူတို့ဘက်သို့ ပြေးလာနေပြီး၊ သူ့နောက်မှ လူ ၂ ယောက်က အဆက်မပြတ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။

သူတို့ ထိတ်လန့်သွားရခြင်းမှာ ရှီတုန်း အလိုက်ခံနေရခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော လူ ၂ ယောက်ကို နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဝမ်ရွေ့၊ ဆွန်ရှင်းကျူး၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ရှီတုန်းကို တိုက်ခိုက်နေတာလဲ...”

“သူတို့က ဝမ်ရွေ့နဲ့ ဆွန်ရှင်းကျူး မဟုတ်တော့ဘူး... အစားထိုးခံထားရပြီ... ခုနကပဲ ရုတ်တရက် ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့တာ...”

ရှီတုန်း၏ အသံထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ပြေးရင်း နောက်ဘက်ရှိ လူ ၂ ယောက်ကို မြှားများ ပြန်ပစ်နေသော်လည်း၊ ခြေထောက်ဒဏ်ရာရထားသည့်အပြင် စိတ်လည်း အလွန်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် မြှားပစ်ရာတွင် တိကျမှု လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ရွှီး…

ရွှီး…

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအချိန်တွင် ရှီချင်းသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရွေ့နှင့် ဆွန်ရှင်းကျူးတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သစ်သားရုပ်များကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသဖြင့်၊ ရှီချင်းသည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် မြှား ၂ စင်းကို လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ထို ၂ ယောက်သည် ရှီတုန်းထံ ထပ်မံ မကပ်နိုင်တော့ပေ။

ရှီချင်း၏ မြှား ၂ စင်းကြောင့် ရှီတုန်းကို အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် ရှီချင်းနှင့် လော်မင်တို့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ရှီတုန်းက ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ ၇ လက်မမှ ၈ လက်မခန့် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာကြီးမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ နှင်းတစ်ဆုပ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူ၍ ဒဏ်ရာပေါ် ဖိကပ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ လူ ၂ ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက တောထဲမှာ အဲဒီ ၂ ယောက်က အပေါ့အပါး သွားဦးမယ်လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတာ... ၁၅ မိနစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး၊ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက အစားထိုးလိုက်တာ... ငါ့ခြေထောက်လည်း သူတို့ လက်ချက်နဲ့ ဒဏ်ရာရသွားတာ..."

လော်မင်နှင့် ရှီချင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

“ဟူကျစ်၊ ဒီဘက်မှာ...”

“ယုတ်မာတဲ့ကောင်၊ ဘယ်ပြေးမလို့လဲ...”

သူတို့ စကားပြောတော့မည့် အချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းမှ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူ ၃ ယောက်စလုံး ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မီတာ ၂၀၀ မှ ၃၀၀ ခန့် အကွာတွင် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် ဓားရှည်နှင့် ဓားကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အချင်း ၆ မီတာမှ ၇ မီတာခန့် ရှိသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်ခြေသို့ အပြေး ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီဟူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ယန်နင်နှင့် တစ်ချက်ကြည့်ဖလှယ်ကာ ဓားကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

သူသည် အသက်ကို ရုတ်တရက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်မောင်းကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာသည်နှင့် ဓားကြီးကို နောက်သို့ ဆွဲယူကာ ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကြီးကို အလျားလိုက် အားပြင်းစွာ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

‘သူ... သစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား....'

‘တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ခုတ်လှဲနိုင်မှာလဲ...’

ထိုအတွေးသည် လော်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ ပေါ်လာသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် အဖြေကို သူရလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လီဟူ၏ ယန်လင်းဓားသည် ၂ မီတာပင် မပြည့်ပေ။

သို့သော် ထိုသစ်ပင်၏ အချင်းတစ်ခုတည်းကပင် ၆ မီတာမှ ၇ မီတာ ရှိနေသည်။

ဂျောက်...

ဝုန်း...

သို့သော် မီတာ ၂၀၀ မှ ၃၀၀ အကွာမှပင် သစ်ပင်ကျိုးသွားသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံကို ဤဘက်မှ ကြားလိုက်ရလေသည်။

အချင်း ၆ မီတာမှ ၇ မီတာ ရှိသော သစ်ပင်ကြီးသည် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြတ်ကျသွားခဲ့လေသည်။

သစ်ပင်ကြီး လဲကျသွားသည်နှင့် သစ်ကိုင်းများကြားမှ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာသည်။

ထိုအရာမှာ ယခင်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာခဲ့သော သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာပင် ဖြစ်သည်။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ဘယ်ညာညှပ်ကာ ချက်ချင်း တိုက်ပွဲဝင်လိုက်ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လော်မင်သည် စောစောက လီဟူ၏ ဓားချက်ကြောင့် ရရှိခဲ့သော ထိတ်လန့်မှုမှ ယနေ့တိုင် ပြန်မသက်သာနိုင်သေးပေ။

“သူ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို စွမ်းနိုင်တာလဲ..."

လီဟူနှင့် ယန်နင်တို့၏ အင်အားသည် သူ့ထက် ပိုမိုသန်မာသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မြေတူးသမားအဆင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း အမြဲပြောခဲ့သည်။

‘မြေတူးသမားအဆင့်ချင်းတူတာတောင် ဒီလောက်ကြီး ကွာခြားနိုင်လား...’

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာပါပြီ..."

ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သော လော်မင်သည် အနီးအနားမှ အသံတစ်သံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာလေသည်။

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှီချင်းနှင့် ရှီတုန်းတို့အပြင် အခြားအဖွဲ့ ၄ ဖွဲ့လည်း ရောက်ရှိလာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ရွေ့နှင့် ဆွန်ရှင်းကျူးတို့သည် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ ထိန်းချုပ်မှု ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အလောင်းများအဖြစ် လဲကျသွားလေသည်။

ရောက်လာသော အဖွဲ့များထဲတွင် စခန်းခေါင်းဆောင် ၄ ယောက် ပါဝင်ပြီး၊ သူတို့ထဲမှ ၂ ယောက်သည် ဝမ်ရွေ့နှင့် ဆွန်ရှင်းကျူးတို့၏ အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားကြသည်။

“ငါ့ဘက်က လူ ၄ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်... ဒီ ၂ ယောက် ထပ်ပေါင်းရင် ၆ ယောက် သေသွားပြီ..."

“ဒါက ၄ ကြိမ်မြောက် ဖြစ်နေပြီ... ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ငါတို့စခန်းတွေရဲ့ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားတွေ ဒီနေရာမှာပဲ ကုန်သွားလိမ့်မယ်..."

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ဒီတစ်ခါလည်း သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်သေးရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်မလိုက်နိုင်တော့လို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ရိုဂယ်စခန်းက လူများတယ်၊ ချမ်းသာတယ်၊ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေလည်း ပေါတယ်... လူနည်းနည်း ဆုံးရှုံးတာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လို စခန်းငယ်တွေကတော့ ဒီလို ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့ဘူး..."

စခန်းခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်စလုံးသည် မိမိတို့၏ မကျေနပ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ကြပြီး၊ ရှီချင်းသည်ပင် ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ဒီလိုမျိုးတော့ တကယ် ဆက်မဖြစ်တော့ဘူး... အဲဒီ လူကြီး ၂ ယောက်က တကယ် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေကိုပဲ အမြဲ မြှားစာအဖြစ် လွှတ်နေလို့တော့ မရဘူးလေ... ဒီတစ်ခါလည်း အဲဒီမိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်သေးရင် တာရှီစခန်းအနေနဲ့လည်း ဆက်မလိုက်နိုင်တော့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

လူ ၅ ယောက်၏ မကျေနပ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိစိတ်တစ်စ ပေါ်လာပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း တဖြည်းဖြည်း ယိမ်းယိုင်လာတော့သည်။