အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၉) - အခွင့်အရေး ၃ ကြိမ်ကုန်ရင် အဆုံးပဲ

ရိုဂယ်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ၁၅ နှစ်ကြာ တာဝန်ယူလာခဲ့သော လော်မင်သည် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတစ်ဝိုက်တွင် ရိုဂယ်စခန်းကို အင်အားအကြီးဆုံး စခန်းအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်စေရန် လိုအပ်သော အမြင်နှင့် ဉာဏ်ပညာကို သဘာဝအလျောက် ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် သူနှင့် အခြားစခန်း ၅ ခုမှ လူများကို ပူးပေါင်း၍ မိမိတို့၏ အမိန့်ကို လိုက်နာစေလိုကြောင်း အဆိုပြုခဲ့သည့်အချိန်တွင်၊ လော်မင်၏ စိတ်ထဲ၌ သံသယအချို့ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်လေသည်။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့က လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည့်အချက်ကိုတော့ လော်မင် မသံသယဝင်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပြီးဖြစ်ရာ ထိုမိစ္ဆာသည် လူသတ်ခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်ကာ လူသတ်လေလေ ပိုမိုအားကောင်းလာလေလေ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဖြစ်စေ၊ လူသားချင်း စာနာထောက်ထားမှုကြောင့် ဖြစ်စေ သူတို့ကို ကူညီပေးရန် နေခဲ့သည်ဟု ဆိုလျှင် လော်မင်ကတော့ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သူသည် ထိုမျှ အလွယ်ယုံတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

အကြိမ်ကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့အတွက်လည်း အန္တရာယ်အချို့ ရှိနေကြောင်း သိသာနေသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ထိုအန္တရာယ်ကို လက်ခံကာ မိစ္ဆာကို သတ်ရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင် စဉ်းစားစဉ်းစား အကြောင်းရင်းမှာ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုအတွက်သာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လော်မင်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်တစ်ခု ရရှိနိုင်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် ဤမျှအထိ အားထုတ်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော လဝက်က လော်မင်သည် အခြားစခန်း ၄ ခု၏ ခေါင်းဆောင်များကို ခေါ်ယူစုဝေးကာ အကျိုးအပြစ်များကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ပြီးနောက်၊ ထိုခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်လုံးက သူနှင့် ပူးပေါင်းရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ထိုခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်သည် လော်မင်ကို လေးစားသောကြောင့်သာ ပူးပေါင်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

နတ်နေစခန်း၊ သံတောင်စခန်းနှင့် လော်မင် ပြောခဲ့သည့် မဟာရှစခန်းတို့ အပါအဝင် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောပတ်လည်ရှိ စခန်း ၃ ခုသည် ထိုမိစ္ဆာ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စခန်းများအကြား အဆက်အသွယ် များများစားစား မရှိကြသော်လည်း၊ အားလုံးက နှုတ်ခမ်းမရှိလျှင် သွားအေးရသည် ဆိုသည့် သဘောတရားကို နားလည်ကြပေသည်။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ ရှိနေစဉ် ထိုမိစ္ဆာကို သတ်နိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ အင်အားဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

လော်မင်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုမိစ္ဆာနှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးပြီး မိမိ၏ အင်အားသည် အကူအညီ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိထားပေသည်။ သို့သော် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့က အခြားစခန်းများမှ လူများကိုပါ ခေါ်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့လေသည်။

ထိုအကူအညီသည် မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုကြောင်း လော်မင် အကြမ်းဖျင်း သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် လူသတ်ခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး၊ လူသတ်လေလေ ပိုမိုအားကောင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ထိုလူများ၏ အင်အားမှာ အလွန်နည်းပါးသဖြင့် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ လိုအပ်နေသည်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား မဟုတ်ဘဲ မြှားစာအဖြစ် အသုံးပြုရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ဆွဲဆောင်ထွက်လာစေရန်သာ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်လာသည်မှာလည်း သူထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခြားစခန်း ၅ ခုမှ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများကို ရိုဂယ်စခန်းတွင် စုစည်းပြီးနောက်၊ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့က မိမိတို့၏ အစီအစဉ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် လော်မင်က တွေဝေနေခဲ့သော်လည်း မိစ္ဆာ၏ အင်အားကို စဉ်းစားမိသည့်အတွက် ပထမဆုံး သဘောတူခဲ့သူလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ထိုမိစ္ဆာနှင့် ရင်ဆိုင်ဖူးပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရှီချင်းက ဒုတိယမြောက် သဘောတူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော စခန်း ၄ ခုမှာ တွေဝေနေကြသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ဖျောင်းဖျမှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ သဘောတူခဲ့ကြသည်။

စခန်း ၆ ခုစလုံးသည် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ၃ ယောက်စီကို ညအချိန်၌ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောသို့ စေလွှတ်ကာ မြှားစာအဖြစ် အသုံးပြု၍ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ဆွဲဆောင်ထုတ်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

လော်မင်သည် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ အင်အားကို မသံသယဝင်ခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အခြားစခန်း ၅ ခုကို ဤမျှ အားသွန်ခွန်စိုက် ဖျောင်းဖျနေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုမိစ္ဆာ၏ အင်အားသည် လော်မင် မျှော်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ၁၀ ရက်အတွင်း သူတို့သည် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် အောင်မြင်စွာ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် ၎င်းသည် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုတစ်ကြိမ်တည်းသာ ဆိုလျှင် လက်ခံနိုင်သေးပေသည်။

ပြဿနာမှာ အကြိမ်တိုင်းတွင် မြှားစာအဖြစ် အသုံးပြုခံရသူများ အသတ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာသည် အလွန်ဖမ်းရခက်ပြီး အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ လူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးအချက်မှာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး မကြာမီတွင် ထိုအလောင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ပြီး သင့်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ရုတ်တရက် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော နည်းလမ်းကို လုံးဝ ကြိုတင်ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သေဆုံးသွားသူ အများစု၏ နောက်ဆုံးအချိန် မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ရသည်။

ပထမအကြိမ်တွင် ၇ ယောက် သေဆုံးခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်တွင် ၉ ယောက်၊ တတိယအကြိမ်တွင် ၇ ယောက်။

ယခု စတုတ္ထအကြိမ်တွင် ၆ ယောက်သာ သေဆုံးခဲ့သဖြင့် အသေအပျောက် အနည်းဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား စုစုပေါင်း ၂၉ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ ထိုအရေအတွက်သည် စခန်းငယ် ၂ ခု၏ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား အားလုံးနှင့်ပင် တန်းတူလုနီးပါး ဖြစ်လေသည်။

ရိုဂယ်စခန်းတွင် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား စုစုပေါင်း ၄၇ ယောက်သာ ရှိပေသည်။

လော်မင်က ဆုံးရှုံးသွားသော သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ၂၉ ယောက်ကို တစ်ယောက်ချင်း ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရိုဂယ်စခန်းက ၇ ယောက်ဖြင့် အများဆုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ဟွမ်ကျောက်စခန်းက ၄ ယောက်၊ ချန်ယဲ့စခန်းက ၅ ယောက်၊ လူရှန်စခန်းက ၄ ယောက်၊ တာချွမ်စခန်းက ၆ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

အထိနာဆုံးမှာ တာရှီစခန်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က မဟာရှစခန်းနယ်မြေတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်အပြီး တာရှီစခန်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ၅ ယောက်သာ ကျန်ရှိခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ယခုရက်များအတွင်း မြှားစာအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရင်း နောက်ထပ် ၃ ယောက် ထပ်မံ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

ယခုဆိုလျှင် တာရှီစခန်းတွင် ရှီချင်းတို့ ညီအစ်ကို ၂ ယောက်သာ ကျန်တော့ပေသည်။

သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို သတ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင် တာရှီစခန်းသည် ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ရှီချင်းညီအစ်ကို ၂ ယောက်ကိုသာ အားကိုးရမည်ဆိုလျှင် စခန်းတစ်ခုလုံး ရှင်သန်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ပင် မသေချာတော့ပေ။

အဓိက ပြဿနာမှာ လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည့်တိုင် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။

စခန်းခေါင်းဆောင် ၅ ယောက်သာ မဟုတ်၊ လော်မင်ကိုယ်တိုင်ပင် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ အင်အားကို သံသယဝင်လာသလို၊ မိစ္ဆာကို မြှားစာဖြင့် ဆွဲထုတ်သည့် နည်းလမ်းအပေါ်လည်း ယုံကြည်မှု ယိမ်းယိုင်လာခဲ့လေသည်။

“လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်အခက်အခဲနဲ့ ကိုယ်ရှိတာ ငါသိပါတယ်... ငါတို့ ရိုဂယ်စခန်းလည်း လူအများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလောက် ထပ်သည်းခံပေးကြပါဦး...”

“အဲဒီမိစ္ဆာ ဘယ်လောက် အားကောင်းတယ်ဆိုတာလည်း အားလုံး မြင်ပြီးသားပဲ... ဒီလူ ၂ ယောက်သာ ထွက်သွားရင် ငါတို့စခန်းအားလုံး အသက်ရှင်ဖို့တောင် နည်းလမ်း ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လော်မင်သည် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းကို ဖျောင်းဖျနှစ်သိမ့်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ရသည်။

ရှီချင်းက စကားပြောတော့မည့် အချိန်တွင် တာချွမ်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင် ဟုန်ကန်းက အရင်ဆုံး ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ စကားလှည့်မပြောတော့ဘူး... ဒီလူ ၂ ယောက်ရဲ့ အင်အားကို ငါ လေးစားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့အခြေအနေကိုလည်း မြင်နေရတာက မိစ္ဆာက ပိုအားကောင်းတယ်...”

“၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ဒီတစ်ခါလည်း ထူးလာမယ်လို့ မထင်ဘူး... ညီအစ်ကိုတွေကို သေတွင်းပို့နေမယ့်အစား ကျန်တဲ့ရက်လေးကို အေးအေးချမ်းချမ်း နေလိုက်တာက ပိုကောင်းသေးတယ်... ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် မိစ္ဆာ မသေခင် ငါတို့ပဲ အရင် မျိုးတုံးသွားလိမ့်မယ်..."

သူ့နာမည်လိုပင် ကြမ်းတမ်းပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဟုန်ကန်းက တည့်တည့်ပင် ပြောချလိုက်လေသည်။ သူ့စခန်းမှ လူ ၆ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် စကားထဲတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကိုဖြစ်စေ၊ သူတို့ ၂ ယောက်ကိုဖြစ်စေ အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူး... အပြစ်တင်ရဲလည်း မတင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက အားလုံး ရှေ့မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေတာဆိုတော့... ဒီတစ်ခါ မအောင်မြင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရတော့မယ်...

“အပြင်ထွက်လာတာ လဝက်တောင် ရှိပြီ... စခန်းမှာ ကျန်တဲ့ ရိက္ခာလည်း ကုန်တော့မယ်... ထပ်မပြန်ရင် စခန်းက လူတွေ အစာငတ်ပြီး သေကုန်မှာကို စိုးရိမ်ရတယ်..."

ဟွမ်ကျောက်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင် ဟွမ်ယုံလည်း ထပ်မံ ပြောဆိုလာသည်။

ကျန်သည့် စခန်းခေါင်းဆောင် ၂ ယောက်ကတော့ နှုတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ သဘောထားမှာ ရှေ့က ၂ ယောက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီချင်းက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ ကျွန်တော်လည်း အများကြီး မပြောတော့ဘူး... ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော ခင်ဗျားမှာ အခြေခံအင်အား ကျန်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ တာရှီစခန်းကတော့ တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး...”

“ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို ၂ ယောက်ထဲက နောက်ထပ် တစ်ယောက်သာ ဆုံးရှုံးသွားရင် စခန်းက လူ ၃၀၀ ကျော် အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ခါ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော်တော့ ပြန်မှရမယ်..."

လော်မင်က လူတိုင်းကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုအချိန်မှာပင် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

“ဒီကောင် ထပ်လွတ်သွားပြန်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်... နောက်တစ်ခါဆိုရင် သေချာပေါက် သတ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

“မပေါ့ဆသေးနဲ့... သူ့အင်အားက အဆက်မပြတ် တိုးလာနေတာကို သတိမထားမိဘူးလား..."

လူ ၂ ယောက်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော်မင်အပါအဝင် စခန်းခေါင်းဆောင် ၆ ယောက်နှင့် ကျန်လူအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အရိပ်အယောင်များ ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် မိစ္ဆာ လွတ်မြောက်သွားစဉ်က ညီအစ်ကိုအချို့ သေဆုံးခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် မိစ္ဆာ နောက်ဆုတ်သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာခဲ့ကြပြီး၊ သတ်နိုင်ရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြလေသည်။

ဒုတိယအကြိမ် လွတ်မြောက်သွားချိန်တွင် သေဆုံးသူ ပိုများလာသဖြင့် လူတိုင်း စိုးရိမ်လာကြသည်။

မြှားစာအဖြစ် အသုံးပြုခံရသူများမှာ နေ့စဉ် အတူစား အတူသောက် အတူအသက်ရှင်လာသော ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သောကြောင့် ရင်မနာဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

တတိယအကြိမ် လွတ်မြောက်သွားသည့်နောက်တွင်တော့ တကယ့် သံသယများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် အားကောင်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို သတ်နိုင်မည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးဟု လူတိုင်း ထင်လာကြသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုမိစ္ဆာသည် ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် လွတ်မြောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

အရာရာဟာ ၃ ကြိမ်ထက် မပိုသင့်သော်လည်း ယခုသည် ၄ ကြိမ်မြောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်ပျက်မှုကိုပင် ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့အပေါ် မလေးမစား ဆက်ဆံရဲသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

လော်မင်က ယန်နင်ကို မည်သို့ စကားစရမည်ကို စဉ်းစားနေလေသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေမည့် အာမခံစကားတစ်ခွန်းလောက် သူပြောပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ရှီချင်းနှင့် အခြားစခန်းခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်ကတော့ မိမိတို့၏ လူများကို ခေါ်ကာ ပြန်ထွက်သွားလိုကြောင်း ထိုလူ ၂ ယောက်အား မည်သို့ ပြောရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် အနားသို့ ရောက်လာပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော လေထုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော စိတ်ပျက်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူတို့ ဘာကို တွေးနေကြသည်ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

လီဟူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်တစ်စ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီး၊ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးထွက်လာလိုက်တော့သည်။